Woensdag 30 augustus 2006
onder ...
Onder moeders paraplu
straalt de wereld wonderlijk
wat je nooit zou durven dromen
wordt daar onvergetelijk
Georges Daemen
Mooie teksten en gedichten, hebben altijd mijn aandacht genoten.
Daarom krijgen ze hier een ereplaats.
Kom en neem even rustig de tijd om hier te vertoeven.Veel plezier!
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Woensdag 30 augustus 2006
Pronkende klaproos
Pronkende Klaproos
Klaproos al pronkend in de morgendauw
Met druppels in haar kroon
Blinkend als kristal
Al wachtend op de zonneschijn
Zie haar daar staan eenzaam in 't veld
Is de klaproos straks uitgeteld
Terwijl zij is een van de mooiste bloemen
Haar niet meer in volle velden zien staan
Of haar naam nooit meer zullen noemen
Och laat haar toch niet verdrijven
Geen enkele bloem die haar evenaart
De klaproos al pronkend in de morgendauw
Zij is haar schoonheid van overleven waard
met dank aan mijn vriendin, Ditje
Dinsdag 29 augustus 2006
de brief in het nachtkastje
Deze brief vond ik toevallig - ik vond hem zo aangrijpend dat ik hem jullie niet wil onthouden.In een Engels ziekenhuis stierf onlangs een oude vrouw op de geriatrische afdeling. Toen de zuster die haar in de laatste levensfase had verzorgd, het kastje naast het bed opruimde, vond ze daarin geen voorwerpen van enige waarde. Maar wel lag er een vel papier in, dat de oude vrouw met moeizaam gevormde lettertjes had volgeschreven. Er stond:
"Wat zie je zuster? Wat zie je?
Een kribbige oude vrouw, niet meer bij de tijd.
Een beetje onzeker, met starende ogen.
Een oude vrouw, die met haar eten knoeit en die geen antwoord geeft,
als je met een hard stemmetje tegen haar zegt
"Ik wou dat je het nou maar eens probeerde."
Een oude vrouw die schijnbaar niets merkt van de dingen die jij doet.
Die steeds weer iets kwijt is, een kous of een schoen.
Die zonder tegenstribbelen laat doen wat jij wilt.
Die met wassen en eten de lange dagen laat vullen.
Denk je dat? Zie je dat?
Doe dan je ogen eens open, zuster. Je kijkt niet eens naar me.
Ik zal je zeggen wie ik ben, als ik hier zo zit.
Als ik plas op jouw bevel en eet, wanneer jij het wilt.
Ik ben een jong meisje van tien, met een vader en een moeder,
met broers en zusters die van elkaar houden.
Een bruid van twintig ben ik en mijn hart springt
op als ik denk aan de belofte die ik deed.
Vijfentwintig ben ik, en ik heb zelf kinderen
die me nodig hebben om een veilig, gelukkig huis te bouwen.
Een vrouw van dertig ben ik en de kleintjes worden snel groot,
verbonden door banden die zullen blijven.
Veertig ben ik. Mijn zoontjes zijn volwassen geworden en uitgevlogen.
Maar mijn man is bij me om te zorgen dat ik niet treur.
Vijftig ben ik - en weer spelen er kinderen op mijn schoot.
Dan komen de donkere dagen. Mijn man is dood.
Ik kijk naar de toekomst en ik huiver van angst.
Want mijn kinderen hebben nu zelf een gezin.
Ik denk aan de jaren van liefde die ik kende.
Nu ben ik een oude vrouw
De tijd is wreed.
Het is een grap van de tijd, ouderen er als dwazen te laten uitzien.
Mijn lichaam is vervallen, gratie en kracht zijn verdwenen.
En er zit nu een steen op de plaats waar ik ooit een hart had.
Maar... binnen in dat oude karkas woont toch nog dat jonge meisje.
Soms klopt mijn oude hart wat sneller.
Ik herinner me de vreugde en de pijn.
Ik heb weer lief. Ik leef mijn leven opnieuw.
Ik denk aan de jaren die voorbij zijn, te snel vervlogen,
en ik accepteer de harde waarheid dat niets kan duren.
Doe je ogen open, zuster, en kijk.
Niet naar die kribbige oude vrouw.
Kijk eens goed, zuster.
Kijk eens naar... mij."
Marinus van den Berg
Maandag 28 augustus 2006
JIJ
Jij kunt een schouder zijnVoor de mens in verdriet en verlorenheid,
Jij kunt een arm zijn om een mens heen in de kou,
Jij kunt een licht zijn voor een mens struikelend in donker,
Jij kunt een vuur zijn voor een mens verkild in het leven.
Soms zoekt een mens:
Wie kan ik zijn? Wie mag ik zijn?
Zal ik gemist worden? Zal iemand om mij huilen?
Voor wie ben ik belangrijk?
Hoe moet je leven als je geen uitnodiging ontvangt,
Als je voelt: zonder mij zou alles gelijk blijven,
Als je niet merkt dat er iemand is die op jou wacht,
Die naar jou omziet.
Kunnen wij elkaar laten voelen:
Jij mag er zijn, Jij bent goed,
Jij kunt een schouder zijn, Jij kunt een arm zijn.
Kunnen wij elkaar laten voelen:
Ik ben een schouder voor jou, Ik ben een arm om je heen.
Een licht op je levenspad:
Er zal minder eenzaamheid zijn.
Marinus van den Berg
Zondag 27 augustus 2006
Kleuren
Al ooit gezien wanneer 100 ballonnen van verschillende kleuren samen de lucht ingaan ?
Al ooit een bloemenstoet gezien ?
Een kleurrijk vuurwerk ?
Kleuren maken de wereld mooi.
Kleur daarom jullie leven !
Strijk veel hemelsblauw van jullie vriendelijkheid uit.
Gebruik kwistig het geel van jullie blijdschap.
Laat het rood van jullie liefde niet ontbreken.
Borstel er ook het groen van jullie opgewektheid door.
En vergeet niet het wit van jullie eerlijkheid uit te smeren.
Het grijs van tegenslag of het paars van droefheid
mogen de anderen nooit overheersen.
Ja maak van jullie leven een kleurenfeest !
Dat zal jullie en de anderen vreugde geven.
En al kunnen jullie sommige dagen de
donkere tinten niet weren,
veeg nooit alle kleuren uit.
Wie weet, of na een erge tegenslag het
warme roze jullie leven weer komt kleuren.
Lieve Peggy en Wim, jullie huwelijksdag was 1 groot feest.
Zaterdag 26 augustus 2006
Zoek
Zoek de liefde niet in de wereld,
maar...
Leg haar in jouw blik.
Vrijdag 25 augustus 2006
Rozen
Rozen
Tere bloempjes
Toch wonderschoon
Het symboliseert: Liefde
Met de wortels ver uiteenlopend
Staan ze stevig in de aarde
Een groep van knoppen op iedere tak
Sommigen nog niet geheel geopend
't heeft zorg en voedsel nodig om te groeien
't heeft tijd en de zon nodig om te bloeien
Sommigen hebben doorns, waar je U aan kan prikken
Rozen
Tere bloempjes
Toch wonderschoon
Zo is het ook met mensen
Een mens
Soms zo teer
Toch wonderschoon
Ieder mens straalt liefde uit
Liefde heeft voor hen zo veel waarde
Kom je wankel in het leven te staan
Kunnen sommige knoppen niet open gaan
De mens heeft tijd en voedsel nodig om te groeien
De mens heeft zorg en warmte nodig om te bloeien
Als je U alleen voelt
Prikt een medemens door je heen
Dan stroomt er een traan
Die je rustig stromen kan laten gaan
De mens staat niet graag alleen in het leven
De mens wil altijd wel liefde geven
Een mens
Soms zo teer
Toch wonderschoon.
(met dank aan mijn vriendin, Joke)
Donderdag 24 augustus 2006
Mijn droomwereld
Mijn droomwereld
Als ik slaap, thuis, waar ik woon,
'k Zie een wereld zonder haat of nijd,
zonder geweld en vijandigheid.
Waar mensen op voet van gelijkheid leven,
En niet door oorlog en terreur sidderen en beven.
Waar pure vriendschap nog bestaat,
En men niet aan haat ten onder gaat.
Ik hoop het ooit nog te beleven,
De jaren die me resten in m'n leven.
Tot ik ontwaak en mezelf vraag ;
Misschien voor morgen ???... Niet voor vandaag.
Met dank aan mijn vriend E.Mondelaers
Woensdag 23 augustus 2006
golvende...
golvende eindeloosheid
ruimte en licht
weerkaatst
in de eeuwigheid
met dank aan Loek
gedichtje geschreven tijdens een reis op een boot ter hoogte van de shetlandeilanden
Maandag 21 augustus 2006
zolang
Zolang de zon haar stralen geeft
De vogels zingen in de lucht
De boom zijn blad bemint
Een kind er voor ons is
Blijft vriendschap nog dat grote geschenk
Dat ’t leven adem geeft
(auteur onbekend)
Zondag 20 augustus 2006
Handen
Dit zijn mijn handen
Hou ze vast
En blijf een beetje hier
Dit zijn mijn handen
Hou ze vast
Het zijn er samen vier
Twee handen – ach
wat moet ik ermee
Vier is veel meer
veel meer dan twee
Dit zijn mijn handen
Hou ze vast
En blijf een beetje bij me
Toon Hermans
Donderdag 17 augustus 2006
Blijf geloven
Blijf geloven in een toekomst
Ook al lijkt de kans maar klein
Blijf geloven in een wereld
Die jouw wereld ook kan zijn
Blijf geloven in het leven
In je denken en je doen
Blijf geloven in oprechtheid
En in normen van fatsoen
Blijf geloven in vrede
En een simpel kort gebed
Blijf geloven in de mens
Die zich voor U heeft ingezet
Blijf geloven in het wonder
Dat jouw angsten overwint
Blijf geloven in de onschuld
En de glimlach van een kind
Blijf geloven dat een ander
Ook voor jou wat overheeft
Blijf geloven in de liefde
Alle dagen dat je leeft
Blijf geloven in de waarde
En het doel van je bestaan
Blijf geloven dat de mensen
Eenmaal samen zullen gaan.
(schrijver onbekend)
Woensdag 16 augustus 2006
Soms wil ik...
Soms wil ik wel een vogel zijn,
Zweven in een fluwelen nacht.
Vliegen, heel ver weg,
weg van alle pijn.
Soms wil ik wel een klaproos zijn,
met blaadjes van zachtrood satijn.
Wiegen in de wind,
weer klein mogen zijn.
Soms wil ik wel een vlinder zijn,
en rusten op een zijden roos.
Echt geen zorgen meer,
dat lijkt me o zo fijn !
Vaak wil ik toch wel mens weer zijn,
in zijde, satijn en in fluweel.
Zitten in de zon,
leven, soms een festijn.
- Wilma Beekman -
Maandag 14 augustus 2006
Je kwam
Je kwam
wel dicht
maar ik wou
dichter
je was
wel lief
maar ik wou
liever
liever
liefst
jou helemaal
niet op afstand
maar totaal
je zei
een woord
maar ik wou
zinnen
je vond
me leuk
maar ik wou
minnen
liever
liefst
met huid en haar
ik hou van jou
vandaar
(Selene)
Vrijdag 11 augustus 2006
Ik droom...
Ik droom van een mooie waterval
Een waterval van gevoelens
Gevoelens van warmte, liefde, tederheid
Van begrip, vriendschap en verdraagzaamheid.
Ik droom van vrede, overal
Voor alle mensen, voor ons allemaal
Huidskleur maakt dan geen verschil
Anders zijn dat mag, ‘t is wat ik graag wil.
Ik droom van die witte duif
Er is geen oorlog, geen geweld
Mensen spreken ieder een andere taal
Maar verstaan elkander toch, ja allemaal.
Ik droom van een bloemenweide
Van een kristalhelder beekje
Van lekker liggen in de zon
Als dat eens waar was, als dat eens kon.
Ik droom van mensen, dik of dun
Zwart of wit, groot of klein
Rood, geel, bruin, slim of dom
Dat is de buitenkant, daar gaat ‘t toch niet om?
Ik droom van een prachtige waterval
Van de bergen, van een lieflijk dal
Van humor en van tederheid
Er is geen angst, geen vrees, dat is verleden tijd.
Ik droom van liefde, licht en energie
En van de pijn verzachten
Niemand hoeft nog bang te wezen
Ik droom van mensen die genezen.
Ik droom van smeltende sneeuw
Langzaam verwarmd door de zon
Van grenzen die verdwijnen
Van mensen die geen pijn meer lijden.
Ik droom van bevroren harten
Ontdooid door liefde van de medemens
Van mensen, in al hun kwetsbaarheid
Er is geen haat, er is niet langer nijd.
Ik droom, er is geen pijn meer, geen verdriet
Alleen maar mensen die elkander helen
Niemand heeft dan nog zorgen
Eens, ja eens, zijn we veilig en geborgen.
Ik droom mijn eigen droom
Eens wordt het werkelijkheid
Eens is die waterval van gevoelens
Geen droom meer, maar realiteit
(schrijver onbekend)
Donderdag 10 augustus 2006
Ik verf de lucht
Ik verf de lucht met een pallet vol kleuren
alles in een spiritueel licht
waar geen duisternis valt te bespeuren.
Ik verf de lucht met geel
de kleuren van de zon
en denkend aan hem
die voor mij haar stralen vangen kon.
Ik verf de lucht met blauw
die de stilte weergeeft van de morgendauw
de kleur van zijn ogen waar vrede heerst
en alle mensen elkaar mogen.
Ik verf de lucht met grijs
wegwijzers te vinden op mijn levensreis,
met woorden zomaar uit mijn mouwen gegooid
die elke bevroren bloem in de winter ontdooit.
Ik verf de lucht met paars
met naast me het licht van een kaars
die me naar mezelf leert luisteren
en wijze woorden in mijn hart laat fluisteren.
Ik verf de lucht met groen
die me toekomstbeelden geven
in een visioen die me liefde, licht en kracht geven
en doen hopen op een zinvoller leven.
Ik verf de lucht met rood
die de passie laat voelen van avondrood
die verandering in mij teweegbrengt
en me nieuwe energie schenkt.
Ik verf de lucht met mijn pallet vol kleuren
met elke veeg van het penseel creëer ik mijn eigen toneel...
(schrijver onbekend)
Woensdag 9 augustus 2006
Vandaag zocht ik ...
Vandaag zocht ik de stilte op
In de uithoeken van mijn geest
Onvoorbereid ging ik op reis
Ik was nog nooit zo ver geweest
Ik wist niet wat ik vinden zou
Want ik wist niet wat ik zocht
Maar ik wist dat dit het beste was
Dus ondernam ik deze tocht
Het was zo duister in mezelf
Nergens was er licht
Ik struikelde bij elke stap
Dus deed ik mijn ogen dicht
Ik zag gevoelens, waarvan ik wist
Dat ik ze te lang heb opgekropt
Angsten en emoties
Die ik ooit diep had verstopt
Ik huilde soms, maar lachte ook
Met schimmen uit een ver verleden
Ik herkende ze direct, jawel
Ook al had ik hen zo lang vermeden
Ik wist opeens dat ik gevonden had
Waar ik al zo lang op wacht
Het is liefde en geborgenheid
In de luwte van de nacht
En nu, soms, als ik wakker wordt
En ik wacht op wat zal komen
Dan komt er niks, alleen maar rust
En hervat ik al mijn dromen
Want vandaag zocht ik de stilte op
In de uithoeken van mijn geest
En ik kwam terug, gewoon mezelf
Zoals ik nog nooit ben geweest
(schrijver onbekend)
Zaterdag 5 augustus 2006
ode aan mijn hartsvriend
Ode aan mijn hartsvriend
Een vriend… waar je van kan houden
Een vriend,,,, die je kan vertrouwen
Een vriend,,,, die je hartje kan stelen
Zo een uniek mens, een goed mens
Hij is mijn hartsvriend
Die ik elk uur van de dag
In mijn hart bewaar
Ik koester hem, hou van hem
Hou van zijn warme stem
De waarde van een hartsvriend is onschatbaar
Zelfs onbetaalbaar
Hij blijft mijn vriend, en niet voor even
Maar voor de rest van mijn leven
(schrijver onbekend)
Vrijdag 4 augustus 2006
het kost niet zoveel...
Het kost niet zoveel iemand een glimlach te schenken
Of je hand op te steken voor een vriendelijke groet
Zoiets kan opeens de zon laten schijnen
In het hart van de mens die je zomaar ontmoet
Het kost niet zoveel een hand uit te steken
Om een ander een beetje behulpzaam te zijn
Een dankbare blik is vaak de beloning
Al was de moeite voor u slechts klein
Het kost niet zoveel om je hart wat te openen
Voor de mens om je heen in vreugd en verdriet
Wees blij, dat je zo wat kan doen voor die ander
Of is die ander je medemens niet ?
Het kost maar weinig, je arm om een schouder
Of alleen maar even een zachte druk van een hand
’t is vaak voor de ander of hij heel even in
Een klein paradijs beland
Het kost zo weinig om een ander te geven
Iets wat je zelf ook zo heel graag ontvangt
Vriendschap, alleen door dat weg te schenken
Geef je iets waar ieder mens naar verlangt.
(schrijver onbekend)
Donderdag 3 augustus 2006
ode aan zovelen...
Speciaal opgedragen aan zovelen die hun leven lieten tijdens Wereldoorlog I. - 1914-1918
In Flanders fields the poppies blow- Between the crosses, row on row
- That mark our place; and in the sky
- The larks, still bravely singing, fly
- Scarce heard amid the guns below.
- We are the dead. Short days ago
- We lived, felt dawn, saw sunset glow
- Loved, and were loved, and now we lie
- In Flanders fields.
- Take up our quarrel with the foe:
- To you from failing hands we throw
- The torch; be yours to hold it high.
- If ye break faith with us who die
- We shall not sleep, though poppies grow
- In Flanders fields.
In Flanders fields (John McCrae, 1915)
en ...de vertaling door Tom Lanoye
In Vlaamse velden klappen rozen open
Tussen witte kruisjes, rij op rij,
Die onze plaats hier merken, wijl in 't zwerk
De leeuweriken fluitend werken, onverhoord
Verstomd door het gebulder op de grond.
Wij zijn de doden. Zo-even leefden wij.
Wij dronken dauw. De zon zagen wij zakken.
Wij kusten en werden gekust. Nu rusten wij
in Vlaamse velden voor de Vlaamse kust.
Toe: trekt gij ons krakeel aan met de vijand.
Aan u passeren wij, met zwakke hand, de fakkel.
Houd hem hoog. Weest gij de helden. Laat de doden
Die wij zijn niet stikken of wij vinden slaap noch
Vrede - ook al klappen zoveel rozen open
In zovele Vlaamse velden.
In Vlaamse velden (Tom Lanoye, 2000)