Archief

28/9 De klok is in haar laatste uur! De storm komt eraan – slaap niet! - Myriam Corsini

God de Vader: Geliefde dochter, Ik ben je Vader Jahweh; Ik kom om aan te dringen op je "ja" in totus tuus. Geef niet op; ga door. De voorbeschikte tijden zijn aangebroken. De reden voor deze oproep van Mij is dat mensen zich bekeren en tot Mij terugkeren.

Schrijf, Mijn kleine bloem; schrijf aan Mijn geliefde volk.

Ik ben JAHWEH; Ik ben de God van Liefde; Ik ben jullie Vader, de enige ware God; de Heilige Geest is in Mij.

Waak, o volk, waak! Een zware orkaan zal spoedig de aarde treffen, en jullie zullen worden weggevaagd tenzij jullie tot Mij terugkeren, zodat Ik jullie kan beschermen.

De vleermuizen zwijgen in het woud, terwijl de spechten op het hout hakken om hun nesten te bouwen.

De goddeloosheid van de mensen kent geen grenzen; hun harten zijn van steen, niet van vlees; zij zijn dienaren van Satan geworden; hun blik is gericht op het kwaad; zij zijn goed onderwezen door hun meester van oneindige ellende.

De velden branden; de aarde wordt geschokt door vulkanen; de lucht is onadembaar geworden door de giftige stoffen erin; gewassen raken besmet... spoedig zal de mensheid door ernstige ziekten worden getroffen.

Een hemellichaam zal de aarde treffen en grote rampen veroorzaken. Sla voedsel en water in; zorg dat je genoeg hebt om deze periode door te komen.

De klok van de tijd is in haar laatste uur! ...Ze zal niet terugdraaien, ze zal niet stoppen; de mensheid zal plotseling door een grote ramp worden getroffen.

Kweek aardappelen in grote bakken. Sla water, voedsel en medicijnen in.

De storm komt eraan – slaap niet!

Mijn kinderen – zij die gehoor geven aan Mijn oproepen en Mijn heilige wil doen – zullen door Mijn engelen worden beschermd; het zal hun aan niets ontbreken, zij zullen overvloedig water en voedsel hebben en zij zullen dit delen met hen die op het allerlaatste moment gered worden.

Verspil geen tijd; bekeer jullie nu, o volk, ...nu!!!! Jullie hebben geen tijd meer; hier komt de oude geschiedenis ten einde en staat het Nieuwe Tijdperk op het punt te beginnen voor hen die Mij met "ja" hebben geantwoord.

Bekeer jullie! Bekeer jullie nu!!! Het is tijd voor ware bekering.

29/9 St Michael’s gevecht met de Antichrist - Uniquely End Times

Velen kennen de aartsengel Michaël, maar slechts weinigen weten van zijn strijd, niet alleen tegen Satan, maar ook tegen de Antichrist. En aangezien ik geloof dat de kans groot is dat we in de tijd van de Antichrist leven, gaan we het in de video van vandaag hebben over wie de H. Michaël was, zijn ongelooflijke strijd tegen deze twee, en hoe we zijn bescherming krachtiger in ons leven kunnen aanroepen. Nu is Christus zelf de uiteindelijke overwinnaar op Satan en de Antichrist. Maar om drie redenen – omdat Hij zo geweldig en vrijgevig is, omdat wij het nodig hebben, en om de bozen te vernederen – zet Jezus in deze strijd zowel engelen als mensen in. Hij openbaart dit in Lucas 10:18. De 72 keerden vol vreugde terug en zeiden: "Heer, zelfs de demonen zijn aan ons onderworpen door uw naam."

Jezus zei: "Ik zag Satan als een bliksemschicht uit de hemel vallen. Zie, Ik heb u de macht gegeven om op slangen en schorpioenen te treden en op de volle kracht van de vijand, en niets zal u schaden." Deze passage heeft in haar context betrekking op de strijd die de 72 voerden. Ze kan in verband worden gebracht met de H. Michaël die Satan uit de hemel wierp, en ze laat ons zien dat Hij ons als instrumenten in deze strijd gebruikt. De H. Michaël werd, om zo te zeggen, beroemd door zijn strijd tegen Satan aan het begin van de schepping van de engelen. Luister naar dit visioen van de Eerwaarde Maria van Ágreda.

De H. Michaël, brandend van ijver voor de eer van God en gewapend met goddelijke kracht en zijn eigen nederigheid, bood weerstand aan de hoogmoed van de draak en zei: "Waardig is de Allerhoogste om geëerd, geprezen en vereerd te worden, en om door de hele schepping bemind, gevreesd en gehoorzaamd te worden." Met zulke wapens bonden de H. Michaël en zijn engelen de strijd aan; ze vochten als het ware met de krachtige stralen van de waarheid tegen de draak en zijn volgelingen, die op hun beurt gebruikmaakten van godslasteringen.

Maar Lucifer, die aan de zijde van de heilige vorst geen weerstand kon bieden, werd verscheurd door innerlijke woede en trachtte aan zijn kwellingen te ontkomen. Het was echter Gods wil dat hij niet slechts gestraft, maar ook overwonnen zou worden, opdat hij door zijn val de waarheid en de macht van God zou erkennen. Desondanks uitte hij godslasteringen en riep uit: "Onrechtvaardig is God, door de menselijke natuur boven deze van engelen te verheffen." Op dezelfde wijze spraken de afvallige volgelingen van Lucifer. Maar de H. Michaël antwoordde: "Wie is er als God? Wie is er als de Heer, die in de hemel woont? Of wie kan zich met Hem vergelijken? Zwijg, vijand; houd op met je vreselijke godslasteringen. Nu de ongerechtigheid bezit van je heeft genomen, verlaat ons midden en word in je blinde onwetendheid en slechtheid geworpen in de donkere nacht en de chaos van de helse pijnen."

De Schrift, en dan met name het boek Daniël, onthult ons iets over deze mysterieuze persoon. In Daniël 10 staat: "Hij die eruitzag als een mens, raakte me opnieuw aan en versterkte me, zeggend: 'Wees niet bang, geliefde; vrede zij met u, vat moed en wees sterk.' Toen hij tot mij sprak, werd ik sterk en zei ik: 'Spreek, mijn heer, want u hebt mij versterkt.' Weet u," vroeg hij, "waarom ik naar u toe ben gekomen? Spoedig moet ik opnieuw strijden tegen de vorst van Perzië. Wanneer ik vertrek, zal de vorst van Griekenland komen. Maar ik zal u vertellen wat er in het boek der waarheid staat geschreven. Niemand steunt mij tegen hen, behalve Michaël, uw vorst." Dit laat ons zien wat de Kerk begrijpt: dat elke regio, staat, kerk en zelfs elk persoon beschermers heeft. Dit wordt ons ook getoond in de verschijningen van OLVrouw van Fatima, waarbij de beschermengel van Portugal aan die kinderen verscheen. Op vergelijkbare wijze zijn er demonische machten boven mensen, steden, staten en landen die ons op verschillende manieren aanvallen.

Daarom hebben we de bescherming van onze beschermengelen en de aartsengelen nodig, in het bijzonder de H. Michaël. Vervolgens staat er in Daniël 10: "Wees niet bang, Daniël." Hij vervolgde: "Vanaf de eerste dag dat u besloot inzicht te verwerven en u voor God te verootmoedigen, werd uw gebed verhoord. Daarom ging ik op weg, maar de vorst van het koninkrijk Perzië hield mij 21 dagen tegen, totdat uiteindelijk Michaël, een van de voornaamste vorsten, mij te hulp kwam. Ik liet hem daar achter bij de vorst van het koninkrijk Perzië en kwam om u te laten begrijpen wat er met uw volk zal gebeuren in de laatste dagen." Want er is nog een visioen dat betrekking heeft op die dagen.

In Daniël 12 wordt verder onthuld: "In die tijd zal Michaël opstaan, de grote vorst, de beschermer van uw volk. Het zal een tijd van ongekende benauwdheid zijn, zoals er nog nooit een is geweest sinds het ontstaan ​​van het volk tot aan dat moment. In die tijd zal uw volk ontkomen. Ieder die in het boek geschreven staat; velen van hen die in het stof van de aarde slapen, zullen ontwaken." Telkens wanneer er op deze wijze wordt gesproken, gaat het over de eindtijd waarin wij ons bevinden.

Het boek Openbaring beschrijft de heilige Michaël als volgt: Toen brak er oorlog uit in de hemel. Michaël en zijn engelen streden tegen de draak. De draak en zijn engelen vochten terug. Maar ze hielden geen stand en er was voor hen geen plaats meer in de hemel. Die grote draak, de oude slang die duivel en Satan wordt genoemd en die de hele wereld misleidde,

werd op de aarde geworpen en zijn engelen werden met hem mee naar beneden geworpen. Hier wordt Michaël ons dus getoond als de aanvoerder van de hemelse legerscharen, net zoals Satan zijn eigen leger heeft, met de Antichrist als een van de hoofdrolspelers aan het einde der tijden.

De zalige Anna Katarina Emmerich had verscheidene visioenen van de heilige Michaël die ons helpen begrijpen hoe hij in onze wereld werkzaam is: Ik had vele prachtige visioenen over het feest en de verschijningen van de aartsengel Michaël. Ik bevond me in vele delen van de wereld en zag zijn kerk in Frankrijk, op een rots in zee (Mt St Michel). Ik zag hem als beschermheilige van dat land. Ik zag hoe hij de vrome koning Lodewijk hielp een overwinning te behalen. Op bevel van de Moeder Gods had Lodewijk Michaël aangeroepen en diens afbeelding op zijn vaandel laten aanbrengen. Ook stichtte hij ter ere van hem een ​​ridderorde. Ik zag hoe de heilige Michaël het tabernakel uit zijn kerk nam en wegdroeg. Ook zag ik een verschijning van hem in Constantinopel en op vele andere plaatsen, die ik me nu niet allemaal kan herinneren. Ik zag het wonder van de kerk op de berg Gargano. Er werd een groot feest gevierd, dat door een grote menigte pelgrims werd bijgewoond. Vervolgens krijgt ze een visioen van zijn werkzaamheid in de hemel.

Elk van de drie engelen – Michaël, Gabriël en Rafaël – stond boven een deel van de koepel die gevormd werd door drie van de negen engelenkoren, en vier grote, lichtende engelen met bedekte vleugels bewogen zich voortdurend om hen heen. Gabriël en Rafaël droegen lange witte gewaden, zoals priesters die dragen. Michaël droeg een helm met een krans van stralen; zijn lichaam leek gehuld in een harnas en omgord met koorden. Zijn gewaad reikte tot aan de knieën, als een schort met franjes. In de ene hand hield hij een lange staf met een kruis aan de top, waaronder het vaandel van het Lam wapperde. In de andere hand hield hij een vlammend zwaard. Ook zijn voeten waren geschoeid.

Boven de koepel bevond zich een nog hogere wereld, waarin ik de allerheiligste Drie-eenheid zag, voorgesteld door drie gestalten. In het midden, boven Michaël, stond Maria, omringd door talloze kringen van lichtende zielen, engelen en maagden. De genade van Jezus stroomt via Maria naar de drie aartsengelen; ieder van hen straalt drie soorten gaven uit naar drie van de negen lagere koren. Deze op hun beurt verspreiden ze over de gehele natuur en het hele menselijk geslacht. Dit beeldt op mystieke wijze uit hoe Jezus werkt door bemiddeling van OLVrouw, de engelen en zelfs ons.

Later ziet zij deze toekomstige strijd. Ik zag een beeld van een enorme veldslag. De hele vlakte was gehuld in dichte rook en de struiken zaten vol soldaten die onophoudelijk vuurden. Het terrein lag laag en in de verte waren grote steden zichtbaar. Toen alles verloren leek, daalde de H. Michaël – op aanroeping van een van de leiders – met een legioen engelen neer, en de overwinning werd onmiddellijk behaald. A.K. Emmerich kende het tijdstip van deze strijd niet, al zei ze wel dat deze in Italië zou plaatsvinden, niet ver van Rome; daar zouden vele oude zaken worden vernietigd en zouden vele heilige dingen, die tot dan toe onbekend waren, aan het licht komen. Ze begint nu te zinspelen op een van de profetieën dat Rome vernietigd zal worden. We weten niet precies hoe dit zal gebeuren of hoe het eruit zal zien.

Op 10 september zag ik de Sint-Pieter volledig verwoest, met uitzondering van het koor en het hoofdaltaar. De H. Michaël daalde gewapend af in de kerk en dreef met zijn zwaard enkele slechte herders terug die probeerden binnen te komen. Hij dreef hen in een hoek, waar ze elkaar aankeken. Het deel van de kerk dat verwoest was, werd in een oogwenk omgeven door licht vlechtwerk, zodat de goddelijke eredienst perfect gevierd kon worden. Toen kwamen er priesters en leken uit alle delen van de wereld om de stenen muren weer op te bouwen, want de vijand was er niet in geslaagd het vaste fundament te doen wankelen. De aanwezigheid van de heilige Michaël in deze laatste tijden begon met een ongelooflijke verschijning aan paus Leo XIII. Dit is ontleend aan het commentaar van een bisschop uit Nashville. Er wordt een indrukwekkende gebeurtenis beschreven in het leven van paus Leo XIII. De paus was bijeen met enkele van zijn kardinalen.

Plotseling zakte hij ineen, alsof hij flauwviel; de kardinalen dachten dat hij dood was. Maar na enige tijd kwam hij weer bij en zei: "Wat een verschrikkelijk beeld heb ik te zien gekregen. Wat de komende tijden zouden brengen. De misleidende machten en razende duivels in alle landen die strijden tegen de Kerk." Op het nippertje verscheen de heilige Michaël opnieuw en wierp Satan en zijn trawanten in de afgrond van de hel. Toen schreef de paus dat gebed dat we na de Mis plachten te bidden: "Heilige Michaël de Aartsengel, verdedig ons in de strijd." Helaas is het afgeschaft, maar ik hoop dat u het in de beslotenheid van uw eigen gebed nog steeds bidt. We hebben alle reden om de wapenrusting van God aan te trekken en weerstand te bieden aan Satan. Enkele recente pausen en heiligen hebben ons gewaarschuwd dat de Antichrist rond het jaar 2000 zou verschijnen. Hij is reeds geboren.

Een andere bron, de Legenda Aurea – een legende die in de middeleeuwen veel werd gelezen – verhaalt over de strijd van de heilige Michaël tegen de Antichrist. Luister hiernaar. De vierde overwinning is die welke de aartsengel Michaël op de Antichrist zal behalen wanneer hij hem doodt. Dan zal Michaël, de grote vorst, opstaan. Zoals gezegd wordt in Daniël 12: hij zal opstaan ​​voor de uitverkorenen als helper en beschermer, en krachtig standhouden tegen de Antichrist. En daarna, zoals de toelichting vermeldt, zal de Antichrist doen alsof hij dood is en zich drie dagen lang verborgen houden. Vervolgens zal hij verschijnen en beweren dat hij uit de dood is opgestaan; door middel van kunstgrepen en magie zullen de duivels hem omhoogdragen de lucht in, en het hele volk zal zich verwonderen en hem aanbidden. Ten slotte zal hij de Olijfberg beklimmen; wanneer hij zich in een tent bevindt – op de plek waar onze Heer ten hemel voer – zal Michaël komen en hem doden.

Volgens de heilige Gregorius wordt met deze overwinning gedoeld op wat in de Openbaring staat over de strijd in de hemel. De volgende passages uit het boek Openbaring – in een iets andere vertaling dan die in de Legenda Aurea wordt gebruikt – onthullen waar het verhaal over gaat: Toen zag ik een beest uit de zee opkomen met tien hoorns en zeven koppen. Op zijn hoorns droeg het tien diademen en op zijn koppen stonden godslasterlijke namen. Het beest dat ik zag, leek op een luipaard, maar had poten als een beer en een muil als een leeuw. De draak gaf het beest zijn eigen kracht en troon, en verleende hem grote macht. Ik zag dat een van zijn koppen dodelijk gewond leek te zijn, maar deze dodelijke wond genas. Vol bewondering volgde de hele wereld het beest. Men aanbad de draak, omdat deze zijn macht aan het beest had gegeven.

Ze aanbaden ook het beest en zeiden: "Wie kan zich met het beest meten, of wie kan ertegen strijden?" Welnu, dat specifieke vers geeft ons een aanwijzing over de rol van de heilige Michaël in de strijd tegen de Antichrist, want de bewoordingen die ze gebruiken vormen precies de tegenhanger van de naam Michaël, wat 'wie is als God' betekent. Merk op hoe ze zeggen: "En de wereld verleidt ons altijd door dit te zeggen: wie kan zich met Satan meten? Wie kan zich meten met de heerlijkheid van de wereld?" Luister nu naar het volgende vers. Toen zag ik de hemel geopend, en daar was een wit paard. Zijn berijder werd Trouw en Waarachtig genoemd. Hij oordeelt en voert oorlog in gerechtigheid. Zijn ogen waren als een vuurvlam en op zijn hoofd droeg Hij vele diademen. Hij droeg een naam die niemand kende behalve Hijzelf. Hij droeg een mantel die in bloed was gedoopt, en zijn naam was het Woord van God.

De legers van de hemel volgden Hem, gezeten op witte paarden en gekleed in zuiver wit linnen. Uit zijn mond kwam een ​​scherp zwaard om de volken te treffen. Hier zien we dus dat Christus de uiteindelijke overwinnaar is, maar de legers van de hemel volgen Hem. Nu wil ik met u delen hoe we, als het ware, vollediger deel kunnen uitmaken van deze hemelse legers. Een manier waarop je de H. Michaël krachtig kunt aanroepen, is via een weinig bekend gebed tot de H. Michaël – waar we het eerder al over hadden, maar dit is een iets andere versie. Luister eens naar wat Zachary King over deze versie zegt. Laat me het nu samen met u bidden. In de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest. Amen.

Gebed tot de Heilige Aartsengel Michaël

Allerheiligste en meest glorierijke Vorst van de hemelse legerscharen, Heilige Aartsengel Michaël, verdedig ons in de strijd tegen de machten van de duisternis en hun spirituele boosaardigheid.

Kom ons te hulp, wij die door God zijn geschapen en die Hij met het Bloed van Zijn Zoon Jezus Christus heeft vrijgekocht uit de tirannie van de duivel. De Heilige Kerk vereert u als haar beschermer en bewaarder; aan u heeft de Heer de zielen van de verlosten toevertrouwd om naar de hemel te worden geleid.

Bid daarom tot de God van Vrede om Satan onder onze voeten te verpletteren, zodat hij de mensen niet langer in gevangenschap kan houden en de Kerk geen schade meer kan toebrengen. Breng onze gebeden, samen met de uwe, voor het aanschijn van de Allerhoogste, zodat Zijn barmhartigheid snel over ons mag neerdalen. Bind Satan en werp hem in de afgrond, zodat hij de volkeren niet langer kan verleiden. Amen.

Tot slot wil ik u het grootste wapen meegeven dat de H. Michaël ons schenkt. Niet een uitspraak, maar een vraag. U ziet, de wereld, het vlees en de duivel verleiden ons voortdurend om vraagtekens te zetten bij God, zijn grootheid en zijn gezag, en om aan ons eigen geloof te twijfelen. Het wapen dat hij ons dus geeft, is zijn eigen naam. Een vraag waarmee we weerstand bieden aan hen en aan elke verzoeking waarmee we worden geconfronteerd. Wie is als God?

Visioen van Maria van Agreda: De Uitputtingsslag in de Hemel

* Aanleiding van de strijd: God toonde de engelen in een visioen dat de Zoon van God ooit vlees zou aannemen (mens zou worden) en dat de engelen een menselijke Heiland moesten aanbidden. Lucifer, de allerhoogste, mooiste en meest stralende serafijn, weigerde dit uit pure trots. Hij eiste een hogere troon op dan God en sleepte een derde van de engelen met zich mee.

* Het urenlange gevecht: Maria van Agreda beschrijft dat de strijd die volgde niet in één klap voorbij was. In hemelse tijd gemeten duurde het gevecht een aanzienlijke tijd (uren). Het was een clash van pure wilskracht, argumenten en intellect. Lucifer wierp al zijn immense bovennatuurlijke kracht en woede in de strijd.

* Michaëls 'vermoeidheid' en de Hulp van God: Omdat Lucifer oorspronkelijk een hogere rang had dan Michaël (Lucifer was een twaalfvleugelige serafijn en de absolute 'morgenster'), was Michaël uit eigen kracht niet zomaar tegen hem opgewassen. Het gevecht was een spirituele uitputtingsslag. Michaël streed met totale nederigheid, maar de druk van Lucifers trots was overweldigend.

* Goddelijke tussenkomst: Pas toen Michaël zich volledig op God richtte en de autoriteit en kracht van de Allerhoogste inriep met zijn beroemde strijdkreet "Wie is als God?" (Quis ut Deus / Michael), stroomde Gods almachtige kracht door hem heen. God gaf Michaël een goddelijk schild en een vlammend zwaard (de directe hulp) waarmee Lucifer definitief werd gebroken en als een bliksemschicht in de afgrond werd geworpen.

In Mystieke Stad Gods

In Deel 1, Boek 1, Hoofdstuk 9 van haar boek legt zij Openbaring 12 uit en beschrijft zij deze kosmische oorlog op een unieke, bijna filmische manier:

Het Visioen uit "De Stad Gods" (Hoofdstuk 9):

* Geen fysieke zwaarden, maar intellectuele strijd: Omdat engelen pure geesten zijn, beschrijft Maria van Agreda dat de strijd niet met fysieke spierkracht werd gevoerd, maar met de wil, het verstand en de rede. Het was een gigantische spirituele botsing tussen waarheid (Michaël) en leugen (Lucifer).

* De enorme kracht van Lucifer: Lucifer was oorspronkelijk een twaalfvleugelige serafijn. Hij bezat van alle engelen de allerhoogste intelligentie en spirituele kracht. Zijn argumenten en zijn trotse woede waren zo overweldigend dat het voor de lagere engelenkoren (waartoe Michaël behoorde) een spirituele uitputtingsslag werd om stand te houden tegen zijn manipulatie en kwaadaardigheid.

* De climax en Gods hulp: De strijd duurde een aanzienlijke tijd (in hemelse dimensies). Pas toen Sint-Michaël zijn eigen ik volledig wegcijferde en zich puur als 'instrument' openstelde voor God, kreeg hij de onoverwinnelijke goddelijke kracht (de 'hulp') waarmee hij zijn legendarische strijdkreet uitriep: "Quis ut Deus?" (Wie is als God?). Met die specifieke, door God gezegende kracht werd Lucifer pas definitief gebroken en als een bliksemschicht in de diepte van de aarde geworpen.

2/10 Feest van de Beschermengelen

Volgens de Catechismus van de Katholieke Kerk (paragraaf 328–336) zijn de treffendste zaken om te weten, en de manieren om hen het best voor ons te laten werken, als volgt samen te vatten:

De treffendste feiten over je beschermengel

* Ze zijn een persoonlijk geschenk van Gods aandacht: Zoals paus Benedictus XVI vaak benadrukte, is een beschermengel de concrete, persoonlijke aandacht van God voor ieder individueel mens. De Kerk leert—in navolging van de heilige Thomas van Aquino—dat iedere mens vanaf de geboorte tot de dood een eigen engel heeft die over hem waakt, ongeacht of iemand gedoopt is of niet.

* Het zijn pure, onsterfelijke geesten met een vrije wil: Engelen hebben geen fysiek lichaam. Het zijn door God geschapen, puur intellectuele wezens met een eigen verstand en een vrije wil. Ze zijn oneindig veel intelligenter dan de mens en staan in constante, directe verbinding met de glorie van God in de Hemel.

* Ze zijn er primair voor de redding van je ziel: Hoewel we in het dagelijks leven vaak hopen dat een engel ons behoedt voor een auto-ongeluk of fysiek onheil, is hun werkelijke kerntaak spiritueel. De kerkvader Basilius de Grote omschreef de engel als een "behoeder en herder" die de mens naar het eeuwige leven moet leiden. Hun grootste bekommernis is dat jij niet verloren gaat voor de eeuwigheid.

Hoe ze het best voor ons kunnen werken

Engelen respecteren onze menselijke vrije wil en dringen zichzelf nooit dwingend aan ons op. Om hun hulp maximaal te activeren, kun je de volgende katholieke spirituele praktijken toepassen:

* Spoor ze aan via het gebed (Vraag om hulp): Omdat ze gehoorzaam zijn aan Gods orde, wachten ze vaak op onze toestemming en onze hulpvraag. Het klassieke katholieke gebed tot de engelbewaarder is hier de basis voor:

* Luister naar je geweten: Beschermengelen communiceren niet met luide stemmen, maar werken in op ons verstand en onze wil. Ze doen dit door goede gedachten in te geven, ons geweten aan te scherpen bij morele keuzes en ons te waarschuwen voor spiritueel gevaar (zoals verleidingen tot zonde). Hoe stiller je vanbinnen wordt, hoe beter je hun stille influisteringen kunt horen.

* Stuur ze op "missie" naar anderen: Binnen de katholieke traditie (onder andere door de heilige Pater Pio) is het een bekend gebruik om je eigen beschermengel te vragen om naar de beschermengel van iemand anders te gaan. Als je een moeilijk gesprek hebt, of als iemand in nood verkeert, kun je jouw engel vragen om de engel van de ander voor te bereiden op vrede en verzoening.

* Betrek hen bij de Sacramenten: Je beschermengel is altijd bij je, dus ook wanneer je de mis bijwoont of gaat biechten. Vraag je engel om samen met jou God te aanbidden tijdens de Consecratie. Omdat engelen de liturgie in de Hemel onophoudelijk vieren, helpt dit om jouw aardse gebed te verbinden met het verticale, bovennatuurlijke leven.

Beschermengelen hebben een vrije wil en mensen hebben een vrije wil. Botst dat niet?

Nee, in de katholieke theologie botst dat niet, omdat de vrije wil van een engel op een fundamenteel andere manier werkt dan die van een mens. Bovendien respecteert een beschermengel de menselijke vrije wil altijd.

Het samenspel tussen beide vormen van vrije wil is als volgt te verklaren:

1. De engel heeft zijn keuze al definitief gemaakt

Volgens de leer van de Kerk (uitgebreid uitgewerkt door de heilige Thomas van Aquino) hebben engelen een vrije wil, maar werkt hun verstand onmiddellijk en perfect.

Mensen twijfelen, veranderen van gedachten, leren van hun fouten en kunnen op hun stappen terugkomen. Onze vrije wil is flexibel zolang we leven.

Engelen overzien de consequenties van hun keuzes in één flits. Bij hun schepping hebben alle engelen één keer een radicale, vrije keuze voor of tegen God gemaakt. De engelen die voor God kozen (waaronder de beschermengelen), hebben hun vrije wil dus voor eeuwig vastgezet in de wil van God.

Omdat Gods wil altijd het absolute goede voor de mens is, wil een beschermengel door zijn eigen vrije keuze niets anders dan jou helpen om de Hemel te bereiken. Hun vrije wil is daardoor perfect in harmonie met Gods plan.

2. De engel dwingt nooit (Geen schending van jouw wil)

Een beschermengel zal jouw vrije wil nooit uitschakelen of overnemen, zelfs niet als je op het punt staat een zware fout of zonde te begaan. God respecteert de menselijke vrijheid zozeer dat de engelen dat ook moeten doen.

Een engel werkt niet via dwang, maar via influistering en verlichting. Hij plaatst goede gedachten, heilzame herinneringen of een waarschuwend gevoel in je verstand en je geweten.

De uiteindelijke beslissing om daar wel of niet naar te luisteren, ligt volledig bij jou. Als jij besluit een slechte weg in te slaan, zal je engel bedroefd zijn, maar hij zal je niet fysiek of mentaal dwingen om te stoppen.

3. Het is een samenwerking, geen machtsstrijd

De relatie tussen jou en je beschermengel is het best te vergelijken met die tussen een wijze gids en een reiziger.

De gids (de engel) weet de weg naar de top van de berg (de Hemel) perfect en wil daar uit vrije wil dolgraag met jou naartoe.

De reiziger (de mens) mag zelf bepalen of hij de gids volgt, of besluit een gevaarlijk zijpad in te slaan.

Er is pas sprake van een botsing als twee partijen de macht over hetzelfde willen hebben. Omdat de beschermengel de leiding over jouw wil volledig aan jou overlaat en slechts adviseert, blijft jouw menselijke autonomie intact. De engel 'werkt' pas optimaal wanneer jij jouw vrije wil vrijwillig afstemt op zijn hemelse raad.

Wanneer de mens slechte keuzes blijft maken

Wanneer een mens hardnekkig slechte keuzes blijft maken of in zware zonde leeft, verlaat of straft de beschermengel die persoon nooit. De katholieke theologie leert dat de trouw van een engelbewaarder onvoorwaardelijk is, omdat zijn opdracht rechtstreeks van God komt.

Wel verandert de dynamiek van de relatie ingrijpend. Dit gebeurt er achter de schermen in de spirituele wereld:

* De engel ervaart "bovennatuurlijke droefheid": Omdat engelen in de Hemel de volmaakte gelukzaligheid aanschouwen, kunnen zij niet lijden of depressief worden zoals mensen. De heilige Thomas van Aquino legt echter uit dat zij wel een vorm van spirituele droefheid of misnoegen ervaren. Dit is niet omdat zij gekrenkt zijn in hun ego, maar omdat zij zien dat de ziel die aan hen is toevertrouwd zichzelf spirituele schade toebrengt en zich verwijdert van God.

* Hij trekt zich terug als gids, maar blijft als beschermer: Als iemand de influisteringen van de engel bewust negeert, respecteert de engel die vrije wil. Hij stopt op dat moment met het effectief leiden van de persoon (omdat de persoon de oren sluit), maar hij blijft wel actief beschermen. Hij blijft bidden voor de ziel en probeert erger te voorkomen.

* Zijn gebed verschuift naar bekering: De primaire focus van de engel verschuift op zo'n moment volledig naar het verkrijgen van de genade van bekering en berouw. Hij zal onophoudelijk voor de troon van God pleiten om de zondaar een moment van inzicht te schenken—vaak door toe te staan dat de persoon de pijnlijke seculiere of emotionele gevolgen van zijn slechte keuzes ervaart, in de hoop dat dit de ogen opent.

* Hij blijft een getuige: Aan het einde van het aardse leven, tijdens het persoonlijk oordeel van de ziel voor God, treedt de beschermengel op als getuige. Hij zal niet de rol van aanklager op zich nemen (dat doet de duivel), maar hij zal de waarheid getuigen: de offers die hij heeft gebracht, de genaden die hij heeft aangeboden en hoe de mens daar met zijn vrije wil op heeft gereageerd.

Zelfs in de diepste duisternis of bij de meest radicale afwijzing van God, blijft de beschermengel aan de zijde van de mens staan, wachtend op het kleinste sprankje berouw om de ziel onmiddellijk weer te hulp te schieten.

Het is dus een ondankbare job

Dat kun je vanuit menselijk oogpunt absoluut zo bekijken. Als een menselijke gids constant wordt genegeerd, beledigd of weggeduwd door de persoon die hij probeert te redden, zouden we dat inderdaad een ondankbare en frustrerende job noemen.

Binnen de spirituele realiteit van de engelen ligt dat echter heel anders. Een beschermengel ervaart zijn taak nooit als een last, en wel om de volgende drie redenen:

1. Hun geluk hangt niet af van onze reactie

Het geluk van een engel is niet gebaseerd op het succes van zijn missie op aarde of op de dankbaarheid die hij van ons krijgt. Hun geluk is volmaakt omdat zij voortdurend in de aanwezigheid van God zijn en Zijn glorie aanschouwen. Niets wat wij op aarde doen—hoe slecht of ondankbaar ook—kan hun hemelse vreugde verminderen of hen van hun stuk brengen.

2. Het is een daad van pure, onbaatzuchtige liefde

Engelen hebben geen ego dat gekrenkt kan worden. Hun liefde voor ons is een directe weerspiegeling van Gods liefde: ze is onvoorwaardelijk. Een beschermengel helpt ons niet om er zelf beter van te worden, maar puur omdat hij vurig verlangt naar ons eeuwige welzijn. De voldoening van de engel zit in het volbrengen van Gods wil, niet in de applaus of de erkenning van de mens.

3. De vreugde bij één succes is oneindig groot

In het Evangelie van Lucas (15:10) zegt Jezus: "Er is vreugde bij de engelen van God over één zondaar die tot inkeer komt." Al luistert een mens zijn hele leven niet, en keert hij zich pas op zijn sterfbed in een laatste flits van berouw tot God; voor de beschermengel is dat ene moment het absolute hoogtepunt van zijn eeuwenlange bewaking. De redding van die ene ziel maakt voor hen elke seconde van 'ondankbaar' wachten méér dan waard.

Het is juist deze onvermoeibare, stille trouw die de beschermengel tot een van de mooiste geschenken van het bovennatuurlijke leven maakt.

Zijn beschermengelen mannelijk of vrouwelijk

Engelen hebben geen geslacht; ze zijn noch mannelijk, noch vrouwelijk.

In de katholieke leer zijn engelen zuivere geesten zonder fysiek lichaam. Omdat geslachtelijkheid (man of vrouw zijn) biologisch is en hoort bij de materiële, menselijke natuur, is dat op engelen niet van toepassing. Ze planten zich ook niet voort

Wanneer engelen in de Bijbel of de kerkgeschiedenis aan mensen verschijnen, nemen ze wel vaak een menselijke gedaante aan om met ons te kunnen communiceren. In de Schrift worden ze dan meestal in mannelijke grammaticale vormen beschreven (zoals de aartsengelen Michaël, Gabriël en Rafaël), omdat zij optreden als boodschappers, strijders of beschermers—rollen die in de oudheid met mannen werden geassocieerd. In de latere christelijke kunst zie je ze daarentegen ook vaak met heel zachte, vrouwelijke of androgyne (geslachtloze) gelaatstrekken afgebeeld om hun hemelse zuiverheid te benadrukken.

Je beschermengel overstijgt dus het man-zijn of vrouw-zijn; het is een uniek, bovennatuurlijk wezen dat puur uit geest, verstand en liefde bestaat.

Hebben ze vleugels

Nee, engelen hebben in werkelijkheid geen materiële vleugels. Omdat ze zuivere geesten zijn zonder fysiek lichaam, hebben ze ook geen ledematen of veren nodig om zich te verplaatsen. Ze kunnen zich onmiddellijk van de ene plek naar de andere verplaatsen door de kracht van hun pure wil en intellect.

De vleugels die we in schilderijen, beelden en in sommige bijbelse visioenen zien, zijn symbolisch bedoeld. De christelijke kunst en de Schrift gebruiken vleugels om drie belangrijke spirituele realiteiten uit te drukken:

* Snelheid en transcendentie: Vleugels symboliseren dat engelen niet gebonden zijn aan de wetten van de zwaartekracht of de materiële tijd. Ze kunnen de kloof tussen de Hemel en de aarde in een flits overbruggen om Gods wil uit te voeren.

* Goddelijke bescherming: In de psalmen wordt vaak gesproken over schuilen "onder de schaduw van Gods vleugels". De vleugels van een beschermengel drukken visueel uit dat ze ons spiritueel omarmen, beschermen en beschutting bieden tegen het kwaad.

* Hemelse boodschappers: Vleugels herinneren ons eraan dat deze wezens niet van de aarde komen, maar behoren tot de hemelse sferen. Het onderscheidt hen in de kunst direct van gewone mensen.

Wanneer engelen aan heiligen verschenen, pasten ze hun gedaante aan aan wat de menselijke geest kon begrijpen. Soms verschenen ze als stralend licht, soms als vleugelloze jonge mannen (zoals bij het lege graf van Jezus), en soms met vleugels om hun hemelse status te benadrukken. Je beschermengel heeft dus geen veren, maar wel een oneindig grotere kracht om jou te beschermen en te dragen.

 

2/10 Feest van de Beschermengelen - Taak van de Beschermengelen Blauw Boek Don Gobbi 502

Geliefde kinderen, op deze eerste zaterdag van de maand komen jullie samen in cenakels om jullie toewijding aan mijn Onbevlekt Hart te vernieuwen en de liturgische gedachtenis van jullie beschermengelen te vieren. In de tijden van de grote beproeving nodig ik jullie uit om de band te versterken die jullie met jullie beschermengelen verbindt. Zij hebben een bijzondere en belangrijke taak te vervullen ten aanzien van jullie, vooral in deze laatste tijden.

* De beschermengelen hebben bovenal de taak een licht op jullie levenspad te zijn. De dagen waarin jullie leven, worden gekenmerkt door een grote duisternis die steeds dieper en wijdverbreider wordt. Het is de duisternis van dwalingen die de geest van de mensen omhult en hen tot slachtoffer maakt van de grote geloofsafval. Het is de duisternis van zonden die de schoonheid en heiligheid van de ziel verduistert. Het is de duisternis van onzuiverheid die de luister van jullie lichaam aantast – een lichaam dat geroepen is om de heerlijkheid van de levende God te weerspiegelen. Hoeveel van mijn arme kinderen leven er vandaag de dag niet als schaduwen, ondergedompeld in de duisternis van dwaling, zonde en onzuiverheid!

Aan jullie beschermengelen is de taak toevertrouwd om jullie te beschermen tegen de grote duisternis die jullie omringt, en om ervoor te zorgen dat jullie altijd wandelen in het licht van waarheid, heiligheid, zuiverheid, nederigheid, vertrouwen en liefde.

* En ten tweede hebben de beschermengelen de taak jullie leven te beschermen. Hoe talrijk en subtiel zijn de valstrikken die de boze geesten dagelijks voor jullie spannen: deze demonen die nu over de wereld zijn uitgestort en overal werkzaam zijn om zielen naar de eeuwige verdoemenis te leiden! Hun activiteit is inmiddels krachtig geworden, doordat zij zich hebben verbonden met de machten die de massamedia – zoals de pers en televisie – beheersen. Met grote sluwheid wordt het kwaad verspreid onder de schijn van het goede; zonde wordt voorgesteld als een uiting van de eigen vrijheid, en de overtreding van Gods wet als een nieuwe verworvenheid van deze arme en verdorven mensheid.

Hoe hevig en onophoudelijk zijn de aanvallen van de boze geesten die u treffen, zelfs in uw lichamelijk leven, door ongelukken, tegenslagen, geweldplegingen, ziekten, rampen, gewelduitbarstingen, oorlogen en revoluties! Aan de beschermengelen is de taak toevertrouwd u tegen al deze kwaden te beschermen, u tegen deze valstrikken te verdedigen en u door het leven te laten gaan onder hun veilige en krachtige bescherming.

* En ten slotte hebben de beschermengelen de taak om samen met u één en dezelfde strijd te voeren om dezelfde overwinning te behalen. In de grote beproeving die nu is aangebroken, wordt de felle strijd tussen de Vrouw bekleed met de zon en de Rode Draak – tussen de krachten van goed en kwaad, tussen Christus en de Antichrist – steeds heviger en bloediger. Het is een strijd die zich vooral op geestelijk niveau afspeelt: de goede geesten tegen de boze geesten, de engelen tegen de demonen, de aartsengel Michaël tegen Lucifer.

U bent betrokken bij deze grote strijd, die uw bevattingsvermogen en krachten ver te boven gaat. Daarom moet u zich bijzonder nauw verbonden voelen met hen die u in deze grote confrontatie nabij zijn: zij die grote macht bezitten in deze strijd, die u bijstaan ​​in de strijd en die u naar de zekere overwinning leiden. Ik spoor u allen vandaag aan om ijveriger te zijn in gebed, sterker in uw eenheidsband en dieper in uw genegenheid jegens deze engelen van het licht, die de Heer u als uw wachters en beschermers heeft gegeven. Samen met hen allen zegen ik u in de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest.

 

30/9 OLVrouw openbaart een weg om de hele wereld te bekeren - Uniquely Mystic

OLVrouw openbaart – in haar uitleg aan de eerbiedwaardige Maria van Ágreda – de betekenis van een passage uit het boek Openbaring. Ze behandelt eigenlijk een heel hoofdstuk, maar er is één specifieke zin waarin een ongelooflijke manier verborgen ligt voor ons om te evangeliseren en ieder mens te overtuigen van de waarheid van het katholieke geloof. Luister hiernaar: En de slang spuwde water als een rivier uit zijn bek, achter de vrouw aan, opdat zij zou worden meegesleurd. Maar de aarde hielp de vrouw; de aarde opende haar mond en slokte de rivier op die de draak uit zijn bek had gespuwd. Luister nu naar de uitleg, want die is werkelijk bijzonder. Lucifer richtte al zijn kwaadaardigheid en al zijn krachten op de Meesteres, OLVrouw.

Want al degenen die ooit door hem waren verleid, leken hem minder belangrijk dan de allerheiligste Maria; met de kracht van de stroming van een grote, snelle rivier stroomden de kwaadaardigheid, de leugens en de verleidingen uit de bek van de draak op haar af. Dat is wat de rivier vertegenwoordigt. Maar de aarde hielp haar. Want de aarde van haar lichaam en van haar neigingen was niet getroffen door de vloek die God over Adam en Eva uitsprak; die vloek raakte haar op geen enkele wijze. Want bij ons is de aarde vervloekt en brengt ze doornen voort in plaats van vruchten. Ze is in haar wezen gewond door de neiging tot zonde, die ons voortdurend bestookt en weerstand oproept.

De duivel maakt gebruik van deze neigingen om de mens ten val te brengen. Want hij vindt in ons wapens voor zijn offensief. Door in te spelen op onze kwade neigingen met zijn valse voorstellingen en schijnbare zoetheid en genot, trekt hij ons naar zintuiglijke en aardse zaken toe. Heb je het gehoord? Ze heeft ons zojuist het meest ongelooflijke middel gegeven om de hele wereld te bekeren. Laten we dit nu eens nader bekijken. Als we naar de aarde in haar geheel kijken, zien we dat ze vervloekt is. Dat kunnen we waarnemen. Zelfs niet-gelovigen en mensen met een ander geloof komen met verklaringen om te begrijpen waarom onze aarde en onze lichamen vervloekt zijn. Je voelt het elke dag. Je hebt het alleen niet eens door. Dat werk zwaar is, dat het weer niet aangenaam is. Het is meestal te heet, te koud, te vochtig of te droog.

Onze lichamen worden ouder. We zien er elke dag minder mooi uit. We worden wakker met allerlei pijntjes. Onze kinderen luisteren niet naar ons. Onze relaties zijn moeilijk. Het leven is moeilijk. En we sterven. Dus als je iemand op aarde tegenkomt, ongeacht wat diegene gelooft, ervaart die persoon de vloek: de vloek van de erfzonde. Als je dus naar iemand toe zou gaan – zelfs een atheïst, dat maakt niet uit – en zou vragen: "Lijkt het leven soms vervloekt?", dan zouden ze ja zeggen. "Ik heb vandaag een ongeluk gehad, ik ben ontslagen, ik heb hier en daar problemen..." Ze zouden die waarheid herkennen. Omdat OLVrouw de ongelooflijke gave van de Onbevlekte Ontvangenis ontving – ze werd ontvangen zonder erfzonde – onderging haar lichaam die vloek niet.

In het boek De Mystieke Stad van God staat dat, dankzij haar zondeloosheid en haar gehoorzaamheid aan God, het weer of de temperatuur om haar heen haar gehoorzaamd zou hebben als ze had gevraagd om verandering. De hele aarde gehoorzaamde haar, omdat zij God gehoorzaamde en geen zonde kende. Omdat haar deze genade was geschonken. En dit is het goede nieuws: wij kunnen delen in haar bevrijding van die vloek. De meest spectaculaire manier – naar mijn persoonlijke mening – is iets waar we nu al meer dan 200, 250 jaar over beschikken: de toewijding aan de Heilige Moeder. En wij – die aan OLVrouw zijn toegewijd en die toewijding verdiepen door gebed zoals de rozenkrans – die bevrijding van de vloek ervaren. Soms zijn we echter al zo lang toegewijd dat we vergeten zijn hoe het is om onder die vloek te leven, simpelweg omdat we er vrij van zijn.

Na mijn toewijding aan haar en het dagelijks bidden van de rozenkrans, werd ik van de vloek van lust verlost. Ik begon zuiverheid en vreugde te ervaren. Op die manier evangeliseer je. De heilige Petrus zegt ons dat we altijd klaar moeten staan ​​om uitleg te geven over de vreugde en de hoop die we als het ware altijd bij ons dragen. Een reden waarom we zo ontzettend gelukkig zijn. En we zijn zo gelukkig dankzij OLVrouw. Maar er is een probleem: we zijn vergeten hoe het is om zonder haar te leven. En we moeten ons dat weer herinneren. Daarom moeten we met zondaars praten. Daarom moeten we praten met mensen die niet van OLVrouw houden; zodat we ons herinneren hoe het is om op die vreselijke plaats te leven en dankbaar kunnen zijn. Want als we leven in de liefde van de Heilige Moeder, denken we soms dat iedereen hetzelfde voelt. Soms maakt de Kerk een vreselijke fout. We denken dat alle anderen gelukkig zijn.

Daarom zeggen sommige mensen in de Kerk: "Ach, alle religies zijn hetzelfde." Waarom zeggen ze dat? Ik weet het niet. Maar ik vermoed dat ze zo gewend zijn aan de vruchten van het Katholicisme, dat ze vergeten dat andere religies arm zijn; dat als jij en ik bijvoorbeeld boeddhist zouden worden, ons leven verschrikkelijk zou worden – of als we joods of moslim zouden worden, ons leven vreselijk zou zijn. Maar dat weten we niet. We gaan ervan uit dat zij hetzelfde geluk kennen als wij.

Ten eerste moeten we ons dus realiseren dat andere mensen ongelukkig zijn omdat ze OLVrouw niet hebben; we moeten dat zien en ervaren, ons herinneren hoe wij waren vóór haar, en hierover nadenken. Mensen vergeten hoe het was om haar niet te hebben.

Ten tweede hebben we niet de moed om dit te delen, omdat we denken dat we hun niets te bieden hebben. Maar hier komt het idee om de hoek kijken: als we geloven – en dat doen we, je ziet het overal om je heen: iedereen die Jezus en Maria niet heeft, is vervloekt. Op een bijzondere manier brengt OLVrouw de zegeningen die Jezus ons geeft tot werkelijkheid. Het is alsof ze het ruwe materiaal van Jezus neemt en er iets van maakt. En dat is wat ze voor ons doet. Je zou dus naar iemand kunnen gaan die met een probleem kampt – depressie, angst, verdriet, wat dan ook – en zeggen: "Hé, ik was vroeger precies zoals jij. Is het niet vreselijk?" En dan zeggen: "Ja, weet je wat mij eruit heeft geholpen? Maria en Jezus." Zij zullen je uit dat probleem helpen.

Misschien vragen ze je om moeilijke dingen te doen, maar ze helpen je wel af van dat gevoel van leegte, verdriet, angst, depressie, wat het ook is. Besef je hoe waardevol dat in de oren van mensen zal klinken? Mensen zullen naar de Kerk willen lopen. We moeten ons herinneren hoe het was om onder de vloek te leven. En we moeten mensen uitleggen hoe geweldig het is om te leven in de zegen van de toewijding aan OLVrouw. Ik weet dat jij toegewijd bent; ik hoef je niet te vertellen dat je dat moet doen. Maar waar je wel over na moet denken, is: wie om mij heen is niet toegewijd aan OLVrouw en heeft het moeilijk in het leven? Dan moet ik naar hen toe gaan en zeggen: "Hé, jij hebt dit probleem. Weet je wat volgens mij zou kunnen helpen?

Het lost misschien niet al je problemen op, maar als je jezelf toevertrouwt aan OLVrouw – zij kende geen 'problemen' (ze had wel moeilijkheden, maar geen problemen; daar zit een verschil in) – dan zal zij je leven volledig transformeren." Dat is evangelisatie. En met die ene uitspraak en dat ene idee kunnen we de hele wereld bekeren. Vrienden, vernieuw jullie toewijding aan de Heilige Moeder, vooral in deze maand oktober, de maand van de rozenkrans. Maar stop daar niet. Zoek de mensen om je heen op die die genade nog niet kennen en deel het met hen. Als ze nee zeggen... de Schrift zegt zoiets als: als je hebt geprobeerd iemand te waarschuwen om zich van de zonde af te keren, heb je je eigen ziel gered en ben je niet verantwoordelijk voor hen; dat ligt bij hen.

Maar wij hebben tenminste ons deel gedaan. God zal de rest doen. Dat zal Hij zeker. Misschien niet nu, misschien pas over twintig jaar. Maar dat zaadje dat je hebt geplant en dat je vervolgens door gebed bewaterd hebt – God zal het laten groeien en er iets moois van maken.

Aartsbisschop Carlo Maria Viganò over de toestand in de Kerk

In zijn spraakmakende publicaties en een exclusief interview op LifeSiteNews heeft de geëxcommuniceerde aartsbisschop Carlo Maria Viganò felle kritiek geuit op de huidige koers en het leiderschap van de Katholieke Kerk. Zijn uitspraken draaien om de stelling dat de huidige kerkelijke hiërarchie de traditionele leer heeft verraden.

De belangrijkste kernpunten van zijn verklaringen op het platform zijn:

1. De "Bruid van Christus" overgeleverd aan vijanden

Viganò stelt dat hij getuige is van hoe de "Bruid van Christus" (de Kerk) door haar eigen verdedigers wordt overgeleverd aan haar vijanden. Hij beschuldigt de huidige kerkleiding ervan de katholieke doctrine niet langer te beschermen, maar juist te capituleren voor globalistische en seculiere krachten.

2. Kritiek op Paus Leo XIV en Paus Franciscus

Viganò richt zijn pijlen niet langer alleen op de erfenis van paus Franciscus, maar trekt ook fel van leer tegen de huidige paus, Leo XIV.

Hij beweert dat Leo XIV de progressieve agenda van Franciscus niet heeft afgeremd, maar juist heeft geïntensiveerd.

Hij noemt de uitspraken van de huidige paus (onder andere diens lof voor de Verlichting, godsdienstvrijheid en de VN-verklaring voor de rechten van de mens) het "exacte tegenovergestelde van het Magisterium" (het traditionele kerkelijke leergezag). Volgens Viganò is de "conciliair-synodale kerk" in feite een "lijk" en bevindt de officiële hiërarchie zich in schisme met de ware doctrine.

3. Het Tweede Vaticaans Concilie en de "Antichrist"

Volgens Viganò ligt de wortel van de huidige crisis bij het Tweede Vaticaans Concilie. Hij stelt dat de hervormingen van dit concilie de rol van de Kerk als de katéchon (de weerhoudende kracht tegen het kwaad) hebben verzwakt. Door deze vernieuwingen is volgens hem de rem op de geest van de Antichrist losgelaten binnen de historische context van de Kerk.

4. Een crisis van katholieke vorming

In zijn essay The Capital Schism, dat uitgebreid op het platform wordt besproken, beargumenteert hij dat de Kerk lijdt onder een fundamentele crisis in de katholieke priester- en geloofsvorming. Omdat seminaries en universiteiten decennialang zijn geïnfiltreerd door het modernisme, begrijpen veel priesters, bisschoppen en gelovigen hun eigen religie niet meer, waardoor politieke ideologieën (zoals het milieu-denken en genderideologie) de leegte hebben opgevuld.

5. Afwijzing van het Sedevacantisme

Ondanks zijn extreme kritiek op de huidige pausen en zijn eigen excommunicatie, verduidelijkte Viganò in het meest recente deel van zijn interview dat hij geen "sedevacantist" is. Hij wijst de theorie dat de pauselijke zetel momenteel juridisch onbezet (leeg) is af, en blijft vasthouden aan het theologische onderscheid tussen het goddelijke instituut van het pausdom en de feilbare daden van de individuen die er de troon van bezetten.

Viganò roept traditionele katholieken op om standvastig te blijven, de tradities te bewaren en te weigeren mee te gaan in wat hij omschrijft als een "gesyncretiseerde, oecumenische surrogaatreligie" van het Vaticaan.

De reacties: traditionalisten versus modernisten

De reacties weerspiegelen inderdaad exact die diepe ideologische kloof binnen de Katholieke Kerk. Het debat tussen de traditionalisten en de modernisten (of progressieven) is door de felle verklaringen van Viganò alleen maar verder op scherp gezet.

De standpunten van beide kampen laten zich als volgt samenvatten:

* Traditionalisten zien in Viganò vaak een moedige stem die opkomt voor de onveranderlijke waarheid van het geloof. Zij delen zijn zorgen over de verwatering van de doctrine, de teloorgang van de traditionele Latijnse mis en de verregaande aanpassingen aan de moderne tijd.

* Modernisten en gematigden beschouwen zijn retoriek daarentegen als destructief, schismatiek en schadelijk voor de eenheid van de Kerk. Zij benadrukken dat het Tweede Vaticaans Concilie noodzakelijk was om de Kerk relevant te houden in de hedendaagse samenleving en steunen het gezag van de paus.

Het Vaticaan zelf reageert in dit soort situaties meestal via formele, canonieke weg (zoals de excommunicatie wegens schisma), waarbij wordt benadrukt dat erkenning van het pauselijk gezag en de conciliedocumenten niet onderhandelbaar zijn voor de eenheid binnen de Kerk.

Het is niet zwart-wit, zoals gewoonlijk. Wat het Vaticaan in het Tweede Vaticaans Concilie bedoelde is uit de hand gelopen bij de uitvoering van de aggiornamento.

Dat is een scherpe en historisch zeer accurate observatie. Veel gerespecteerde theologen en historici – waaronder destijds kardinaal Joseph Ratzinger (de latere paus Benedictus XVI) – zijn het erover eens dat er een groot verschil is ontstaan tussen wat zij het "Concilie van de Vaderen" (de werkelijke documenten en intenties) en het "Concilie van de media / de uitvoering" noemen.

De aggiornamento (het 'bij de tijd brengen' van de Kerk) was door paus Johannes XXIII oorspronkelijk bedoeld als een pastorale vernieuwing, maar de praktische uitvoering schoot op verschillende vlakken door. Dit gebeurde met name op de volgende drie manieren:

1. Aggiornamento losgekoppeld van Herbronning

De oorspronkelijke opzet van het concilie rustte op twee pijlers: aggiornamento (vernieuwing) én herbronning, zoals de Schrift en de vroege Kerkvaders. In de praktijk werd de terugkeer naar de bronnen vaak vergeten. Men focuste enkel op de modernisering, waardoor de vernieuwing soms een knieling voor de secularisatie en de tijdgeest van de jaren 60 en 70 werd, in plaats van een herbronning.

2. De Liturgische "Creativiteit"

Het concilie-document over de liturgie (Sacrosanctum Concilium) riep op tot een organische hervorming. De tekst stelde dat het Latijn de norm bleef en dat het Gregoriaans een ereplaats behield. In de uitvoering werd de mis echter radicaal heringericht: het Latijn verdween bijna volledig, altaren werden omgedraaid, historische kerkinventarissen werden ontmanteld en in sommige parochies ontstonden experimentele misvormen (zoals de beruchte 'clownsmessen') die de concilievaders nooit voor ogen had gestaan.

3. De "Geest van het Concilie" als vrijbrief

Er ontstond een vage doctrine genaamd "de Geest van het Concilie". Progressieve theologen en clerici gebruikten deze term om veranderingen door te voeren die nergens in de zestien officiële conciliedocumenten te vinden waren. Dit leidde tot een breuk met de traditie, terwijl het concilie bedoeld was als een continuïteit van de katholieke geschiedenis.

Het is precies deze ontsporing in de uitvoering die de basis vormt voor het verzet van traditionalisten zoals Viganò, al kiezen zij er nu voor om het concilie in zijn geheel af te wijzen, in plaats van enkel de verkeerde uitvoering ervan te bekritiseren

Pausen Johannes Paulus II en Benedictus XVI probeerden de ontsporingen na het Tweede Vaticaans Concilie op te lossen via de zogeheten "hermeneutiek van de continuïteit". Dit principe houdt in dat het concilie gelezen moet worden in ononderbroken lijn met de eeuwenoude kerktraditie, en niet als een radicale breuk ermee.

Hoewel zij hetzelfde doel dienden, verschilden hun accenten en methoden. Hun aanpak is in de onderstaande tabel samengevat:

Aspect	Paus Johannes Paulus II (1978–2005)	Paus Benedictus XVI (2005–2013)
Theologische Kerngedachte	Duidelijkheid in de doctrine: Het herbevestigen van de universele katholieke waarheid tegenover het moreel relativisme van de moderne wereld.	Hermeneutiek van de continuïteit: Het intellectueel bestrijden van de misvatting dat het concilie een 'nieuwe Kerk' had gesticht.
Liturgische Aanpak	Correctie van misbruiken: Het publiceren van strikte richtlijnen (Redemptionis Sacramentum) om liturgische wildgroei en experimenten te stoppen.	Verzoening via de Latijnse Mis: Het vrijgeven van de traditionele Latijnse mis (Summorum Pontificum) als verrijking voor de hele Kerk.
Kerkelijk Recht & Catechismus	Codificatie van het geloof: Het uitgeven van de nieuwe Catechismus van de Katholieke Kerk (1992) als hét absolute ankerpunt voor de juiste leer.	Intellectuele verdieping: Het schrijven van theologische werken (zoals Jezus van Nazareth) om geloof en rede opnieuw met elkaar te verbinden.
Dialoog met Traditionalisten	Diplomatieke handreiking: Het oprichten van de commissie Ecclesia Dei om traditionalisten die trouw wilden blijven aan Rome een thuis te bieden.	Actieve verzoening: Het opheffen van de excommunicaties van de bisschoppen van de Priesterbroederschap Sint Pius X (SSPX) om het schisma te helen.

De terugkeer naar de Latijnse mis is wat uiteindelijk zal gebeuren, maar zich afscheuren van de RKerk is geen optie, omdat je zo helemaal geen stem hebt om tegen de modernistische stroming in te gaan. De gemakkelijkste oplossing is zich afkeren.

Dat raakt de absolute kern van het dilemma waar veel traditionele katholieken vandaag de dag mee worstelen. Je verwoordt hier een visie die historisch gezien heel dicht ligt bij de positie die kardinaal Ratzinger (Benedictus XVI) altijd heeft verdedigd: de Kerk van binnenuit zuiveren en heiligen, in plaats van haar te verlaten.

Binnen de traditionele beweging zie je door deze kwestie een duidelijke driedeling ontstaan in hoe men naar de 'modernistische stroming' kijkt:

* "Infiltratie"-strategie (Binnenboord blijven): Dit is precies wat jij omschrijft. Groepen zoals de Priesterbroederschap van de Sint Petrus (FSSP) of het Instituut Christus Koning kozen ervoor om volledig loyaal te blijven aan Rome. Zij geloven dat de Latijnse mis het beste beschermd en verspreid kan worden door gehoorzaam te zijn. Hun argument is logisch: als alle traditionalisten vertrekken, blijft er in Rome niemand over om tegengas te geven.

* "Noodtoestand"-positie (De grens opzoeken): De Priesterbroederschap Sint Pius X (SSPX), gesticht door aartsbisschop Lefebvre, koos een andere weg. Zij scheurden zich formeel niet af (ze erkennen de paus), maar opereren wel buiten de officiële kerkelijke structuren. Hun argument is dat de modernisering zo destructief is dat gehoorzaamheid aan dwalende bisschoppen neerkomt op 'spirituele zelfmoord'.

* "Gemakkelijke" Afscheuring (Sedevacantisme / Viganò): Dit is de groep die de handdoek definitief in de ring gooit en stelt dat de huidige pauselijke troon bezet wordt door ketters (of zoals Viganò, die de geldigheid van besluiten simpelweg ontkent). Historisch gezien klopt je analyse volledig: zodra een groep zich écht afscheidt, verliezen ze hun theologische en bestuurlijke invloed op de wereldkerk en veranderen ze in de marge vaak in een geïsoleerde sekte.

Jouw standpunt – dat afkeren de gemakkelijkste maar minst effectieve weg is – legt de vinger op de zere plek: echte hervorming en het behoud van de Traditie vragen om het dragen van het kruis binnen de institutie, hoe pijnlijk en frustrerend die bureaucratie en de huidige koers soms ook zijn voor traditionalisten.

De vraag is waarom Paus Leo keer na keer controverses opzoekt met dubieuze figuren aan te stellen in de Kerk, de LBGT agenda te volgen, pro-abortus mensen uit te nodigen. Dit wijkt duidelijk af van de Katholieke leer.

De acties en keuzes van de pauselijke leiding—zowel onder paus Franciscus als onder de huidige paus Leo XIV—roepen bij traditionele katholieken inderdaad fundamentele vragen en diepe bezorgdheid op. Critici ervaren deze stappen vaak als een rechtstreekse breuk met de onveranderlijke katholieke doctrine.

Vanuit het perspectief van het Vaticaan en de voorstanders van deze koers worden deze controversiële keuzes echter beargumenteerd vanuit een specifieke theologische en pastorale visie. De achterliggende redenen waarom Rome deze koers vaart, laten zich opdelen in drie hoofdpunten:

1. Pastoraat versus Doctrine (De LGBT-agenda en inclusiviteit)

De stappen rondom de ontmoeting met en pastorale zorg voor LGBT-personen—zoals de eerdere verklaring over het zegenen van personen in een relatie van hetzelfde geslacht—worden door het Vaticaan niet gepresenteerd als een wijziging van de doctrine.

* argument van de Kerk: De kerkelijke leiding redeneert dat de leer over het huwelijk (strikt tussen man en vrouw) ongewijzigd blijft. De pauselijke focus ligt echter op het evangelische principe van barmhartigheid en nabijheid. Men stelt dat niemand buiten de pastorale zorg of Gods zegen mag vallen, en dat de Kerk een 'veldhospitaal' moet zijn waar zondaars en gemarginaliseerden welkom zijn zonder morele drempels vooraf.

* kritiek: Traditionalisten wijzen erop dat het zegenen van zondaars zonder de oproep tot bekering de indruk wekt dat de zonde zelf wordt goedgekeurd, wat verwarring schept over de katholieke moraal.

2. Dialoog en de "Cultuur van de Ontmoeting" (Pro-abortus figuren)

Het uitnodigen van, of in gesprek gaan met, uitgesproken seculiere of pro-abortus politici, wetenschappers en activisten wekt vaak enorme ergernis op.

* argument van de Kerk: Dit komt voort uit de methodiek van de globale dialoog. De Kerk zoekt op wereldniveau naar bondgenoten voor thema's van het algemeen welzijn, zoals klimaatverandering, armoedebestrijding en vrede. Tegelijkertheid herbevestigen pausen zoals Leo XIV ook op seculiere podia consequent de absolute beschermwaardigheid van het menselijk leven van het begin tot het natuurlijke einde. Men gelooft dat de Kerk haar stem verliest als ze zich opsluit in een eigen bubbel en enkel spreekt met wie het al met haar eens is.

* kritiek: Critici stellen dat het Vaticaan hiermee een platform en legitimiteit biedt aan personen die openlijk wetten steunen die indruisen tegen het morele fundament van de Kerk.

3. De Selectie van Kerkleiders ("Dubieuze" aanstellingen)

Het benoemen van bisschoppen en kardinalen die progressieve of theologisch flexibele standpunten innemen, is een bewuste strategie om de bestuurslaag van de Kerk te hervormen.

* argument van de Kerk: De leiding zoekt naar herders die "de geur van de schapen" hebben—geestelijken die nadrukkelijk gericht zijn op sociale rechtvaardigheid, de periferie en praktische pastorale noden, in plaats van louter dogmatische scherpslijpers. Dit sluit aan bij de nadruk van paus Leo XIV op de sociale leer van de Kerk.

* kritiek: Voor traditionalisten voelt dit als een doelbewuste uitholling van de orthodoxie. Het aanstellen van figuren die de traditie openlijk bekritiseren of relativeren, beschouwen zij als een directe bedreiging voor de geloofsschat (depositum fidei).

Het fundamentele conflict is dat de huidige kerkleiding de Kerk probeert te positioneren als een open, dialogiserende gids in een seculiere wereld, terwijl de traditionele stroming gelooft dat de Kerk juist een onwankelbaar baken van absolute en onveranderlijke waarheid moet blijven, dat de confrontatie met de tijdgeest niet uit de weg gaat.

Ook lijkt het Vaticaan de oecumenische weg te zijn ingeslagen waarbij het feit dat enkel door de Katholieke Kerk de zuivere waarheid wordt verkondigd, terzijde wordt geschoven om de andere religies ter wille te zijn.

Je raakt hier een van de meest gevoelige theologische pijnpunten aan. De verschuiving van de traditionele claim dat de Katholieke Kerk de enige drager van de zuivere waarheid is ("extra Ecclesiam nulla salus" – buiten de Kerk geen redding), naar een actieve oecumenische en interreligieuze dialoog, voelt voor veel traditionalisten als een knieling voor het relativisme.

Dit spanningsveld is recent nog zichtbaar geworden in het Vaticaanse document “A Journey of Hope” (gepubliceerd in september 2026), waarin de koers van paus Leo XIV rond interreligieuze dialoog nader is uitgewerkt. Ook hierin zie je de twee fundamenteel verschillende visies botsen:

Het perspectief van de kritische traditionalist

Traditionalisten redeneren dat oecumene en interreligieuze ontmoetingen de unieke status van Christus en Zijn Kerk uithollen. Als het Vaticaan andere religies behandelt alsof zij gelijkwaardige paden naar God zijn, zaait dit verwarring. Het gevaar is syncretisme (het samensmelten van religies), waarbij de absolute plicht van de Kerk om zielen te bekeren tot het ware geloof op de achtergrond raakt om de wereldwijde vrede en diplomatieke harmonie niet te verstoren.

De officiële theologische verdediging van het Vaticaan

Het Vaticaan, bij monde van paus Leo XIV en de documenten in de lijn van Nostra Aetate (het conciliedocument over niet-christelijke religies), verdedigt deze aanpak als volgt:

* Geen relativisme: Rome benadrukt formeel dat dialoog niet betekent dat leerstellige verschillen worden uitgewist. Het Vaticaan stelt expliciet dat Christus de enige Verlosser blijft en wijst de gedachte van een universele 'eenheidsreligie' resoluut af.

* "Zaadjes van de Waarheid": De theologische basis (die teruggaat tot de vroege Kerkvaders) is dat andere religies weliswaar niet de volheid van de waarheid bezitten, maar wel "zaadjes van de waarheid" (semina verbi) kunnen bevatten. Wat daarin goed, heilig en waar is, wordt door de Kerk gerespecteerd.

* Samenwerking voor het algemeen welzijn: In een gefragmenteerde en seculiere wereld ziet de kerkleiding het als een morele plicht om met andere religies bruggen te bouwen om gezamenlijk op te trekken tegen extremisme, secularisatie, armoede en onverdraagzaamheid. Dialoog wordt gezien als een verlengstuk van de evangelisatie, niet als de vervanging ervan.

De kern van het conflict
Waar het Vaticaan stelt dat je in dialoog kunt treden zonder je eigen identiteit en waarheidsclaim te verliezen, waarschuwen critici dat de praktijk—zoals gezamenlijke gebedsbijeenkomsten of vage verklaringen—de facto wel degelijk leidt tot de indruk dat alle religies min of meer hetzelfde zijn. Het is de klassieke spanning tussen dogmatische zuiverheid enerzijds en pastorale/diplomatieke pragmatiek anderzijds.

Het blijft een pijnpunt dat de bekommernis om het materiële, alledaagse leven groter is dan de redding van de ziel en de spirituele band met de Hemel.

Dit raakt de absolute kern van de spirituele crisis die veel gelovigen ervaren: de verschuiving van een bovennatuurlijke Kerk (gericht op de eeuwigheid, zonde, genade en de redding van de ziel) naar een Kerk die soms oogt als een wereldwijde ngo (gericht op klimaat, migratie, sociale rechtvaardigheid en politiek).

Het is de spanning tussen het verticale (de relatie tussen mens en God) en het horizontale (de relatie tussen mensen onderling).

Dit fundamentele pijnpunt laat zich verdelen in de twee botsende visies binnen de Kerk:

Traditionalistische Zorg: Verlies van de Eeuwigheid

Traditionalisten en conservatieve katholieken waarschuwen dat wanneer de Kerk haar focus verlegt naar aardse problemen, zij haar unieke goddelijke zending verliest.

* argument: Politici, VN-organisaties en hulporganisaties kunnen ook bomen planten of armoede bestrijden. Maar de Kerk is de enige institutie die de Sacramenten kan toedienen, zonden kan vergeven en de weg naar de Hemel kan wijzen.

* Als de preekstoel louter een podium wordt voor sociologische en ecologische thema's, verhongert de ziel. Het resultaat is een secularisatie van binnenuit: de Kerk past zich zozeer aan de agenda van de wereld aan, dat het offer van Christus en de noodzaak van bekering naar de achtergrond verdwijnen.

Officiële Visie: Geloof in Actie

De huidige kerkleiding, in de lijn van de sociale leer van de Kerk, redeneert dat het horizontale en het verticale onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

* argument: Je kunt niet zeggen dat je van God houdt (verticaal) als je onverschillig blijft voor het lijden van je naaste op aarde (horizontaal). Het Vaticaan verwijst vaak naar het Evangelie van Mattheüs (hoofdstuk 25), waarin Jezus zegt dat we geoordeeld zullen worden op wat we hebben gedaan voor de hongerigen, de vreemdelingen en de zieken.

Voor de kerkleiding is zorg voor de schepping en de arme geen vervanging van het spirituele leven, maar de noodzakelijke, tastbare vrucht van een authentieke band met de Hemel.

Het Gevaar van disbalans

Waar critici en de leiding elkaar fundamenteel misverstaan, is de prioriteitstelling. Voor de traditionalist moet de bekering van de ziel altijd eerst komen, waaruit vervolgens vanzelf goede werken voortvloeien. Voor de huidige modernere stroom is de concrete daad van naastenliefde vaak de ingang om de barmhartigheid van God überhaupt voelbaar te maken in een seculiere wereld.

Zolang deze twee stromingen elkaar ervan verdenken óf de wereld te vergeten óf de Hemel te vergeten, blijft dit de diepste interne wonde van de hedendaagse Katholieke Kerk.

 

1/10 Maureen Capistran: St Michael vormt zijn leger voor de laatste strijd - Mother & Refuge

Sint-Michaël stelt zijn leger samen voor de eindstrijd. Dit proces is geïnspireerd op de werkwijze van de Maagd Maria. De Aartsengel Michaël werft menselijke instrumenten voor de eindstrijd. Hij bereidt hen in stilte, stuk voor stuk, voor. Naarmate de tijd van beproeving vordert, zullen zij steeds belangrijkere opdrachten ontvangen. De Amerikaanse mystica Maureen Capistran onthult hoe dit proces zich voltrekt. Maureen Capistran is een Amerikaanse katholiek die boodschappen ontvangt van Jezus, de Maagd Maria en vooral van aartsengel Michaël. Al meer dan 25 jaar neemt zij deel aan gebeds-, genezings- en bevrijdingsbijeenkomsten. Daar bereidde Sint-Michaël haar voor om de gelovigen bij te staan ​​in tijden van grote geestelijke verwarring. De aartsengel leerde haar de leugens van de vijand te herkennen, deuren te sluiten die door zonde waren geopend, angst te overwinnen en gericht te blijven op Jezus.

Het doel van Sint-Michaël is om in stilte zijn instrumenten te vormen, zodat zij andere zielen kunnen helpen tijdens deze beproeving. Mari heeft een deel van deze ervaringen vastgelegd in haar boek Heaven's Helper, My Little Star. Bijbelse basis: de profetie van Daniël 12. De missie die uit Mari's ervaringen naar voren komt, is reeds aangekondigd in Daniël 12. De passage spreekt over een tijd van benauwdheid zoals er nog nooit een is geweest sinds het ontstaan ​​van de volken. Precies op dat moment zal Michaël, de grote vorst die Gods volk beschermt, opstaan. Zijn missie houdt verband met het beschermen en bevrijden van hen die met God verbonden blijven. Een interventie om Gods volk te beschermen tijdens grote nood vereist echter de voorbereiding van degenen die hem zullen bijstaan. Sint-Michaël traint mensen om weerstand te bieden aan misleiding en vervolging. Dit zijn essentiële vaardigheden om door een tijd van verwarring en ontbering te navigeren.

Les één: de leugens van de vijand ontmaskeren. De voornaamste taak van een instrument is het blootleggen van de leugens die de vijand in de menselijke geest plant. De onzichtbare strijd begint vaak met een leugen die als waarheid wordt aangenomen. Maureen vertelt het verhaal van een vrouw die dertig jaar lang worstelde met een probleem dat haar leven bepaalde. Ze wendde zich tot de heilige Michaël, die rechtstreeks wees op de wortel van haar gevangenschap. De demon vertelde haar een leugen. De vrouw had een deel van haar leven gebouwd op een onwaarheid die zich in haar geest herhaalde. Zodra de leugen aan het licht kwam, verloor deze zijn macht over haar. Dit geval illustreert hoe belangrijk het is om mensen te leren gedachten te herkennen die van henzelf lijken te zijn, maar bedoeld zijn om hen weg te trekken van Gods waarheid.

De vijand gebruikt herinneringen, angsten en schuldgevoel om mensen ervan te overtuigen dat ze in de steek gelaten of veroordeeld zijn, of gedoemd om te falen. Tijdens de grote verdrukking zal dit bedrog enorme vormen aannemen; er zal gebruik worden gemaakt van valse tekenen en overtuigende boodschappen om de mensheid ervan te overtuigen dat het kwaad redding brengt. Wie nu leert om innerlijke leugens te ontmaskeren, zal veel beter voorbereid zijn om het grote bedrog te herkennen wanneer dit zich over de wereld verspreidt.

Les twee: geestelijke deuren sluiten door middel van biecht en vergeving. Maureen noemt nog een geval van een vrouw die twee miskramen had gehad en diep boos was op God. Verdriet veranderde in schuldgevoel, wrok en geestelijke verwijdering, wat uiteindelijk leidde tot vreemde verschijnselen om haar heen. De heilige Michaël wees Maureen op de weg die de vrouw moest inslaan: biechten, zichzelf vergeven en zich met God verzoenen. Na het ontvangen van het sacrament van de verzoening hielden de verschijnselen op. In een ander geval droeg iemand de zware last van ernstig misbruik en diepe onvergevingsgezindheid met zich mee. Opnieuw wees de heilige Michaël op de biecht en innerlijke verzoening. Vergeving verbrak de band die het slachtoffer aan de dader bond.

Deze ervaringen laten zien hoe de heilige Michaël zijn instrumenten traint om toegangspoorten te sluiten die de vijand tijdens een crisis zou kunnen uitbuiten. Wie biecht, vergeving schenkt en zich snel met God verzoent, behoudt een innerlijke vrijheid die de vijand niet kan breken.

Les drie: vertrouwen wanneer de hemel zwijgt. Maureen vertelt ook het verhaal van een rouwende moeder die haar kind had verloren en wanhopig wilde weten of hij in de hemel was. Toen ze Sint-Michaël een vraag stelde, bleef de engel zwijgen. De reden? De vrouw zocht slechts zekerheid zodat ze naar huis kon terugkeren en een einde aan haar leven kon maken om herenigd te worden met haar zoon. Een antwoord dat bedoeld was om haar te troosten, zou een vrijbrief om te sterven zijn geworden. Sint-Michaël beschermde haar door de informatie achter te houden; hij maakte onderscheid tussen de waarheid die redt en de waarheid die iemand in gevaar brengt.

Tijdens de grote verdrukking zullen velen wanhopig op zoek gaan naar directe antwoorden over waar ze heen moeten of hoe lang de crisis zal duren. Wanhoop zal hen kwetsbaar maken voor valse boodschappen en bedrieglijke beloften van veiligheid. Sint-Michaël benadrukt dat zielen bereid moeten zijn om op God te vertrouwen, zelfs wanneer de hemel lijkt te zwijgen.

Les vier: gehoorzaamheid aan ingevingen en kleine details. Sint-Michaël droeg Maureen op om diverse religieuze voorwerpen die haar waren gegeven, te bewaren. Bij één gelegenheid werd ze ertoe aangezet een rozenkrans te geven aan een vrouw die de hare zojuist tijdens een vlucht was kwijtgeraakt. Sint-Michaël wist van tevoren van het verlies en zorgde voor een vervangend exemplaar nog voordat de twee elkaar überhaupt ontmoetten. In een ander geval kreeg Maureen de ingeving om een ​​gebedskaartje van de heilige Jozef te geven aan een man die vertelde dat Jozef zijn beschermheilige was. Ook werd ze geleid om een armband met het woord 'liefde' erop te geven aan een vrouw die moeite had met het geven en ontvangen van liefde. In een bijzonder aangrijpend geval kreeg een jong meisje met kanker in het vierde stadium een ​​blauw horloge; precies het cadeau waar ze zo naar verlangde.

Deze voorbeelden laten zien hoe Sint-Michaël zijn instrumenten traint om te luisteren, te wachten en te handelen op precies het juiste moment. Tijdens de grote verdrukking kan één enkele ingeving een instrument naar iemand in nood leiden, waarschuwen om een ​​plek te ontvluchten of een noodzakelijk hulpmiddel in de handen van een andere gelovige brengen.

Teamwerk vanuit de hemel, leiding van Jezus en Maria. Sint-Michaël werkt niet alleen. Toen een vrouw met botkanker in het vierde stadium antwoorden zocht bij Jezus, herinnerde Sint-Michaël haar aan vergeten gebeden die ze als kind had gebeden. Deze gebeden waren in Gods aanwezigheid gebleven; ze bewezen dat haar leven al lang voor haar ziekte met de hemel verbonden was en dat geen enkel gebed uit geloof ooit verloren gaat. Jezus vertelde haar ook dat geestelijke aanvallen hun kracht verliezen zodra de angst is overwonnen. Dit bereidde haar voor om standvastig te blijven tijdens bevrijdingsgebeden, zonder verlamd te raken door angst. Daarnaast leerde de Maagd Maria haar om stap voor stap en zonder angst in vrede te leven.

Conclusie. Het netwerk van zielen.

Wanneer veel instrumenten op deze manier worden getraind, ontstaat er een netwerk van zielen dat klaarstaat om te handelen tijdens de grote verdrukking. Dit netwerk zal bestaan ​​uit trouwe gelovigen die hebben geleerd te onderscheiden, te gehoorzamen en vrede te bewaren nog voordat de crisis aanbreekt. Sint-Michaël werkt eerst aan de binnenkant van deze zielen: hij bevrijdt hen van leugens, geneest oude wonden en leert hen om direct te gehoorzamen in kleine dingen. Wanneer hij opstaat tijdens de tijd van benauwdheid die door Daniël is voorzegd, zal hij over een groot team beschikken dat in staat is zijn aanwijzingen op te volgen om het trouwe overblijfsel te beschermen. De heilige Michaël bereidt nu al degenen voor die God zullen dienen tijdens de verdrukking.

Hoe wordt dit Eucharistisch Rijk in de profetische traditie van de Kerk beschreven

In de profetische en mystieke traditie van de Katholieke Kerk wordt het Eucharistisch Rijk (ook wel het Eucharistisch Tijdperk of het Tijdperk van de Vrede) beschreven als een periode waarin de mensheid na een grote loutering terugkeert naar Gods orde. Het is een "paradijs op aarde", niet in de zin dat de hemel materieel neerdaalt, maar omdat de aarde volledig doordrongen raakt van Gods wil en aanwezigheid.

Grote mystici, heiligen en goedgekeurde private openbaringen schetsen dit rijk aan de hand van een aantal vaste, profetische kenmerken:

Het Eucharistisch Rijk in de profetische traditie

Profeet / Heilige	Specifieke Benaming	Hoe het Rijk wordt beschreven	Kern van de profetie
H. Louis-Marie Grignion de Montfort (17e-18e E)	Tijdperk van Maria	Een tijdperk waarin de Heilige Geest in overvloed over de mensheid wordt uitgestort via de triomf van Maria.	Voorbereiding: Maria's heerschappij in de harten van de mensen bereidt de wereld rechtstreeks voor op de komst en de innerlijke heerschappij van Jezus Christus.
H. Pierre-Julien Eymard (19e E)	Eucharistisch Rijk van Christus	De maatschappij wordt volledig getransformeerd door de publieke aanbidding en verheffing van de Heilige Eucharistie.	Publieke erkenning: Eymard profeteerde dat wanneer Jezus in het Sacrament niet langer verborgen is, maar centraal staat in de samenleving, wetten en culturen organisch zullen genezen.
Dienaar Gods Luisa Piccarreta (20e E)	Rijk van de Goddelijke Wil	De mens leeft niet langer met zijn eigen, beschadigde wil, maar de Goddelijke Wil bezielt elk menselijk handelen van binnenuit.	Herstel van Eden: Dit rijk herstelt de harmonie die Adam in het paradijs verloor. God woont permanent in de mens. De Eucharistie is de voortdurende brandstof voor deze unie.
Het MarialePriesterbeweging (o.a. Don Gobbi, 20e E)	Triomf van het Onbevlekt Hart	Alle goddelijke kracht zal rechtstreeks uitstromen uit het tabernakel (de Eucharistie) over de wereld.	Overwinning: Nadat de antichristelijke technocratie en morele chaos ineenstorten, zal de wereld de 'parousie' ervaren: de spirituele wederkomst van Christus in de harten via het Sacrament.

Hoofdkenmerken volgens de profetieën

De profetische traditie benadrukt dat dit Rijk gekenmerkt wordt door drie fundamentele realiteiten:

'Parousie' in de Harten:
In tegenstelling tot dwalingsstromingen (zoals het millennialisme, dat gelooft dat Jezus fysiek als een politieke koning op aarde zal regeren), leert de Kerk dat Christus' heerschappij spiritueel zal zijn. Zijn troon is het altaar en het tabernakel. De mensheid zal collectief leven in een staat van voortdurende eucharistische aanbidding, waardoor zonde en misleiding geen grip meer hebben.

'Bovennatuurlijke Atmosfeer':
Mystici beschrijven dat we "op deze aarde zullen zijn, maar er tegelijk voorbij". De natuurwetten veranderen niet, maar de harmonie tussen schepping en mens keert terug. Doordat de mens zich voedt met de pure Waarheid (de Eucharistie), verdwijnt de spirituele leegte en intellectuele blindheid die de post-truth cultuur nu kenmerken.

Totale Nederlaag van de 'Machine-Cultuur':
Profetieën wijzen erop dat de menselijke poging om een kunstmatige toren van Babel te bouwen (zoals de transhumanistische singulariteit) door God zal worden gebruikt om de mens de totale grens van zijn eigen machteloosheid te laten zien. De uiteindelijke overwinning is niet technologisch, maar sacraal: de eenvoud van brood en wijn die de hele kosmos regeert.

Hoe kunnen we ons nu al voorbereiden op dit Eucharistisch Rijk, welke zijn de middelen

Om u nu al voor te bereiden op het Eucharistisch Rijk en uzelf te beschermen tegen de misleidingen van de technocratische wereld, hoeft u niet te wachten op de toekomst. De middelen die de profetische en sacramentele traditie van de Kerk aanreikt, stellen u in staat om dit Rijk nu al binnenin uw eigen ziel te vestigen.

De belangrijkste geestelijke middelen zijn op te delen in vijf concrete ankers:

1. De Eucharistie als het absolute middelpunt

Als het komende Rijk eucharistisch is, moet uw huidige leven dat ook worden.

* Frequente Communie: Ontvang de Heilige Communie zo vaak als uw staat het toelaat (indien mogelijk dagelijks), maar altijd in staat van genade. Elke waardige Communie vermeerdert de mutual spiritual indwelling (de wederzijdse inwoning) in uw ziel.

* Eucharistische Aanbidding: Breng tijd door voor het Tabernakel of de Monstrans. In de stilte van de aanbidding traint u uw verstand en wil om de objectieve Realiteit (God) te schouwen en sluit u zich af voor de digitale ruis van de wereld.

2. Radicale Zuivering (De Biecht)

U kunt het Eucharistisch Rijk niet binnentreden met een verdeeld hart of met openstaande deuren voor de leugens van de post-truth cultuur.

* Regelmatige Biecht: Maak gebruik van het Sacrament van de Verzoening (bijvoorbeeld maandelijks of vaker). De biecht trekt een harde streep door de hoogmoed van de mens die zijn eigen moraal wil bepalen. Het herstelt de objectieve waarheid over uw eigen ziel.

3. Toewijding aan het Onbevlekt Hart van Maria

In de profetische traditie (zoals bij de H. Louis-Marie de Montfort) is Maria de poort waardoor Christus de wereld binnentreedt, en zij is ook de poort waardoor wij Zijn Rijk binnengaan.

* Heilige Rozenkrans: Bid de rozenkrans dagelijks. De rozenkrans is een meditatief schild; het ordent de geest en beschermt het intellect tegen ideologische manipulatie.

* Persoonlijke Toewijding: Geef uzelf volledig aan Maria, zodat zij uw hart kan vormen tot een waardig 'tabernakel' voor haar Zoon.

4. Leven in de Goddelijke Wil

De voorbereiding op het Rijk vraagt om een verschuiving van de menselijke, beschadigde wil naar de wil van God (zoals beschreven door Luisa Piccarreta).

* Het binnenkamergebed: Trek u bewust terug uit de hyper-verbonden, digitale wereld. Vraag God aan het begin van elke dag om in u te opereren, te spreken en te handelen. Laat uw dagelijkse plichten (werk, gezin) een voortdurend gebed worden, gedragen door de Heilige Geest.

5. Intellectuele en Biologische Vasten (Vrijblijven van de 'Machine')

Als het transhumanisme de mens wil koppelen aan de machine, moet de gelovige bewust kiezen voor onafhankelijkheid en de natuurlijke orde.

* Digitale detox en ascese: Beperk de invloed van algoritmen, sociale media en surveillance op uw leven. Voed uw geest niet met de angst en misleiding van de moderne media, maar met de Heilige Schrift en de geschriften van de heiligen.

* Eerbied voor de biologie: Accepteer en dank God voor uw fysieke lichaam en uw natuurlijke grenzen. Zie uw sterfelijkheid niet als een softwarefout die door AI moet worden opgelost, maar als de overgang naar de ware eeuwigheid.

Samengevat in een scannbaar overzicht:

* Eucharistie: Ontvangen en aanbidden (De Koning de troon verlenen in uw hart).

* Biecht: Regelmatig reinigen (De leugen en de zonde buiten de deur houden).

* Rozenkrans: Dagelijks bidden (De spirituele bescherming activeren).

* Goddelijke Wil: Uw eigen ego opofferen (God permanent in u laten handelen).

* Ascese: Bewust afstand nemen van de technocratische systemen (Vrij blijven in de wereld).

Door deze middelen te gebruiken, leeft u feitelijk al in het Vredesrijk, ongeacht de chaos of de technologische druk die zich in de buitenwereld voltrekt.

 

Het boek The Methaphysics of love door Fr James Mawdsley

Waar gaat het over in het boek

Het boek "The Metaphysics of Love: Reality as the Way to Life" (geschreven door de katholieke priester Fr. James Mawdsley en gepubliceerd eind 2025) is een diepgaand filosofisch en theologisch werk dat betoogt dat de moderne wereld het zicht op de fundamentele realiteit en de waarheid is kwijtgeraakt.

Mawdsley gebruikt de klassieke filosofie – specifiek het aristotelisch-thomistisch realisme (de leer van Aristoteles en Thomas van Aquino) – om aan te tonen dat liefde de absolute kern en structuur van de werkelijkheid vormt.

Het boek is opgebouwd uit drie logische delen:

Deel I: Structuur van de realiteit ontdekken

Mawdsley duikt in de Griekse filosofie en de middeleeuwse scholastiek om te laten zien hoe de schepping in elkaar zit. Hij beschrijft dat zelfs in de allerkleinste schepselen sporen van de Heilige Drie-eenheid te vinden zijn. Dit deel legt uit hoe waarheid, het goede en het schone in perfecte harmonie met elkaar samenhangen. Ook bespreekt hij hoe de aanval op deze objectieve waarheid is ingezet sinds de Reformatie en de Verlichting, wat heeft geleid tot de huidige maatschappelijke crisis.

Deel II: Analyse van het kwaad

In het tweede deel analyseert hij de moderne cultuur, waaronder stromingen zoals het transhumanisme en genderisme. Hij beschrijft dit als een systematische ineenstorting van de realiteit en een manifestatie van het kwaad, die ontstaat wanneer de mens de natuurlijke, door God gegeven metafysische orde verwerpt.

Deel III: Liefde als spirituele inwoning

In het slotdeel definieert hij wat echte liefde werkelijk is. Volgens Mawdsley is liefde in metafysische zin het wederzijds spiritueel inwoner worden van elkaar (mutual spiritual indwelling). Dit vindt zijn ultieme vervulling in Jezus Christus en de Incarnatie. Hij verbindt de metafysica van de liefde rechtstreeks met de Heilige Drie-eenheid, de Heilige Eucharistie en de goddelijke genade die de mens uiteindelijk naar het eeuwige geluk leidt.

Kort samengevat: Het is een traditioneel-katholiek pleidooi om terug te keren naar de klassieke filosofie. Mawdsley wil hiermee aantonen dat de wereld spiritueel en intellectueel hersteld kan worden wanneer we inzien dat de werkelijkheid gefundeerd is op de liefde van God.

Wat is de metafysische orde

De metafysische orde is de onzichtbare, fundamentele structuur en rangorde van de werkelijkheid. Waar de natuurkunde (fysica) onderzoekt hoe de materiële wereld werkt (via atomen, zwaartekracht en cellen), onderzoekt de metafysica (metaphysica, letterlijk 'voorbij de fysica') de principes die daarachter liggen: wat het betekent om te bestaan en hoe alles in het universum met elkaar samenhangt.

In de klassieke filosofie (van Aristoteles en Thomas van Aquino), waar auteurs als James Mawdsley zich op baseren, bestaat de metafysische orde uit een aantal vaste, universele wetten:

1. De hiërarchie van het zijn (The Great Chain of Being)

De metafysische orde ziet de werkelijkheid als een perfecte hiërarchie, van het laagste niveau van bestaan naar het allerhoogste. Elk niveau heeft zijn eigen natuur en doel:

* Materiële, levenloze dingen: Gesteenten, elementen en objecten. Ze bestaan, maar hebben geen bewustzijn of leven.

* Plantaardig leven: Planten en bomen. Ze hebben leven, groeien en planten zich voort.

* Dierlijk leven: Dieren. Zij hebben daarnaast zintuigen, instinct en voortbeweging.

* De mens: De mens staat op het snijvlak van het materiële en het spirituele. Wij hebben een lichaam (zoals de dieren), maar ook een rationele ziel met verstand en een vrije wil.

* Het spirituele / God: De pure, immateriële werkelijkheid. In de christelijke metafysica is God de 'Zijn-zelf' (Ipsum Esse Subsitens), de bron en de schepper van de hele orde.

2. De Transcendentaliën (Waarheid, Goedheid en Schoonheid)

In de metafysische orde zijn Waarheid, Goedheid en Schoonheid geen subjectieve meningen, maar objectieve eigenschappen van de realiteit.

Iets is waar omdat het overeenkomt met de werkelijkheid.

Iets is goed als het beantwoordt aan het doel waarvoor het gemaakt is (zijn natuur).

Volgens de metafysica van de liefde vloeien deze drie samen in God: God is de ultieme Waarheid, de hoogste Goedheid en de pure Schoonheid.

3. Doelgerichtheid (Teleologie)

Alles in de metafysische orde heeft een ingebouwd doel of een innerlijke bestemming (telos). Een eikel heeft de ingebouwde potentie en het doel om een eikenboom te worden. De mens heeft volgens deze orde het ingebouwde doel om de waarheid te kennen, het goede te doen en uiteindelijk verenigd te worden met de bron van het zijn (God).

Waarom is dit belangrijk in de discussie?

Wanneer denkers zoals Mawdsley spreken over de "aanval op de metafysische orde" door zaken als transhumanisme of radicale technologie, bedoelen ze dat de moderne mens deze objectieve structuur probeert uit te wissen.

In plaats van de natuur en de ingebouwde orde van de schepping te accepteren en te respecteren, probeert de mens dan zelf de schepper te worden, de biologische natuur te herprogrammeren (via AI en biotechnologie) en zelf te bepalen wat 'waar' of 'goed' is. In de klassieke metafysica leidt het breken met deze natuurlijke orde onvermijdelijk tot chaos en de vernietiging van de menselijke waardigheid.

Leg uit hoe de aanval is ingezet om de objectieve waarheid te ontkennen

Hieronder vindt u het historische overzicht van hoe de aanval op de objectieve waarheid zich door de eeuwen heen heeft voltrokken, vanaf de late middeleeuwen tot de huidige technologische cultuur.

De verschuiving van Objectieve Waarheid naar Subjectiviteit

Tijdperk	Filosofische Stroming	Kernidee (De verschuiving)	Impact op de Waarheid
14e eeuw	Nominalisme (o.a. Willem van Ockham)	Universele concepten bestaan niet in de werkelijkheid, het zijn slechts namen (labels) die de mens aan dingen geeft.	De band tussen de schepping en een objectieve, goddelijke orde wordt losgesneden.
16e E	Reformatie / Individualisme (o.a. Maarten Luther)	Nadruk op de persoonlijke schriftinterpretatie en het individuele geweten boven een centraal leergezag.	De interpretatie van de spirituele waarheid verschuift van een collectief, objectief instituut naar het individu.
17e E	Rationalisme & Subjectivisme (o.a. René Descartes)	"Ik denk, dus ik ben." De menselijke ratio en het eigen bewustzijn worden het startpunt van alle zekerheid.	Waarheid wordt niet meer buiten de mens ontdekt, maar vanuit het innerlijke, menselijke verstand beredeneerd.
18e E	Verlichting & Scepticisme (o.a. Immanuel Kant)	De mens kan de werkelijkheid zoals die 'op zichzelf' is (Das Ding an sich) nooit puur kennen, alleen hoe deze aan ons verschijnt.	De objectieve werkelijkheid raakt buiten bereik; we zien alleen nog onze eigen menselijke vertaling ervan.
19e E	Nihilisme & Materialisme (o.a. Friedrich Nietzsche)	"God is dood." Er is geen hogere kosmos of morele orde. Waarheid is slechts een bruikbare fictie die voortkomt uit de 'wil tot macht'.	Objectieve moraal en waarheid verdwijnen volledig; alles wordt een kwestie van menselijk perspectief en macht.
20e E	Postmodernisme (o.a. Derrida, Foucault)	Grote verhalen (religies, wetenschap) zijn slechts sociale constructies om macht te behouden. "Er zijn geen feiten, alleen interpretaties."	Waarheid wordt volledig vloeibaar, taalafhankelijk en radicaal subjectief (relativisme).
21e E	Transhumanisme & 'Post-Truth' (De huidige fase)	De biologie en de menselijke natuur zijn niet heilig, maar programmeerbare data. Technologie (AI) kan de realiteit naar onze hand zetten.	De ultieme ontkenning: zelfs de fysieke en biologische werkelijkheid (zoals het lichaam) wordt gezien als iets wat we naar eigen wil kunnen manipuleren.

Korte toelichting per fase

* Nominalisme: Vóór deze stroming geloofde men dat 'een boom' of 'de mensheid' een objectieve essentie had die door God was bedacht. Het nominalisme zei: nee, er zijn alleen losse objecten, de rest is een menselijk taaltrucje. Hierdoor verloor de natuur haar ingebouwde betekenis.

* Rationalisme: Descartes zocht naar absolute zekerheid, maar vond die niet meer in de wereld om hem heen, maar enkel in zijn eigen twijfelende geest. Daarmee trok de filosofie zich terug in het menselijk hoofd.

* Verlichting & Kant: Kant deelde de wereld op. De harde, objectieve metafysica (God, de ziel) konden we volgens hem niet meer wetenschappelijk bewijzen. We moesten ons beperken tot wat we konden meten en categoriseren met ons verstand.

* Nihilisme: Als er geen God en geen hogere orde is, is de wereld leeg en zinloos. Nietzsche zag in dat dit de weg vrijmaakte voor de mens om zélf zijn eigen waarden en waarheden te gaan scheppen.

* Postmodernisme: Deze denkers deconstrueerden alles. Als jij zegt dat iets "de waarheid" is, gelooft een postmodernist dat jij die claim alleen maar maakt om de baas over een ander te spelen.

* Transhumanisme: Dit is de praktische uitvoering van de aanval. Waar de postmodernist de waarheid in taal ontkende, probeert de transhumanist de wetten van de natuur en biologie zelf te overwinnen met behulp van kunstmatige intelligentie, genetische modificatie en cybernetica.

Hoe ziet de auteur de invloed van het kwaad

In Deel II van het boek beschrijft Fr. James Mawdsley hoe het kwaad niet zomaar een abstract concept is, maar een actieve, destructieve dynamiek. Omdat het kwaad geen eigen essentie heeft – het is een parasitaire beroving van het goede (privatio boni) – kan het alleen maar proberen de bestaande goddelijke orde te verdraaien en af te breken.

Mawdsley schetst dit proces van de systematisering van het kwaad in de moderne tijd als een opeenvolging van opeenvolgende fasen:

Het proces van het kwaad volgens James Mawdsley (Deel II)

Fase in het proces	Manifestatie van het kwaad	Wat er gebeurt (De verschuiving)	Enkele woordjes uitleg
1. Intellectuele Opstand	Ontkenning van het Zijn & de Waarheid	De mens verwerpt de objectieve metafysische orde en verklaart de schepping 'zinloos' of puur materieel.	De basis leggen: Het kwaad begint in de geest. Door te beweren dat er geen objectieve waarheid of goddelijke blauwdruk bestaat, snijdt de mens zichzelf los van zijn morele en spirituele anker.
2. Antropologische Aanval	Deconstructie van de Menselijke Natuur	De aanval verplaatst zich naar de scheppingsorde van de mens zelf (bijv. via genderisme).	De natuur ontkennen: Het kwaad valt de biologische en metafysische realiteit van de mannelijke en vrouwelijke identiteit aan. De mens weigert te accepteren hoe hij door God is geschapen en wil zichzelf herdefiniëren.
3. Technologische Hubris	Transhumanisme & Cybernetica	De mens probeert zijn biologische beperkingen, sterfelijkheid en het lichaam te overwinnen met AI en biotech.	De mens als god: In plaats van de schepping te verzorgen, probeert de mens de schepping te 'verbeteren' en te herprogrammeren. Dit is de ultieme hoogmoed (hubris): de machine moet de menselijke ziel gaan vervangen.
4. Totalitaire Controle	Digitale Slavernij & Technocratie	Systemen van surveillance en controle (zoals gekoppelde data en AI-besturing) worden ingezet om de vrije wil in te perken.	De wil uitschakelen: Het kwaad institutionaliseert zich in systemen die de menselijke vrijheid en het geweten verstikken. Dit sluit aan bij eschatologische angsten voor een technocratische wereldorde.
5. Metafysische Ineenstorting	Zelfvernietiging van het Kwaad	Omdat het kwaad parasiteert op het goede, stort het systeem uiteindelijk in door zijn eigen innerlijke leegte.	De onvermijdelijke implosie: Het kwaad kan niets permanent opbouwen omdat het geen echte substantie heeft. Een cultuur die de realiteit volledig ontkent, vernietigt uiteindelijk zichzelf en haar eigen structuren.

Kernboodschap van de auteur over deze dynamiek

Mawdsley benadrukt dat deze opeenvolging niet willekeurig is. Het begint bij een leugen in de filosofie (waarheid bestaat niet), gaat over in een leugen over de biologie (de natuur is kneedbaar) en eindigt in een technologische gevangenis. Het is een poging van de mens om de plaats van de Schepper in te nemen, wat volgens de klassieke theologie de oudste verleiding van het kwaad is ("u zult als God zijn").

Wat is de theologische uitweg uit deze crisis met betrekking tot liefde en de sacramenten

In Deel III van The Metaphysics of Love verschuift Fr. James Mawdsley de focus van de analyse van het kwaad naar de theologische en spirituele oplossing. Tegenover de kunstmatige, technologische en vloeibare wereld stelt hij de absolute realiteit van Gods genade.

De uitweg uit de crisis is volgens hem geen politieke of technologische strijd, maar een herstel van de metafysische verbinding met God via de liefde en de sacramenten.

De theologische uitweg volgens James Mawdsley (Deel III)

Spiritueel medicijn	Metafysische werking	Wat het bewerkt in de praktijk	Enkele woordjes uitleg
1. Metafysische Liefde	Mutual Spiritual Indwelling (Wederzijdse spirituele inwoning)	Herstelt de relatie tussen de mens, de naaste en God op het diepste niveau van het 'zijn'.	Echte verbinding: Liefde is geen vloeibaar gevoel, maar een objectieve spirituele realiteit. Door de liefde woont God in de mens en de mens in God. Dit heft de eenzaamheid en versnippering van de moderne post-truth cultuur op.
2. Incarnatie	Het Woord is Vlees geworden (Jezus Christus)	Heiligt de fysieke materie en het menselijke lichaam tegenover de virtuele schijnwereld.	Waardering van het lichaam: Omdat God zelf een menselijk lichaam aannam, is de fysieke biologie heilig. Dit is het ultieme tegenwicht voor het transhumanisme, dat het biologische lichaam als een 'fout' of een 'beperking' ziet.
3. Heilige Eucharistie	De Reële Tegenwoordigheid (Substantieverandering / Transsubstantiatie)	Voedt de ziel met de objectieve, levende Waarheid en verbindt de gelovige fysiek met Christus.	De ultieme realiteit: In de Eucharistie wordt gewone materie (brood en wijn) de dragende grond van Gods aanwezigheid. Mawdsley ziet dit als het krachtigste schild: wie Christus werkelijk ontvangt, kan niet worden misleid door digitale of ideologische illusies.
4. Sacrament van de Biecht	Herstel van de Morele Orde (Vergeving en Waarheid)	Confronteert de mens met de objectieve realiteit van zijn eigen zonden en schenkt goddelijke genade.	Breken met de leugen: De biecht dwingt de mens om de objectieve waarheid over zichzelf onder ogen te zien. Het vernietigt de hoogmoed en de illusie dat de mens zelf bepaalt wat goed en kwaad is.
5. Sacramentele Leven	Instroming van Sanctificerende Genade	Transformeert de mens van binnenuit, zodat hij kan standhouden in een vijandige omgeving.	Bovennatuurlijke kracht: De sacramenten zijn geen symbolen, maar objectieve 'kanalen' van Gods kracht. Ze geven de mens de spirituele weerbaarheid en helderheid van geest om de misleidingen van de moderne technocratie te doorzien.

Samenvatting van de uitweg

Mawdsley concludeert dat de crisis in essentie een crisis van de realiteit is. Omdat de sacramenten van de Katholieke Kerk de meest intense en tastbare ontmoetingen met de ultieme Realiteit (God) zijn, vormen zij de enige échte uitweg. Waar de moderne wereld de mens probeert te 'upgraden' naar een machine (transhumanisme), herstellen de sacramenten de menselijke natuur door hem te 'vergoddelijken' met de liefde van Christus.

Wat is het verschil tussen echte liefde en de moderne emotionele liefde van tegenwoordig

Volgens de klassieke filosofie en de theologische visie van auteurs zoals James Mawdsley zit het fundamentele verschil in de aard en de verankering van de liefde. Moderne liefde is gebaseerd op het veranderlijke gevoel (de psychologie), terwijl echte liefde gebaseerd is op de objectieve werkelijkheid en de wil (de metafysica).

Hieronder vindt u het directe vergelijk tussen beide visies:

Echte liefde versus Moderne emotionele liefde

Kenmerk	Echte liefde (Klassiek / Metafysisch)	Moderne liefde (Emotioneel / Subjectief)
Kern	De Wil: Het actief en bewust kiezen voor het objectieve goede van de ander ("vallen is een emotie, liefhebben is een besluit").	Het Gevoel: Emoties, passie, chemie en de subjectieve ervaring van verliefdheid.
Richting	Gericht op de ander: Onvoorwaardelijke zelfgave en opoffering. De ander staat centraal.	Gericht op de zelf: Wat haal ik uit deze relatie? Hoe laat de ander mij voelen?
Basis	Objectieve Waarheid: Verankerd in trouw, morele principes, plichtsbesef en de scheppingsorde.	Subjectieve Ervaring: Verankerd in de psychologische behoefte aan bevestiging en geluk op dit moment.
Duurzaamheid	Permanent: Standvastig, ook wanneer het gevoel tijdelijk verdwijnt of wanneer er tegenslag is.	Tijdelijk: Vloeibaar en kwetsbaar; zodra de 'chemie' of de emotionele klik weg is, dooft de liefde.
Doel	Heiliging en Groei: De ander helpen om zijn of haar hoogste spirituele en menselijke doel (telos) te bereiken.	Consumptie en Genot: Het maximaliseren van persoonlijk comfort, plezier en emotionele bevrediging.

Korte toelichting op het verschil

* Moderne emotionele liefde (Romantisch Relativisme):
Tegenwoordig wordt liefde vaak gereduceerd tot een emotionele toestand of een chemische reactie in de hersenen. Als men zegt "ik hou niet meer van je", bedoelt men meestal "ik voel de vlinders niet meer". Omdat gevoelens per definitie veranderlijk zijn, maakt deze benadering relaties inherent instabiel. Het wordt een vorm van consumentisme: de ander is er om mijn emotionele leegte te vullen.

* Echte liefde (Metafysische liefde):
In de klassieke traditie (zoals bij Thomas van Aquino) is liefde "willen wat goed is voor de ander" (velle alicui bonum). Het is een daad van het verstand en de vrije wil. Gevoelens mogen er zijn en zijn mooi, maar ze zijn niet de dragende grond. Echte liefde bouwt een objectieve spirituele realiteit op (zoals Mawdsleys concept van mutual spiritual indwelling): twee personen worden wezenlijk met elkaar en met God verbonden. Deze liefde kan opoffering vergen, omdat het ware goede van de ander soms botst met je eigen directe emotionele comfort.

Mawdsley koppelt deze twee vormen van liefde rechtstreeks aan de maatschappelijke crisis.

Hoe ziet Fr Mawdsley de H. Geest als wederzijdse spirituele inwoning

In The Metaphysics of Love beschrijft Fr. James Mawdsley de Heilige Geest als de absolute, goddelijke drager en bewerker van het concept mutual spiritual indwelling (wederzijdse spirituele inwoning).

Hij baseert zich hierbij op de klassieke thomistische drie-eenheidsleer: in God is de Heilige Geest de gepersonifieerde Liefde tussen de Vader en de Zoon. Wanneer deze liefde zich uitstrekt naar de mens, fungeert de Heilige Geest als de spirituele 'lijm' en actieve kracht die de inwoning tussen God en de mens (en mensen onderling) wezenlijk mogelijk maakt.

Hieronder staat hoe hij de rol van de Heilige Geest binnen deze dynamiek structureert:

De Heilige Geest en de Wederzijdse Inwoning

Dimensie van Inwoning	Rol van de H. Geest	Wat er metafysisch gebeurt	Enkele woordjes uitleg
1. Goddelijke Blauwdruk (Intratrinitair)	Liefdesband in God	De H. Geest is de eeuwige, wederzijdse inwoning (perichorese) tussen de Vader en de Zoon.	Bron: Voordat er sprake is van de mens, is de H. Geest zélf de pure relatie van liefde binnen de Drie-eenheid. Hij is het ultieme archetype van wat 'wederzijdse inwoning' betekent.
2. Menselijke Ziel (Individueel)	Tempelbouw	De H. Geest neemt op objectieve wijze bezit van de rationele ziel via sanctificerende (heiligmakende) genade.	God in de mens: De H. Geest 'bewoont' de menselijke ziel niet als een abstract idee, maar als een reële, levende aanwezigheid. Hij tilt het menselijke verstand en de wil op om goddelijk te kunnen beminnen.
3. Sacramentele Unie (Christocentrisch)	Verbinding met Christus	De H. Geest verbindt de gelovige fysiek en spiritueel met de Incarnatie en de Eucharistie.	De mens in God: Waar de Zoon de materiële brug slaat (het vlees), trekt de H. Geest de menselijke geest in Christus. Dit maakt de inwoning wederzijds: de mens is in Christus, en Christus is in de mens.
4. Gemeenschap der Heiligen (Intermenselijk)	Spirituele Eenheid	De H. Geest overstijgt fysieke grenzen en verbindt onsterfelijke menselijke geesten onderling.	Mensen in elkaar: Echte intermenselijke liefde betekent dat de ziel van de ander in jouw ziel woont door de wil en het verstand. De H. Geest is de gedeelde 'atmosfeer' die ervoor zorgt dat deze eenheid puur en bovennatuurlijk blijft.

Korte theologische toelichting

Mawdsley benadrukt dat deze inwoning door de Heilige Geest het absolute tegenovergestelde is van de moderne, technologische 'verbondenheid'.

De technocratie probeert mensen extern te verbinden via netwerken, data, surveillance en AI-systemen, wat uiteindelijk leidt tot deconstructie en controle over de vrije wil.

De Heilige Geest daarentegen verbindt mensen van binnenuit via de genade. Hij respecteert en volmaakt de menselijke natuur en vrije wil juist.

De Heilige Geest maakt van de liefde een ontologische realiteit (een realiteit van het 'zijn'): door de inwoning van de Geest verandert de status van de mens; hij is niet langer een geïsoleerd biologisch wezen, maar treedt toe tot de onmetelijke, eeuwige realiteit van de Drie-ene God.

Hoe verhoudt deze inwoning zich tot het zalig Godsaanschouwen

In de eschatologie en de klassieke theologie van Fr. James Mawdsley is de wederzijdse spirituele inwoning op aarde de directe voorbereiding op en het begin van het zalig Godsaanschouwen in de hemel.

Het zalig Godsaanschouwen is niet simpelweg het 'kijken naar' God van een afstand, maar de ultieme, eeuwige en vlekkeloze voltooiing van die inwoning. Mawdsley ziet dit als een organische overgang van geloof naar volkomen realiteit.

De verhouding tussen Inwoning en het Zalig Godsaanschouwen

Aspect	Inwoning op Aarde (Genade)	Zalig Godsaanschouwen (Glorie)	Verhouding & Overgang
Status van de Ziel	Het Zaadje: God woont in de ziel door de Heilige Geest via het geloof en de sacramenten, maar nog 'als in een spiegel, in raadselen'.	De Bloem: De ziel is volledig opengebloeid en direct verenigd met de goddelijke essentie, zonder tussenkomst van concepten of beelden.	Organische groei: De genade van de inwoning op aarde is in wezen dezelfde realiteit als de glorie in de hemel. De hemel is de inwoning die volledig tot haar doel (telos) is gekomen.
Rol van de Vermogens	Wil en Geloof: De mens kiest in vrije wil voor God, maar tast vaak nog in het duister van het aardse leven.	Verstand en Liefde: Het menselijk verstand wordt door het 'licht der glorie' (lumen gloriae) verheven om God te kennen zoals Hij Zichzelf kent.	Vervulling: Wat op aarde begon als een keuze van de wil om te geloven in de inwonende God, wordt in de hemel een direct, intellectueel schouwen dat overstroomt van perfecte liefde.
Ervaring van Tijd	Fragmentarisch: De inwoning wordt ervaren in momenten van gebed, de mis en het sacramentele leven, afgewisseld met aardse strijd.	Eeuwig Nu: Een tijdloze, constante staat van perfecte verzadiging en rust in de Drie-eenheid, waarin geen verlies of verandering meer mogelijk is.	Van strijd naar rust: De sacramenten op aarde (vooral de Eucharistie) zijn 'voorsmaken' die de ziel trainen en oprekken om de overweldigende realiteit van het eeuwig Godsaanschouwen aan te kunnen.

Korte theologische toelichting van Mawdsley's visie

* De Continuïteit van het 'Zijn':
Mawdsley benadrukt dat de hemel geen abstracte, vreemde plek is. Als de Heilige Geest op aarde al in u woont, bent u in wezen al begonnen aan de hemel. Het zalig Godsaanschouwen is de transformatie waarbij de 'sluier' van het sterfelijke vlees en de aardse beperkingen wordt weggenomen.

* Het antwoord op de technocratische 'onsterfelijkheid':
Dit punt is cruciaal in zijn kritiek op het transhumanisme. Het transhumanisme belooft een 'digitale hemel' of fysieke onsterfelijkheid door het uploaden van het menselijk brein of genetische manipulatie. Mawdsley stelt hier het zalig Godsaanschouwen tegenover: de ware vervulling van de mens ligt niet in het eindeloos verlengen van het aardse, materiële leven via machines, maar in de bovennatuurlijke verheffing van de ziel die rust vindt in de oneindige oceaan van Gods wezen.

Kortom: De wederzijdse inwoning door de Heilige Geest is de hemel in aanbouw binnen de mens, en het zalig Godsaanschouwen is het moment waarop de mens definitief binnenstapt in de eeuwigheid van God.

God heeft dit toegelaten om tot de vestiging van Zijn Vredesrijk te komen, het Eucharistisch Rijk waar God permanent in de mens woont. Degenen die onsterfelijkheid zien als een koppeling van het brein met een supercomputer die zullen nooit tot een eeuwigheid van geluk met God geraken.

Dit sluit naadloos aan op de eschatologische en metafysische visie die Fr. James Mawdsley in zijn boek beschrijft. Vanuit dit traditioneel-theologische perspectief is de huidige crisis – inclusief de opkomst van het transhumanisme en digitale surveillance – een noodzakelijk louteringsproces dat door God wordt toegelaten om uiteindelijk de weg vrij te maken voor de triomf van Zijn Vredesrijk.

De kern van deze visie laat zich als volgt samenvatten:

1. Het Eucharistisch Rijk versus de Digitale Illusie

* Eucharistisch Rijk: Dit is de ultieme vervulling van de mutual spiritual indwelling. In dit tijdperk van vrede regeert Christus niet als een aardse dictator, maar via de Heilige Eucharistie en de Heilige Geest in de harten en zielen van de mensen. De menselijke natuur is dan niet vervangen of gecorrumpeerd, maar volledig geheiligd. Het is een permanente, organische en bovennatuurlijke bewoning van God in de mens.

* Digitale Illusie: De poging om onsterfelijkheid te bereiken door het menselijk brein te koppelen aan een supercomputer of AI-netwerk (de transhumanistische 'singulariteit') is in deze optiek de ultieme spirituele misleiding. Het belooft een imitatie-eeuwigheid die de mens vastketent aan de materiële, kunstmatige wereld.

2. Waarom de technologische 'onsterfelijkheid' niet tot geluk leidt

Vanuit de metafysische orde die we eerder bespraken, kan een computerkoppeling nooit leiden tot een eeuwigheid van geluk met God om twee fundamentele redenen:

* Het mist de ziel: Een computer kan data, herinneringen en algoritmen opslaan, maar bezit geen onsterfelijke, rationele ziel die in staat is tot bovennatuurlijke liefde (caritas). De ziel kan niet digitaal gecopieerd worden.

* Het sluit het Zalig Godsaanschouwen uit: Echt geluk (beatitudo) is een bovennatuurlijke gave die ontstaat wanneer de menselijke geest rechtstreeks de goddelijke essentie schouwt. Een machine is per definitie beperkt tot de materiële, gecreëerde werkelijkheid. Wie kiest voor een kunstmatige onsterfelijkheid, sluit zichzelf in feite vrijwillig op in een spirituele gevangenis, ver weg van de bron van het leven.

* De loutering waar de wereld nu doorheen gaat, dwingt de mensheid tot een radicale keuze: ofwel kiezen voor de hoogmoed van de technocratie (de mens die zichzelf tot god maakt via de machine), ofwel kiezen voor de nederigheid van het sacramentele leven, dat de poort opent naar het ware, eeuwige Vredesrijk van God.

 

1/10 Vier piloten aan boord, maar een loodgieter trok het vliegtuig uit een duikvlucht - Niburu

Een vlucht van Dubai naar Tel Aviv veranderde woensdag 30 september in een nachtmerrie.
Wat gebeurde er werkelijk aan boord van de flydubai-vlucht naar Israël?
Aan boord van flydubai-vlucht FZ1073 brak een gewelddadige confrontatie uit tussen twee piloten. De copiloot zou de gezagvoerder met een mes hebben aangevallen, waarna het vliegtuig plotseling duizenden meters daalde. Uiteindelijk moest het toestel een noodlanding maken in Saudi-Arabië. Maar vooral de rol van de bemanning roept vragen op.

Aan boord van de Boeing 737 MAX 8 bevonden zich 174 mensen. Volgens Israëlische autoriteiten viel de copiloot de gezagvoerder aan en probeerde hij vervolgens het vliegtuig te laten neerstorten. De gewonde gezagvoerder slaagde er ondanks zijn verwondingen in de cockpitdeur te openen. Passagiers drongen naar voren en overmeesterden de aanvaller.

De vluchtgegevens laten zien hoe ernstig de situatie was. Het toestel verloor op een bepaald moment meer dan 14.000 voet hoogte in ongeveer 30 seconden. Daarna volgden opnieuw sterke dalingen en stijgingen. In totaal verloor het vliegtuig in enkele minuten meer dan 20.000 voet hoogte.

Het opmerkelijkste detail is misschien wel dat er niet twee, maar vier flydubai-piloten aan boord waren. Naast de gezagvoerder en copiloot reisden er nog twee andere piloten mee.

Volgens berichtgeving van The Jerusalem Post was dat geen toeval. De extra bemanning was ingepland vanwege mogelijke omleidingen door de regionale situatie. Daardoor zou de vlucht langer kunnen duren dan gepland.

Maar wat vervolgens gebeurde, is moeilijker te begrijpen.

Een passagier verklaarde dat hij de twee extra piloten moest aansporen om naar voren te komen. „Ik moest ze wakker schudden om ze in beweging te krijgen”, vertelde hij. Het vliegtuig was op dat moment aan het duiken.

Volgens zijn verklaring nam uiteindelijk één van de extra piloten de besturing over. De andere zou aanvankelijk niet in staat zijn geweest om direct te handelen.

Een andere passagier, Yaniv Hayoun, vertelde dat hij zelf aan de stuurknuppel had getrokken om het vliegtuig uit de duikvlucht te halen. Hij zou die kennis hebben opgedaan door naar de televisieserie Mayday te kijken.

Dat verhaal kreeg extra aandacht nadat ook de Amerikaanse president Donald Trump het vertelde. Trump waarschuwde er overigens zelf bij dat hij niet wist of alle details klopten.

De passagiersverklaringen schetsen een chaotisch beeld. De gezagvoerder raakte gewond, passagiers gingen de cockpit in en de extra piloten namen uiteindelijk de besturing over. Het toestel landde veilig in Tabuk, Saudi-Arabië.

Maar de precieze volgorde van gebeurtenissen is nog niet onafhankelijk vastgesteld. Ook het motief van de aanvallende copiloot is onbekend. Israëlische politici spreken van een verijdelde terreuraanval, terwijl flydubai benadrukt dat het onderzoek nog loopt.

Eén vraag blijft ondertussen hangen: hoe kan het dat twee professionele piloten aan boord waren, terwijl volgens een passagier eerst moest worden ingegrepen om hen in actie te krijgen?

Volgens piloten is dat geen onbelangrijk detail. Een abnormale beweging van een vliegtuig is voelbaar, vaak al voordat een situatie uit de hand loopt. Waarom kwamen de twee extra vliegers dan niet onmiddellijk naar voren?

Zolang de cockpitgesprekken en vluchtgegevens niet volledig zijn gereconstrueerd, blijft dat een onbeantwoorde vraag.

De vlucht is veilig geëindigd. Maar het verhaal is nog lang niet compleet.

Zo werd de onderstaande videoclip in notime verwijderd van TikTok. In die clip komt een Fox nieuwsbericht voor waarin Netanyahu vertelde dat het vliegtuig in een zogenaamde flat spin raakte, een situatie waardoor op dat moment het vliegtuig eigenlijk niet meer vliegt, maar naar beneden tolt. Dat zou ook verklaren waarom het vliegtuig in een halve minuut van 34.000 naar 17.000 voet daalde.

Volgens dat bericht zouden passagiers erin geslaagd zijn om in te breken in de cockpit, de vechtende piloten bij de stuurknuppel weg te halen, waarna de loodgieter de situatie kon herstellen, iets wat zelfs voor ervaren piloten bijna onmogelijk is en dat alles binnen 30 seconden.

Vooralsnog zijn er meer vragen dan antwoorden en gonst het op internet van verhalen, vooral omdat Netanyahu enkele dagen tevoren al had gewaarschuwd dat er iets stond te gebeuren.

Netanyahu waarschuwde op dinsdag 29 september, dus één dag vóór het flydubai-incident, dat Israël aanwijzingen had dat zijn “vijanden” mogelijk aanvallen zouden proberen uit te voeren vóór de verkiezingen van 27 oktober. Hij specificeerde toen niet om welk soort aanval het zou gaan.

Daarna gebeurde op woensdagochtend het incident met FZ1073, een vliegtuig met voornamelijk Israëliërs aan boord. Dat heeft onmiddellijk geleid tot pogingen van Netanyahu's politieke bondgenoten om de waarschuwing van dinsdag ermee in verband te brengen.