Een truffelverhaal.
Wie ooit de boeken van Peter Mayle gelezen heeft kent het
verhaaltje misschien wel.
Het doet wat denken aan verhalen zoals Roald Dahl ze zou
schrijven.
Ik vertel het verhaal hier na zoals het in mijn geheugen is blijven plakken.
Indien het slecht geschreven is dit niet door de schuld van
Peter Mayle...
Het gebeurt ergens in een klein dorpje in de Provençe.
Eén van de bewoners is de bezitter van een stuk grond waarop truffels groeien. Hierdoor moet hij niet eens gaan werken als zoveel anderen, de opbrengst van zijn truffels dat is ook zijn inkomen....
De truffels zijn rijp tijdens de wintermaanden, dus december tot einde februari.
Dan moet er elke dag, of nacht gecontroleerd worden of er iets te vinden is.
Velen denken nog steeds dat dit gebeurt met een varken maar dat is alleen maar voor de TV of de toeristenfolders. In werkelijkheid heeft men een truffelhond. Dat kan gelijk welk merk van hond zijn, als hij maar truffels kan ruiken en herkennen. Als hij een truffel vindt, krijgt “bobby” als beloning een stukje “saucisson”....
Truffels hebben op dit ogenblik een waarde van omtrent de
1000 euro per kilogram! Eén euro per gram....
Op een avond ontdekt de truffelboer dat er kapers op de kust zijn. Er is iemand op zijn domein geweest en heeft er ook truffels gejat. Hij kan dat zien aan allerlei sporen.
Bandenafdrukken van een vreemde auto, hondensporen die niet
van zijn hond zijn en de omgewoelde aarde....
Groot alarm; zoiets wordt niet toegelaten, het moet en zal ,gestraft worden.
Het relaas doet al snel de ronde in het dorp dat er een
truffeldief gesignaleerd is.
De dorpsouderen zullen het terrein ’s nachts gaan bewaken, want het is ’s nachts dat de dief opereert.
Ze trekken er met een zestal naartoe, gewapend met de nodige flessen "pinard" en “eau de vie” om de koude nacht door te komen. Ze verstoppen zich achter het struikgewas in de nabijheid van een grote boom.
De eigenaar van het veld heeft zich gewapend met een aftands jachtgeweer.
Ze moeten verscheidene nachten wachten voor er wat gebeurt waardoor er tijdens de dag niet veel meer uitgespookt wordt en de voorraden “marc de Provençe” angstwekkend dalen....
Sommigen beginnen zelfs te twijfelen aan het bestaan van de
dief.
Maar, dan gebeurt het, op een mooie maanverlichte nacht....
De patron legt zich al klaar, het geweer in aanslag. De anderen ledigen snel hun glas en zwijgen...
Er draait een klein aftands Renaultje , een R4-tje, het terrein op met gedoofde lichten.
Twee personen stijgen uit, een man en een vrouw en de hond die uit de kofferbak komt....
Daar zijn ze dus, de snoodaards....!
Het vuurpeloton wacht nog even tot ze wat dichterbij komen en tot de boeven daadwerkelijk een zoektocht beginnen.
Met veel lawaai en wapenvertoon komt de bewakingdienst nu in
actie en de dieven worden letterlijk overmand en bedreigd....
Onmiddellijk wordt ook een rechtbank opgericht, door de raad
van ouderen, onder de eikenboom.
Hoeveel truffels hij al gestolen had ?
Voor hoeveel en waar hij ze verkocht heeft?
Of hij wel weet dat dit diefstal is enne zo nog een ganse
litanie over gendarmes en in den bak gaan.
Uiteindelijk komen ze met de dief overeen dat ze hem niet in
de handen van het legale gerecht zullen overleveren of hem op staande voet fusiliëren,
als hij het geld dat hij verdiend heeft aan de gestolen truffels nu op staan de
voet terug geeft.
Ja, maar ik heb dat geld hier niet bij, zegt de dief. Logisch toch.
Ja maar beslist de vierschaar dan, jij hebt dat geld ergens
op de bank staan...Juist ?
Juist!
Waar ?
Er wordt de naam van een stad genoemd, vele kilometers daar
vandaan.
Na een korte beraadslaging beslissen de rechters dat de man
het geld nu onmiddellijk moet gaan halen in de stad, tegen dat hij daar aankomt
zal de bank open zijn en dan brengt hij het geld naar hier. Hij moet maar te
voet gaan want om zeker te zijn dat hij zal terugkomen zullen ze ondertussen
zijn vrouw, zijn hond en zijn auto in bewaring nemen!
Ze hebben de dief nooit meer terug gezien ....!
Wat er nadien gebeurd is met de rot verroeste R4, met het lelijke wijf met de snor en de schurftige, knokige hond vertelt het verhaal niet.
2 reacties op dit bericht
truffels
Ik heb ook de boeken van Peter Mayle verslonden, ik ken het verhaal dus ook maar ik meende dat hij zijn hond meenam en enkel vrouw en auto achterliet. Een truffeljager zijn kapitaal zit gewoonlijk in de hond...Ik ga het nog eens nalezen, een straf is dat niet, Mayle een tweede of derde maal lezen.
Jan
dhr.
Ik zal u een truffelervaring uit Umbria vertellen.
Wij gingen met de hond en zijn baas op zoek naar zomertruffels. Die zijn in kwaliteit minder, maar goed eetbaar.
In het bos aangekomen kon je de truffellucht al ruiken.
Ze lagen zowat aan de oppervlakte. Mijn zoon van, toendertijd 10 jaar, wroette met zijn handen door een hoop bladeren en haalde een truffel boven.
De hond bleef ook zoeken (zijn beloning was een stukje kaas) en na een paar uur hadden we een flinke portie.
Aangezien ik culinair de meeste ervaring had (kok) mocht ik de buit mee naar huis nemen en voor z'n allen een truffelmenu samenstellen.
Het gehele huis rook naar truffels en na een voor-, hoofd- en nagerecht van truffel gekookt te hebben kon ik de zwarte jongens niet meer luchten of zien. Dit heeft een paar jaar geduurd.
Moraal van dit verhaal: zeldzaam is niet immer lekker.
Een aardappel kunnen we ongestraft blijven eten en als deze net zo zeldzaam als een truffel zou zijn, kon deze de prijs van de laatste met een veelvoud daarvan wel eens overtreffen.