Archief

Winter

Zelfs de sneeuw lijkt nu grijs
Zie dat pluimpje zweven ginds
Van waar komt het, waar gaat het heen
Onderaan de oude appelboom
met zijn bevroren stijve takken
vechten vogels voor kruimels
De ekster pikt een hompje brood
Ver weg briest een kettingzaag
De zoveelste reus gaat neer vandaag
De oude appelboom beschouwt en berust

Jaaroverzicht 2012

 

We zitten in de tijd van de jaaroverzichten.  Geen dag- of weekblad dat er niet mee uitpakt dezer dagen.  Op mijn blog mag het dan ook niet ontbreken.
Hierna volgt mijn jaaroverzicht met grappige, merkwaardige en belangrijke gebeurtenissen uit mijn directe omgeving (thuis, familie, vrienden en kennissen), bijeengesprokkeld in 2012.  Allemaal echt gebeurd, niets verzonnen. 
Om redenen van privacy, sommige gebeurtenissen kunnen voor de betrokkenen nogal gênant zijn ;-) , wordt niemand met naam vermeld.  Ook ikzelf zal er wel ergens tussen staan natuurlijk.

***

Bij een gepensioneerd koppel begeeft de verwarmingsketel het plotseling, en moet die vervangen worden, volledig versleten na meer dan dertig jaar gebruik.  Het duurt een tijdje voor de bestelde nieuwe ketel kan worden geleverd en geïnstalleerd.  De vrouw des huizes heeft een telefoontje met haar vriendin, en die vraagt terloops ‘of de oude buiten is?’ 
Het onverwachte antwoord van de vrouw des huizes: “Die oude, die is met gene stok buiten te krijgen, ’t is alsof hij aan mij is vastgeplakt.”  
Waarop de vriendin reageert: “ik bedoelde niet ‘die’ oude, maar je versleten verwarmingsketel.”
Even een korte stilte aan de telefoon, gevolgd door gegiechel.

***

Een pedicure komt  de voeten verzorgen bij een bejaarde man aan huis.  Ze heeft wat te diep gesneden, waardoor de man een beetje bloedt aan een teen.  Ze doet een pleister op het wondje en nadat ze dat gedaan heeft, vraagt ze aan de man of hij soms geen suiker heeft.  Die snelt naar de keukenkast en grijpt de doos met suiker.  Voorzichtig heeft de pedicure uitgelegd, dat ze niet die suiker bedoelde.  

***

9 januari 2012: de eerste krokus steekt het kopje op boven de natte koude grond.  Veel te vroeg, volgens de tijd van het jaar.

***

Er zou die zondagnamiddag bezoek komen.   ’s Morgens bij het ontbijt hadden ze erover gepraat, en afgesproken om een lekkere appelvlaai te halen bij die goede bakker, een eindje weg.  Het is een specialiteit van dat huis.  Maar eerst zou manlief naar een andere winkel gaan, waar ze dagverse mosselen verkopen.  Op de terugweg naar huis besloot de man om toch maar rechtstreeks naar die bakker te rijden om alvast de appelvlaai te kopen voor namiddag, anders was die misschien uitverkocht.  De bakkersvrouw moest hem evenwel teleurstellen, want zonet had iemand telefonisch de laatste appelvlaai besteld en laten wegzetten.  Was hij iets vroeger in de winkel geweest, had hij er nog een gehad.  Spijtig!
In de plaats kocht hij dan maar een halve ananas- en een halve kersenvlaai.  Terug thuisgekomen, deed hij het verhaal aan zijn vrouw. 
“Het is toch niet waar zeker,” zei ze, “het was ik die gebeld heb naar de bakker om die appelvlaai weg te zetten, om er zeker van te zijn dat we er een zouden hebben.”
“Dan belt ge nu maar zelf terug naar de bakker, ik ga me daar niet meer belachelijk maken om die twee halve vlaaien terug te brengen,” repliceerde de man.
Zij heeft naar de bakker gebeld om het uit te leggen, maar ze hebben het die dag gehouden bij de twee halve vlaaien.

***

Van maandag 6 op dinsdag 7 februari 2012 was thuis de koudste nacht van het jaar.  Het vroor de stenen uit de grond, de thermometer stond op  -14,7 graden.   Ook overdag bleef het stevig vriezen, de kippen kwamen zelfs niet uit de stal.  Toen ik in de namiddag het bevroren drinkwater ging vervangen, bemerkte ik een waterhoen in de kippenstal.  Waterhoenen zijn zeer schuwe dieren en blijven normaal ver uit de omtrek van mensen.  Deze bleef rustig zitten in de hoek van de stal, rustend op het stro.  Ik was voor haar op dat moment blijkbaar een kleiner gevaar dan de omstandigheden buiten.

***

Iemand wilde ’s morgens als ontbijt een boterham met verse kaas eten.  Altijd lekker natuurlijk.  De persoon was, achteraf gezien, nog niet goed wakker op dat moment.  De eerste boterham mislukte, omdat er bloem in plaats van suiker op de verse kaas werd gestrooid.   De tweede boterham was ook niet goed, nu deed de nog niet goed wakkere persoon zout in plaats van suiker op de platte kaas.  De derde boterham lukte wel.  Echt smaken deed die evenwel niet meer, de wrange smaak van het zout bleef maar in de mond zitten, vervelend.

***

Wij wonen in een kleine straat, normaal niet veel te beleven.  Nadat het stuk grond naast ons verkaveld en verkocht was, zijn ze begonnen met bouwen.  Drie huizen tegelijkertijd naast ons huis in het kleine straatje.  Het zal er wel gezelliger worden met al dat nieuw leven.  Op een dag rijdt er een hele grote blauwgekleurde vrachtwagen door ons straatje.  Hij kwam het glaswerk leveren voor één van de woningen in aanbouw, de mensen zaten er al te lang op aan het wachten.  Het glas was geladen op een speciaal daartoe uitgeruste heftruck.  Toen het glaswerk bijna op zijn plaats was, viel de hele lading van de heftruck op de grond, een paar meter van het huis verwijderd.  Een spanriem had het begeven, zei men achteraf.  Al het glas aan diggelen.  Veel gevloek en getier.  Ineens werd het bijzonder druk in ons stil straatje.

***

 Er is bezoek.  Aan de bezoeker wordt gevraagd of hij iets wil drinken. 
“Oh, geef me maar iets fris, ik heb pas gegeten,” antwoordde deze.
Iets later komt de gastvrouw uit de keuken met een groot glas triple bier 6°, met een heerlijke schuimkraag.
“Ja maar, ik had iets fris gevraagd,” zei de bezoeker verwonderd.
“Awel, dat is toch iets fris, het komt recht uit de frigo,” antwoordde de vrouw des huizes, een beetje verontwaardigd over zoveel ondankbaarheid. 
De bezoeker heeft het ‘iets fris’ dan toch maar uitgedronken.  En het smaakte hem nog ook.

***

Alles evolueert snel tegenwoordig.  Een GSM bijvoorbeeld, kan op enkele jaren tijd verouderd zijn.  Iemand had een nieuwe GSM gekocht, waar je ook foto’s mee kon trekken.  In het zoekvenstertje kon je het te fotograferen onderwerp bekijken.  Iemand anders was die nieuwe GSM aan het bekijken.  Die vond één ding zeer eigenaardig.  In het zoekvenstertje ging een object steeds heen en weer, en de persoon kon niet thuisbrengen wat dit was.  De eigenaar van de GSM ontdekte wat er scheelde.  Het bewegende object in het zoekvenstertje was de vinger van de persoon die de foto wilde nemen.  Voor de lens bewoog die heen en weer.  Ja, de techniek evolueert inderdaad razendsnel, niet bij te houden.

***

Op 29 oktober 2012 is onze bruine legkip onverwacht overleden.  ’s Morgens was ze nog kerngezond en een paar uur later lag ze dood in de weide.  Ook voor kippen zijn er geen zekerheden in het leven.

***

Begin december.  Eerste sneeuw, vroeg op het seizoen.  ’s Morgens heeft iemand medelijden met een merel die verstijfd van de kou stilzit onder het perenboompje.  Na een kwartier zit de vogel er nog altijd, onbeweeglijk in dezelfde positie.  Het lijkt wel of hij bevroren is.  Daar moet iets aan gedaan worden, actie is onmiddellijk nodig om het diertje te redden.  Uiteindelijk blijkt het gezichtsbedrog te zijn.  In het perenboompje hangt kerstverlichting.  De stroomkabel ervan is geleid langs de stam.  Onderaan de boom is het stopcontact van de kerstverlichting aangesloten met een ander contactpunt.  Dit alles is tegen regen en sneeuw beschermd met zwarte tape.  Van binnenuit is dat precies een merel, bevroren van de kou!  Beetgenomen door een gezichtsbedrog, maar het is de bedoeling die telt natuurlijk.

***

Het aanmaakhout voor de inbouwhaard is op.  Iemand rijdt speciaal om er te gaan halen bij de winkel van de Boerenbond.  Thuisgekomen laadt hij van alles uit de auto: kippeneten, strooivoer voor de vogels, bloem voor brood te bakken, enz.…  Vraagt iemand: “En waar is het aanmaakhout?”
Het verrassende antwoord:  “Ik wist dat ik iets vergeten was, maar in de winkel kon ik er niet opkomen wat.  Nu weet ik het weer.” 
Zou het zo zijn dat ‘het’ begint?
Dan nog maar eens teruggereden om brandhout te halen.

***

De moderne tijden hebben het leven gemakkelijker gemaakt op velerlei gebied.  Op de computers van de pensioendienst in Brussel bijvoorbeeld, bestaat van iedereen een volledig pensioendossier. Iedereen kan zijn/haar persoonlijk dossier 24 uur op 24 uur online inkijken.  Zo wilde nog niet zo lang geleden iemand zijn persoonlijk pensioendossier raadplegen.  Je moet dan je identiteitskaart in een kaartlezer steken, je pincode invoeren, en je hebt inzage in uw persoonlijk dossier.  De theorie klinkt goed, nu nog de praktijk.  Tientallen pogingen om in te loggen mislukten, steeds kwam er dezelfde foutmelding.  Na meer dan één uur verwoede pogingen om verbinding te krijgen (het is een volhouder), en het bijna bereiken van een hyperaanval van stress, zei de bewuste persoon dat hij nog één allerlaatste poging ging doen, en dan zou hij het opgeven. 

Daar kwam zijn vrouw ook even naar kijken, want die had van in de verte in de gaten gehad hoeveel moeite hij wel had gedaan om aan zijn dossier te geraken.
“Het is toch wel uw paspoort die in de kaartlezer zit?” vroeg ze op een voorzichtige toon, want de andere helft van de trouwboek had bijna zijn kookpunt bereikt en was nog moeilijk aan te spreken.
Het gevloek dat even later op die vraag volgde, ga ik jullie besparen.  Wat bleek?  Mijnheer probeerde al meer dan een uur in te loggen met zijn bankkaart in plaats van met zijn paspoort, en die bankkaart kon de kaartlezer en de computer op de pensioendienst van Brussel niet lezen.

***

Mayakalender

Vrijdag 21 december 2012 is het zover, dan zal de wereld vergaan.  Althans dat beweren sommige ‘onderzoekers,’ die zich daarvoor baseerden op de eeuwenoude Mayakalender.   Er bestaan veel uiteenlopende studies over die Mayakalender, maar een hardnekkige groep beweert bij hoog en laag dat het vrijdag gedaan zal zijn met de aardbewoners, behalve voor hen die zich op een berg in Frankrijk en op enkele andere plaatsen in de wereld zullen bevinden.  Wie daar nog wil geraken, zal echter te laat komen, want alle plaatsen zijn al bezet.

Persoonlijk heb ik één groot probleem momenteel.  Overal lees ik dat de wereld vrijdag zal vergaan, maar nergens om hoe laat.  Laat dat nu voor mij zeer belangrijk zijn, 'k zal u vertellen waarom.

Het zou al kunnen gebeuren ’s morgens vroeg, voor hetzelfde geld iets voor middernacht.  Daar zit een verschil op van bijna 24 uur.  En in 24 uur kan veel gebeuren.  Ik zou er voor kiezen om een uur of vier voor de wereld vergaat,  een stuk in mijn voeten te drinken, en een heel zwaar stuk dan nog wel, zodat ik mijn laatste uren zonder angst kan doorbrengen.  Stel je voor dat ik vrijdag ’s morgens al begin te drinken.  Als de wereld dan pas ’s avonds laat vergaat,  heb ik op dat moment een zeer zware kater, met ondraaglijke hoofdpijn en darmproblemen.  Op die manier wil ik zeker niet de laatste uren van mijn leven beleven.

Dus als iemand op de hoogte is van het juiste uur, misschien is het toch ergens gezegd of geschreven zonder ik het opmerkte, laat het mij dan zo spoedig mogelijk weten a.u.b.   Ik zal er u eeuwig dankbaar voor zijn.

Het ideaal programma voor mijn laatste week, zou als volgt kunnen zijn:

Het eerste wat ik op maandag zou willen doen, is het vernietigen van al de afrekeningen die hier nog op betaling staan te wachten.  Dat jaarlijks terugkerend geplaag op het einde van het jaar, eindelijk kan ik daar eens op een deugddoende manier wraak op nemen.  Afrekeningen van water en elektriciteit, de hospitalisatieverzekering (amaai is dat duur geworden), de brandverzekering en de halfjaarlijkse factuur van de autoverzekering, allemaal vernietigen, en niet zomaar in de vuilbak gooien.  Neen, eerst alles door de papierversnipperaar en daarna vuurke stoken in de kachel.  Een heerlijk gevoel gaat dat geven.   Maandagavond gaan we dan uitgebreid tafelen in het Michelin driesterrenrestaurant Hof van Cleve in Kruishoutem bij Peter Goossens.  We bestellen een limousine die ons om 19 uur thuis komt afhalen, en ons natuurlijk ook terug naar huis zal voeren na afloop.  Dat zal zeker nodig zijn, gezien de uitgebreide uitstekende wijnkaart van het restaurant.

Dan zijn we al dinsdag.  Waarschijnlijk hebben we dan nog wat last van die avond Hof van Cleve.  Daarom zal ik een afspraak maken bij een exclusief wellness-centrum in de buurt, om ons daar eens goed en duur te laten verwennen.

Woensdag zou ik voorbehouden voor een dag van bezinning.  We zouden naar de basiliek van Scherpenheuvel kunnen rijden om er een paar grote kaarsen te laten branden, en op de terugweg nog eens binnen springen in de kerk van het Heilig Paterke in Hasselt.  Een beetje voorspraak hierboven zal zeker geen kwaad kunnen.

Donderdag, de laatste volledige dag van mijn leven, zou ik me ‘s avonds eens goed gaan amuseren in het casino van Maastricht.  Heb dat altijd al eens willen doen, maar het schijnt nogal duur te zijn.  Nu de wereld gaat vergaan, kan het geen kwaad meer en ga ik doorspelen tot mijn hele hebben en houden er is doorgejaagd.   Alles ga ik er vergokken: het spaargeld, mijn huis, de auto, de huisraad en de meubelen.  Alleen mijn kleren ga ik niet vergokken, want ik moet nog op een fatsoenlijke manier thuis geraken, ook al is het dan bijna gedaan met de wereld, en zou je je niet te veel meer mogen aantrekken van het geroddel van mensen.  Het spreekt voor zich dat ik die avond flink in de watten zal worden gelegd door het personeel van het casino.  Goede klanten die veel geld spenderen, krijgen altijd een streepje voor, heb ik van horen zeggen.

Daarmee zal mijn leven erop zitten, tezamen met het einde van alles op deze aarde.  Maar nogmaals, als iemand weet om hoe laat precies het vrijdag gaat gebeuren, laat het me zo spoedig mogelijk weten.  Waarvoor nogmaals mijn welgemeende dank bij voorbaat.

In het onwaarschijnlijke geval dat de wereld vrijdag toch niet zal vergaan zijn, zit ik zaterdag met een enorm probleem, gezien mijn droomprogramma van deze week.  Maar dat bekijken we dan wel.  Problemen moet je oplossen als ze zich voordoen, zeker niet op voorhand zorgen maken over iets, heeft ooit iemand gezegd.  En die iemand is daar hoegenaamd niet armer van geworden.

De Sint

Ik zie hem nog staan aan de wasbakken in de grote slaapzaal van het internaat. Hij stond naast mij in zijn onderbroekje, ik al in pyjama. Hij kwam wat dichter bij me staan en fluisterde: “Weet ge het al, Sinterklaas bestaat niet!”  
Aan zijn gezicht te zien, kon ik opmaken dat hij twijfelde aan zijn eigen woorden, en dat hij van mij bevestiging of ontkenning wilde krijgen. We konden niet voluit praten, in de slaapzaal mocht niet worden gepraat, daar moest absolute stilte heersen.

“Wie zegt dat,” fluisterde ik hem vol ongeloof en teleurgestelde verwondering terug.
“Ze zeggen het allemaal, Sinterklaas dat zijn je ouders,” antwoordde hij. 
Ondertussen was de broeder die toezicht hield dichterbij gekomen en moesten we wel zwijgen. En met zo'n overrompelend deprimerend wereldnieuws moest ik het bed in. Negen jaar was ik toen, en van het ene moment op het andere al mijn kinderlijke onschuld kwijt. Gelukkig was de Kerstman in die tijd nog niet zo ingeburgerd, of ik had die avond misschien een tweede grote teleurstelling opgelopen.

Op die slaapzaal in het internaat werd mij drie jaar later nog een tweede wereldschokkend nieuws geopenbaard. 's Morgens toen we in de rij stonden om de slaapzaal te verlaten, vroeg de broeder onze aandacht. Hij vertelde op een ernstige toon dat president Kennedy van Amerika was vermoord. Aan zijn gezicht te zien, moet dat heel erg zijn geweest, maar als twaalfjarige kon ik de gevaren die daarachter schuilden nog niet inschatten. Veel erger vond ik het toen ze me vertelden dat Sinterklaas niet bestond. Een nieuwe president zouden ze wel vinden in Amerika, maar Sinterklaas, die was voor altijd verdwenen.

Alhoewel, dat dacht ik toen tenminste. Waarom ik deze avond, zoals elk jaar voordien, weer mijn bord ga zetten voor de Sint, Zwarte Piet en de ezel, dat is mijn geheimpje. Is het nostalgie of een stukje kind dat ik nooit ben kwijtgeraakt? 'k Zou het zelf niet weten. De dag dat ik mijn bord niet meer zal zetten op de avond voor Sinterklaas, dan pas mag men zich zorgen beginnen te maken over mij. Nu nog niet.

De os en de ezel

Paus Benedictus XVI, de huidige paus, heeft weer een boek geschreven. Hij achtte het nodig om het ons heel duidelijk te maken dat het verhaal van de os, de ezel, de schapen en de kamelen in de kerststal totaal verzonnen is. Verder voegt hij er in zijn boek aan toe dat de Drie Wijzen uit het Oosten fictie zijn en dat de engelen bij de geboorte van Jezus niet hebben gezongen, alleen maar gesproken, namelijk de boodschap van God.

Alsof wij dat allemaal nog niet wisten diep in ons binnenste, moet hij de traditie absoluut komen onderuit halen in deze donkere tijden. Dat er geen sneeuw lag op de plaats waar Jezus werd geboren, dat heeft hij niet geschreven, zal voor zijn volgend boek zijn zeker. En dat er geen pakjes onder de boom lagen, dat staat ook zo goed als vast, moet hij ons niet komen vertellen.

De handelaars zullen er niet mee kunnen lachen, zeker omdat het boek uitkomt in volle verkoop voor de kerstperiode. Nu zitten ze daar met hun kerststallen en de beeldjes. Wat gaan ze doen met al die ossen, ezels en schapen? Geen kat die ze nog gaat kopen. In sommige landen zitten ze nu met pleisteren kamelen of dromedarissen, die alleen nog goed zijn voor het containerpark. Om nog maar te zwijgen van die zingende engelenbeeldjes, totaal waardeloos geworden, en nochtans niet goedkoop.

Het ligt in mijn aard om altijd wat verder te denken dan hetgeen logisch lijkt op het eerst zicht. Ik zit me nu de hele tijd af te vragen wat de paus met dit boek wilt bereiken. Dat hij niets nieuws geschreven heeft, daar zijn alle bijbelkenners het volmondig over eens. Vraag is waarom hij het dan nog eens zo expliciet komt vertellen. Waarom laat hij de meerderheid van zijn kudde niet in de waan dat het vroeger allemaal zo was met die os en die ezel en die engelen. Dat zijn tradities die sinds mensenheugenis meegaan. Je zou zelfs kunnen spreken van verworven rechten. Neen, moet hij ons dat komen afpakken. Moeten we nu verder leven met een halflege kerststal, met alleen nog Sint Jozef en Maria, en het kindje Jezus in de kribbe? Hoe koud zullen die kerststallen in de toekomst ogen? Hoe hard ik ook mijn best doe, ik kan er niet achter komen wat de bedoeling is van paus Benedictus XVI met dit boek. Hij is natuurlijk ook maar een mens, wordt ouder, en zijn hersencapaciteit neemt af.  Hopelijk begint hij binnenkort niet te twijfelen aan de geboorte van Jezus, want dan zet hij zijn eigen job op het spel.  Misschien zal de nabije toekomst het ons duidelijk maken, want de paus die weet ongetwijfeld meer dan wij, zeker over het bovennatuurlijke.

Eén ding staat volgens hem wel als een paal boven water: Maria was nog maagd toen ze het leven schonk aan Jezus. Daar kan geen discussie over bestaan, schrijft hij. Hiermee beweert de paus weer met een omweg dat de mensen moeten zondigen om kinderen te hebben, maar dat Moeder Maria door God zelf werd bevrucht, om haar te behoeden van de zonde van het geslachtsverkeer om kinderen te krijgen, niettegenstaande haar man, Sint Jozef, toch ook een heilige was. 

Voor mijn part mag de paus zeggen wat hij wil, maar dit jaar zet ik, net zoals de voorgaande jaren, eerst de os en daarna de ezel in de kerststal, en dan pas de rest. Eén ding ga ik aanpassen. Tot nu toe had ik de os en de ezel nog geen naam gegeven. Vanaf dit jaar ga ik dat veranderen. De os geef ik de naam Rogero en de ezel noem ik Joseph, (niet Jozef, want die zit op zijn knieën, naast de kribbe, tegenover Maria - zolang hij nog mag van de paus tenminste).

Evaluatie

Waar ik werkte, werden we elk jaar geëvalueerd. Het was een verplicht nummer, maar het stond in de statuten dat het moest gebeuren, en statuten zijn heilig, meestal. Zo'n evaluatie moet je ondergaan, er niet te veel bij nadenken. Je zat in een lokaaltje samen met je evaluator, er mocht absoluut niet worden gestoord, en je werd dan besproken. In sommige gevallen had iemand tegen de evaluator honderd en één dingen kunnen zeggen over wat die zelf beter kon doen of laten, maar dat mocht niet. Een evaluatie gaat immers over je eigen doen en laten van het voorbije jaar, niet over de persoon die tegenover u aan tafel zit, die wordt door een hogere van hem geëvalueerd. Bijkomend zou een opmerking van jou over je evaluator de eigen beoordeling waarschijnlijk niet ten goede zijn gekomen. Hoe lager op het trapje, hoe meer kans op verbeterpunten in het verslag. Het is zoals in de kippenstal, hoe lager in rang, hoe meer kans op gepik. Bazige hennen krijgen niet veel pikken, evenals de haan natuurlijk.

Op de voorbladzijde van het personeelsblad van deze maand lees ik dat één van de grote bazen met pensioen is gegaan, na een rijkgevulde carrière. Bij het artikel staat een foto, waar hij poseert met grote bazen rond hem, en zelfs de allergrootste baas in eigen persoon. Op de laatste bladzijde van het personeelsblad staan gewoonlijk ook de namen, met de functie erbij vermeld, van andere collega's die met pensioen gaan.

Zelf heb ik er vandaag precies één jaar pensioen opzitten. Hoeveel mensen er het voorbije jaar hebben geïnformeerd hoe ik het maakte sinds ik met pensioen ben, zijn niet te tellen. Voor iedereen die nog met vragen zit over mijn leven na het werken, geef ik hieronder mijn persoonlijke evaluatie van de toestand na één kalenderjaar.

Het is heel zeker een cliché, maar het plezantste van met pensioen zijn, is niets meer te moeten. Je voelt je opeens zoals je baas vroeger: opstaan zo laat je wilt, ergens aan beginnen zo laat je wilt, weinig rekenschap moeten geven over wat je doet, zelf je dag indelen, niet gebonden zijn aan vaste uren, het is zalig.

Eén belangrijk détail mag je evenwel niet over het hoofd zien, en dat wil ik aan alle toekomstige gepensioneerden, die in dezelfde situatie zitten als ik, meegeven.

Je bevindt je vanaf je pensioen voortdurend op een plaats die voordien, tijdens je werkuren, volledig door iemand anders werd ingenomen. Als je dat détail hebt ontdekt, er rekening mee houdt, dan kan niets meer verkeerd gaan. Gaandeweg kun je dan zelf jouw wereldje creëren in die dagelijkse omgeving. Eens je dat hebt bekomen, is het heerlijk. Ik kan het u verzekeren.

Krantenkoppen

In de verlofperiode zijn de kranten gewoonlijk wat dunner dan tijdens de rest van het jaar.  Er valt in die tijd niet veel politiek en economisch nieuws te rapen.  Deze periode wordt ook al eens de komkommertijd genoemd.  Gedurende de maanden juli en augustus 2012 sprokkelde ik uit mijn krant, Het Belang van Limburg, een aantal titels van artikelen.

Hieronder staan vijftien titels.  Dertien ervan stonden boven krantenartikels in Het Belang van Limburg tijdens de maanden juli en augustus 2012.  Twee titels werden volledig door mij verzonnen, en die feiten zijn dan ook niet echt gebeurd.

Wie slaagt erin om de dertien titels die in de krant stonden eruit te halen, en de twee verzonnen titels te ontmaskeren (niet vals spelen hé, niet in de kranten kijken ;-)

1.      CIA-agent: “Buitenaards tuig crashte wel degelijk in Roswell.”

2.      Mick Jagger deed het met 4.000 vrouwen.

3.      Stomdronken man plast tegen been van politieagent.

4.      Bij een bril komt veel kijken.

5.      Verdwaalde leeuw gespot in Engeland.

6.      Helft Belgen niet tevreden over hun baas.

7.      Dronken agent stuurt verkeer in de war in Parijs.

8.      Luidruchtige ijskar met stenen bekogeld.

9.      De taal leer je in bed.

10.   Je bent zo jong als de tiet die je voelt.

11.   Giraffe op de loop in buurt van Londense zoo.

12.   Politie van Ans stelt duizenden valse pv’s op.

13.   Kotstudent kost ouders jaarlijks ruim zevenduizend euro.

14.   Rokende orang-oetan moet sigaret afzweren.

15.   Tiener bespuit politieman met waterpistool.

 Oplossing: naar beneden scrollen












De volgende titels stonden niet in de krant, en zijn dus ook niet echt gebeurd:
7.   Dronken agent stuurt verkeer in de war in Parijs;
11. Giraffe op de loop in de buurt van Londense zoo.

(Al de andere titels stonden in de krant, en zijn dan ook echt gebeurd).