Archief

1979--Met z'n allen op pad. De a.s bruidegom zicht rechts vooraan.

‘Trouw niet voor je 40 bent, wordt er wel eens gezegd, maar dat heb ik blijkbaar letterlijk genomen’. Zo begon de mail die we van een van onze jonge vrienden kregen. We zijn blij met en voor hem. Hij heeft intussen in die eerste veertig jaar van zijn leven al heel wat van de wereld gezien. Jaren heeft hij in Singapore gewerkt en zijn favoriete vakantieland was China. Zijn moeder had misschien nog wel verwacht dat hij met een Chinese thuis zou komen.
Intussen pakte hij een extra studie op en werkt al weer een tijd in Nederland en vond het tijd om een eigen stulpje te bemachtigen. Dat werd een mooi plekje, in dit geval zelfs in een zgn groene zone. Dat had hij eerst goed bekeken. Niet dat hij een hekel aan buitenlanders had… maar om er nu midden tussen te zitten… was een brug te ver. Hij redde het om in Rotterdam zo’n plekje te vinden.
‘En nu nog een man’ verzuchtten indertijd de beide oma’s toen Catharina op zichzelf ging wonen. En hun wens ging in vervulling.
Zo zal de moeder ook gedacht hebben van haar zoon: Nu nog een vriendin. En warempel… deze jonge vriend ging eens op vakantie en komt de vrouw van zijn dromen tegen en… de aantrekkingskracht blijkt wederzijds. Maar… het is geen Nederlandse. Jammer dan…. Maar ze komen elkaar weer een tegen en de vonk slaat opnieuw over en nu houden ze contact. En dan weten ze het zeker…. Ze zijn voor elkaar bestemd. Moeder blij… iedereen blij. De Nederlandse inburgeringscursus wordt in no time met succes gevolgd en nu is ze bij haar lief aan het inburgeren. En nog heel even… dan is het zover. Op 21 april wordt de bruiloft gevierd, in Istanbul. Heel veel geluk Steef en Damla.
Alleen …de meest groene vlek op de kaart van Rotterdam zal iets lichter groen geworden zijn.

‘Heb je zin om vanavond mee te gaan naar de uitvoering van St Mark Passion’, vraagt Wim me. Daniel Rouwkema, ook de dirigent van zijn Mannenkoor Valerius, is dirigent van het Vocaal Ensemble Magnificat, het voormalig El Shaddai. En ik ben benieuwd naar hun optreden. Er zijn een paar goede solisten bij en in deze tijd van bezinning is zo’n uitvoering helemaal op z'n plaats.
Wim neemt wel De Passie op tv op. Dat lijkt ook de moeite waard. Danny de Munk als Jezus en Frans Bauer als Petrusfiguur. Hoe verzinnen ze het. Maar ik laat me wel verrassen morgen.

We zijn net terug van de uitvoering van St Mark Passion en het was indrukwekkend mooi en perfect uitgevoerd. De bariton die de Jezuspartij zong Daniel Mostert, een Roemeen van oorsprong, had zo’n mooie warme stem dat Wim er geëmotioneerd van werd. ‘Ik wou dat ik zo kon zingen’, merkte hij op de terugweg op. Nou zolang hij in de kerk aan alle kanten complimenten krijgt over zijn zang, heeft hij geen klagen. A.s. zondag zingt hij voor het eerst mee wanneer de Cantorij haar medewerking verleent aan de kerkdienst met Pasen. Mijn stem daarentegen is zo gezakt dat ik steeds een octaaf lager mee moet zingen. Ik heb altijd graag gezongen maar nu is er geen lol meer aan en blijft het bij luisteren of... meebrommen.

En opnieuw is de schaapskudde een dag verder richting Groningen. De route van vandaag ging vanaf Midlaren naar Haren waar ze de laatste nacht van de tocht zullen doorbrengen. En dan… morgen naar Groningen en… ze gaan het halen. Ze zullen tegen een uur of twee in Groningen zijn waar ze de rest van de zomer van het ene plantsoen naar het andere gaan.
Klik op http://www.rtvdrenthe.nl/video/blatend-over-hondsrug-6   …

De trektocht van de stadsschaapskudde richting Groningen komt nu richting Borger waar ze zullen overnachten en hun rustdag zullen hebben bij het Hunebedcentrum.
Klik op: http://www.rtvdrenthe.nl/video/blatend-over-hondsrug-2

Het graf van van vader Hendrik Jan en ons baby broertje, maar ook van onze gezamenlijke grootouders Johan Berend Willem Bijenhof en Heintje Bijenhof- Barmentloo.


Er zijn mensen die eenmaal van huis weg toch de band met hun roots belangrijker gaan vinden dan ze ooit gedacht hadden. Hoewel uncle Heurmen zich echt Amerikaan voelde en wilde dat zijn kinderen dat ook zouden zijn, bleek hij op latere leeftijd steeds vaker zijn geboorteplek op te zoeken. Het Achterhoeks dialect zat er ook nog steeds goed in, al begon hij elke zin met: ‘Well’.
Wim Harwig is naar Zeeland getrokken en is met de echte Zeeuwse Marjan getrouwd die aan haar zee verknocht is.
Maar toch hecht hij aan de Achterhoek, zijn geboortegrond, en geniet ervan als hij de taal van de streek weer hoort. Ook vandaag vertelde hij dat op zijn website. Hij had met Marjan, Mo en hun nieuwe camper een nachtje bij Johan en Joke op camping de Boomgaard gestaan, lekker gewandeld in de bossen en de graven van zijn voorouders opgezocht. Van het graf van zijn ouders en onze ome Jaap en tante Riek heeft hij zelfs een kort filmpje gemaakt. Ik zag er de lelietjes van dalen al boven de grond, de bloemen waar tante Riek, en ook opoe Bijenhof weet ik, zo van hield. Hij haalde het gezegde aan:
"A'j oew veurolders neet eert, bu'j oew name neet weerd". Ik denk dat het een uitdrukking van oom Jaap was net als de spreuk toen hij speeksel op z’n gewonde plekken smeerde tijdens een te lange en te warme fietstocht: “Wat goed is veur de mond is ok goed veur de wond”. En dat he'j altied bie'j oe, voegde hij er dan aan toe.
Zie: www.wimharwig.com.
Hoewel ik altijd in het oosten van Nederland gebleven ben waar het Nedersaksisch gesproken wordt, krijg ik toch een gevoel van thuiskomen wanneer ik gewoon in de supermarkt in Vorden mijn eigen klankkleur weer ontdek en denk dan: ‘Hè… hier praot ze eindelijk weer gewoon’. En ook wij zijn er toch regelmatig te vinden. Onze caravan gaat na de Pinksteren weer richting Boomgaard.

‘Zö’w effen naor ’t hunebed in ’t Valtherbos?’, vraag ik Wim vanmorgen. Die weet al meteen waar ik het over heb. De schaapskudde, op weg naar de stad Groningen, is nu zo dicht in de buurt. Dat maken we niet vaak mee. De route die ze vandaag gaan afleggen staat bovendien in het Dagblad van het Noorden, dus dat kan niet missen.
De etappe van vandaag gaat naar Odoorn waar ze op het terrein van de SIVO de nacht gaan doorbrengen.
Dus… we zitten al bijtijds op de fiets richting hunebed D 39. Wanneer we aankomen is de kudde net vertrokken en omdat we niet alleen de achterkant willen zien maken we een omweg door het bos om ze verderop op te wachten en ontdekken de groep ineens bij een open plek waar de schapen kunnen grazen en de herders aan een vroege koffie gaan, een ideale plek. We zetten ons op een bankje aan de rand van de open plek en genieten meer dan een half uur van de grazende kudde met lammeren om ons heen. Intussen worden de herders geïnterviewd en gefilmd.
Het is inderdaad een mengelmoes aan schapen. Het zijn echt niet alleen Schoonebekers en Veluwse heideschapen. Er zijn veel kruisingen bij. Ik herken er Kerry Hill in met de zwarte randen om de ogen en zie de donzige beertjes die Hampshire Down sporen in zich hebben. ‘Het maakt ons niet uut’, zegt één van de herders, ‘als d’r maor wol an zit en vier poten d’r onder’. Er is een lam met een ontsteking aan z’n hoefje. Maar het plaatje van de goede herder die met het lam op z’n schouders verder gaat, is hier niet aan de orde. Behalve de drie herders met twee bordercollies is er een volgwagen bij met een schapenkar er achter.
Dan is het zover. Een van de herders roept de hond en een ogenblik later zwermt de kudde al bij elkaar en gaan ze verder. Eén herder met hond gaat voorop en twee anderen lopen achteraan. Er wordt nog wel goed gekeken of er gaan lam achtergebleven is in de struiken en dan gaat het verder. ‘Wij hebt gien haost’, zegt de herder lachend, ‘stap veur stap…. komt wij d’r ook’!
Door een klik op : http://www.rtvdrenthe.nl/video/blatend-over-hondsrug-1 kun je het eerste deel van de dag meebeleven. En zie je bij de speelweide aan de overkant heel even een paar mensen op een bankje zitten, mag je raden wie dat zijn...

SIVO—Stichting Internationale Volksculturen. In Odoorn wordt ieder jaar het SIVO festival gehouden waar deelname èn veel publiek op af komt uit binnen- en buitenland.