Een sprookje dat echt gebeurd is!

Dat vonden ze allemaal een uitstekend idee en er werd dadelijk garen besteld. E.H. Maertens van Brugge ontwierp de tekeningen. Zodra die klaar waren begonnen kantklossters van Brugge en de naaldkantwerksters van Zele aan het werk.

De naalden prikten vliegensvlug en de klosjes vlogen heen en weer op de lustige wijze van het kantwerkstersliedje.

Met 15 vrouwen werkten ze aan de tafelloper en na 10 maanden was het prachtstuk klaar!!

Het is een kunstwerk zoals er nog zelden één gemaakt werd. De tafelloper is 2 meter lang en 90 cm breed.

Langs de ene kant staat de K.A.V. afgebeeld door een boom, zwaar beladen met vruchten en omringd door moeders en kinderen.

Langs de andere kant zien we de kajotsters die rond een bloeiende appelboom dansen.

In de hoeken zijn de schilden van K.A.V., de L.O.F.C.(Waalse vrouwengilde), de V.K.A.J. en de J.O.C.F. uitgewerkt.

Afbeelding :  De Zeelse kantwerksters aan het werk

Toen zei er één :

“Het kantwerk was eertijds de roem van ons land. We zullen de koningin een kanten tafelloper geven, daaraan zal ze zien hoe kunstzinnig de Vlaamse vrouwen zijn. En onze kantwerksters, die sinds jaren niets meer te doen hebben, zullen weer een poosje werk hebben.”

Binche kant uit Brugge en medaillons in Zeelse naaldkant.

Volgend artikel verscheen in een weekblad en het getuigt van veel enthousiasme en toewijding van een volk aan zijn koningin.

“Er waren eens 200.000 arbeidersvrouwen, waarvan er 100.000 in Vlaanderen woonden en 100.000 in Wallonië. Die arbeidersvrouwen waren gegroepeerd in een grote gilde die ze KAV en LOFC noemden.

Op zekere dag kwam er een nieuwe koningin op de troon. Die koningin was zeer goed voor de armen en daarom werd ze door de mensen gaarne gezien!

De arbeidersvrouwen, die in de KAV waren, zegden ondereen :

“We moeten onze Koningin tonen dat we haar gaarne zien. We zullen allemaal 10 cent uitleggen en van dat geld zullen we een vorstelijk geschenk kopen. We zullen ook aan de Kajotsters vragen dat ze hun steentje bijdragen.”

Daarmee waren ze het allemaal eens, maar wat zouden ze kopen ?”

Wordt vervolgd…

Een sprookje dat echt gebeurd is

Een ander “prachtwerk” waarmee de Zeelse kantschool uitpakte was de kanten loper, die in 1933 geschonken werd aan wijlen koningin Astrid.


Morgen meer hierover...

In the Zele needle school : joining details of the needle-point scarf presented to Queen Elisabeth.

De verschillende delen worden aan elkaar “gelast”.

 Foto  :

At work on details of a needle-point scarf tob e presented to Queen Elisabeth

De sluier wordt in verschillende delen gewerkt.

Nog enkele sfeerbeelden van de sluier

Foto  :

Needle lace class room to the trade union lace school at Zele.

Het klaslokaal van de Zeelse kantschool.

Ondertussen werkte minister Rubbens ook aan een boekje met als titel :

“De Vlaamsche kantnijverheid”

Het werd in 1920 uitgegeven bij N.V. De Standaard te Brussel.

Volgens de auteur was het de bedoeling, ik citeer :

“Een poging om de algemene belangstelling voor die nationale schat, bron van roem en welvaart, gaande te maken opdat door samenwerking van regering, privaat initiatief en openbare mening een aanzienlijke macht zou tot stand komen om onze kantnijverheid te redden, te beschermen en te bevorderen in de toekomst.”


Afbeelding : de maaier

Na de bevrijding werd er onder impuls van de heer Famelaer en toondichter meester Oscar Roels, een huldecantate uitgevoerd waarin het internationale succes van de kantschool werd belicht.

De Zeelse kant de krone spant

Om ’t even in welk land !!

De karnster, détail uit de sluier.

De kantschool bloeide inderdaad!!!

Er werd meegedaan aan wereldtentoonstellingen in Brussel en Parijs.

Op de wereldtentoonstelling in Rio de Janeiro, in 1920, werd wijlen mevr. Rachel Vehent afgevaardigd om er te kantklossen.

Meer dan eens behaalde de Zeelse kantschool een gouden medaille!!

De hoppe plukster, détail uit de sluier.

Zoals E. Rubbens het zo mooi zei :

“De sluier is de vrucht van 12.000 uren arbeid en bevat 12 miljoen steekjes!”

De koningin bedankte en beloofde een blijvende belangstelling om de kantnijverheid te bevorderen.

De vissersvrouw, détail uit de sluier.

De liefde van het Vlaamse volk voor haar koningin werd vertolkt door kransen van rozen en de trouw door slingers van klimop.

De IJzerstreek was uitgebeeld door :

1.     De wapenschilden van Ieper, Nieuwpoort, Veurne en Poperinge.

2.     Beroepen eigen aan de IJzerstreek :

    het kantwerk, de visserij de veeteelt en de hoppeteelt.

3.     De producten van de IJzerstreek :

     Hoppe, aardappelen, distels uit de duinen en boterbloemen   

     van de weide.

4.  Schelpen en wieren stelden de zee voor.

Dit alles was verbonden door prachtige linten die

schoonheid en rijkdom symboliseerden.


De kantwerkster, détail uit de sluier.

   

Het middelste gedeelte stelde het wapen van België voor dat was omgeven door een keten, als zinnebeeld van oorlog en slavernij! Tussen de schakels groeit eikenloof als symbool van de Belgische onsterfelijkheid.

In de kantnormaalschool

Hier werden de beste werksters van de vereniging opgeleid tot lerares in de naaldkant.

Doch de kantnormaalschool bleef slechts enkele jaren bestaan. Want toen enkele jaren later de kant stilaan in verval raakte, door de mechanisatie, sociale verbeteringen, minder toepassingen in de mode, was de opleiding tot kantlerares nutteloos geworden.

Afbeelding : hooien

Naast deze werkgroep stichtte minister Rubbens in 1918 niet alleen een
“Beroepsschool voor kantwerksters”

maar tevens een

 “Normaalschool voor kantwerksters”.

De beroepsschool, met Rosalie Vergeylen als bestuurster, had twee afdelingen :

  een esthetische afdeling = de tekenschool

een technische afdeling = de kantschool, 

ook wel de “werkschool” genoemd.

In de werkschool

werden de kinderen onderricht in alle facetten van de naaldkant en werden ze opgeleid tot bekwame kantwerksters.

In de tekenschool

werd er kunst – en tekenonderwijs gegeven aan de kinderen van de werkschool. Ook de leden van de Vereniging voor kunstkantwerk kregen hier een opleiding in tekenen en ontwerpen van nieuwe patronen.

Naast de lessen in kant en tekenen kregen de meisjes ook onderricht in rekenen, huishoudkunde, godsdienst en gezondheidsleer.

Dit alles in een ontspannen sfeer en gedurende de kantlessen werd er gezongen en voorgelezen. Dagelijks las men de rozenkrans en soms kwam een pater Jezuïet spreken.

Kantwerksters getuigden dat het

 “de schoonste tijd van hun leven was!!”.

Afbeelding :
 didactisch materiaal van de vroegere kantschool.Voorbeelden van gronden op een uiterst fijne manier gewerkt.

Het aards paradijs

Naar een ontwerp van Eva Liisa Kortelahti, een Finse kantdame met een eigen stijl.

Tijdens mijn zoektocht op internet vond ik dit ludieke gedichtje over Adam en Eva geschreven door Piet Paaltjens.

Piet Paaltjens was het pseudoniem van de Nederlands dichter en predikant François HaverSchmidt (Leeuwarden, 14 februari 1835 – Schiedam, 19 januari 1894).

Adam en Eva

Adam en Eva,
Die aten samen gort.
Adam had een broekjen aan
En Eva droeg een schort.
Als ik mij niet zéér vergis,
Is dat lang geleden,
Maar het ging (of 'k heb het mis!)
Toen al net als heden.
Eva's die de broek aanhebben,
Zijn de rechte Eva's niet,
En een Adam met een schort voor
Noemde men een keukenpiet.
Wat de kroon is voor een koning,
Voor de huisvrouw is haar schort.
Draag de uwe steeds met eere,
En 't ontbreek't u nooit aan - gort.

Piet Paaltjens. 1835-1894