Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Uithuizen

Siebrand met z'n paard.

Dat binnenkort was dus gisteren. Op naar Uithuizen naar Jannie Knol van haar schapenboerderij waar ze zo lang en gelukkig woonde met Siebrand en hun kinderen. Zoon Gerko, jazeker van Boer zoekt vrouw, is nu heer en meester, samen met zijn Amanda.
Jannie is nu, een paar jaar na het overlijden van Siebrand van de boerderij op het Wad naar het dorp Uithuizen verhuisd. En dat willen we gaan kijken.
De Tom Tom wijst ons keurig de weg en eenmaal in Uithuizen krijgen we van Jannie meteen een rondleiding door haar mooie appartement. Een nieuwe start op een mooie plek. Kleindochter Nienke vindt het maar wat gezellig dat oma vlakbij haar school woont en ze komt steeds even bij haar tussen de middag. Het appartement staat vol met herinneringen aan een leven met schapen en honden. Je zou niet zeggen dat ze er nog maar kort woont.
Jannie verrast ons met hutspot dat ze de vorige avond al heeft klaargemaakt. Heerlijk. Ze is ook blij met de gedraaide houten bol waar een waxinekaarsje precies in past. Herman van de Shanty’s heeft hem gedraaid uit de stam van een dikke Gouden Regen. Zelfs Corrie komt 's middags even bijpraten. De sfeer is als vanouds, al missen we allemaal de opgewekte stem van vader Siebrand.
'De volgende keer moeten jullie een blijven slapen', zegt Jannie. 'Je kunt hier mooi fietsen".









Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Groningen of...

Typisch Groninger boerderij in de buurt van Usquert.

Veel Emmenaren gaan regelmatig naar Groningen. “Er gaat niets boven Groningen’, schijnen ze te denken. Ik vind het ook een leuke stad, lekker druk met studenten en veel terrasjes en cafeetjes. En er is een Ikea en het Groninger Museum.
Wanneer wij op stap gaan is het toch meestal precies de andere kant op… Zwolle, Zutphen of nog verder Amsterdam of Den Haag. Sinds wij zo’n 60+ kortingskaart hebben van de NS gebruiken we die toch naar het westen of zuiden. Trouwens… wanneer je naar Groningen zou willen met de trein vanuit Emmen, moet je eerst naar Zwolle en dan via Hoogeveen en Assen naar Stad, zoals de Groningers zelf zeggen. Zij noemen zich Stadjers.
Maar… sinds we de weg ontdekt hebben naar het Wad zijn we wat veranderd en gaan toch minstens een paar keer per jaar naar het echte noorden van Nederland. Uithuizen, Uithuizermeeden, Pieterburen, Kleine Huisjes, Eemshaven, we hebben er al heel wat ontdekt. Een paar van onze pups van Scott en Tessa zijn naar het noorden gegaan. De laatste is Josca die als schapendrijver toch niet zo geschikt bleek en nu bij Ben en Diny de blitz maakt.
Als het lammertijd is moeten we gewoon even kijken hoe Corrie en Gerko met hun familie en hulpen alle zeilen bijzetten. Vooral de lammeren bij de ooien met drie- en vierlingen, die weg moeten bij de moeders en aan de lammerenbar gaan vind ik zo mooi om mee te maken. Moeder Jannie heeft steeds volop meegewerkt, maar nu ze naar het dorp verhuisd is zal dat anders worden. Heel binnenkort gaan we kijken, al zijn er nu nog geen lammeren. Een reden te meer om in februari nog eens te gaan.


Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

't Is toch zon besten hond....

‘Weet ie… dit is toch zon goeien hond’, zegt Ben terwijl hij Josca even een aai over de kop geeft. Hij is net terug van een korte wandeling met teckel Jippe en bordercollie Josca. ‘Met ons kleine rondjen umme geet de teckel ok wel mee, maor as ik wieter lope dan kan ik den better thuus laoten want den geet er mien iedere keer vandeur. Dan hef e weer een knien in de neuze. As ik dan thuus komme steet e mien op te wachten. Nee… as ik richting Almen gao dan geet allene Josca met. En weet ie… as d’r in de wiedte een fietse an kump, geet e metene stief naost mien zitten. Ik hoeve niks meer te zeggen. Dat weet e gewoon. Ach … zon besten hond is et”. Josca kijkt z’n baas aan. Die twee zijn het helemaal met elkaar eens.
Na de vertelmiddag in de Lindese Molen blijven we bij Ben en Diny. Ben heeft nog een mooie film liggen en die kijken we op het grote doek met de beamer. In de pauze kijken we nog wel even een stukje Ivo Niehe op de TV want Prinses Margriet en Pieter zijn een onderdeel van het programma. Maar dan trekken we ons weer terug in de ‘filmzaal’. Even later kijken we naar de PPS, gemaakt van foto’s die Diny maakte toen ze verleden jaar een bezoek aan Amerika brachten en samen met Berdena en Curtis een mooie tocht langs familie en Natuurparken maakten. Ben heeft het al gebruikt bij een lezing voor ouderen. Dat werd gewaardeerd want verscheidene hadden ooit wel van de geemigreerde Herman Eggink gehoord, de broer van Hanna Voortman.
En boven met uitzicht op het Twentekanaal waar je de schepen langs ziet varen, slapen we die nacht als rozen.




1040549-6c5bdfcad4ea78cf70ad815a7ddafc40.JPG

1040549-1a6f20bcda8ac1e8261ab09235b0cd84.JPG
Ben met Josca
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Theater onder de molen... 2

Gek is het dat niemand hier van Marga Kool heeft gehoord. In Drenthe en omstreken is ze een gevierd schrijfster, zowel in het nederlands als in haar streektaal. het Drents uit de omgeving van Zuidwolde. Het verhaal van Jopie, dat Dinie Hiddink hier vertelde komt uit een boek van Marga Kool Een kleine Wereld. Jopie bleek een inwonende jongen te zijn bij het gezin Kool en kwam uit een vreselijk smerig en asociaal gezin. Op de Haar was geen geld voor een knecht of een meid maar iemand als hulpje tegen kost en inwoning kon wel. Dat werd Jopie, die door moeder van top tot teen gewassen en door vader geknipt werd, normale leefregels meekreeg en heel muzikaal bleek. Dinie vertelde zo mooi dat het leek of je er zelf bij was.
Je leefde mee toen Jopie weer naar huis moest toen zijn vader door de bliksem getroffen was. Maar toen Marga, veel ouder en allang in een stad wonend, weer terugkwam voor de begrafenis van haar vader werd het lievelingslied van vader gezongen. Ze hoorde tijdens het zingen van dit lied ‘Er ruist langs de wolken’ de heldere stem van Jopie er bovenuit die op deze manier haar vader de laatste eer bewees. Het was zo stil in de Lindese Molen dat je een speld kon horen vallen. Ik was echt niet de enige die tranen in de ogen had.
Maar toen begon ‘Op Drift’ zijn kunsten te vertonen met een ‘hoogstaand’ lied over blote konten in de hooiberg. Het was zó op het verkeerde moment. Ik snap werkelijk niet dat dit niet beter op elkaar was afgestemd. Even later zongen en speelden ze een rustiger repertoire… had dus anders gekund. Toen Wendy Addink nog even met de band zong maakte dat wel weer veel goed.
Wie graag iets meer wil weten over Marga Kool en haar werk… klik op   http://www.margakool.nl/?ID=20 .
En... ik kon het gewoon niet laten... ik heb 'Een kleine Wereld' al besteld bij Bol.com, 2e hands... dat wel, maar mèt handtekening van de schrijfster.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Theater onder de molen...

Wis ie'j al da'j met Achterhoekers neet gauw ruzie kriegt? Dat ze net as et riet met de wind meebuugt? Dat ze a-t ze ergens gien zin in hebt neet gauw nee zekt, maor meer zoiets as:’’k Zal nog wel zeen….?” Dat ze- en veural de vrouwluu- bassend niejsgierig bunt en achter de bloem’n alles veurbiej zeet komme’n. Dat ze doar loerbloem’n veur hebt en dat de Sanseveria met stip boaven an steet? A’j dat allemaole nog neet wissen mo-j toch es naor een vertelmiddag van Dinie Hiddink zoas wiele dat gistermiddag dejen.
In Theater Onder de Molen in Linde was ze gistermiddag te zien en te horen.
Op de heen weg hadden we zus Diny al meegenomen. 'Nee… ik gao niet met… ik heb eur al eheurd.’, was Ben’s commentaar.’Ik vinne dat ok meer veur vrouwluu,’ kwam er achteraan. ‘Trouwens ik mot nog met et peerd an de gang’.
Na de koffie met de beroemde molenkoek van de Ruterkampjes die de Molen beheren, gingen wij er helemaal voor zitten. Wat? Vrouwenprogramma? Er waren net zoveel mannen als vrouwen. En na de opening door José van der Staak stak Dinie van wal. Meteen kwam de Achterhoeker helemaal in beeld, een paar luchtige maar rake verhalen. Ze vertelde met verve en ik wist meteen dat we niet voor niks waren gekomen. Voor de pauze deed de Boerenrockband ‘Op Drift’ ook nog even goed zijn best, maar ik kan niet zeggen dat ik het er zo goed bij vond passen. Het zoontje van een van hen deed al stiekem mee met z’n eigen gitaartje. Je kon zien dat hij de teksten, hoewel niet hoogdravend, al uit zijn hoofd kende.
Na de pauze kwam toch de topper… Dinie vertelde een verhaal van onze Drentse Marga Kool over Jopie, een verhaal over haar eigen jeugd op hun boerderij ‘De Haar’ ergens in Drenthe. Diny en ik keken elkaar meteen al aan.'De Haar",.... zo heette ook het huis waar wij beiden geboren zijn.


Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 17:35 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Tim en Daan

Onverwacht komt Anja even langs met de beide jongsten. Ze komt van de markt en heeft een prachtige bos dikke chrysanten voor ons meegebracht. “Laat die twee maar hier’, stel ik voor, want ze moet Frank nog uit school halen. Ze hebben binnen een paar tellen de jasjes al uit en ontfermen zich over speelkist met trein en blokken. Er zitten ook nog een paar grote houten dobbelstenen in, ooit in Hengelo door Mark op z’n timmerclubje gemaakt. Je ziet de ontwikkeling goed bij die twee. Daan, die drie en een half is telt al goed terwijl hij de gaatjes op de dobbelsteen aanwijst. Die van zes maakt hij zeven van omdat hij gewoon een teveel aanwijst. Tim is vijf en roept meteen het goede aantal zo gauw de dobbelsteen stil ligt. Die ziet de hoeveelheid ineens. Daan ontdekt nog een houten puzzel die Gerhard kreeg toen hij twee was. Tja…. Wie wat bewaart…. heeft er altijd gemak van. Eerst speelden Robin en Eva met dit speelgoed en nu de buurkinderen. Ze kunnen goed samen spelen en Wim en ik zitten er midden tussen. Wim doet nog wel een poging om tegelijk tv te kijken, maar daar komt niet veel van terecht. Als Anja komt trekken we ons terug in de keuken om aan de koffie te gaan. Daan en Tim hebben nog zoveel energie om aan de vloerpuzzel te gaan, maar eerst moet er opgeruimd worden. Ook dan zie je verschil. Terwijl Tim zich helemaal uitslooft, doet Daan rustig aan. Je ziet hem denken… het gaat prima zo!



1038027-5009f254ce2ba5fe0b7db69bfa64e847.JPG

1038027-1c70f24530a0845f469742fd9c1ec1d4.JPG

1038027-5c0272e7ee8edadb90ff259d1a57628d.JPG

1038027-9568d4cf53622fafa193ee4bdf5a8366.JPG
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 19:56 Reageer op dit bericht Stuur door

Rood en grijs...

Foto: Tea en Reini: squirrel in Etosha National Park Namibië.

Ik heb vroeger nooit geweten dat er meer soorten eekhoorns waren. Ik kende alleen onze eigen uiterst schuwe rode eekhoorn. Af en toe zag je er een en zo gauw die ontdekte dat er mensen in de buurt waren verstopte die zich of vloog van de ene tak op de andere om maar zo gauw mogelijk uit het zicht te zijn. Als er ergens een klein eikenboompje groeide ver bij andere eiken vandaan werd steeds gezegd dat de eekhoorn daar een eikeltje verstopt had als wintervoorraad maar hem ’s winters niet terug kon vinden.
Maar toen we een van onze eerste bezoekjes aan Engeland brachten en we op een camping bij Christal Palace net onder Londen bivakkeerden zagen we een iets groter soort, grijs en zo brutaal als de nacht. De campingbaas waarschuwde ons om de caravan en tent goed af te sluiten want had je zo’n grijze eenmaal binnen was de boel zo aan barrels, zo vertelde hij. In Noord Engeland en Schotland hebben we dit jaar toch nog de rode soort weer gezien en ze hebben zelfs waarschuwingsborden om voorzichtig te rijden in verband met overstekende rode eekhoorns. Toch schijnt de grijze soort de overhand te hebben aan de overkant van het Kanaal.
Vanavond kreeg ik van Dinie Voortman een hele serie foto’s van eekhoorns in alle kleuren en maten, prachtig. Och… en 'den ondeugenden griezen' vergeef je dan al gauw z’n brutaliteit. Ook even genieten? Klik op  deze   https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=gmail&attid=0.2&thid=133b83b3c9e2fc10&mt=application/vnd.ms-powerpoint&url=https://mail.google.com/mail/?ui%3D2%26ik%3D2f34feeb6b%26view%3Datt%26th%3D133b83b3c9e2fc10%26attid%3D0.2%26disp%3Dsafe%26zw&sig=AHIEtbRpnVZssqXkaWeivjSLtghw4CUtQQ

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 11:35 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Ik word er even stil van...

Op de rug van haar aquablauwe poloshirt staat ‘Gemeente Emmen’. Grietje is een van onze instructrices bij het aquajoggen. En dat doet ze al heel lang…. Al 46 jaar is ze werkzaam bij het Aquarena en nu bij ons draait ze haar laatste les. We hebben het zien aankomen en vinden dat wel een bloemetje waard. Anja heeft geld ingezameld en de bloemen verzorgd. Maar Grietje heeft zelf ook wat te bieden. Er is een grote tafel klaargezet om na het zwemmen gezamenlijk aan de koffie met taart te gaan. Straks blijft ze als vrijwilligster nog een uurtje per week actief… om niet helemaal het contact kwijt te raken. ‘Zie je die oude mevrouw daar in die stoel, ze komt uit de Bleerinck’, wijst ze. ‘ Die heeft nog nooit een zwembad van binnen gezien en nu moet ze het water in. Maar ze durft niet… geen wonder…ach… zo sneu…’
‘Hebben jullie straks grote plannen’, vraag ik haar tijdens de koffie. Voor en na de lessen kwam er van praten niet zoveel. ‘Ik hoef me niet te vervelen’, zegt ze. ‘Herman heeft zes jaar geleden een herseninfarct gehad. Gelukkig is hij er redelijk door gekomen. Hij kan alles bewegen en ook weer praten, maar lezen en schrijven lukt niet meer. Maar samen redden we het wel hoor. Ik heb ook nog een moeder van 93 hier in de buurt en dan is Hermans moeder er ook nog.’
Ik word er even stil van. En ik bedenk dat ik heel bevoorrecht ben.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 17:13 Reageer op dit bericht Stuur door

Schrijven en memories...

En... soms even dit.......

Eigenlijk ben ik aan het schrijven op deze website begonnen omdat ik het zelf een leuke bezigheid vind om dagelijkse dingen, maar ook herinneringen weer te geven.
Nu komt er nog iets bij, iets wat er vanzelf op volgt. Ik krijg leuke, aanvullende reacties en correcties. En daar had ik niet bij stil gestaan. Met sommige neven en nichten heb ik de laatste jaren meer contact dan in de 30 jaar ervoor. Dat was ook de tijd dat je druk bezig was met gezin en werk, net als dat met hen ook het geval was.
Dat zijn weer de mooie dingen van het ouder worden. De families rondom de Boskamp weten veel meer te vertellen over de familiegeschiedenis dan ikzelf weet. Joop en Erna, Reini en Tea en ook Ineke en Henk Br. zaten dichter bij de Boskamp. En Johan Aartsen heeft een kop als een almanak, een uitdrukking van opa Bijenhof…. zo’n goed geheugen, net als Wim en Jan Harwig. En tante Jo heeft nog regelmatig wat kunnen vertellen net als tante Hermien dat kon als we haar opzochten. Beiden waren het geboren vertellers. Zo ook tante Heintje.
Dinie Voortman leverde nog heel wat foto’s en in de melkbus bij tante Jo zaten nog veel verborgen schatten. Veel ervan hebben jullie al kunnen zien op weblog 2. Joop heeft in een opgenomen interview met oom Bram nog heel wat informatie verzameld. Wat daarvan geschikt is moet ik nog uitzoeken.
Verder krijg je onverwachte contacten met mensen die geïnteresseerd zijn of vragen hebben.
Och… het houd je van de straat. Soms vraag ik me af hoe lang ik nog wat nieuws te vertellen heb, maar tot nu toe hoef ik alleen maar te gaan zitten en de woorden stromen vanzelf. Al doe ik het vooral omdat ik graag vertel, ik waardeer jullie reacties zeer! Bedankt voor het meedenken.
Afgelopen week stuurde Dinie Voortman een prachtig lied, waarnaar je kunt luisteren als je hierop klikt: http://www.clarrissegill.com/videoclips/amazing_grace.php Prachtig!


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:05 Reageer op dit bericht Stuur door

Wim is geen man van veel woorden. Hij houdt al helemaal niet van allerlei troetelnaampjes die we bij anderen zomaar uit hun mond horen rollen. ‘Hè schat’, horen we wel eens… of ‘honnepon’. Ik zie hem griezelen. Dan kijken we elkaar wel eens aan en glimlachen alleen even. Maandagmiddag stond de tafel klaar en Dineke en ik konden zo aanschuiven voor de beroemde mosterdsoep. Zijn manier om te laten weten dat hij blij is dat ik weer thuis ben. Ach en het is ook weer fijn , met Tessa aan je voeten en Suze op de leuning van de bank tussen ons in, om weer thuis te zijn.
Vanmorgen is het weer tijd om te aquajoggen en ik heb maar even extra inspanning geleverd na drie dagen verwennerij op de Slangenburg.
Het is me anders wat. Waarschijnlijk vanwege de bezuinigingen is het zwembad in tweeën verdeeld en is de Kikker, de Emmer waterpoloclub, aan de ene kant aan het trainen. Het aquajoggen is aan de andere kant. De vorige keer maakte die trainer zo’n lawaai dat we onze juf niet konden horen, ook al omdat de geluidsinstallatie het niet goed deed. Maar vanmorgen ging die weer op volle toeren. Het klonk zo hard dat het aan alle kanten rond galmde. Daar moet de 'Kikkertrainer' weer last van gehad hebben, wij trouwens ook. Toen dan het net  tussen ons in een minuut te vroeg opengetrokken werd en de jongelui met een bal begonnen te gooien, trad onze juf weer wat geïrriteerd op.
‘We gaan klagen bij de receptie’, besloot een van onze groep. ‘We betalen toch niet voor niets’. Maar een ander  vond weer dat ze onderling maar moesten overleggen.
Ach… ook hier in Emmen… niets menselijks is ons vreemd...
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 19:35 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten