Het leven...

Er is nog zoveel niet gezegd,
er is nog zoveel doodgezwegen
door jullie en door mij.

In nachten dat wij wakker lagen
op onvoltooid verloren dagen
door jullie en door mij.
Zoveel nog niet uitgesproken,
zoveel waarheid nog ontdoken
en het heeft zo voor de hand gelegen
bij jullie en bij mij.

Er is nog zoveel niet gezegd,
er is nog zoveel doodgezwegen,
weggestopt en opgekropt,
stil gesust en zoet gekust,
weggewuifd, afgeschoven …
door jullie en door mij.

Er is nog zoveel niet gezegd,
er is nog zoveel doodgezwegen
door jullie en door mij.

Er is nog zoveel blijven hangen
stil verdriet, verdrukt verlangen
van jullie en van mij.
Zoveel grond nog niet ontgonnen,
zoveel plannen niet begonnen,
vragen die geen antwoord kregen
van jullie en van mij.

Er is nog zoveel niet gezegd,
er is nog zoveel doodgezwegen,
wel gedacht maar niet verteld,
afgewacht en uitgesteld,
weggewuifd, doorgeschoven …
door jullie en door mij.

auteur onbekend
© foto Klaproosje.

Bomen en bloemen, bijen die zoemen
over het grasveld van 't plantsoen
en 't lenteleven in zonnedreven
nodigt uit om toch eens iets te doen.

Blozende baby's, spelende kinderen,
een flinke handdruk en een lach,
vriendelijke mensen op tram en straten,
dat geeft kleur aan iedere nieuwe dag.

Zie ik kan lopen en ik kan hopen,
zie ik kan lachen, 'k heb een stem.
Ik kan beminnen, opnieuw beginnen,
dank U, voor elk mooi moment.

Zing, uit je vreugde, je grote vreugde.
Het leven is vol zonneschijn,
't Is echt de moeite om ja te zeggen,
zo wordt het leven reuze reuze fijn.

© foto Klaproosje1

Jarig,

Vandaag vier ik mijn 3de verjaardag...
neen, neen, niet ik...maar mijn blogje!

Wat ik op die 27ste juli 2006 aarzelend opstartte
als "een probeersel" 
is nu wel een passie geworden!
"Bloggen" is als het ware een oase voor mij 
om eventjes tot
rust te komen in de drukte van deze tijd...
 ook al draait het bloggen in sommige perioden 
echt wel vierkant,
en dit dan omwille van gezondheidsredenen.

Een bezoek brengen aan een ander blog...
op zoek gaan naar wat die ander 
jou te vertellen heeft...
ja...soms tussen de regels lezen...
dat een mens nood heeft aan een luisterend oor.
ook dat is... het doel van bloggen.
Ieder van ons tracht immers aan zijn/haar blogje
een persoonlijke toets te geven...
er het beste van zichzelf in weg te schenken.


Daarom wil ik vandaag,   27 juli 2009, 
iedereen  persoonlijk danken die hier ooit al eens
een bezoekje bracht, 
kwam lezen wat ik te vertellen had,
of een woordje schreef in mijn gastenboek.
Kortom, iedereen die even tijd voor mij vrijmaakte.
 

We weten immers allemaal dat het
 zo'n deugd kan doen als mensen
er voor elkaar kunnen zijn.
Eén simpel woord volstaat om de ander
gelukkig te maken...om te tonen...
IK ben er voor JOU...


Lieve mensen, nogmaals dankjewel,
want jullie liggen mee aan de basis van het succes
van mijn blogje
én van  3de verjaardag ervan.

Klaproosje1

De trouw van vrienden
wordt getoetst bij tegenslag,
in werkelijkheid zijn er twee gevallen
waar vrienden als ontrouw
en zwak ontmaskerd worden.

Als het ze goed gaat,
kijken ze niet naar je om,
gaat het je slecht,
dan blijven ze ver uit je buurt.

Wie in beide gevallen
ware vriendschap liet blijken
 en altijd onafscheidelijk bleef,
die moeten we als een heel zeldzame,
haast uit de hemel gezonden
mensensoort beschouwen.

Cicero
©bewerking foto Klaproosje1

 
Heel fijn weekend
Geniet ervan...

Cécile

'k geniet van iedere morgen,

van elke nieuwe dag.

Zoveel kleine dingen,

die ik steeds weer beleven mag.

'k Geniet van alle leven,

al 't moois in de natuur.

Het ligt er zo voor 't grijpen,

zo ongerept en puur.

'k Geniet van m'n geliefde,

van haar streling, zo lief en zacht.

Ik zie passie in haar oogskes,

telkens ze naar me lacht...

Met dank aan © E.Mondelaers.
©fotobewerking Klaproosje1

 

mooie dagen...er zijn zo van die mooie dagen...

fijne dag gewenst
©Klaproosje1

Vakantie...
tijd waarin velen onder ons andere
horizonten opzoeken...
kennis maken met andere culturen...
zovele mensen ontmoeten,
en ieder met zijn eigenheid én eigen taal...

maar één ding blijft overal hetzelfde
en dat is ...

de GLIMLACH van een mens

vergeet dus niet eenieder die je ontmoet,
jouw liefste glimlach te schenken.
Lach met heel je hart,
het kost je helemaal niks extra!

in het midden op de foto: Fee-tje
© tekst Klaproosje1

deze prachtige tekst mocht ik ontvangen van "Powerpoint Stanny"
Neem even een kijkje op haar supermooi blog.
Dankjewel Stanny

http://www.stannypowerpoint.nl

De zin van het leven is:
vechten voor je eigen leven,
je eigen weg volgen.
Een weg waarop zowel vreugde
als verdriet ligt,
waar zich ook ruzies en
eeuwige vriendschap en liefde
bevinden.

Ook al heb je het soms moeilijk
en moet je soms vechten...

De vreugde die je beleeft,
hou je voor eeuwig bij,
zodat je je aan die leuke momenten
kan optrekken
als het eens moeilijk gaat.

Zo vind je terug de moed om
verder te gaan
en je doelen na te streven.

auteur : Dehlia
foto: Klaproosje1

Een lieve groet,
doet iedereen goed.

Cécile
op foto : Fientje

rust...
we nemen even vakantie,
niet voor heel lang,
maar...we gaan
een lekker lang weekend...
genieten van het moois wat de natuur
te bieden heeft...
en de kans krijgen om lieve mensen 
te ontmoeten.

tot volgende week...
Klaproosje1

Er was eens een banaan. Die was helemaal recht.
Hij werd op een schaaltje met vruchten gelegd.
Hij keek al de vruchten heel vriendelijk aan
En sprak toen: ‘Gemiddag! Mijn naam is banaan!

Het appeltje zei: ‘Een banaan? Kom, kom,
U maakt ons wat wijs hoor, bananen zijn krom!’




De druiven riepen: ‘Wij zijn niet zo dom!
Vertel ons geen leugens! Bananen zijn krom!’

De peer snoof: ‘Wat zegt u? Daar schater ik om!
U kunt wel goed jokken! Bananen zijn krom!’



‘Ach’ zei de banaan, ‘Ik ben werkelijk echt.
Een enkele keer is mijn soort wel eens recht!’

Maar niemand geloofde de arme banaan.
Zo lag hij daar dagen. Bedroefd en ontdaan.

Toen kwam in dat huis een meneer op bezoek,
Die had een geweldige scheur in zijn broek.
Hij kwam langs de fruitschaal en draaide zich om,
Dat zag de banaan en… die lachte zich krom!

‘Och’ riepen de vruchten, en keken hem aan,
‘Wij waren abuis! U bent toch een banaan!
Vergissingen komen veel voor in het leven,
Misschien wilt u ons deze fout nog vergeven?’

Dat wou de banaan. En hij wou ook vergeten.
Het slot?
Als je nadenkt, dan zul je ’t wel weten:
Toen werden ze allemaal opgegeten.

auteur : Diet Huber

Een vriend is een tochtgenoot
die mij zegt in de woestijn:
de oase kan niet ver meer zijn.


Een vriend is een tochtgenoot
die mij zegt bij de oase:
het beloofde land zal nog mooier zijn.

Een vriend is een tochtgenoot
die weet wanneer ik in ademnood verkeer
en dan met mij in trage stap
wil verder gaan.

deze tekst stond op een kaartje dat ik kreeg
toen ik begin dit jaar in het ziekenhuis verbleef.

onze 4 kleine deugnieten op bezoek
schattig he
dan smelt je hart zo weg

van links naar rechts...
Fee, Fien,Inne en Wannes

Geef me je hand als ik de weg niet vind.
Als ik een kind ben dat verdwaald is in de tijd.
En als de lange reis pas echt begint,
wees dan de engel die me leidt.

Langs de stenen en de kuilen,
naar een huis om in te schuilen.
Waar we lachen om het huilen van de wind.
Om te spelen en te eten,
en alles te vergeten en te weten,
dat jij er bent.

Jij bent de tuinman die me water geeft.
Jij bent de vogel die me meedraagt op z'n rug.
En als de vrede mij verlaten heeft,
breng jij mij altijd weer terug.

En als ook jij opeens geen weg meer weet,
wanneer je zweeft tussen de waarheid en de waan.
Als je de sleutel zoekt die liefde heet,
weet dat ik met je mee zal gaan.

Jij die m'n liefde kent.
Jij die een spiegel bent.
Jij die jezelf herkent in mij.
Wat ben ik blij, wat ben ik blij,
dat jij er bent, dat jij er bent,
dat jij er bent!


deze prachtige tekst vond ik in een boekje
van een huwelijksviering
bron : Elly en Rikkert

© tekst en foto Klaproosje

© Foto Klaproosje1

Een bij, wiens naam niet wordt genoemd,
had heel zijn leven blij gezoemd
en zei :
Thans heb ik het bekeken.
nu wil ik graag eens iemand steken.
En dan het liefst in de neus.
Dat lijkt me nou zo curieus.
Het wordt een moeilijke keuze.

Er waren namelijk vele neuzen.
Er waren neuzen in de straten,
in alle kleuren, alle maten.
En als hij dacht :
Die moet het wezen,
dan dacht hij verder : Oh nee deze

Maar als hij daarin wilde prikken,
dan zag hij weer een andere dikke.

En toen de nacht was aangebroken,
had hij nog nergens in gestoken.
En alle neuzen waren binnen,
en sliepen samen met hun kinnen.

De bij is ook naar huis gevlogen,
met grote tranen in de ogen.
En hij sprak tot zijn moederlijn:
Mama, het heeft niet mogen zijn.

 Annie M.G.Schmidt


Dit gedichtje vond ik het "voordracht" schriftje van onze zoon, Geert*
Hij zat toen in het 4de leerjaar.