Archief

Wim de Groot is de geestelijk verzorger van het Scheperziekenhuis en af en toe schrijft hij over zijn ervaringen in ons Kerkblad Op Weg. Hij vertelde over een vrouw die te horen had gekregen dat ze ongeneeslijk ziek was en de verpleging had haar op de geestelijk verzorger van dit ziekenhuis attent gemaakt.Toen ze haar emotionele verhaal had gedaan en hij naar woorden zocht verscheen er een regenboog. ‘Kent u dat verhaal uit de bijbel?’, vroeg hij haar. Dat kende ze en ze deelden samen dat het een teken was dat God Noach niet in de steek zou laten…En haar dus ook niet.
Daarna vertelde ze dat er nog één ding was dat ze nog wilde afmaken. Tien jaar geleden was haar man ergens op de Veluwe onwel geworden en overleden. De sneeuw had hem bedekt en pas weken later werd hij gevonden. Ze had hem niet eens meer mogen zien. Ze had ook nog nooit de plek gezien waar het was gebeurd. Er was ook niemand die met haar mee kon. Daarop bood Wim de Groot aan om met haar mee te gaan, als zij de weg maar aanwees. Ze straalde. Zo gezegd zo gedaan. Op een middag reden ze naar Ermelo waar zij een bos bloemen kocht en ze gingen richting de plek. Maar ze wist niet precies waar het was. Toen kwam er een boswachter aan. Die kon zich het bizarre voorval nog wel herinneren en wist precies de plek aan te wijzen. Het heeft zo moeten zijn. Was het een engel? Ze legde de bloemen op de plek en samen baden ze het Onze Vader. Ze werden stil en, geloof het of niet: aan de hemel verscheen een regenboog! Een knipoog van God.
Daar bleef het niet bij. Enkele maanden later overleed ze en omdat ze niet bij een kerk aangesloten was, had ze hem gevraagd haar uitvaart te leiden en natuurlijk wilde hij dat. De uitvaart was in Ermelo want ze wilde bij haar man begraven worden. Het verhaal van Noach werd gelezen en stiekem hoopte hij dat God opnieuw een knipoog wilde geven. Het was triest begrafenisweer, het regende. En tegelijk begon ineens de zon te schijnen. En, geloof het of niet: er verscheen een regenboog! Hij kreeg er kippenvel van. Heel duidelijk, met zijn prachtige kleuren. En het was niet één regenboog, maar nog één er omheen! Een dubbele regenboog, en die zijn erg zeldzaam. Een teken van troost, zo besloot Wim de Groot, een geschenk uit de hemel. Een knipoog van God.

Het is vandaag 21 februari. Vroeger vierden we op deze dag de verjaardag van opa Bijenhof. De hele familie Bijenhof/ Aartsen/ Harwig kwam dan langs op de Boomgaard.
Tegenwoordig vieren we de huwelijksdag van Gerhard en Judith, ook de moeite waard. Vandaag precies 16 jaar geleden was het net zo koud als vandaag. We werden uitgenodigd om dit heuglijke feit mee te vieren met een hapje en een drankje. Gerhard was al vroeg thuis. Judiths ouders, Jan en Edith, kwamen ook en met elkaar hadden we een paar heel gezellige uurtjes.
Robin herstelt gelukkig prima. Als hij die witte kap niet op z’n neus moest hebben zou je niet zeggen dat hij geopereerd is. Door een klap op z’n neus bij een voetbaltraining was zijn neus gebroken en niet goed meer aangegroeid. Dat is nu verholpen. Hij moet in elk geval twee weken thuis blijven.
Nu heeft hij elke dag bezoek, in elk geval al van zijn grote vriend Sjoerd die dezelfde interesse heeft..... de pc. Bovendien is het nu schoolvakantie.

Met de lammeren is iets. Ze worden ook niet voor niets in de steek gelaten. De natuur is soms hard. De kleine die de herder eerst bracht is waarschijnlijk te erg onderkoeld geweest. Ondanks de kruiken en de rode lamp verzwakte ze tot ze gistermorgen geen kracht meer had. ‘s Avond tegen 6 uur was het over. Met nummer twee is het weer anders. Ik heb toch al heel wat lammeren aan de fles gekregen, maar bij deze komt er meteen melk in de luchtpijp. Dat is me een geproest en gehijg. Ik heb alle technieken van fles geven al geprobeerd. Terwijl ik vanavond naar de Passagevrouwen was voor een lezing over het Drents landschap, zou Wim de honneurs waarnemen. Ik had nog even de stille hoop dat hij het zou redden met dit kleine Drentje. “Ie doet et maor’, zei hij toen ik thuis kwam. ‘Hee dut niks as proesen en stönnen’. Tja…. Ik probeer het zolang het kan, nu met een andere speen, maar ik begin te twijfelen.
's Middags kwam Anja met de jongens natuurlijk kijken. De jongens werden meteen geconfronteerd met het kleintje dat geen kans had en rustig in een handdoek lag weg te slapen. Gelukkig is de andere nog steeds levendig. Afwachten dus…
Maar Anja merkte op: ’Als de herder er meer heeft, mag hij ze ook wel bij mij brengen.’ Zij hebben op de deel nog een warme stal over èn een rode lamp. Bovendien kunnen ze later zo bij hen zo samen met de geitjes in de ren.

De een is gek op teckels, een ander zweert bij Duitse staandes, een retriever of een Friese stabij. Bij weer een ander is het de Duitse herder of zoals bij ons de Bordercollie die favoriet is. Hoewel…. ons geweldigste familiehondje, kleine Laska, was een bastaard. Maar …er zat al wel een kwart colliebloed in. Dan heb je nog de typische kattenmensen. Van elk soort hebben wij ze in de naaste familie. Ik heb geen idee hoe het komt, maar zoals degene die me kennen het al weten, ik heb iets met schapen. Op de Boomgaard heb ik nooit een schaap gezien, vooruit wel Heidi en Mickey, de beide geiten, daar was ik dol op. De laatste was mijn troost toen ik probeerde de Duitse literatuur voor mijn examen van de MMS er in te krijgen. Toen ik echter wakker werd uit mijn, door vermoeidheid veroorzaakte, middagslaapje in de geitenstal, was het hele literatuurdeel uit het schrift gevreten. Het bleek achteraf geen probleem. Ik heb altijd van literatuur gehouden en tot aan de dag van vandaag kan ik het Loreleylied van Heinrich Heine uit m’n hoofd.
Maar door een foto van tante Hermien weet ik dat we op de Haar wel schapen en lammeren hadden.
Ook hier in de omgeving is het bekend en weten ze me te vinden. De man die ons wel eens hielp met de pony’s werkt in het Veenpark en had mijn telefoonnummer aan de schaapherder van de kudde Drentse heideschapen daar gegeven. Vanmorgen belde de herder en vroeg of hij me een verstoten lam kon brengen. Natuurlijk mocht hij dat. Ik had nog poedermelk van vorig jaar staan. Wim zuchtte een keer maar binnen een kwartier was het hok in de keuken weer klaar. Het arme ding was behoorlijk onderkoeld en we hebben er eerst maar eens warme flesjes naast gelegd onder een dekentje. Maar toen even later herder Kievit weer aan het hek stond met een tweede, werd de rode lamp er boven gehangen. Ik hoefde me vandaag dus niet te vervelen. Beide lammeren drinken nu, maar of ze het halen? Van de eerste ben ik niet zeker.

Nummer één gaat het niet redden, te lang onderkoeld geweest denk ik.