hetty's site

Woensdag 17 augustus 2011

Ramadan

Ze zitten gezusterlijk bij elkaar, mijn Marokkaanse taalmaatje en haar zuster. Beiden gehuld in hoofddoek en lange kleding. Zus is hier gelogeerd en blijft twee maanden. Ik word met open armen ontvangen. ‘Hoe was de vakantie? Alles goed? Alles goed met man?’
De koffie staat klaar, maar de zussen doen niet mee. Helemaal niet moeilijk, zegt mijn taalmaatje als ik haar vraag of ze het niet moeilijk vindt om de hele dag niets te eten en te drinken. Vanavond mag het weer. Gisteravond was de hele familie hier, samen aan de couscous met allerlei lekkers erbij. De zus begrijpt natuurlijk niet veel van mijn woorden. Ik probeer korte zinnen en veel hand- en voetenwerk. Tot mijn genoegen merk ik dat mijn taalmaatje veel kan vertalen voor haar zus, die pas voor de eerste keer in Nederland is. Ze heeft een fijn gezichtje, ook getatoeëerd, net als haar zus. Die heeft me verteld dat het in Marokko de gewoonte was om zich op deze manier te versieren als jong meisje. Ik vraag hen of ze ook zoveel over vroeger praten, hoe het was toen ze jong waren. Ze moeten meteen lachen, een schot in de roos.
‘Gaan jullie volgende week mee naar mijn huis?’, vraag ik. Beiden knikken enthousiast. ‘Ja..schapen..zegt ze tegen zus..Nee geen koffie, nog 14 dagen ramadan’.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 08:28 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 15 augustus 2011

Hee zol zo gauw neet biet'n...

De pittige teckel.

'Hij zal niet zo gauw bijten’, dat zeggen ze allemaal, de hondenbezitters die denken hun eigen felle huisvrienden te kennen. Dat dacht ik ook van grote Laska, de Schotse collie, maar die had mooi de meteropnemer in z’n bil toen die onverwacht aanbelde en wij net de achterdeur uitkwamen. Nee er was niets stuk, zelfs geen wondje, maar we kregen wel een brief in huis dat wanneer deze man psychisch letsel zou hebben, wij wel aansprakelijk waren. Niets meer van gehoord gelukkig.
Saartje, de teckel van Ben en Diny is ook een bijzondere. Die heeft haar voorkeuren. Wanneer bepaalde mensen langs komen fietsen is ze paraat. Ze volgt ze van het begin van de weg tot aan het eind van hun stuk weg en ik meen te weten dat sommigen er niet zonder kleerscheuren van af zijn gekomen. 'Die zölt wel een keer wat ezeg hebb’n of van zich afeschupt’, vergoelijkt Diny haar lieveling. Maar Ben houdt Saartje wel in de gaten. 'Dat kö-j toch niet hebb’n’, vindt hij.
Zo hadden Henk en Gerrie ook zo’n bijzondere teckel, hij heeft het er nog over. Hij stuurde er zelfs eens een foto van. Ik reageerde erop met: Dat lijkt me een pittig hondje. Dat bleek. Wanneer Henk met mensen in de kamer foto’s aan het uitzoeken was moest hij soms geregeld naar zijn werkkamer boven om iets op te halen. De hond bleef dan op drie meter afstand van het bezoek liggen, maar zo gauw die maar iets bewoog begon hij fanatiek te blaffen. Het bezoek verroerde zich dan niet meer. ‘Och... hee zol zo gauw neet bieten’, kwam er achteraan.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 23:50 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 15 augustus 2011

Heb ik d'r gebrek an?

Foto: Pamela maakte veel foto's van typisch Nederlandse details.

Eigenlijk was ik best tevreden met mijn kleine zakcameraatje, de Canon IXUS 85 IS. Kan je overal mee naar toe nemen in je jaszak of achter de rits van m’n handtas. Altijd heb ik dat kleine ding bij me. De foto’s die ik met gewoon helder weer maak zien er prachtig uit, vooral wanneer ik dichtbij het onderwerp sta. Maar wanneer ik wat verderaf sta… nou ja… dan wordt het wat minder. Ik kan wel wat inzoomen maar dan is meteen de kwaliteit weer minder. Wanneer ik dan de foto’s ga resizen om op de website te zetten is het soms schrikken.
Nu zie ik tegenwoordig regelmatig foto’s van professionele- en goede amateurfotografen en dan ja dan vraag ik me wel eens af… ligt het aan mij of aan het toestel.
Toen Wim Harwig weer de zoveelste fantastische foto op Flickr had gezet ging ik opnieuw nadenken… En toen we bij Henk en Gerrie vandaan kwamen kreeg ik ongevraagd een paar afdrukken met informatie over geweldige camera’s mee. Dat zegt wel wat…
Degene die als eerste favoriet gold, de Canon Powershot SX30 IS weegt meer dan 600 gram. De tweede is een Nikon Coolpix P500 wel 100 gram minder. Beiden schijnen erg goed te zijn.
We zijn in de keuken aan het wegen geweest hoe dat voelde met een bakje water… best zwaar om altijd mee te sjouwen. Toen nog even de Canon Powershot G12 bekeken. Daar maakt Wim Harwig zulke mooie foto’s mee… weer 100 gram minder.
En wanneer ik de foto’s bekijk die nichtje Pamela pas opstuurde die ze hier in Nederland maakte….. die zijn prachtig. Zij had ook een kleine camera. Maar inzoomen zal ze niet gedaan hebben, hoewel deze foto zal ze wel ingezoomd hebben en kijk eens hoe scherp die is.
Wim is er makkelijk in: Gewoon bestellen… en ik mag zeggen welke. Eigenlijk 'heb ik d'r toch wel gebrek an'. Ik mag eerst nog even studeren op de specificaties.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 14:01 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 13 augustus 2011

De Broken Circle

De Broken Circle in de winter.

De Broken Circle en de Spiral Hill bestaan al 40 jaar. Het is niet gemakkelijk er dichtbij te komen want het is verboden bij de zandafgraving te komen, te gevaarlijk. Er wordt nog steeds zand gewonnen. In 1971 kwam Robert Smithson naar Emmen om er een kunstwerk te maken. Zijn Land-Art project zou een link moeten zijn tussen ecologie en industrie. Dat werd de Broken Circle,die aan de noordzijde van de zandafgraving gemaakt is. Ik kende dit project alleen van plaatjes of heel uit de verte. Mede-Shanty zanger, ex-landbouwer uit Nieuw Schoonebeek en nu een begenadigd houtbewerker Herman Leveling, bood ons aan om er een kijkje te nemen. Zijn schoonzoon Gerard de Boer, die eigenlijk beeldend kunstenaar is, runt dit bedrijf en deze plek en Herman heeft de sleutel van het grote hek.
Zo kwam het dat we vanmiddag een date hadden met Herman. Susan, haar vriendin Sally, Wim en ik hebben een mooie middag doorgebracht met Herman en Diny Leveling. Herman maakt prachtige dingen die hij draait van allerlei soorten hout. Sally en Susan konden bijna niet kiezen uit alle moois. Met een paar plastic zakken vol gingen we na de koffie samen op weg naar de Broken Circle en ook nu konden we er niet heel dichtbij komen vanwege de regen, maar het hek kon open en de enorme gevaartes die werden gebruikt voor de zandwinning, stonden in de loods opgeslagen. Natuurlijk mochten we ook even in zo’n gevaarte, even voelen hoe het is. Sally, Susan en ook Wim lieten zich dat geen twee keer zeggen.

Geinteresseerd in het artistieke werk van Gerard de Boer? www.gerarddeboer.com Echt de moeite waard!

De Broken Circle in de winter

Lang geleden was dit het plaatje bij deze zandafgraving. Kan niet meer... te gevaarlijk.

Dit pronkstuk heeft alles te maken met de zandafgraving èn met de artistieke talenten van de eigenaar Gerard de Boer.

Sally op de enorme shovel... met losse handjes ook nog...! Herman r. geniet mee.

Met dank aan Herman en Diny Leveling r.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 16:49 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 12 augustus 2011

In de Lindese Molen

Aan het eind van een avond Zomercarroussel in de Lindese molen bedankt Josée van der Staak de medewerkers met een roos en de bezoekers met een bedankje. Wij zullen voorlopig niet meer een avond mee kunnen maken, maar wie de gelegenheid heeft is verzekerd van een prachtige afwisselende avond. Bij www.theateronderdemolen.nl kom je op de website van Theater onder de Molen.

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 13:32 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 augustus 2011

Martha en Dine

We waren het allang van plan, Diny en ik, om een bezoekje aan tante Dine Kornegoor te brengen in het zorgcentrum in Ruurlo. Maar nu wilden we haar toch iets speciaals vragen.
Toen na de verhuizing van Johan en Joke een doos van pa boven water kwam vonden ze ook een oude foto van een tweeling in een prachtige oude kinderwagen, schatjes, maar wij hadden geen idee wie deze twee kinderen waren. We kennen geen tweelingen in de familie die dit zouden kunnen zijn. We hadden bedacht dat we dat nog aan tante Dine konden vragen. De achtergronden van de familie van pa’s eerste vrouw Hanna Kornegoor kennen wij wat minder. Tante Dine is opgewekt als altijd ondanks haar gebroken heup. We laten haar de bewuste foto zien. ‘O…’, zegt ze, 'dat bun ik met Martha'. En ze vertelt over haar tweelingzusje, dat op 2 jarige leeftijd overleden is. Beiden hadden longontsteking opgelopen. Martha redde het niet, Dine wel. Ze kon zich nog herinneren dat ze samen in het kippenhok waren en elkaar met eieren gooiden. Later werd er nog een jongen geboren in het gezin Kornegoor op ’t Hissink. Deze werd Martin genoemd, naar zijn overleden zusje Martha. Dezelfde foto van de tweeling heeft ze ook bij de foto van haar ouders staan. Raadsel opgelost.
We hopen maar dat ze gauw weer wat opknapt want ze is nu wel erg dunnetjes geworden.
De rest van de dag zwerven we langs onze vaste plekken… Intratuin voor een lekkere lunch en natuurlijk even bij Switch aan, de Kringloopwinkel in Lochem.
De avond wordt bijzonder gezellig, want we gaan met Johan en Joke en de vaste campingvrienden Fred en Edith naar de Zomercarroussel in de Lindese molen. En dit is opnieuw een verrassend leuke avond met veel muziek, zang, cabaret en een verhaal. Wat kan een mens zich nog meer wensen.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 10 augustus 2011

Henk en de surprise barbecue

Het is ze gelukt. De surprise party voor Henk z’n 60e verjaardag bleef lang geheim voor de jarige. Pas vanmiddag toen de verschillende parasols opgezet moeste worden had de jarige in de gaten dat zijn verjaardag een bijzonder tintje kreeg. Anneke had samen met Yvonne een barbecue tot in de puntjes geregeld en vanaf een uur of 4 druppelde het bezoek binnen. De hele familie van beide kanten, buren en vrienden waren van de partij. Het weer deed niet erg mee, maar de parasols, een terrasverwarmer en warme vesten zorgden voor een aangename omgeving. Henk werd verwend met veel cadeaus. Ook voor hem had ik een Luna geschilderd.
Het was ons derde bezoek al vandaag, want na nichtje Ineke opgezocht te hebben gingen we ook nog naar Barchem om de ‘teckel voor Geert’ te brengen ( zie onder ‘schilderijen’) en een cd met vele foto’s mee terug te nemen. Intussen praatte Henk Braakhekke me helemaal bij over al die foto’s die voor mij van belang zouden kunnen zijn. Mijn nieuwe voorraad is dus weer helemaal aangevuld. De teckel werd dankbaar aanvaard en ik kreeg weer een pronkstuk met bloemen van Gerrie’s hand mee.
We zijn redelijk op tijd weer thuis, d.w.z. in de caravan, en maken er een rustig avondje van.

Henk met Luna

Luna

Boef, de teckel van Geert.

Familieperikelen

Geschreven door hetty om 16:30 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 9 augustus 2011

Over veiligheid en een houtzagerij

Er wordt gewerkt aan de Molendijk. Dat zien we meteen als we aan komen rijden. De workmate staat klaar met zaag en toebehoren. Zwager Ben is druk. Voor ze op vakantie kunnen staat er nog een karweitje te wachten. Vorige week had Josca de draad van de wasdroger doorgebeten en heeft het gelukkig overleefd. Dat kan dus niet langer. Voor de veiligheid van de honden wordt de apparatuur nu ingebouwd. Er wordt een heuse kast voor in elkaar gezet in de bijkeuken waar de honden ook hun slaapplek hebben.
Ja… we zijn weer in de Achterhoek aanbeland voor even. Wanneer we even later op Camping de Boomgaard aankomen staat ons vakantiehuisje op een bijveld. De zaken gaan goed ondanks het wat mindere weer. Er is intussen wel een plekje vrij op het grote veld zodat we ‘aan de stroom’ kunnen, want tv is toch handig en een laptop moet ook af en toe opgeladen.
Geen tijd voor tv vanavond. Diny komt nog even langs en even later Johan en Joke.. gezellig.
Ik heb intussen een leuke mail gekregen van een nazaat van de houtzager en meubelmaker BH Groot Bramel, een achterkleinzoon uit Brabant reageerde op de foto’s van de Lamito-film waarop hij zijn voorvader herkende. Leuk om te horen.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 8 augustus 2011

Shoppen

Ik zie twee mannen zitten op een steen bij de ingang van het nieuwe overdekte winkelcentrum in Emmen. Tussen hun knieën staan rijk gevulde plastic tassen van modezaken. Hun gezichten zijn somber. Af en toe kijken ze richting Albert Hein en zuchten diep. Ze zitten duidelijk te wachten op hun winkelende dames. Die zullen hen wel opgedragen hebben om goed op de eerder gescoorde spullen te letten. Het duurt nogal. Ik wacht er niet op en ga samen met Wim de supermarkt in om wat vergeten boodschappen voor het weekeind te doen. Wim houdt van supermarkten. Hij vindt zoveel lekkere dingen. Ik moet hem goed in de gaten houden want hij heeft zo het mandje vol. Het scheelt dat we met de fiets zijn, een fietstas is beperkt. We gaan eigenlijk alleen voor inpakpapier en koffiepads. Maar we komen een lekker appeltaartje tegen… ‘Zullen we die meenemen naar Rick morgen?’ En aardbeien… Vlak voor de kassa.. nog even een stuk leverworst. Nee die Wim doet graag boodschappen… bij de supermarkt dan… of bij het Turkse mannetje in Angelslo die zulk lekker fruit heeft. Wilde perziken zijn favoriet en als je vandaar naar buiten wilt in Angelslo kom je verplicht langs de slager. En o wee als ik daar even stop om vlees te halen. Hij staat meteen achter me om toch minstens een extra stuk leverworst of een paar stukken cowboyspek mee te krijgen.
Van mij mag hij.
Wanneer we buiten komen zijn de mannen weg. Zouden de dames ook aan leverworst gedacht hebben?

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 20:14 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 7 augustus 2011

Ik wete een mooi paadtien

Ons eigen Schoolpad weet ik wel te waarderen al was het op dit moment -oktober 2010- wat lastig fietsen.

Ik wete nog een mooi paadtien’, stelt Wim voor wanneer we op de terugweg zijn vanuit Emmen naar huis.’ ’t Is wel een beetien umme, maor wie-j hebt ja tied zat’.
Daar is t-ie goed in… weggetjes die om zijn. Wanneer we vroeger in de vakantie wandelden in de bergen wist hij ook altijd weggetjes die zo mooi waren. Ik zag daar het nut niet van in. Ik kon zo wel zien dat je dan een kilometer extra liep en extra zweet kostte. 'Wie-j könt net zo goed disse kante op’, placht ik dan te zeggen. ‘Ja ja… ik snap oe al… da’s kotter bie-j’.
Wim heeft vaak gelijk dat je dan een extra stukje natuur ziet, maar om daar nu voor om te moeten lopen…?
Vanuit Emmen heeft hij ook zo z’n eigen routes, meestal door het bos, de Emmerdennen, over smalle paadjes. Maar hij heeft gelijk, je hoort daar veel vogels. Soms heb ik het idee dat de jongen weer in hem boven komt als hij daar over die paadjes fietst, de plassen ontwijkend. En als ik niet beter wist zou het ook het Hattemer bos kunnen zijn.
Gisteren was het anders. Het werd een grindpad langs het kanaal tussen brandnetels en andere wilde planten. Het kanaal lijkt smerig en de planten zijn van het soort dat eerst komt als je de boel op de kop hebt gezet. Maar het is er rustig, zo rustig... ik hoor hier geen vogels. ‘Is dit nou geen mooi paadje', vroeg hij aan het eind? Het was dat ik op mijn E-bike zat, anders was het nog een heel geploeg geworden. Ik rij net zo lief op het brede betonpad… inderdaad… scheelt wel vijf minuten. Dan begrijp ik nog een reden voor deze unieke weggetjes. Je kunt zo alle verkeerslichten ontwijken. Want daar heeft Wim iets tegen. Hij rijdt liever om dan bij zo’n stoplicht te moeten staan.
Nou ja… ik heb weer een heel nieuw stukje 'natuur' in Emmen ervaren.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 18:38 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Archief

Ramadan

Hee zol zo gauw neet biet'n...

Heb ik d'r gebrek an?

De Broken Circle

In de Lindese Molen

Martha en Dine

Henk en de surprise barbecue

Over veiligheid en een houtzagerij

Shoppen

Ik wete een mooi paadtien

Meer van hetty's site