Donderdag 14 juli 2005

Utopia

In een vorige blog had ik het over de maakbare samenleving en verandering. Maar waar moeten we dan wel naar toe: hoe ziet die samenleving er dan wel uit. Iedereen gelijk verdienen ? Iedereen hetzelfde kapitaal ? De afschaffing van het erfenisrecht, de afschaffing van het bezit ? Dergelijke modellen worden dikwijls voor iemand anders dan zichzelf bedacht: er zijn weinig maatschappelijke modellen uitgetekend die de bedenkers er van echt consequent voor zichzelf wilden toepassen. Neem nu de afschaffing van het erfenisrecht. Zonder echt materialistisch te zijn en alleen aan geld te denken, hebben bezittingen soms wel een emotionele waarde. Vroeger hielden mijn kinderen een erfenisboekje bij. Zij verdeelden onder elkaar reeds wat zij mooi of waardevol achtten en schreven dat dan vitueel in hun erfenisboekje. Dit lukte aardig, zelfs al waren wij nog jammergenoeg in leven. terug ernstig: welke zijn mijn basisvoorwaarden die nu in deze utopische samenleving voor iedereen beschikbaar moeten zijn. Of zoals Steve zei: gratis. Ik denk aan drie dingen: onderwijs, geneeskunde en een dak boven het hoofd, de huisvesting. Juist die basislevensvoorwaarden waar de commerce zich meer en meer mee bemoeit. In theorie bestonden deze basislevensvoorwaarden in Cuba, nu twijfel ik. Misschien gratis, maar kwalitatief niet voor iedereen gelijk ? In vergelijking met de rest van het Amerikaanse continent blijft de geneeskunde in ieder geval overeind. Maar die vergelijking maken we steeds minder: gedreven door de luxe durven we wel eens de waarde van onderwijs en gezondheid vergeten...

Geschreven door Lieven om 16:41 Stuur door Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

caspar13 oktober 2005 om 19:42

liever je pet dan je muts

Beste lieven,

Buiten dat het onderwerp/thema me zeer interesseert, moet ik er ook een presentatie over houden voor nederlands :) ( ik heb het wel zelf gekozen) vandaar dat ik op deze site terecht kwam.

Kort gezegd komt het erop neer dat het verzamelen van bronnen even belangrijk zo niet belangrijker is dan de presentatie zelf is. dus wilde ik behalve veel artikelen ook meningen van filosofen maar ook van "gewone"mensen geven.....

en nu kom ik dus eindelijk bij mn punt, want aangezien u hier dus een mening over heeft, waar ik zeer blij mee ben, heb ik eindelijk gevonden wat ik nog zocht, de meningen dus van andere mensen.

Mijn eigen mening over de utopia en de maakbare samenleving is helaas nog niet geheel gevormd welke ik wel hoop te hebben na mijn hele gedoe.
Ik vindt sowieso dat gezondheid, onderwijs en een dak boven je hoofd geregeld moet zijn. maar als we dan toch meteen over onze eigen utopie mogen filosoferen had ik graag veel meer sociale voorzieningen geregeld gezien. Dan denk ik aan meer hulp aan mensen die dat nodig hebben, dan denk ik dus aan senioren, gehandicapten, verslaafden, mensen in de bijstand ( ik weet niet of dit dezelfde naam heeft als in belgie ) en dergelijke.

Legalisering van drugs vindt ik ook belangrijk omdat eigen verantwoordelijkheid belangrijker is dan bemoeienis van de overheid vindt ik, ook vindt ik dat drugs opzich met goed gebruik en alles, veel aan het leven kan toevoegen. Goede voorlichting is veel efficienter dan het verbieden van drugs, zo vindt ik tenminste...

de staat dient dus veel socialistiser, verzorgender, en progressiever te worden. en ik vindt niet dat geloof zich moet bemoeien met het besturen van een land.

Dit is natuurlijk veel te kort om een echte utopia weer te geven maar U begrijpt dnek ik wel een beetje mijn belangen en interesses...

Ik hoop dat nog velen zullen reageren, of misschien uzelf, opdat de discussie oplaait en mijn presentatie een succes zal worden!

hoe dan ook,

groetjes caspar, een hardleerse leerling 17 jaar uit maastricht

Reageer op dit bericht

Dinsdag 12 juli 2005

Over hoge en lage lonen

Het is reeds een tijdje geleden dat de minima opgetrokken werden,maar de minimumlonen blijven zeer laag, de inflatie is laag en zij moeten zoals de sociale uitkeringstrekkers steeds langer wachten op de aanpassing van hun inkomen aan de levensduurte. De gezondheidsindex maakt dat de galoperende petroleumprijzen, de extra BTW op sterke dranken en de sigaretten geneutraliseerd blijven. Maar hoeveel is dat minimumloon nu juist weer ? Ongeveer 1161,28 euro per maand. En de groep die juist iets meer verdiend groeit constant aan: in de horeca (1328 euro), de kleding ( 1468 euro) de houtsector (1657 euro) de bouw ( 1688 euro). . Dit zijn brutolonen. Een arbeider met twee kinderen ten laste heeft ongeveer 1365 euro net/maand. Meer dan 800.000 werknemers hebben een dergelijk loon. Moeilijk leefbaar, vandaar: overuren, een zelfstandig bijberoep. Deze bedragen verbleken natuurlijk in het licht van de bedragen die sommige bedrijfsleiders vangen. Neem nu Jan Coene, bestuurder van Picanol.Hij had een maandloon van 70.860 euro, zitpenningen van de raden van bestuur en comités die hij volgde,een groepsverzekering,kans op een bedrijfswagen,terugbetaling van gemaakte onkosten, 3% op de waardevermeerdering van het bedrijf en de kans om tegen dumpingprijzen aandelen ten koste van het bedrijf te verwerven. Daarnaast zou hij ook nog 6,5 miljoen euro als instapkost in het bedrijf ontvangen hebben. Gezien Picanol niet zijn enige bedrijfsbezigheid was, Jan Coene zetelde ook in de Raad van Bestuur van Belgacom, veronderstel ik dat ook die raden van bestuur geen "gratis" aangelegenheden waren. De loonkloof tussen bestuurders en werknemers groeit op zijn Amerikaans: zeer snel, te snel. Het feit dat de lonen en vergoedingen van bestuurders openbaar zouden moeten zijn is opnieuw verdaagd tot in het najaar. Zijn ze misschien beschaamd ?

Geschreven door Lieven om 10:10 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 10 juli 2005

Verkleinwoordjes

Verkleinwoordjes doen me glimlachen. Het frituurke, het cafeetje, het bloempotje, het smoefelke, het ruimerke,het hondenasiel het helpende pootje ,... allemaal om een gezellige en knusse indruk te geven en de winsten te maximaliseren. Vlaanderen staat vol van dergelijke middenstandszaken. Waarom verkleinwoordjes voor grote ambities. Omdat het grote verhaal van ideologieen niet meer pakt. Maar wat hebben we dan wel aan de kleine verhalen als je door het bos de bomen niet meer ziet ? Ik denk nog altijd dat een goede analyse mee helpt om de complexe realiteit te omvatten, te begrijpen. Voor mij helpt het wel dat niets aaneenhangt, maar alles samenhangt. De zaken eens van een andere kant bekijken helpt wel om de andere zijde te zien, en niet eenzijdig te worden van visie, van denken. Dit brengt meteen kritiek als grondhouding als levensvisie mee. Blijkbaar is daarmee de grens van tolerantie snel bereikt, nu onze hoofden nazinderen van de zoveelste terroristische aanslag New York, Madrid en Londen. Casablanca en andere moeilijke namen onthouden we niet zo. Zei iemand me " ja bloggen is eenvoudig, je zet de kraan open en de kritiek spuit eruit". Of het eenvoudig is weet ik niet, het is in ieder geval mijn tweede natuur, mijn levenshouding. Maar ben ik dan negatief omdat ik deze samenleving, deze maatschappij wil veranderen ? Omdat ik liever eerlijk zeg wat ik denk, dan alles in te slikken en psychotisch te worden ? Nee het motto blijft: zeggen wat we doen en doen wat we zeggen. Ook in conformistische tijden ...

Geschreven door Lieven om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 7 juli 2005

Alle macht aan de sukkeleirs

Onlangs overleed de Brusselse kunstenaar Wilchar. Deze anarchistische communist was veelzijdig en schreef,maakte affiches,schilderde en creeerde lithografieen. In de jaren dertig maakte hij affiches voor de communistische en socialistische partij. Hij slaagde erin zijn opdrachtgevers ervan te overtuigen dat er zo weinig mogelijk tekst op een affiche moest staan, wat toen erg nieuw was. Hij was tijdens de oorlog lid van de groep Contact,die bestond uit communistische artisten. In 1943 wordt hij door de nazi's opgesloten in Breendonck. Na zijn vrijlating schildert 32 goaches die het leven in Breendonck voorstellen.In de jaren 80( toen was hij reeds 70 jaar) schildert hij zijn meest proletarische maatschappijkritiek, het zijn precies naief/naturalistische werken die steeds het koningshuis, het kapitaal, de kerk en de bourgeoisie op de korrel nemen.Wilchar bleef consequent en deed geen toegevingen om beter te kunnen verkopen. Hij was ook zeer verbitterd over het feit dat zijn werk niet meer gebruikt werd voor politieke propaganda zoals in zijn vooroorlogse periode maar dat de politieke partijen meer en meer beroep deden op publiciteitsagentschappen en marketingbedrijven. Daarmee werd de band tussen kunst, maatschappijkritiek en politiek verbroken... Samen met Frans Masereel ging een geengageerd kunstenaar heen.

Geschreven door Lieven om 16:50 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 7 juli 2005

De keerzijde van de Olympische medaille

Vandaag hoerageroep in Londen: wij hebben de spelen van 2012 binnen. Meteen zie je op de volgende pagina van de krant wie de champagne mag bovenhalen: de bouwpromotoren.
De olympische spelen zullen immers in Londen de grootste stadskernvernieuwing ooit te weeg brengen.
Nu reeds in aanbouw: een olympisch zwembad met plaats voor 20.000 toeschouwers, een nieuw olympisch stadium voor 80.000 toeschouwers, een olympisch park met dorp, een speciale arena voor paardensport, vier nieuwe arena's voor handbal,vijfkamp,hockey en basketbal.
Daarnaast wordt bestaande infrastructuur zoals Wembley vernieuwd en dan hebben we het nog niet over de algemene infrastructuur zoals hotels, wegen enz.... . Raming kostenplaatje: 18,2 miljard dollar.
Tijdens de Olympische spelen in Athene vielen er op de werven voor de Olympische infrastructuur 13 doden onder de bouwvakkers.

Bovendien zorgden de zeer moeilijke werkomstandigheden – werkdagen van 14 uur, hoge temperaturen - voor veel stress bij de arbeiders omdat het werk voor de opening van de spelen moest af zijn. In andere landen zouden werven gesloten worden indien ze geen beschermende kledij zouden verschaffen of over geen enkele organisatie zouden beschikken. Wanneer de arbeiders protesteerden tegen deze verschrikkelijke condities werden ze onmiddellijk terug gezonden.

De ongeschoolde handenarbeid werd vooral verricht door buitenlandse arbeiders. Ze werden gedwongen veel overuren te presteren om premies te bekomen; de arbeidsomstandigheden van deze Pakistaanse, Albanese en Syrische migranten waren verschrikkelijk.

Ik hoop dat Londen dit record van Athene niet poogt te breken.

*** Jammer genoeg vielen er vandaag reeds onschuldige slachtoffers in London***

Geschreven door Lieven om 09:08 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 5 juli 2005

Glasheldere Kwaliteitscontrole

Vorig jaar maakte ik een reportage in de Verreries de Momignies. Het bedrijf ligt op de Frans-Belgische grens en is gespecialiseerd in de productie van parfumflesjes.Veel werknemers komen van over de grens. Na de overname door het Duiste Gerresheimer kregen ze rake klappen en werd het bedrijf meermaals geherstructureerd, steeds met een groot jobverlies tot gevolg. Achter het bedrijf lagen bergen glasafval.Na een rondleiding begon ik te begrijpen waarom. De nieuwe directie wou het bedrijf meer en meer automatiseren. Teer punt was de doorgedreven kwaliteitscontrole die noodzakelijk was voor de parfumflesjes, als luxeproduct. Er mocht geen spatje of geen foutje te merken zijn.De kwaliteitscontrole was in vrouwelijke handen, zij hadden de nodige scherpe blik,de nodige concentratie.Op een band werd een poging ondernomen om de kwaliteitscontrole te automatiseren: gevolg bergen glas, bergen afval.Dit lukte moeilijk.Terug naar af. Ondertussen sloot het bedrijf noodgedwongen een milieuovereenkomst af en kreeg ze nieuwe subsidies om de tewerkstelling te handhaven en een nieuwe oven op te starten.Niet verwonderlijk als je weet dat een oven in de glasindustrie om de vijf jaar aan vernieuwing toe is. De werknemers hadden het niet gemakkelijk: hoge kwaliteitseisen, managers die het product en dikwijls zelfs de taal niet kenden, meer en meer flexibiliteitsdruk. Maar daar zullen de madammen met parfum weinig over weten...

Geschreven door Lieven om 12:09 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 1 juli 2005

De filosofie van de gift

Een collega verandert van werk en hij geeft een kadootje. Eigenaardig. Normaal is het eerder omgekeerd. Maar ja het is ook een promotie. Toch doet me dit terugdenken aan de "filosofie van de gift" . Prof Vandevelde (prof filosofie Fac economie Ku Leuven) kreeg ooit de hele wereld van de ontwikkelingssamenwerking over zich heen toen hij de filosofie van de gift toepaste op de wereld van de ontwikkelingssamenwerking. Wat was zijn stelling: als je iemand iets geeft, dan kweek je een gevoel van afhankelijkheid bij diegene die ontvangt. Want als je iemand iets geeft, dan wil die iets teruggeven, maar indien dit niet kan of past dan heb je het gevoel dat je in de schuld staat bij de gever. Mijn madam heeft een gelijkaardige filosofie en geeft ook graag kadootjes: zij zegt dat je altijd op een of andere manier iets terugkrijgt.Terug naar het perfecte kadootje van mijn collega: het is een biljet van het eerste geld in Cuba dat Fidel en zijn companen drukten toen er nog maar een klein stukje van Cuba bevrijd was door de Cubaanse guerilla's. Fidel heeft steeds gepoogd de geldmarkt zelf in handen te hebben, ook nu nog.Hij wist dus hoe belangrijk geld was als ruilmiddel in de ontwikkeling van een economie en hoe belangrijk eigen geld is in de erkenning van een staat. De kwijtschelding van de schulden van de derde wereld is dus geen gift,maar een vermindering van hun afhankelijkheid van de wereldbank. Een kans op eigen biljetten ! Morgen kijken zonder enig schuldgevoel naar de concerten van Live 8 .Je kan klikken op het beeldje en zo kan je de petitie van live 8 tekenen. Doen !

Geschreven door Lieven om 18:24 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 29 juni 2005

Erasmus, opdracht volbracht

Vandaag proklamatie van zoon junior. Laatste jaar technische opleiding toerisme. Met de hakken over de spreekwoordelijke sloot, door het zelfde oog van de naald. Toch puik, want alleen resultaten tellen. Een ganse trits van leerlingen werd via evenzoveel speciale prijzen opgevoerd en geprezen voor hun intellect, ijver, inzet, uitmuntendheid. Als levend uithangbord van hoe goed de school wel is. Grundlichheid muss sein. Iets mindere leerlingen met bv leerproblemen komen op een dergelijk palmares niet voor, of de leerkrachten zouden meer oog moeten hebben voor de lijdensweg van sommige leerlingen. De lof der zotheid is niet aan het onderwijs besteed. Soit, ook Erasmus had het in donkere tijden niet altijd makkelijk om zijn wijsheden aan de man te brengen.Maar hij was wel een symbool van vernieuwing en verlichting.Erasmus gebruikte de boekdrukkunst om over alles en nog wat als "geleerde" zijn mening te verspreiden. Internet en blogger avant-la-lettre. Als junior daar iets van opgestoken heeft, dan is hij klaar voor een nieuwe toekomst. Maar eerst, papieren afwerken, inschrijven, perspectief geven en vooral loslaten. Opvoeden is zelfstandig maken en daar zijn wij zeker aan toe. Op duidelijke aanvraag staan we ter beschikking. Op naar de volgende aflevering van deze never ending story...

Geschreven door Lieven om 23:23 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 28 juni 2005

Politieke Profilering (PP)

Waar is de tijd dat de Spa-hoofdkwartieren hun politieke mandatarissen de opdracht gaven zo veel mogelijk in de media te komen ? Beginnende politici deden er goed aan een plakboek met de persartikels bij te houden en als portefolio te gebruiken bij de samenstelling van de lijst.Vandaag lijkt het beter niet in de media te komen en als een hard werkende grijze muis door het leven te gaan. Of vergis ik mij ? Notaris-boekhouder Yves met de geit stijgt in politieke polls naarmate hij minder verklaringen aflegt en meer en meer vast stelt. Met Steve in Limburg is het wachten op Johan om nog iets van de Spa te vernemen, en voormalig VLD -woordvoerder van dienst Bart Somers moet als voorzitter door een porseleinwinkel lopen en het goede voorbeeld geven. Het Vlaams Belang moet opnieuw naar vroegere racistische uitspraken grijpen om een halve bladzijde gratis publiciteit te kunnen krijgen in de kranten. Alhoewel de titel 'overbodig' in het edito van de Standaard wel erg raak is, wat mij betreft.
De komkommertijd is er vroeger dan andere jaren, wellicht wil het parlement gewoon naar Zee.Of zou het aan het feit liggen dat er eigenlijk de komende twee jaar geen verkiezingen zijn voor de federale regering en er alleen maar gemeenteraadsverkiezingen komen volgend jaar ? Dan is het immers de tijd om opnieuw straten open te breken, lintjes door te knippen, eerste stenen te leggen.. om de plaatselijke politici in de kijker te brengen.Ook in de blogwereld zullen nieuwe blogs van 'kandidaten met ambitie' over plaatselijke toestanden openbloeien. Laat duizend bloemen bloeien... het komt de democratie en de burger ten goede. Maar ondertussen wacht ons een mooie zomer, en dan kijken de mensen geen tv, en slaan ze een praatje met de buren.

Geschreven door Lieven om 09:04 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 25 juni 2005

Over gazetten...

Mooie discussie tussen de kwaliteitsgazetten De Standaard en De Morgen. Vandaag antwoordt de Standaard lichtjes in een column op de beschuldiging dat de Standaard het Vlaams Belang als een normale partij behandeld. De Morgen houdt stand in het cordon sanitaire als enigste gazet in Vlaanderen. progressief ? Nee helemaal niet! . Hoofdredacteur en coryfee Yves koketteert reeds jaren met blauwe logebroeders en heeft derhalve zijn roots en zijn brave socialistische achterban aan de paarse regering verkocht. De katholieke Standaard probeert langzaam en braafjes te veranderen naar een open, graag gelezen en met trakteertoestanden krant. Marketing moet, ook als je ernstig wilt blijven. Het punt in de VB discussie is uiteraard hoe je omgaat met een bende bedriegers die zich op Vlaams-nationalistische en antipolitieke gevoelens beroepen en daarmee de grootste partij in Vlaanderen worden. Geef je ze ruimte ; aandacht en een forum. Of sabel je ze elke keer neer ? Ik kijk niet graag naar een artikel, naar een column. In een krant staat meer. De egobladzijden van de Morgen over trends, fassion en sex ergeren me mateloos, de Standaard heeft te veel beursnoteringen. Ik mis in alle kranten wat een werkmens mag of moet verdienen.( vind je wel op http://www.groupes.be/ned/frset_global.asp?Content=http://www.groupes.be/ned/actualiteit.html)Ik lees te veel HRM-gewauwel, te weinig echte reportages over hoe het er echt in een bedrijf aan toe gaat. Dus wat rest er anders dan gericht te internetten ? Zij delven op termijn hun eigen graf. We kopen geen gazet om CD's;boeken, prijskampen, handdoeken, biografieën, met afslagbonnetjes te kunnen kopen. Ik koop een gazet om s'morgens een vriendelijke lacht te krijgen van het madammeke ...

Geschreven door Lieven om 14:20 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 23 juni 2005

Cuba SI

Tropisch weer brengt tropische herinneringen. Cuba waar we salsa dansten in de internationale camping El Abra ,waar we voor het eerst gingen duiken,waar we Frans Wuytack voor het eerst ontmoetten. Waar we de varkensbaai bezochten en krokodil aten.Waar we zwetend in onze cabanas tot s'morgens muziek uit de nabijlegen cubaanse campings konden horen. Cuba waar de George ons mojito leerde drinken en maken.

Het Mojito-recept
Men neme een glas, 1/3 witte rum ( geen bacardi= miamese maffia, liever wereldwinkelrum) 2 koffielepels vloeibare rietsuiker, frisse muntblaadjes (pletten), een halve limoen ( of limon-pulco)2 druppels angosta, aanvullen met bruisend water en ijsblokken.

De friste coctail ter wereld,waarvan Ernest Hemmingway er sloten van dronk in de Bodegito del Medio in Havanna. Cuba is het land waar toerisme en muziek( Omara Portuando komt naar het blue-note Festival in Gent op 24 juli) een mix van aantrekkingskracht en overleving aan de bevolking geven. Iedereen weze gewaarschuwd: zoals overal waar armoede heerst ben je een wandelende dollar in de straat.Ook in Cuba, waar Fidel zelfs de zwarte markt controleert om zijn munt te vrijwaren van speculatie en om de binnenlandse markt te stimuleren. Maar er is geen of weinig analfabetisme, goede en goedkope medische zorg. In de trova's( muziekclub waar ouderen komen spelen) vind je gelukkige oude mensen. Het land waar de officials willen tonen dat hun systeem werkt, beter werkt dan in de rest van de wereld.Stilaan begint men met mondjesmaat toe te geven dat er toch hier en daar problemen zijn. Een Cubaanse delegatie vorige week in ons land gaf toe dat de arbeiders die in de gemeentes aan de sociale woningbouw werkten niet meteen de best geschoolde en de best betaalde waren. Voor het eerst hoorde ik iets anders dan dat iedereen gelijker was dan iedereen en er geen discriminatie bestond.Misschien het begin van de maatschappelijke vernieuwing daar op Cuba ?

Geschreven door Lieven om 16:22 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 21 juni 2005

Colombia, het gevaarlijkste land ter wereld om syndicalist te zijn

Zopas zijn de Colombiaanse mannen van de USO ( Colombiaanse pertroleumvakbond) langs geweest. Zij waren in ons land om een getuigenis voor te bereiden voor een commissie bij de Internationale Arbeidsorganisatie. Dit is pas achter de rug en had positieve resultaten. In oktober gaat een IAO-missie ter plaatse gaan onderzoeken hoe het daar juist zit met de syndicale rechten en vrijheden. Tja, ik vrees dat ze er nogal gaan schrikken.Niet alleen zijn er de voorbije jaren nogal wat syndicalisten vermoord, ontvoerd, moeten vluchten : slechts 1% van de bevolking heeft een CAO, slechts 5% is gesyndiceerd. Dit alles in een klimaat van geweld, privatisering, armoede drugshandel, maffia-bendes,para-miliatairen,kortom een klimaat dat meer aan oorlog dan aan vrede en democratie doet denken.De petroleumvakbond slaagt er ondanks alles in nog iets te doen: zij hebben 4500 leden, 150 militanten, een gazet, en een CAO. Vorig jaar staakten zij in het staatsbedrijf ECOPETROL, en konden een akkoord bereiken. Maar in Colombia is natrappen de regel: 245 werknemers werden ontslagen. Volgens de wet is staken onwettelijk.De rechtbank zei dat de staking toch mocht, de regering lapte de uitspraken van de rechtbank aan zijn laars. Daarvoor trokken zij nu naar Geneve om niet in een totale rechteloosheid en chaos terecht te komen. Zij krijgen gelijk, nu kijken wat er in de praktijk veranderd....

Geschreven door Lieven om 12:31 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 18 juni 2005

Ramon, schepen van Cultura

Ooit kampeerden we in Spanje en ontmoette ik iedere avond aan het zwembad Ramon. Hij deed juist hetzelfde als ikzelf: rond zes uur s'avonds met de kinderen zwemmen zo dat ze daarna moe in bed konden en er nog wat tijd overbleef voor een rustige avond. We werden vrienden en hij vertelde vurig over de politieke uitdagingen in Catalonië. Een linkse en groene nationalist. Jaren erna was hij door de nederlaag van de socialisten bij de gemeenteraadsverkiezingen op de wip komen te zitten met zijn ene zetel. Hij verkocht zijn huid duur, werd schepen en vormde een coalitie met de communisten en de katholieken en de groene/ nationalisten. Amper twee jaar later kon hij als schepen van cultuur reeds indrukwekkende realisaties in Los Franqueses voorleggen. Zo was er een nieuwe en moderne biblitheek gebouwd en een opleidingscentrum voor werklozen. Nochtans was de erfenis van het voormalige stadsbestuur zeer negatief zoals: een beperkte en corrupte gemeenteadminstratie met amper 48 ambtenaren... De nieuwe coalitie bleef niet bij de pakken zitten en zorgde voor zeer veel ( zij het tijdelijke) aanwervingen, trok naar Madrid om het oude militaire vliegveld tegen een spotprijsje aan te kopen, en bereikte een extra stopplaats voor de trein. Zij dreven handel als geen ander en verruimden daarmee de investeringsmogelijkheden van de stadskas. Een gedeelte van het militair vliegveld verkochten zij aan bedrijven, met de opbrengst werd het opleidingscentrum voor werklozen gefinancieerd. De naam van de stopplaats voor het station verkochten zij in ruil voor een petanqueplein aan het naburige Granollers. De officiële ontvangst die ons te beurt viel in Los franqueses blijft een mooie herinnering..

Geschreven door Lieven om 11:25 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 16 juni 2005

Levenslang privatiseren

Komt de blauwe voorzitter mij deze morgen op mijn nuchtere maag vertellen dat het nu genoeg geweest is. De Vlaamse dienst voor beroepsopleiding moet zijn opleidingen privatiseren. DE VDAB'ers zijn traag en lui. Daarom zijn er zo veel langdurige werklozen in ons arm Vlaanderen.De dag kabbelt verder en ik lees wat ik als wist: een groot deel van de opleidingen van de VDAB zijn al in handen van privéorganisaties die opleidingen geven. Mijn madam zegt dat er een werkgeversfederatie van de privéopleiders opgericht is en dat die nu een "luisterend" oor in de VLD gevonden hebben. Wat is er nu belangrijk ? Wel plots weet iedereen wat de nieuwe VDAB-baas Fons nu moet doen: de VLD zegt privatiseren, Frank, de vroegere baas van Fons vindt dan weer dat ook de (laag)-geschoolden meer aan de lessenaar moeten zitten, de werkgevers vinden dan weer dat vooral direct inzetbare producten moeten afgeleverd worden. Zo moeten zij niet investeren in opleiding voor hun werknemers, maar intussen worden de eisen die zij aan hun werknemers stellen steeds specifieker , steeds gespecialiseerder. Algemene opleiding is alleen goed voor kaders en middenkaders-met -hoop-op promotie. Zij moeten er niet zo veel van kennen , goed kunnen rekenen en liefst overal een mangementswoordje kunnen placeren. Misschien worden zij nog wel ooit Manager van het jaar, nietwaar ? De praktijk staat in schril contrast met de doelstellingen van Lissabon: de Europeanen zouden de slimste mens ter wereld worden door opleiding en vorming en zo onze welvaart en de toekomst van onze kinderen veilig stellen. Levenslang leren heet dit. Voor pubers die nu in de blok zitten klinkt het precies als levenslange opsluiting....

Geschreven door Lieven om 16:18 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 14 juni 2005

Belgisch in Venezuela

We bezochten ooit een hemel op aarde Puerto Colombia, niet ver van Choroni, na een helse rit vanuit Caracas. Na een lange vlucht werden we in de luchthaven uitgeschud. Namen een oude Amerikaanse taxi, recht de bochten in op een zondagavond. Na een urenlange tocht kwamen we in in het gereserveerde hostalletje Colonial aan in Puerto Colombia, een dag te vroeg, geen plaats meer. Gelukkig was er net iets aan de achterdeur en konden we de dag erop wel terecht. De 75-jarige uitbater, een Zwitser, zat zijn centen te tellen. Hij had voor zijn oude dag een mooie Cubaanse als toetje ingehuwd. Moet kunnen, zo op je oude dag. De pensioenfondsen zijn geen geldig alternatief voor zoiets. Aan de onthaaldesk (een mooi woord voor een kleine toog) hing een briefje: ontdek de jungle met een ervaren gids. Wij gingen er voor en ontmoetten Stefaan Vanfleteren. Geboren in Gent, van een Marokaanse/Spaanse moeder, een Russische/Belgische vader. Vanaf zijn 9 jaar in Venezuela.Kinderen in USA, een restautant afgebrand in Chroroni. Nu gids om den brode. Hij kende de jungle ( Parque Henri Pittier) als zijn broekzak. Door de gutsende regen verkenden we bloemen, kruidendokters, een cacaoplantage, een vervallen suikerrietpersing( de drijfkracht een ezel was de dag voordien 'schielijk' overleden) en een prachtig bos. Zijn droom was de cacaoproductie opnieuw te kunnen starten en daar geld voor te vinden. Zij hadden hem reeds vriendelijk ontvangen op de Belgische ambassade.Maar hoe zou het nu zijn daar in de jungle van Venezuela met zijn droom ?In ieder geval: nog altijd even mooi..

Geschreven door Lieven om 22:42 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 12 juni 2005

Kursaal Oostende renové

Ik bezocht onlangs het kursaal van Oostende. De voormalige bunker uit de Atlantikwahl had veel van zijn grandeur verloren maar staat nu volop in de vernieuwingsteigers. Dit beschermd monument werd volledig op de horeca heringericht: met een moderne Internet- Gezonde Mac Donalds eettoestand, een koffiebar, een loungebar ( dit is een discotheek met dure drankjes waar je als snob kan rondhangen) een restaurant : dit alles onder de faam en naam van Pierre Wynants. Het reastaurant kwam wereldwijd in het nieuws omdat de Michelinsterren al toegekend waren nog voor het open was. Gratis en goede reklame. De prijzen zijn daarenboven nog te doen. Zo moest een bedrijfsmanager tot zijn spijt vaststellen dat ook zijn secretaresse zich een etentje in dat restaurant kan veroorloven. De stad Oostende participeert in de exploitatie om het handelsfonds in handen te houden tot groot ongenoegen van de blauwe judocoach Dedecker. Want ondernemen mag de staat alleen met verlies, niet met winst in zicht.
Aan de ingang Marvin Gaye, de Amerikaanse zanger die in de jaren 80 berooid in Oostende aanspoelde. Hij schreef er zijn grootste hits. Met de grote concertzaal met plaats voor 2200 toeschouwers, annex vip-ruimte, ziet het er goed uit. Alles met mobiele bar, waarbij via een ingenieus leidingensysteem de tapinstallaties via de kelder mobiel op verschillende punten kunnen ingeschakeld worden.Er waren reeds in dit eerste seizoen een paar grote opmerkelijke mediaevenementen zoals de verkiezing van Miss België, de Tsunami-show en de verkiezing van de westvlaming van het Jaar. Naast de artiestenloges, zie je personeel druk afwassen. Het herinnert mij aan de tekst van Brel waar hij over een sjieke madam zingt die paradeert en rijke heren verleidt, terwijl hij afwast in het hotel Alcazar.
De grote zaal kan je blijkbaar huren voor € 5000.
Dan is er nog de Delvaux-zaal. Er was een congres aan de gang waar artsen onderzochten hoe ze de ziekteverzekering via gesplitste prestaties en extra honoraria nog meer in het rood kunnen duwen. Niet alleen het muurfresco van Delvaux, maar ook de sociale zekerheid moet gerestaureerd worden....

Geschreven door Lieven om 13:20 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 9 juni 2005

De dag van de uitzendkracht

Morgen 10 juni organiseren de bazen van de Interim de dag van de uitzendkracht. De kantoren krijgen een affiche, de interims een badge met bravo. Goedkoop . Zo worden zij een sandwichman van de Interim. Niet dat die werknemers er om vragen. Meestal hebben zij geen andere keuze. De uitzendkantoren stellen het voor als de nieuwe vrijheid: werken als je zelf wil. De realiteit is anders : gevaarlijke jobs, onvaste uren en werken als het de baas past. In het bedrijf ben je meestal de invaller, niet echt een collega. Personeelsfeestjes,geboortes, cadeautjes van de collega's zijn er dan echt ook niet bij. Maar ja, de keuze is vandaag tussen niks of iets. Voor jou inspanning rekenen uitzendkantoren er 2,86% bovenop het bruto. Denk ik. Mooie madammen, net naast een missverkiezing gegrepen, zitten in middelgrote en grote stadscentra voor ramen te lokken. Het speciale licht is er net niet bij. Zij moeten gespecialiseerde werknemers vinden, die voor een prijsje de moeilijkste jobs opknappen. In de gevaarlijkste situaties; vraag het eens aan de werknemers van kerncentrales;de shutdowns in scheikundebedrijven. De cijfers van de arbeidsongevallen liegen niet.Maar dit is pas flexibiliteit, de natte droom van de werkgevers: geen risico's, geen personeelskosten, alleen 'andere kosten'. Fictief, maar prachtig in een bedrijfsbalans. Mag wel iets kosten, maar niet te veel. Bravo !

Geschreven door Lieven om 21:55 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 7 juni 2005

Vreemd bouwen

Vandaag in alle kranten een zeer opmerkelijke persmededeling van Marc Dillen, algemeen secretaris van de Vlaamse Confederatie Bouw: de mensen die werkzoekend zijn voor de bouw en als dusdanig ingeschreven bij de Vlaamse dienst voor Arbeidsbemiddeling ( meer dan 40.000) zijn volgens deze superwerkgevers niet goed genoeg. Die smijten we uit de cijfers van de VDAB zegt Marc Dillen. (Binnenkort uit de RVA-cijfers ?- Zonder recht op uitkering ?)
Zijn categoriën die moeten " uitgezuiverd" worden: werklozen van meer dan een jaar, ouderen dan 40 jaar, schoolverlaters zonder ervaring... kortom ongeveer iedereen die niet onmiddelijk rendeert en inzetbaar is. Dan zijn er nog zo nog 1327 mensen die om allerlei onbegrijpelijke redenen de 13500 vacatures nog niet ingevuld hebben. Hoe oud is Dillen dan wel zelf ? Jonger dan 40 zeker niet ! Maar laat mij toe de cijfers van Dillen in twijfel te trekken, het zou niet de eerste keer zijn dat hij cijfers aan zijn visie wat losjes aanpast. Zo durft hij wel zeggen dat de cijfers van renovatie in de bouw te laag liggen, omdat niet alle renovatie in de cijfers opgenomen is. Of zegt hij hier gewoon dat er in de renovatie wel veel zwartwerk is ? Maar het punt moet nog komen: sinds maanden hamert de bouwconfederatie op dezelfde nagel: regulariseer alle bouwvakkers uit de voormalige Oost-bloklanden in een keer. Om het met andere woorden te zeggen: iedereen die meer dan 12 uur in de bouw wil werken, iedereen die in kotjes wil leven en slapen, geen vragen stelt over veiligheid, vakbonden en CAO's is welkom. Zo verging het de Portugese bouwarbeiders, zo vergaat het de Poolse, Moldavische, Romeense bouwvakkers. In december 2004 verspreidde meneer Dillen een persmededeling dat de Vlaamse Confederatie Bouw een actieplan klaar had tegen illegale tewerkstelling. Amper zes maanden later is de concurrentie voor de "eerlijke" bouwbedrijven onhoudbaar geworden. De pers doet er goed aan de persmedelingen en de verklaringen van Marc Dillen ( Familie van ?) goed bij te houden.... de wind zal wel nog een paar keer draaien en enige dossierkennis kan wel van pas komen !

Geschreven door Lieven om 20:06 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 6 juni 2005

Communicatiekunst

De rel tussen de Nederlanse premier Balkenende en onze Superdiplomaat Karel Degucht heeft wel iets: binnenkort komen de Nederlanders opnieuw Brussel heroveren. Ondertussen staat iedereen wel op zijn achterste poten. De Gucht verklaart aan een huiskrant dat de Nederlandse premier stijf is en op Harry Potter lijkt. Hij wil daarmee eigenlijk zeggen dat de Hollanders gewoon wereldvreemd zijn en daarmee Nee tegen Europa gezegd hebben. Balkenende, ook niet van gisteren, zit juist met een probleem. De Fransen zijn voor hun nee gestrafd en de eerste minister moest gaan. Juncker, de populaire Luxemburger zegt als Luxemburg ook nee zegt ,dat hij ook weg gaat. Oeps en die Nederlandse premier blijft zitten. Gelukkig is daar onze Karel, die als bliksemafleider kan dienen en een externe vijand kan zijn voor het bedreigde Nederlandse volk. Karel zit echter juist in China en zegt dat hij dat niet gezegd heeft, als een bandje op het nieuws draait dat hij dat zo niet bedoeld heeft en als het nog erger wordt dat iedereen en zelfs de bandopnemer hem verkeerd begrepen hebben. Want het was niet op, maar off the record. Hij en ook zijn communicatieslaafje hebben nooit, maar ook nooit aan de liberale huiskrant hun zegen gegeven om dat betreffende interview ooit in de gazet te zetten.Hypokrieten ! Die mannen komen graag in de gazet, Karel zeker. Niet voor zijn eigen, maar om het hogere belang, de partij een plezier te doen en de VLD uit de storm te zetten van zelfkastijding. Ons land evolueert. Er zijn nog tijden geweest dat je als burger veroordeelt kon worden, wanneer je een buitenlands staatshoofd beledigde. Ik zal maar veronderstellen dat die tijden nu voorgoed voorbij zijn en onze staatsveiligheid met nuttiger opdrachten belast werd.

Geschreven door Lieven om 20:48 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 5 juni 2005

Het huis van Frida Kahlo

We bezochten vorig jaar het huis van Frida Kahlo. De casa Azul was vol mooie blauwe, gele en rode kleuren. Fel, zoals Frida geleefd en geschilderd had.Haar leven verliep nochtans niet over rozen. Zij had kinderverlamming en werd door een tram omver gereden,waardoor ze voor de rest van haar leven aan haar bed gekluisterd werd. Frida trouwde op 22-jarige leeftijd met de 20 jaar oudere Diego Riviera, de bekendste Murales-kunstenaar van Mexico.Hij verzamelde de pre-colombiaanse gebruiksvoorwerpen die je in de tuin en het huis kunt zien. In de nabijheid vind je ook het huis van een van haar minnaars Trotsky,die op uitnodiging van Riviera naar Mexico gevlucht was voor Stalin. Trotsky werd met een pikhouweel aan zijn bureel vermoord door een Catalaanse spion die zich als een Belgische journalist had voorgesteld.
Maar terug naar Frida's huis. Naast belangrijke werken van Frida Kahlo en Diego Rivera zie je in het huis ook het bed van Frida, met spiegel, zo dat ze zichzelf kon schilderen.Naast het bed een fotocollage met Marx, Engels,Lenin, Stalin en Mao.Op het bed één van de 22 beschilderde korsetten met de communistische ster, waar Frida mee deelnam aan de betogingen.Boven het bed een schilderij van een doodgeboren kind, want Frida kon geen kinderen krijgen. Frida was eerder bescheiden over haar schilderijen en Diego moest haar bijna dwingen om voor het eerst in New York te exposeren. Haar eerste expositie in Mexico tekent haar lijden. Bij de vernissage werd de erg zieke Frida midden de tentoonstelling geplaatst in haar bed. Het had allemaal veel weg van een afscheidsplechtigheid, een levende begrafenis.Maar haar schilderijen overleefden.Wil je meer lezen of zien, klik op de foto of ga naar de volgende link http://www.cnca.gob.mx/cnca/inah/monuhis/fazul.html
Toeval of niet op donderdag 9 juni staan de kranten vol met de aankondiging van een tentoonstelling met werken van Frida Kahlo in Tate Modern in London tot 9 oktober 2005 (www.tate.org.uk)

Geschreven door Lieven om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

1 reactie op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Het leven zoals het is