Archief

Geert Hanken is zijn pseudoniem. Hij schrijft regelmatig over wat hem bezig houdt en wat hij in zijn leven al meemaakte. Zijn leven lang was hij boer in Zuidbarge en de Hankenberghoeve was zijn plek, maar nadat zijn zoon het overnam, verhuisde hij met zijn Annie naar een appartement. Ik heb me laten vertellen dat hij daar in de Emmerhout goed werk deed door het winkelcentrum netjes te helpen houden. Dat was niet genoeg. Henk Siebring moest de buitenlucht en de natuur voelen. Hij heeft nu al jaren een volkstuin, wat zeg ik… hij heeft 7 van die stukken aaneen. Vandaag ging ik bij hem kijken. Ik vroeg aan een buurman tuinier of Siebring hier zijn tuin had. ‘O… die oude boer? Daar bij die bloemen. Hij is er net’. Ik vond hem druk bezig met de schoffel.
’Het is gebeurd met hazen vangen’ zei de voormalig boer en jager. Dat mag ook wel als je 88 bent. Overal in zijn tuin staan stoelen om even te gaan zitten uitrusten en mijmeren. Hij liet me zijn kunstwerk zien, zijn kruizenveld, allemaal van buxussen, want Henk is een gelovig mens. De kruizen wezen allemaal naar een blauwe winde die zich naar de boven kringelde, naar de hemel. Een paar oude schuurtjes heeft hij namen gegeven als Erica’s kas en loods Zuidbarge en hij heeft er een oude cabine van een vrachtauto staan waar hij Rij maar an op heeft gezet.
Och… we hadden een aangenaam half uurtje. Rick heeft ooit stage bij hem gelopen op de Hankenberghoeve en hij herinnerde zich hoe ik een keer in hun buurt bramen ging plukken, eigenlijk om te zien hoe ze samen aan het aardappels rapen waren. Hij had me door.
Er staat een heel veld met mooie kerstdennen. Eind november kun je er voor €5 een uitzoeken en er je naamkaartje zolang aan ophangen. Dat gaan we doen!

Aan het Schoolpad

Soms zit het mee… en soms….
Wie ons wel en wee regelmatig volgt is misschien die ene bepaalde pechdag niet ontgaan. Dachten we een prachtig keramisch fornuis op de kop getikt te hebben, gaat de glasplaat van de oven aan gruzelementen. Ben en Niesje hadden er speciaal een dagje voor uitgetrokken, zodat Ben en Wim het zaakje goed aangesloten zouden krijgen. Nou ja toen hebben ze het fornuis toch maar vast op de plaats gezet en gelukkig kon er een nieuwe glasplaat besteld. Daar hadden we nog geluk mee dat die onderdelen los te krijgen zijn. Zouden wij niet de enigste zijn met zo’n pechdag?
Het pakket met de nieuwe glazen deur staat al een paar weken te wachten. Wim ziet er blijkbaar tegenop om die te verwisselen, maar vandaag moet het dan maar gebeuren. Het fornuis wordt met vereende krachten naar buiten gebracht en op de tuintafel gezet, oude splintertroep er af gestoten, goed kijken hoe het een en ander in elkaar zit en dan… Het gaat eerst van een leien dakje… tot die ene schroef. Die kan Wim er met geen mogelijkheid inkrijgen. ‘Den is dol edraeid. Kan niet anders’. Het zweet begint ons al in straaltjes van de rug te lopen. ‘Iets meer naar links… de ovendeur een beetje open dan… die eerste schroeven er maar weer uit.......’
Ik weet niet eens meer hoe het kon gebeuren maar de ovendeur zit op z’n plaats en de keuken is weer compleet. Nu kunnen we aan de appeltaart.

Aan het Schoolpad

The Ackerman cabin at the lake.

Vandaag is het onafhankelijkheidsdag in de USA en dat wordt gevierd. Curtis en Berdena vieren dat meestal aan hun meer waar ze een weekendhuis hebben. De hele familie is er dit keer, behalve dan Abby die nog in Den Haag is voor een paar laatste afsluitende weken op de internationale school van Inholland.
Ze brengen drie dagen gezellig samen door met eten en drinken en hebben het naar hun zin in op of bij het water. Berdena schreef dat ze op 4 juli hun boot versieren en gezamenlijk met de buren daar er een feest van maken, een parade op het meer. 's Avonds besluiten ze met vuurwerk.






De cabin aan de voorkant


Op het lake


Nichtje Berdena en haar man Curtis

Aan het Schoolpad

‘Zo…. Weer gezinsuitbreiding’, vroeg Anja gisteren toen ze even aan kwam. ‘O.. heb je de grote kuikens gezien, leuk spul hè? ‘Nee, ik bedoel kleine kuikens… een hele zwik, ik kon ze niet zo gauw tellen want de kloek verdween al weer onder de struiken’. Heb je één haan en dan gaat die zich meteen ook met de beide krielkippen bemoeien.
Wim en ik met Anja en de kinderen in ons kielzog naar buiten en zien moeder en donsballetjes weer richting hortensia’s verdwijnen. De Annabellen doen het goed en het zijn dichte struiken geworden
Wat later als ik heel stilletjes familie kip weer zie scharrelen moet ik ze even tellen… tien stuks, 5 nu nog gele en 5 wat donkerder.
Ook een van de legkippen zit op eieren. We hebben er twee een kruis gegeven en de rest halen we telkens weg, want de beide andere kippen willen alleen precies bij de broedse in het nest zitten om hun ei te leggen. We hebben al een paar nepeieren in een ander nest gelegd, maar dat helpt niet. Het wordt druk op ons erf.
Vandaag hebben we Ricks nieuwe flat screen tv bewonderd en hij heeft laten zien wat hij er allemaal mee kan. Wat hij met de oude nog prima tv gaat doen? In elk geval gaat die niet naar de Kringloop. Daar heeft hij wat tegen. Wel aanpakken en niks ervoor geven? Dat stuit hem tegen de borst. Nee… Jans en Geesje hebben er wel belang bij. Die zijn aan de beurt… maar wel zelf komen halen hè! Morgenavond gaat dat gebeuren.

Aan het Schoolpad

Aan de pannenkoek, vooraan de broertjes Daan en Tim

Er vliegt hier een havik, hoog boven het veld. We moeten zuinig zijn op onze roofvogels, maar als ze je de patrijzen uit de ren plukken wordt het minder. Anja heeft nu een soort gaas over de ren gespannen voor er nog meer kippen sneuvelen. Er zijn ook drie buizerds te zien die samen de buurt onveilig maken… voor de kleinere dieren dan.
Vandaag was het de dag van Frank. Die vierde nu zijn 8e verjaardag en had al z’n vriendjes uitgenodigd, vijf stuks en allemaal voetballertjes. Drie keer raden wat er moest gebeuren tijdens z’n feestje. Tja… voetballen dus. Wim was gebombardeerd tot scheidsrechter.
Vanmorgen klokslag 10 uur stond Frank al bij ons op de stoep om samen met mij een speurtocht door het bos uit te zetten. Dat vond hij al een avontuur, vooral achterin waar het zo donker is. Met rode draadjes en pijlen van takken gaven we de route aan. We verzonnen wat vragen over de natuur. Vanmiddag na de voetbal ging het clubje met Alle er achter op pad. Anja had voor allemaal een waaiertje met dieren in het bos gegeven. Wim stond aan het eind van het bos met dropveters en Anja en ik bereidden het pannenkoekenfeest en het kampvuurtje voor. Volgens mij slapen alle jongens als rozen vannacht.
Ik moest even terugdenken aan onze eigen verjaardagsfeestjes met de jongens. Er is niets veranderd.

Aan het Schoolpad

Wel wat jaren geleden: de broers van der Kolk
van l. naar r.: Piet, Ben, Henry en Wim

‘Moet ik vanmorgen nog naar de markt’, vraagt Wim na het opstaan. ‘Nou er moet niks, we hebben nog genoeg, maar als je het leuk vindt om naar de markt te gaan, ga ik mee’. Zo fietsen we even later richting dorp. Hij wil onze vreemde diascanner- je weet wel van doet ie het of doet ie het niet- naar zijn maatje bij Expert brengen. Die houdt van prutsen met dit soort dingen en misschien ziet die kans om hem aan de praat te krijgen.
Dan zetten we onze fietsen in de gratis fietsenstalling waar je tegenwoordig ook gratis en voor niks een leuke fiets kunt lenen- service van de gemeente. En dan gaan we een rondje doen op de markt. Wat komt ie toch een bekenden tegen: Holvrieka, de Bowls, het Mannenkoor… of van de kerk. Enorm wat kunnen mannen kletsen. De kaasboer heeft hem als vaste klant en terwijl we toch maar een stukje brandnetelkaas meenemen wordt de voetbal bijgepraat. Kaasboer is van Heracles en Wim de vaste fan van FC Emmen natuurlijk. Het is toch lekker om alle tijd te hebben. We lopen terug richting fietsen, maar ik koop toch nog even een badpak bij Livera. Als we dan even later langs Wim’s vaste kledingzaak Schomaker komen blijkt ook daar de opruiming al begonnen. Zullen we? Een jonge verkoper haalt ons binnen met een stralende lach… Nee we kunnen niets vinden wat er uit springt. Boven hebben we ook nog leuke dingen zegt hij. Ik leg hem uit dat deze man geen pakken meer draagt en dus niet naar boven hoeft. ‘Maar er zijn ook mooie shirts.. echt niet alleen kostuums… kijk maar eens”. Warempel we gaan toch maar even. Zien we even later toch een mooi shirt, vrolijke kleurtjes en leuke stijl èn in de goede maat. Wim gaat voor de bijl. Mijn oog valt eigenlijk meteen op een mooi vest dat er precies bij past. En ook dat doorstaat de keuring. Je kunt nagaan dat hij dan ook niet zonder nieuwe broek de deur uitgaat. ‘Betaal jij of betaal ik’, vraagt hij slim bij de kassa.

Aan het Schoolpad

Wim maakt een goede beurt gemaakt bij de beide dames die op bezoek zijn. Hij is n.l. de kok. En een goede kok heeft alles goed voorbereid. Nadat Diny en Dirkje zijn gearriveerd maken we plannen voor de dag en na de koffie gaan we naar mijn favoriete shop: Het Goed. Alledrie vinden we iets van waarde en als we weer even aan het Schoolpad terugkomen staat ons soepje gereed mèt wat kaarsen ernaast. Wim had zo gauw geen standaards kunnen vinden, maar die is nooit voor één gat te vangen. Hij wil romantisch tafelen met ons en pakte een paar aardappels en maakte er met de appelboor een gat in voor de kaars.
Vanmiddag heeft hij rust want wij drieën gaan nu echt het dorp in. Emmen wordt goedgekeurd al vinden Diny en Dirkje het ook jammer dat er weinig oude gebouwen over zijn. We halen vandaag onze kilometers wel want Emmen Centrum is vrij uitgebreid. We bekijken zelfs de expositie in de Grote Kerk èn we geven de Emmer middenstand een nieuwe impuls. Dirkje is nu helemaal klaar voor de bruiloft van hun jongste zoon. Diny hield vol tot we een goede schoenenzaak vonden en ik denk dat Dirkje erg blij is met haar makkelijke en toch chique schoenen. De opruiming is al in volle gang, maar wij houden ons geweldig in vind ikzelf. Diny scheurt zich met moeite los van een aparte en leuke rok omdat ze er niets bij kan vinden om te dragen. Eigenlijk komen we voor de kopjes van Makkummer aardewerk die van Peer altijd verkocht, blijken die niet meer gebakken te worden. Als we eindelijk neerstrijken bij de Kamer voor een cappuccino zuchten we tevreden en besluiten dat dit voor herhaling vatbaar is. We redden het nog net om op tijd bij Wim aan te schuiven voor de pilaf, het recept van schoonzus Marry. Opnieuw een succes. Intussen maakten Diny en Dirkje bij de kok weer een goede beurt met ieder een bosje freesia’s waar Wim zo gek op is. Hij glimt ervan....

Familieperikelen

Bij Herman in 1932 werden de kolven aan de varkens gevoerd. Herman en Harold zie je op de wagen.

Bij 'van heuren zeggen' is het moeilijk te achterhalen wat er precies waar is. Als je iets doorgeeft wat je gehoord hebt en dat wordt verder verteld....moet je zien wat er overblijft. De reclame van Ohra van die man die een boom raakte door een eend op de weg, werd maar zo via via een bom in een eend die onschadelijk gemaakt moet worden. Op school deed ik het met de brugklassers bij een oefening in goed luisteren en doorvertellen in een kring. Ik fluisterde er één wat in het oor en die fluisterde dat door aan de tweede enz. Er bleef echt niks van over. Zo bleek het verhaal van Saartje en de paddestoelen ook aan veel veranderingen onderhevig. Tja… ik had het ook van heuren zeggen, maar het blijft leuk… toch?
Zo komen er ook oude verhalen boven over de Boskamp. Toen opa in Amerika was geweest bij Herman, zag hij dat er goed mais verbouwd kon worden. De kolven werden eruit gehaald en de koeien in het maisveld gelaten en die aten de rest op. Dat moest opa natuurlijk ook uitproberen, maar toen hij de koeien uiteindelijk in die maïs liet, waren ze helemaal door het dolle en vertrapten alles. Dat was geen succes.
Bovendien, heb ik uit betrouwbare bron, kwamen de fazanten vanaf het Medler af op die mais. Dat was minder. Samen met een buurman bouwde opa een vangkooi, want die mais was van hem en bovendien een fazantje op zijn tijd was ook nooit weg. Dat is blijkbaar de veldwachter ter ore gekomen en op een zondag onder kerktijd ging die bij de Boskamp of buurman of beide op bezoek en zei: ‘Beken het maar… je buurman heeft het al toegegeven”.
Maar hoe het afliep… misschien weet oom Bram het nog. Ja ik heb het ook maar van heuren zeggen.

Met dank aan Henk en Joop.

Memories

Vriendinnen voor het leven...

‘Foi foi...wat woont jullie noe een ende vot’, was het eerste wat ze er uitkraamde toen ze op mijn 40e verjaardag kwam en we net 2 dagen in Emmen woonden. Je doet er met de auto ook bijna 2 uur over. Maar ja… waar je werk is is je vaderland.
Het is leuk om je zus regelmatig te zien en als het te lang geduurd heeft komt zij een dagje of andersom. Diny heeft er al heel wat meegesleept naar ons onderkomen. Ze kwam al eens met drie tantes:tante Jantje, tante Gerritje en tante Jo als ik het goed heb. Net als met tante Hermien en met nichtje Hennie en ook eens met vriendin Dirkje. Riek Antink onze vroegere hulp op De Boomgaard staat ook nog op het lijstje.
En wat is er mooier om aan een vriendin te geven dan een paar kaartjes voor een dagje uit met de NS. Lekker makkelijk. Soms zijn er van die leuke aanbiedingen dat je voor een klein prijsje zomaar een dagje op stap kunt samen. Èn je hoeft niet zelf te rijden, want Achterhoek- Emmen blijft een best end.
Toen wij naar de bruiloft van Arend en Amaka gingen was er net zo’n aanbod afgelopen, de Lentetoer meen ik, maar ik ontdekte dat je via het Kruidvat ook een paar kaartjes kon bemachtigen.
Nu is Dirkje een paar weken geleden jarig geweest en warempel Diny kwam bij de jarige met een paar kaartjes voor zo’n dagje uit en wat meer is…. ze komen naar Emmen. Er moet natuurlijk geen geks gebeuren met treinen die raar gaan lopen of het station in Zwolle dat binnenkort tijdelijk buiten dienst is, maar ik geloof dat het donderdag nog net open is. Dan gaat het gebeuren. We hebben al wat plannen gemaakt.

Aan het Schoolpad

Toen Diny en ik nog op "de Haar" woonden, hadden we geen buurkinderen zover ik weet, maar we gingen vaak naar tante Hermien en oom Sjoerd. Ook zondagsmiddags, zelfs toen we al naar "De Boomgaard" in Linde verhuisd waren. Het volgende verhaal schreef ik een tijdje terug hierover!
Als kind van een jaar of 4 á 5 ging ik vaak met mijn nichtje Gerke, haar zusjes, mijn zusje Diny en Oom Sjoerd naar het Vordense bos. Gewoon lekker naar buiten in de vrije natuur. Dan gingen we de eendjes, de “groenkopjes”, voeren en altijd even kijken bij het indrukwekkende Kasteel Vorden met zijn brede gracht. En oom Sjoerd wist altijd veel te vertellen over het bos .
Tante Hermien ging voor zover ik me herinner nooit mee. Die was waarschijnlijk blij met een paar uurtjes rust in de tent. In het najaar kwam daar ook nog het zoeken naar cantharellen bij. In de buurt van wat hoge dennenbomen werd dan gezocht. Als we dan blozend van al die buitenlucht weer thuis kwamen bij tante Hermien werden die cantharellen lekker gebakken met een uitje in een heel grote koekenpan.
Mijn herinneringen aan die goeie ouwe tijd kwamen weer boven toen ik het volgende hoorde.


In de buurt van Vorden woont een gezin dat ook gek is op cantharellen.
Als je toch precies weet hoe die er uit zien, kan je toch weinig gebeuren, dachten ze.
Ook zij gingen op cantharellenjacht. Ook zij wisten precies waar ze die lekkernijen konden vinden.
Thuisgekomen werd er een heerlijke maaltijd klaargemaakt en de familie ging aan tafel. De moeder maakte nog wel even een opmerking: ’D’r zal d’r toch gien vergiftegen tussen zitt’n?’ Maar nee dat kon toch niet…
Het smaakte magnifiek. De restjes waren voor Sara, de teckel, de oogappel van het gezin.
Maar ’s avonds toen ze met z’n allen voor de tv zaten zei één van de kinderen:
"Mama, moet je eens kijken ..Saartje doet zo raar!”. Ze keken eens goed. De hond zag er uit of ze vreselijke krampen had. Ineens bedachten ze dat Saartje ook een behoorlijke portie paddestoelen had gehad. Het zal toch niet waar zijn dat er een giftige tussen gezeten heeft? En bij zo’n klein hondje merk je dat natuurlijk wat sneller.
In allerijl werd de huisarts gebeld. ”We nemen geen risico”, zei die. “Naar het ziekenhuis!”
In het ziekenhuis werden de magen van de hele familie leeggepompt.
Dat was geen pretje!
Eindelijk waren ze weer bij huis. Hoe zou het toch met Saartje zijn? In de paniek van het moment had niemand meer aan die arme hond gedacht. Zou ze nog leven?
Met angst om het hart gaan ze snel naar de hondenmand. En zien daar….tot hun stomme verbazing Sara met vier puppies aan haar tepeltjes die hen trots en innig tevreden aankijkt.
Maar toch! Ik ga nooit nee.... never zelf paddestoelen zoeken!!

Verhalen