Archief

Ken je dat? Wanneer je Intratuin binnenstapt dat je dan zo hebberig wordt. Je komt er voor iets heel anders, maar de aanbieding violen van 6 voor een euro kun je toch niet zomaar voorbij lopen. Potgrond is ook goedkoop, komt altijd van pas. Vlakbij de kassa is een tafel met boeken die voor de helft van het geld opgeruimd worden. Er is er een bij over kruiden en onkruiden, wat je er mee doen kunt en ook hoe je er af komt. Bovendien vertellen ze over woekerplanten die je in de gaten moet houden. Die gaat ook mee.
Wat later komen we bij het winkelcentrum en ik zie in het voorbijgaan ineens kerstrozen in de aanbieding: 3 stuks voor 6 euro. Ik sta meteen stokstijf. Wim is intussen al bij de auto en kijkt om waar ik blijf. Ik wijs naar de kerstrozen en hij heeft hem al door. Die gaan dus ook mee.
Nog even gaan we bij buurman Jans en Geesje langs om brood voor de dieren te scoren. Ze krijgen meestal een behoorlijke portie overgebleven brood van de bakker en daar profiteert de hele buurt van. En ook Geesje heeft een paar rozen in de aanbieding die ze over heeft. ’Ik heb daor liever struken waor a-j wat an hebt’, zegt ze. Daar komen nu bessenstruiken. Och ik heb vast nog wel een plekje voor die rozen. Ik had voor Geesje een dienblad beschilderd. Ze had zo’n blank houten blad gekregen en dat vond ze maar niks… zo kaal. Ik heb er een persoonlijk tintje aan gegeven en dat wordt gewaardeerd.
Intussen staan de rozen al in de tuin, hebben meteen alle rozen gemest en de brandnetels uit de border gerooid met de greep.
Dan is de dag voorbij, een echte voorjaarsdag waar je energie van krijgt. Ken je dat?

De terrasset van steigerhout is al schoongemaakt. Nu moet er nog even een laagje beits op om het wat op te frissen. Tot mijn spijt had ik al gezien dat de pot met beits die ik over had gehouden verleden jaar een rare kring vertoonde. Ik had die netjes, zoals aangeraden wordt, op de kop weggezet in de kast in de schuur, maar blijkbaar zat de deksel niet vast genoeg en was er wat beits uitgelopen. Ik sta net met een paar stevige messen klaar om de boel los te steken als buurvrouw Anja met Daan en Tim aan komt fietsen. ’Och, ik was op de markt en heb voor jou ook maar wat tulpen meegebracht’. En even later zitten we aan de koffie en de jongens spelen lekker buiten.
Nu na het eten vraag ik Wim:'Wil ie efkes die pot beits in de schure löstrekken. Den is mien lös egaon'. Ik zeg nog: ’En nem dan effen een mes met um de boel lös te stekken'. Nee daar gunt hij zich geen tijd voor en met gezwinde spoed loopt hij naar de bewuste plank in de schuur en wordt de bus losgetrokken. Zie je het voor je? Een stroom blauwe beits verspreidt zich over de plank en.. over de rand. We hebben gered wat er nog te redden was, maar je snapt dat er veel keukenrol, terpentine en gesop op volgt. De emmer met sop gaat me ook nog over de vloer. Die wordt in elk geval meteen goed schoon. We hebben er geen van tweeën veel woorden aan vuil gemaakt, maar weet je wat die slimmerd nog wel even kwijt wil voor we ons in postuur voor de tv zetten? ‘Ie hadden dat van dat mes wel effen ‘met wat meer naodruk’ können zeggen!’

‘En dan zeg ik Aju tegen dat Trillemientje’. Hij heeft het over een voorman die wat gestresst lijkt. Rick zit aardig op de preekstoel op de verjaardag van Eva. Hij beleeft op z’n werk van alles en zijn cryptische omschrijvingen doen het goed. Klaas en Boukje vermaken zich best. Wim heeft Rick en mij afgezet bij Mark en Jennifer en gaat zelf nog even zingen bij Valerius, kan niet gemist worden. Maar na de pauze komt hij Eva’s verjaardag meevieren. Judith en Robin zijn inmiddels ook gearriveerd en voor het eerst is ook Eva’s vriendje Patrick van de partij. Van ons mag hij blijven!
Wim is nog steeds niet helemaal in zijn knollentuin. Bij het opstaan zegt hij dat dat hij helemaal beter is. Halverwege de dag is hij moe en dat blijft de dag door. Natuurlijk gaat hij wel naar z'n zang. Hij voelde zich gistermiddag zo vervelend dat hij van ellende een eind ging fietsen. Hij dacht dat het beter zou gaan, maar niks ervan. Hij gunt zich geen tijd om even niks te doen en naar zijn eigen lichaam te luisteren.

‘Ik ga geloof ik toch donderdag even naar Muilwijk’, zegt hij dan. Maar ja….. vanmorgen lijkt hij weer top fit.

Eigenlijk is het helemaal niet erg om een kleine keuken te hebben. Gelukkig is die van ons wel open naar het eetgedeelte zodat je altijd contact houdt met degene die aan de tafel lekker z’n krantje zit te lezen of zit te genieten van het spektakel der vogels buiten bij de vijver. Wanneer Wim in die keuken bezig is, wat ik uitermate waardeer, werkt hij me meteen met z’n ellebogen uit het werkgedeelte.
In onze vorige huizen toen Wim nog later thuis kwam als ik viel niemand me in de keuken lastig, zeker onze jongens niet. Ze wilden best van alles doen maar nee… de gewone pot was voor moeders. Wat ze wel deden was de verzorging van het bezoek bij verjaardagen en dergelijke feestelijkheden. Gerhard was expert in het maken van die kant en klare tompoezen. De eerste keer waren ze wel erg dun uitgevallen toen hij dat met vriend Ipe verzorgde, maar ja… die vulling was ook wel erg lekker, vonden ze. Daarna kwamen de frikandellen speciaal, met een uitje en curry. Ook dat viel in goede aarde.
De tijden zijn veranderd. Tegenwoordig is het op zondag ‘mannendag’ bij Gerhard en Judith. D.w.z. de mannen verzorgen het diner. Judith vond het tijd worden dat ook Robin wat basisvaardigheden onder de knie kreeg en wilde zelf ook wel eens een vrije dag. Ik heb nog niet geïnformeerd hoe de eerste keren uitgevallen zijn. Wij houden ons in elk geval beschikbaar als proefkonijnen.