DE BROER VAN HUDSON TAYLOR

Ik wens jullie vrede.

TWEEDE PAASDAG

Bang voor de Joden, weggekropen achter gesloten deuren, zitten de leerlingen van Jezus bedrukt bij elkaar. Je kunt niet tegelijk bang zijn én vrede hebben. Het één sluit het ander uit. Wanneer de Heer bij binnenkomst hun 'vrede' wenst, dan is dat heel iets anders dan wanneer wij iemand een fijne vakantie 'wensen'. Wij kunnen geen invloed op hun vakantie uitoefenen. Maar de Heer Jezus zegt hier feitelijk: 'Ik gebied dat er vrede in je hart is.' Zo gebood Hij bijvoorbeeld ook de wind toen Hij sprak: 'Zwijg stil', waarop de wind ging liggen. Hier stroomt de blijdschap meteen royaal naar binnen.

19 Op de avond van die eerste dag van de week waren de leerlingen bij elkaar; ze hadden de deuren afgesloten, omdat ze bang waren voor de Joden. Jezus kwam in hun midden staan en zei: ‘Ik wens jullie vrede!’ 20 Na deze woorden toonde hij hun zijn handen en zijn zijde. De leerlingen waren blij omdat ze de Heer zagen. 21 Nog eens zei Jezus: ‘Ik wens jullie vrede! Zoals de Vader mij heeft uitgezonden, zo zend ik jullie uit.’ 22 Na deze woorden blies hij over hen heen en zei: ‘Ontvang de heilige Geest. 23 Als jullie iemands zonden vergeven, dan zijn ze vergeven; vergeven jullie ze niet, dan zijn ze niet vergeven.’

24 Een van de twaalf, Tomas (dat betekent ‘tweeling’), was er niet bij toen Jezus kwam. 25 Toen de andere leerlingen hem vertelden: ‘Wij hebben de Heer gezien!’ zei hij: ‘Alleen als ik de wonden van de spijkers in zijn handen zie en met mijn vingers kan voelen, en als ik mijn hand in zijn zij kan leggen, zal ik het geloven.’ 26 Een week later waren de leerlingen weer bij elkaar en Tomas was er nu ook bij. Terwijl de deuren gesloten waren, kwam Jezus in hun midden staan. ‘Ik wens jullie vrede!’ zei hij, 27 en daarna richtte hij zich tot Tomas: ‘Leg je vingers hier en kijk naar mijn handen, en leg je hand in mijn zij. Wees niet langer ongelovig, maar geloof.’ 28 Tomas antwoordde: ‘Mijn Heer, mijn God!’ 29 Jezus zei tegen hem: ‘Omdat je me gezien hebt, geloof je. Gelukkig zijn zij die niet zien en toch geloven.’

30 Jezus heeft nog veel meer wondertekenen voor zijn leerlingen gedaan, die niet in dit boek staan, 31 maar deze zijn opgeschreven opdat u gelooft dat Jezus de messias is, de Zoon van God, en opdat u door te geloven leeft door zijn naam.

Joh.20:19-31

Christus is degene die vrede gééft. De 'vrede' (sjaloom) die Hij geeft, is veel meer dan afwezigheid van oorlog of wat voor miserabele levensomstandigheden ook. De omstandigheden veranderden niet voor de leerlingen. De haat van de Joden voelden ze dwars door de deuren heen, die zij uit vrees voor de Joden hadden gesloten. Dát veranderde niet, maar zijzelf veranderden toen zij de Heer zagen verschijnen en zijn vredegroet hoorden. Tot tweemaal toe sprak hun Meester: 'Ik wens jullie vrede!' Maar bij de tweede groet laat Hij er meteen op volgen dat het niet zijn bedoeling is dat zij thuis bang bij de pakken zullen blijven neerzitten, maar dat ze de deuren wijd open moeten gooien om daarbuiten zijn werk voort te zetten in de kracht van de heilige Geest, die Hij op hen blaast, als een voorproef van de uitstorting van de heilige Geest op de Pinksterdag. En zo is het inderdaad gegaan. Hij heeft hen uitgezonden in de wereld met zijn vrede in hun harten. Die vrede hebben ze steeds - in leven en in sterven, ook toen ze doodgemarteld werden - op de juiste tijd ervaren.

Hij zag het en geloofde.

EERSTE PAASDAG

Vele namen van theologen en dominees - te veel om op te noemen - zouden vermeld kunnen worden, die absoluut niet geloven dat Christus' graf leeg was, en die tot hun laatste snik zullen blijven ontkennen wat Johannes ons hier vertelt. Hij schrijft hier met eigen hand over zichzelf dat hij het zag én geloofde. Wát zag hij? Dat de doeken waarin het lichaam van de Meester gewikkeld was geweest in het graf lagen, maar dat de Heer er niet meer was. Het graf was helemaal leeg! En apart van die doeken lag de doek die om Jezus' hoofd gebonden was geweest. Nu kennelijk in alle rust opgerold en netjes neergelegd door de opgestane Heer.

Vroeg op de eerste dag van de week, toen het nog donker was, kwam Maria uit Magdala bij het graf. Ze zag dat de steen van de opening van het graf was weggehaald. 2 Ze liep snel terug naar Simon Petrus en de andere leerling, van wie Jezus veel hield, en zei: ‘Ze hebben de Heer uit het graf weggehaald en we weten niet waar ze hem nu neergelegd hebben.’ 3 Petrus en de andere leerling gingen op weg naar het graf. 4 Ze liepen beiden snel, maar de andere leerling rende vooruit, sneller dan Petrus, en kwam als eerste bij het graf. 5 Hij boog zich voorover en zag de linnen doeken liggen, maar hij ging niet naar binnen. 6 Even later kwam Simon Petrus en hij ging het graf wel in. Ook hij zag de linnen doeken, 7 en hij zag dat de doek die Jezus’ gezicht bedekt had niet bij de andere doeken lag, maar apart opgerold op een andere plek. 8 Toen ging ook de andere leerling, die het eerst bij het graf gekomen was, het graf in. Hij zag het en geloofde. 9 Want ze hadden uit de Schrift nog niet begrepen dat hij uit de dood moest opstaan. 10 De leerlingen gingen terug naar huis.

11 Maria stond nog bij het graf en huilde. Huilend boog ze zich naar het graf, 12 en daar zag ze twee engelen in witte kleren zitten, een bij het hoofdeind en een bij het voeteneind van de plek waar het lichaam van Jezus had gelegen. 13 ‘Waarom huil je?’ vroegen ze haar. Ze zei: ‘Ze hebben mijn Heer weggehaald en ik weet niet waar ze hem hebben neergelegd.’ 14 Na deze woorden keek ze om en zag ze Jezus staan, maar ze wist niet dat het Jezus was. 15 ‘Waarom huil je?’ vroeg Jezus. ‘Wie zoek je?’ Maria dacht dat het de tuinman was en zei: ‘Als u hem hebt weggehaald, vertel me dan waar u hem hebt neergelegd, dan kan ik hem meenemen.’ 16 Jezus zei tegen haar: ‘Maria!’ Ze draaide zich om en zei: ‘Rabboeni!’ (Dat betekent ‘meester’.) 17 ‘Houd me niet vast,’ zei Jezus. ‘Ik ben nog niet opgestegen naar de Vader. Ga naar mijn broeders en zusters en zeg tegen hen dat ik opstijg naar mijn Vader, die ook jullie Vader is, naar mijn God, die ook jullie God is.’ 18 Maria uit Magdala ging naar de leerlingen en zei tegen hen: ‘Ik heb de Heer gezien!’ En ze vertelde alles wat hij tegen haar gezegd had.

Joh.20:1-18

Petrus en Johannes dachten eerst allebei dat, zoals Maria hun vertelde, de Heer uit het graf was weggenomen. We kunnen ons hun verbazing voorstellen dat de doeken er wel lagen. Wat moesten zij daarvan denken? Want, zo lazen wij: ze hadden uit de Schrift nog (steeds) niet begrepen dat Hij uit de dood moest opstaan. Johannes geloofde vanaf dat moment dat de Heer was opgestaan! Maria bleef huilend bij het graf achter. Ze ruilde haar rouwkleed al gauw in voor een vreugdedans, want vooroverbuigend in het graf zag ze daar twee engelen zitten in witte kleren die haar vroegen waarom ze huilde. Toen ze de reden van haar verdriet had verteld en omkeek, meende zij de tuinman te zien, niet wetende dat hij de opgestane Heer was. Eerst toen Hij haar naam uitsprak: 'Maria', herkende zij Hem, draaide zich om en zei 'Rabboenie' (Grote Meester).

Jammer dat Petrus en Johannes zo'n haast hadden om thuis te komen. Doe als Maria, buig je voorover, luister naar Gods boodschappers, keer je om naar Christus, de Opgestane, die ook jou bij je naam roept.

Want U bent bij mij.

Vandaag is het 'stille zaterdag', zoals we dat wel noemen. Geen officiële feestdag, en we zouden er eerlijk gezegd ook niet zo goed raad mee weten. Op vrijdag is de Heiland gestorven en in het graf gelegd. Op zondag, de eerste dag van de week, is Hij weer uit de dood opgestaan. De dag daartussenin was de sabbat, en díe hele dag bracht Hij door in het graf. De Bijbel zegt ons niets rechtstreeks over die korte periode. Maar als Hij tegen die éne moordenaar, hangend aan het kruis naast Hem, kon zeggen: 'Heden zult u met Mij in het Paradijs zijn' - dan betekent dat toch dat Hij daar óók zou zijn in de tegenwoordigheid van God. 'U bent bij Mij' - dat hield niet op toen Hij stierf. En we mogen zeggen: het houdt ook niet op voor christenen, als zij sterven.

Zo ging in vervulling wat de Schrift zegt.

GOEDE VRIJDAG

Het is wis en waarachtig niet toevallig dat een van de soldaten op het idee komt over het kleed van de Heer Jezus het lot te werpen in plaats van het in stukken te scheuren. Eeuwen tevoren had God al aangekondigd dat dit zou gebeuren. En niet alleen dat. Ook het verraad van Judas en veel meer wat met de kruisiging van Gods Zoon verband houdt, is van te voren op verscheidene plaatsen door het Woord van God aangekondigd. De vervulling van alle Bijbelse profetieën zullen, achteraf, voor alle mensen die het niet wilden geloven, het verbluffende bewijs leveren dat Jezus aan het kruis gestorven is, en zij zullen zich verbijsterd afvragen waarom zij het niet hebben geloofd!

Twee keer wijst Johannes in dit hoofdstuk erop, dat de Schrift van tevoren geprofeteerd heeft van bijzondere details rondom het lijden en sterven van de Christus. Eerst in verband met het werpen van het lot over het aan-één-stuk-geweven-kleed van Jezus en daarna dat de Schrift voorzegd heeft dat er geen been van de Messias gebroken zou worden. En dat zijn lichaam doorstoken zou worden en dat mensen op Hém hun blik zouden richten. Zó is het gebeurd! Vanaf het begin van de zondeval van Adam en Eva heeft Eén de totale regie over de geschiedenis van de mensheid: God! Ook al spannen, onder Satans aanvoering, alle machten van de wereld samen om Gods plannen te verijdelen, God leidt alle dingen overeenkomstig zijn heilsplan. De vrijwillige zoendood van zijn eigen Zoon, die de zonde van de wereld wegneemt, is daarvan de grondslag en de garantie. De aarde, die door ons toedoen voor miljarden mensen een onleefbaar oord is geworden, is in barensnood. Maar Christus' kruisdood garandeert de geboorte van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde.

Volg mij na.

Goed voorbeeld doet goed volgen. Het is nooit de bedoeling anderen na te doen, maar wel om hun geloof na te volgen. Het geloof, dat afziet van zichzelf en zich richt op God en Christus en uitziet naar zijn kracht en bijstand, om het plan dat God met ons leven heeft te realiseren.

Maar, let op! Een christenleven wordt altijd gekenmerkt door het kruis van Christus (kruis-dragen). Géén volgeling komt daar onderuit. Blijf dat kruis, waaraan Christus gehangen heeft om jou eeuwig leven te geven, liefhebben. Schaam je er niet voor, heb het lief zoals Hij jou heeft liefgehad en Zichzelf voor jou overgegeven heeft.

Ik ga recht op mijn doel af.

Het leven wordt er stukken makkelijker op wanneer je je kunt richten op maar één doel. Alles kan aan dat ene doel 'volmaakt' ondergeschikt gemaakt worden. Niet iedere christen is zo ver. Paulus moedigt hen aan op de ingeslagen weg vorderingen te maken. Dat heeft alles te maken met je persoonlijke beslissingen. Jouw ambities moeten ondergeschikt gemaakt worden aan het plan dat God met jouw leven heeft. Wanneer je je op God richt, worden al je ambities door Hem in de juiste richting geleid; wanneer jouw ambities echter voorop staan en God op het tweede plan staat, mis je Gods doel!

12 Niet dat ik al zover ben en mijn doel al heb bereikt. Maar ik houd vol in de hoop eens dat te kunnen grijpen waarvoor Christus Jezus mij gegrepen heeft. 13 Broeders en zusters, ik beeld me niet in dat ik het al heb bereikt, maar één ding is zeker: ik vergeet wat achter me ligt en richt mij op wat voor me ligt. 14 Ik ga recht op mijn doel af: de hemelse prijs waartoe God mij door Christus Jezus roept. 15 Hierop moeten wij ons allen als volmaakte mensen richten. Mocht u er op enig punt anders over denken, dan zal God het u wel duidelijk maken. 16 In ieder geval, laten we op de ingeslagen weg voortgaan.

Filippenzen 3:12-16

12 HEER, geef ons vrede,

alles wat wij deden, hebt u voor ons gedaan.

13 HEER, onze God,

andere heren hebben ons in hun macht gehad,

maar alleen uw naam zullen wij prijzen.

14 Doden zullen niet herleven, schimmen niet opstaan.

U bent tegen hen opgetreden, hebt hen vernietigd,

elke herinnering aan hen hebt u uitgewist.

15 Uw volk hebt u groot gemaakt, HEER,

en zo voor uzelf roem verworven.

U hebt uw volk groot gemaakt

en het land naar alle kanten uitgebreid.

16 HEER, in onze nood hebben wij u gezocht;

toen u ons tuchtigde, riepen wij u aan.

17 Zoals een zwangere vrouw in barensnood

ineenkrimpt en schreeuwt in haar weeën,

zo verschenen wij voor u, o HEER.

18 Wij waren zwanger en krompen ineen,

maar al wat we baarden was lucht;

wij brachten het land geen uitkomst,

op aarde werd geen mens meer geboren.

19 Jullie doden zullen herleven, de lijken opstaan.

Ontwaak, jullie daar in het stof, en jubel!

Uw dauw is een dauw die leven geeft,

de aarde brengt haar schimmen weer tot leven.

20 Trek je terug in je kamers, mijn volk,

en sluit de deur achter je.

Nog een korte tijd, tot de woede bekoeld is.

21 Zie hoe de HEER zijn woning verlaat

en de mensen op aarde voor hun wandaden laat boeten.

Het onschuldige bloed dat op haar is vergoten

wordt door de aarde aan het licht gebracht,

ze zal het niet langer verbergen.

Jes.26:12-21

Ik wil Christus kennen.

Waarop bouwen wij onze eigenwaarde? Waarop laten wij ons voorstaan? Op onze status? Onze principes? Onze Bijbelgetrouwheid? Onze degelijkheid? Ons aanzien in de maatschappij of in de christenheid? Paulus bezat het allemaal, inclusief een succesvolle briljante carrière, maar hij schudde het van zich af als vuilnis. Om vergeving te ontvangen? Nee! Om naar de hemel te kunnen gaan? Nee! Sinds hij Christus ontmoette, was het zijn fascinatie Hém echt te leren kennen. Geen theoretische kennis, maar kennis gebaseerd op een leven met Jezus, van stap tot stap, door dik en dun.

1 Voor het overige, broeders en zusters, laat de Heer uw vreugde blijven. Ik heb er geen moeite mee te herhalen wat ik u al geschreven heb; het is voor uw eigen bestwil. 2 Pas op voor die honden met hun kwalijke praktijken, pas op voor die versnijdenis van ze! 3 Wij zijn het die besneden zijn, wij verrichten onze dienst door de Geest van God en laten ons voorstaan op Christus Jezus, niet op onszelf, 4 hoewel ik redenen genoeg zou hebben om op mezelf te vertrouwen. Als anderen menen dat te kunnen doen, dan kan ik dat zeker. 5 Ik werd besneden toen ik acht dagen oud was en behoor tot het volk van Israël, tot de stam Benjamin, ik ben een geboren Hebreeër met de wetsopvatting van een farizeeër 6 en heb de gemeente fanatiek vervolgd. Aan wat er in de wet over gerechtigheid staat, voldeed ik volledig. 7 Maar wat voor mij winst was, ben ik omwille van Christus als verlies gaan beschouwen. 8 Sterker nog, alles beschouw ik als verlies. Het kennen van Christus Jezus, mijn Heer, overtreft immers alles. Omwille van hem heb ik alles prijsgegeven; ik heb alles als afval weggegooid. Ik wilde Christus winnen 9 en één met hem zijn – niet door mijn eigen rechtvaardigheid omdat ik de wet naleef, maar door die van God, de rechtvaardigheid die er is door het geloof in Christus. 10 Ik wil Christus kennen en de kracht van zijn opstanding ervaren, ik wil delen in zijn lijden en aan hem gelijk worden in zijn dood, 11 in de hoop misschien ook zelf uit de dood op te staan.

Filippenzen 3:1-11

HET LICHT VAN CHRISTUS LATEN ZIEN

Een christen wordt weleens vergeleken met een vuurtoren. Een vuurtoren moet licht verspreiden in het donker van de nacht. Dan kunnen de schepen de weg vinden naar de veilige haven. Als een vuurtoren die in de zee staat, geen licht verspreidt, is hij een gevaar voor de schepen in de omgeving. Ze lopen dan gevaar op de rotsen schipbreuk te lijden.

Het is de bedoeling dat een christen het licht van Christus verspreidt in zijn omgeving. Een christen die geen licht verspreidt, is een gevaar voor de mensen in zijn omgeving. Een christen verspreidt het licht niet alleen door wat hij zegt, maar vooral door wat hij doet. Het beste bewijs van het christelijk geloof is een christelijk leven. Zonder dat wij ons ervan bewust zijn, laten we het licht van Christus, die in ons woont, zien in onze omgeving. 'Het leven van Jezus moet zichtbaar worden in ons sterfelijke bestaan.

AANBIDDING

De reden waarom sommige mensen God niet vaak genoeg prijzen en aanbidden, is omdat zij Hem onvoldoende kennen. Hoe meer je Hem kent, hoe meer je opmerkt van zijn goedheid, en hoe meer je Hem zult danken en prijzen en aanbidden voor wie Hij is, en wat Hij heeft gedaan. En hoe meer je dat doet, hoe meer vreugde je in je hart zult ervaren.

Stormie Omartian

SCHIJN IN MIJ, SCHIJN DOOR MIJ

Volgens de Bijbel moeten de christenen schijnen als lichten in de wereld. In het oude Egypte was het de gewoonte om een kandelaar te plaatsen in een doorschijnende albasten vaas. Als zo'n licht brandde in een vaas, verspreidde de hele vaas licht in de omgeving. Dat is precies wat er gebeurt als de Heer Jezus in ons hart komt. Hij is het licht van de wereld en als Hij in ons woont, schijnt zijn licht door ons naar buiten. Dan valt de aandacht niet op ons, maar op de Heer Jezus. Dan wordt Hij verheerlijkt, dan wordt Hij bewonderd. Dan kunnen andere mensen de weg naar God vinden door het licht dat wij naar buiten laten schijnen. Dit licht laten we zien door onze woorden, maar nog meer door wat we als christenen doen, door onze wandel.

De Bijbel zegt: 'Want eens was u duisternis, maar nu bent u licht, door uw bestaan in de Heer. Ga de weg van de kinderen van het licht' (Efeziërs 5:8).

Of zoals een lied het zegt: 'Schijn in mij, schijn door mij' (Opwekking 334).

want eens was u duisternis maar nu bent u licht, door uw bestaan in de Heer. Ga de weg van de kinderen van het licht.  Het licht brengt goedheid voort en gerechtigheid en waarheid.

Efeziërs 5:

HEER, UW LICHT EN UW LIEFDE SCHIJNEN (334)A

Heer, uw licht en uw liefde schijnen

waar U bent zal de nacht verdwijnen.

Jezus, Licht van de wereld, vernieuw ons.

Levend Woord, ja uw waarheid bevrijdt ons.

Schijn in mij, schijn door mij.

Refrein:

Kom, Jezus kom,

vul dit land met uw heerlijkheid.

Kom heil'ge Geest, stort op ons uw vuur.

Zend uw rivier, laat uw heil

heel de aard' vervullen.

Spreek, Heer, uw woord:

dat het licht overwint.

Heer, 'k wil komen in uw nabijheid.

Uit de schaduwen in uw heerlijkheid.

Door het bloed mag ik U toebehoren.

Leer mij, toets mij, uw stem wil ik horen.

Schijn in mij, schijn door mij.

Refrein:

Kom, Jezus kom,

vul dit land met uw heerlijkheid.

Kom heil'ge Geest, stort op ons uw vuur.

Zend uw rivier, laat uw heil

heel de aard' vervullen.

Spreek, Heer, uw woord:

dat het licht overwint.

Staan wij oog in oog met U Heer.

Daalt uw stralende licht op ons neer.

Zichtbaar, tastbaar wordt U in ons leven.

U volmaakt wie volkomen zich geven.

Schijn in mij, schijn door mij.

Refrein:

Kom, Jezus kom,

vul dit land met uw heerlijkheid.

Kom heil'ge Geest, stort op ons uw vuur.

Zend uw rivier, laat uw heil

heel de aard' vervullen.

Spreek, Heer, uw woord:

dat het licht overwint.

U voert dezelfde strijd.

Let erop! De werkelijke tegenstanders zijn niet je geloofsgenoten, maar zij die het evangelie tegenstaan. Hun tegenstand heeft een dubbele betekenis: voor hén dat ze ten onder gaan en voor óns dat we gered worden. Deze strijd kan ons dus geen angst aanjagen, omdat de strijd zelf het bewijs is van hun nederlaag en ook van onze overwinning. Sterker nog: deze strijd te strijden en te ondergaan is, net als het geloof, 'geschonken genade'. Lijden en strijden omwille van Christus is dus geen kwestie van 'je wonden likken' maar van 'tel uit je winst'!

Wij zegevieren in dit alles glansrijk.

27 Leef in overeenstemming met het evangelie van Christus, zodat ik kan horen, of straks zelf kan zien, dat u één van geest bent en samen voor het geloof in het evangelie strijdt. 28 Laat u op geen enkele manier door uw tegenstanders angst aanjagen, want dat is een teken van God: voor hen dat ze ten onder gaan, voor u dat u wordt gered. 29 Aan u is de genade geschonken niet alleen in Christus te geloven, maar ook omwille van hem te lijden. 30 U voert dezelfde strijd die u mij vroeger hebt zien voeren en die ik, zoals u hoort, nog steeds voer.

Fil.1:27

Weeklaag, schepen uit Tarsis,

want alle huizen zijn verwoest.

Bij terugkeer uit het land der Kittiërs

kwam het jullie ter ore.

2-3 Schreeuw het uit, bewoners van de kuststreek.

Kooplui van Sidon, jullie hebben de zeeën bevaren

en zijn van het grote water rijk geworden;

het graan van Sichor, geoogst aan de Nijl,

hebben jullie met winst verkocht.

Sidon was de handelaar onder de volken. [2–3] 3 

4 Schaam je, Sidon, vesting van de zee,

want de zee klaagt je aan:

‘Heb ik dan geen weeën gehad, geen kinderen gebaard?

Geen zonen grootgebracht, geen dochters opgevoed?’

5 Wanneer het bericht Egypte bereikt,

zal iedereen beven van angst

om die tijding over Tyrus.

6 Steek over naar Tarsis,

weeklaag, bewoners van de kuststreek.

7 Is dit nu jullie bruisende stad,

gesticht in een ver verleden,

met wingewesten overzee?

8 Wie heeft aldus besloten over Tyrus,

die stad zo kwistig met kronen,

waar de handelaars vorsten waren

en de kooplui groten der aarde?

9 De HEER van de hemelse machten!

Hij heeft besloten Tyrus van zijn luister te beroven

en de groten der aarde klein te maken

Jes.23:1-9

De HEER heb ik lief, Hij hoort mijn stem, mijn smeken.

In de Psalmen vinden we de ervaringen van mensen die op God (proberen te) vertrouwen. Velen hebben ervaren wat de psalmdichter schrijft: diepe nood, wanhopig roepen en dan een wonderlijke uitredding. Natuurlijk is er dan dankbaarheid, is er een liefdesverklaring. Deze psalm is een getuigenis van wat de Heer heeft gedaan, een verwondering over hoeveel pijn Hij blijkbaar heeft als zijn gunstgenoten in moeilijkheden komen. Maar de schrijver gewaagt ook van een voornemen: hij wil er wat mee doen dat zijn leven gespaard is. Het oog van de Heer is immers op hem! Daarom wil hij Hem loven en Hem voortaan dienen.

1 De HEER heb ik lief, hij hoort

mijn stem, mijn smeken,

2 hij luistert naar mij,

ik roep hem aan, mijn leven lang.

3 Banden van de dood omknelden mij,

angsten van het dodenrijk grepen mij aan,

ik voelde angst en pijn.

4 Toen riep ik de naam van de HEER:

‘HEER, red toch mijn leven!’

5 De HEER is genadig en rechtvaardig,

onze God is een God van ontferming,

6 de HEER beschermt de eenvoudigen,

machteloos was ik en hij heeft mij bevrijd.

7 Kom weer tot rust, mijn ziel,

de HEER is je te hulp gekomen.

8 Ja, u hebt mijn leven ontrukt aan de dood,

mijn ogen gedroogd van tranen,

mijn voeten voor struikelen behoed.

9 Ik mag wandelen in het land van de levenden

onder het oog van de HEER.

10 Ik bleef vertrouwen, ook al zei ik:

‘Ik ben diep ongelukkig.’

11 Al te snel dacht ik:

Geen mens die zijn woord houdt.

12 Hoe kan ik de HEER vergoeden

wat hij voor mij heeft gedaan?

13 Ik zal de beker van bevrijding heffen,

de naam aanroepen van de HEER

14 en mijn geloften aan de HEER inlossen

in het bijzijn van heel zijn volk.

15 Met pijn ziet de HEER

de dood van zijn getrouwen.

16 Ach, HEER, ik ben uw dienaar,

uw dienaar ben ik, de zoon van uw dienares:

u hebt mijn boeien verbroken.

17 U wil ik een dankoffer brengen.

Ik zal de naam aanroepen van de HEER

18 en mijn geloften aan de HEER inlossen

in het bijzijn van heel zijn volk,

19 in de voorhoven van het huis van de HEER,

binnen uw muren, Jeruzalem.

Halleluja!

Ps.116

Dit is de vierde psalm van het groot Hallel: de lofzang die bij het Pascha gezongen werd. Ook de Heer Jezus hief in de laatste nacht met zijn discipelen deze lofzang aan. Als geen ander wist Hij dat God luistert naar de stem van ieder die roept. In de hemel had Hij zelf geluisterd en gebeden verhoord als van deze psalmdichter. Als mens op aarde ervoer Hij het van de andere kant - tot het moment dat God niet kon antwoorden vanwege onze zonden die op Hem gelegd waren. Op weg naar dat moment heeft Hij de beker van de bevrijding opgeheven - terwijl Hijzelf de drinkbeker van God helemaal leeg zou moeten drinken. Hij heeft beseft dat zijn dood als mens aan het kruis heel veel betekende voor God: de NBV gebruikt het woord 'pijn', andere vertalingen spreken van 'kostbaar'. Niets ging er dieper dan dat sterven van de Heer. Maar Hij is niet in de dood gebleven, ook Hij is daaruit verlost - al moest Hij wel door de diepste diepten heen. Daarom kon Hij deze psalm meezingen die avond voor zijn lijden: Hij zou erdoorheen komen en zou daarmee tegelijk de vervulling van deze psalm voor ons mogelijk maken.