WAT DE WERELD NODIG HEEFT..

WAT ZIEN DE MENSEN AAN ONS…

Als christenen zijn wij getuigen van Christus. Wij kunnen getuigen door onze woorden, maar ook door onze daden. Een ongelovige luistert meestal niet naar onze woorden, maar des te meer kijkt hij naar onze daden. Als onze omstandigheden moeilijk zijn, als wij reden hebben om te treuren, bijvoorbeeld bij het verlies van een geliefde, of bij ziekte, hoe reageren we dan? Wat zien de mensen dan aan ons? Als wij onze omstandigheden kunnen aanvaarden uit de hand van de Heer, als wij onze blijdschap en ons vertrouwen in de Heer niet kwijtraken, dan maakt dit diepe indruk op ongelovigen. Onze houding in zulke omstandigheden maakt meer indruk op hen dan onze woorden in tijden van voorspoed. Een christen kan altijd gelukkig zijn in de Heer, ook in moeilijke omstandigheden. Dat zien we bijvoorbeeld bij de apostel Paulus. Als hij gevangengenomen is, verliest hij zijn blijdschap in de Heer niet. Zijn brief aan de Filippiërs heeft hij geschreven in de gevangenis. Juist in deze brief spreekt hij vaak over 'blijdschap in de Heer'.

ER IS GEEN VERSCHIL..

Door de grote armoede die er was in Ierland zijn veel mensen uit dit land geëmigreerd naar Amerika. Tienduizenden zijn, aangetrokken door de geweldige verhalen die zij over het nieuwe land hoorden, vol hoop en verwachting de oceaan overgestoken. Eén van deze leren werd op zekere dag door vrienden meegenomen naar de Niagara-watervallen. Men zou deze man van het kleine Europese eiland wel eens de grote wonderen van het grote land Amerika laten zien. Tot stomme verbazing van de gastheer was zijn Ierse gast helemaal niet onder de indruk. Hij vroeg: 'Man, ben je niet onder de indruk? Is dit niet geweldig'? Waarop de Ier, heel nuchter, antwoordde: 'Waarom zou ik onder de indruk zijn? In mijn vaderland loopt het water naar beneden. Als het hier nu eens naar boven liep, dan zou ik een reden hebben me te verbazen.' We maken verschil tussen grote dingen en kleine dingen. We maken verschil tussen grote zondaars en kleine zondaars. Maar grote zondaars en kleine zondaars, allemaal lopen ze 'naar beneden', namelijk op 'de brede weg die naar het verderf leidt'.

Daarom neemt elkaar aan, zoals

ook Christus u heeft aangeno-

men.                                         Rom. 15:7

Dit vers roept ons op het voorbeeld van Christus

na te volgen. Zijn doel was God te verheerlijken.

In de eerste plaats betekende dat natuurlijk dat

Hij Zelf zo leefde dat God erdoor verheerlijkt

werd. Maar het hield ook in dat Hij andere men-

sen bij God wilde brengen. Daar had Hij heel

wat voor over: Hij werd miskend, bespot en uit-

eindelijk gekruisigd. Maar Hij heeft dit allemaal

verdragen. Hij heeft zowel Joden als heidenen

aanvaard zoals ze waren, met de bedoeling ze tot

God te kunnen brengen, opdat zij op hun beurt

tot eer van God zouden leven. Als wij dit doel in

onze omgang met elkaar voor ogen houden, zul-

len wij beter in staat zijn elkaar te aanvaarden.

'DE KONING HEEFT MIJ NIET GEZIEN'

Een koning bezocht een stad en legde daarbij ook de eerste steen voor een nieuw ziekenhuis. Duizenden schoolkinderen stonden klaar om hem welkom te heten en om voor hem te zingen. Toen de plechtigheid voorbij was, zag een onderwijzeres een klein meisje dat stond te huilen. Ze vroeg haar: 'Waarom huil je zo? Heb je de koning niet gezien?' Het meisje snikte: 'Jawel, ik heb de koning gezien, maar de koning heeft mij niet gezien!'

Hoe anders is de Here Jezus dan de beste koning en koningin van deze aarde. We mogen weten dat Hij ons allen heel persoonlijk kent en ons heel persoonlijk ziet. Hij ziet mij en Hij ziet jou. Hij heeft belangstelling voor jou en Hij wil een persoonlijke relatie met jou hebben. Hij heeft zijn leven voor jou, heel persoonlijk, gegeven. Geweldig als je mag zeggen: 'De Zoon van God heeft mij liefgehad en Hij heeft Zichzelf voor mij overgegeven' (Gal.2:20). Het is mooi als je mag weten: 'Er is een Verlosser', maar nog geweldiger als je kunt zeggen: 'Jezus, mijn Verlosser.'

BLIND ZIJN EN HET NIET BESEFFEN

De Romeinse filosoof Seneca schreef aan zijn vriend Luculles: 'Wij hebben een zwakzinnig kind, Harpasti, dat plotseling blind is geworden. Wat ik je nu vertel, zul je bijna niet kunnen geloven, maar het is waar. We kunnen ons kind niet uitleggen dat zij blind is geworden en dat we haar niet kunnen helpen door haar in een andere omgeving te brengen. Het dringt namelijk niet tot haar door dat ze blind is. En daarom vraagt zij aldoor aan haar verzorgster om haar naar een huis te brengen waar het niet zo donker is.' 'Het schijnt mij toe,' zo vervolgde de filosoof, 'dat wat er met haar gebeurd is, met ons allemaal gebeurd is. Niemand van ons beseft wat zijn werkelijke toestand is.' Wat deze filosoof uit de Oudheid zei, is waar. De Bijbel leert ons dat we voor onze bekering geestelijk blind waren, maar dat we het niet beseften.

Jesaja spreekt over Israël als een volk dat blind is, al heeft het ook ogen en dat doof is, al heeft het ook oren (Jes. 43:8). Tegen de gemeente van Laodicea moet de Heer zeggen: 'U weet niet dat u (...) blind bent' (Openb. 3:17). Hij raadt hun aan ogenzalf te kopen opdat zij kunnen kijken.

EEN ERFENIS EN ZELFDISCIPLINE..

Er zijn dingen die van familie op familie worden

doorgegeven:  karaktertrekken  of lichamelijke

kenmerken. Je kunt van je familie van alles erven:

je neus, mond of houding, je drift, je muzikali-

teit. Aan mijn moeders kant bijvoorbeeld, komt

corpulentie voor. Niet in de mannelijke lijn,

maar de dames gaan bij ons op een bepaalde

leeftijd tobben met een buikje. En ja hoor, ook

bij mij ontstond die rare vormloosheid. Ik zocht

dus een methode om het tegen te gaan. Handige

wetenschappers hebben leuke toestellen ont-

wikkeld, die 'u met maar vijf minuten oefenen

per dag in enkele weken een platte buik geven!'

Hoopvol bestelde ik dus zo'n eenvoudig toestel.

Volgens de gebruiksaanwijzing ging het om sim-

pele oefeningen: jong en oud kon het doen! En

dat was ook wel zo, maar het vergde toch wel

de uiterste concentratie om de buikspieren goed

aan te spannen. Concentratie, daar ging het om!

Niks ondertussen de radio aan en zeker geen bab-

beltje met een huisgenoot, want dan ging het op

z'n Janboerefluitjes en was het resultaat nihil. En

zeker niet denken: 'Ik kan nu wat meer snoepen'

- want dat doet de omvang direct toenemen.

Nee, nomlaal eten, minstens een kwartier per

dag gedisciplineerd oefenen, en inderdaad na zes

weken miste ik plaatselijk zes cm! Wauw!

En dus is het nu een kwestie van volhouden.

Dat is het moeilijkste wat er bestaat, want drukte

en moeheid doen een aanval op je zelfdicipline.

Dat geldt niet alleen voor gymoefeningen, maar

voor heel veel dingen.

Bijvoorbeeld: Gods wil zoeken voor mijn leven,

vraagt de dicipline van bidden en lezen in de

Bijbel. Als ik dat alleen maar zo af en toe doe,

wanneer het mij een keertje uitkomt, dan blijft

er een lieve God over, die alles wat ik doe wel

goed vindt.

Maar als ik Hem intens zoek en mij afvraag wat

Hij zou willen of wat de Heer Jezus in dié situ-

atie zou doen, dan wordt het anders. Dan kan

dat misschien wel iets zijn dat voor mij moeilijk

is,  maar  als  het  vruchten  afwerpt,  dan  komt

het mijn naaste en mijzelf ten goede - en het

eert Hem die er alles over had om de wil van

zijn Vader te doen. Dat is pas echt: zo Vader, zo

Zoon!

HELPERS VOOR DAVID LIVINGSTONE…

Een zendingsgenootschap was diep onder de indruk gekomen van het werk dat David Livingstone deed in Afrika. Zij schreven hem een brief en vroegen of er een goede weg was naar de plaats waar hij zich bevond. Dan zouden zij enkele zendelingen sturen om hem te komen helpen. Livingstone schreef terug: 'Als uw zendelingen alleen willen komen als er een goede weg is, dan kunnen ze beter helemaal niet komen. Ik heb zendelingen nodig die ook willen komen als er helemaal geen weg is.' Als we in de Bijbel lezen wat de apostel Paulus ervoor over heeft gehad om het evangelie te brengen, dan komen we diep onder de indruk. 'Van de Joden heb ik vijf maal veertig slagen min één ontvangen, driemaal ben ik met roeden geslagen, éénmaal ben ik gestenigd, driemaal heb ik schipbreuk geleden, een nacht en dag heb ik in volle zee doorgebracht. Dikwijls op reis, in gevaren van rivieren, in gevaren van rovers, in gevaren door volksgenoten, in gevaren door de volken, in gevaren in de stad, in gevaren in de woestijn, in gevaren op zee, in gevaren onder valse broeders, in arbeid en moeite, in waken dikwijls, in honger en dorst, in vasten dikwijls, in koude en naaktheid, behalve wat van buiten komt, overvalt mij dagelijks de bezorgdheid over al de gemeenten'.

HOE EEN RUZIE WERD BIJGELEGD..

Moody vertelde eens van twee zakenmensen die niet met elkaar konden opschieten en die elkaar zoveel mogelijk tegenwerkten. Eén van hen kwam tot bekering en na een tijdje kwam hij bij zijn voorganger met zijn probleem. 'Ik ben bekeerd, maar ik kan nog steeds niet met mijn collega opschieten. Wat moet ik eraan doen?' Hij kreeg van zijn voorganger dit advies: 'Je moet in het vervolg als er een klant in je winkel komt die ergens om vraagt wat je niet hebt, hem doorsturen naar je collega.' 'Dat is toch onmogelijk,' was het antwoord van de zakenman. De voorganger raadde hem aan dit bij de Here te brengen en Hem te vragen wat hij moest doen.

Dit deed de zakenman: hij bracht zijn probleem in het gebed bij de Here en na een tijdje werd hem duidelijk dat hij het advies van zijn voorganger moest opvolgen, hoe moeilijk het hem in het begin ook zou vallen. Hij besloot het te doen. En wat gebeurde er na verloop van tijd? Ook zijn collega stuurde klanten die hij niet kon helpen naar hem toe en na een tijdje werden ze vrienden en werkten ze samen.

'Laat u door het kwade niet overwinnen, maar overwin het kwade door het goede' (Rom. 12:21).

 HET GETUIGENIS VAN ARTHUR RUBINSTEIN

De wereldberoemde pianist Arthur Rubinstein

beleed voor de Israëlische televisie zijn geloof in

Jezus Christus. Daardoor bracht hij Golda Meïr

en een uitgelezen gezelschap van Israëliërs in

verlegenheid. Het gebeurde in november 1973.

Mevrouw Golda Meïr interviewde de Joodse

virtuoos uit Amerika voor de televisie. Ze vroeg

hem wat de grootste gebeurtenis van zijn leven

was geweest. Hij antwoordde: 'Dat was toen

Jesjoea Hammasjiach (Jezus de Messias) in mijn

hart kwam. Van dat ogenblik af is mijn leven

veranderd. Sinds die tijd heb ik altijd vrede en

blijdschap ervaren.' Met een gezicht waarop

één en al verbazing te lezen was, viel mevrouw

Meïr achterover in haar stoel. Voor haar was het

onbegrijpelijk dat een volksgenoot (en niet de

eerste de beste) Jezus Christus als Messias en als

Heiland had aanvaard.

UIT DE JEUGD VAN MOODY…

Toen Dwight L. Moody nog als een arme, haveloze jongen door de straten van Chicago zwierf, kwam hij op de een of andere manier terecht in een zondagsschool. Hij was heel verlegen, zenuwachtig en bang dat de andere jongens hem zouden uitlachen als zij zouden merken dat hij de teksten in de Bijbel niet kon vinden. De onderwijzer was een eenvoudige man, maar wel een man vol liefde en begrip voor kinderen. Hij merkte de verlegenheid van deze haveloze jongen en hij hielp hem zonder dat het de andere kinderen opviel. Zo voelde de jongen zich hier thuis, hij bleef komen. Mede door de liefde en sympathie van deze eenvoudige zondagsschoolonderwijzer leerde Moody de Here Jezus kennen. Hij mocht later veel voor de Here Jezus betekenen en is tot zegen geweest voor heel veel mensen.

DE ACACIA

Kent u de acacia? Pas in mei verschijnen de bladeren aan de acacia. De koepelvormige kroon is dan een prachtig herkenningsmiddel. De acacia in Nederland draagt eigenlijk ten onrechte zijn naam. Het is de zogenaamde 'valse acacia'. De echte acacia komt in de Arabische woestijn voor. In de Bijbel heet zij de sittimboom. Het hout van de echte en van de 'valse' acacia is bijzonder hard en houdbaar. Geen wonder dat de acacia 'de eeuwige boom' wordt genoemd.

Bij de heffing die aan Israël opgelegd werd voor de bouw van de tabernakel was niet alleen goud en zilver, purper, linnen en scharlaken, maar ook acaciahout. De ark, de draagstokken, de tafel van de toonbroden, ze werden allemaal gemaakt van acaciahout. Alles in de tabernakel wees heen naar de eeuwige Zoon, die door zijn dood allen die geloven eeuwig leven zou bereiden. Was er beter hout denkbaar dan dat van 'de eeuwige boom' om dit uit te beelden?

BIDDEN LANGS EEN OMWEG….

Waarom verhoort God nu niet gewoon onmid-

dellijk alle gebeden terstond? Waarom kan op

'bidden' niet gewoon direct 'ontvangen' volgen?

Het blijft me achtervolgen, maar ik heb er

ook deels een antwoord op gekregen. Voor

Hem is het niet nodig om zoveel omwegen te

gaan. Voor ons wel. Onze ziel heeft het nodig,

gedwongen te worden om er niet met een los

schietgebedje vanaf te komen. Anders zouden

we van het bidden iets zakelijks maken, een

soort boodschappen doen. Maar God neemt

ons veel serieuzer. Als Hij onze gebeden niet

verhoort, is dat vaak opdat we zouden zoeken

en vinden. En als we niets vinden, en bij een

gesloten deur terecht komen, is dat vaak opdat

we zouden kloppen. Een omweg, ja. Maar via

die omweg nemen we een extra zegen mee.

Zoals Simson, die even een omweg ging, zonder

zijn ouders, een leeuw tegenkwam waartegen hij

moest vechten - en op de terugweg was er een

bijenzwerm en honing in. Spijze ging uit van de

eter, en zoetigheid van de sterke. Dat is een raad-

sel dat je alleen maar begrijpt als je het zelf hebt

meegemaakt. Zonder strijd komt het niet tot de

door God bedoelde zegen.

• 18november 2006,in de ETF, Heverlee.
• 25 november 2006, in de School met de Bijbel 'De Ark', Kortrijk

DOCUMENTEN

Wettelijke documenten zijn alles in onze maatschappij. Als je trouwt, krijg je een trouwboekje. Als je een huis koopt, krijg je een bewijs van eigendomsrecht. Als je een auto koopt, krijg je registratiepapieren. God geeft ons ook een bewijs van ons zoonschap, en het is belangrijker en bindender dan welk vel papier dan ook: iedere dag en ieder uur zegt de Heilige Geest met onze geest dat wij aan God toebehoren.

God wil niet dat wij ons afvragen hoe we er bij Hem voorstaan (Rom. 8:16); de Bijbel stelt heel duidelijk dat de Heer werkelijkheid voor je wordt wanneer je je hart aan Hem geeft, en dat je het weet als je aan Hem toebehoort

(2 Kor. 1:22, Ef. 1:13-14).

PANIEKZAAIERS GEVRAAGD

In de 12e eeuw leefde er een opmerkelijk figuur: Franciscus van Assisi.

Hoewel opgegroeid als een rijkeluiszoontje, heeft hij bewust en radicaal gekozen om zonder bezittingen te leven. Het staat op een schilderij uit die tijd, Franciscus in z'n twaalfde eeuwse blote achterwerk voor de ogen van zijn vader en de bisschop. Weg met die rijke merkkleding! Niets bezitten, niets hoeven te verdedigen....geen zorgen hebben over je bezit.

Hij koos radicaal om in de voetsporen van Jezus te gaan. Hij zette zich in voor de armen, zieken, dieren, eigenlijk heel Gods schepping.

En voor vrede!

Hij vond dat er verzoend - in plaats van uitgevochten moest worden. Met de kruistochten was hij meegereisd en in het kamp van de zgn. 'christelijke' ridders zaaide hij danig paniek.

Wie was die vreemde vogel uit Assisi, die armoedzaaier?

Hij wilde namelijk in zijn eentje door de vijandige linies, de legers van de moslims, om naar het hoofd van de vijand te gaan. Want hij wilde naar die sultan om het evangelie te vertellen. De mensen verklaarden hem voor gek! Generaals zullen wel de haren uit hun hoofd hebben getrokken: Die zot had nooit in een legerplaats mogen komen. Toch bleef Franciscus koppig volhouden. Die sultan was toch ook een door

God gemaakt mens en had dus het recht het goede nieuws van Jezus te horen. En niemand kon hem  van dat idee afhouden. Hij ging!

Bij de sultan aangekomen, vertelde hij het evangelie. De sultan hoorde hem verbaasd en verrast aan. Misschien dacht hij wel: waren al die volgelingen

van Jezus maar zo...!

Franciscus zorgde voor paniek binnen de gevestigde christelijke orde. Hij gooide heilige huisjes en vijandsbeelden omver vanuit de liefde. De liefde van Jezus en de liefde voor zijn medeschepselen.

Zulke paniekzaaiers kunnen we nog steeds hard gebruiken.........

O God, wie is U gelijk?

                                                  Ps. 71:19

Deze psalm is het loflied van een gelovige die

 heeft leren schuilen bij de Heer. Het leven als

gelovige is niet gemakkelijker dan dat van

ongelovigen. Moeiten en zorgen blijven ons

echt niet bespaard. Maar temidden van deze

zorgen wil Hij ons laten ervaren dat God bij

ons is. Hij heeft onze ziel verlost, toen wij in

geloof tot Hem kwamen. Hij wil ons ook elke

dag verlossing bieden, wanneer wij de weg van

het geloof bewandelen in een wereld die God en

zijn volk vijandig gezind is. We mogen het met

vs. l uitjubelen: 'Wie bij de Heer schuilt, zal niet

beschaamd uitkomen!'

Als het goed is, zal ons leven niet onopgemerkt

voorbijgaan. De mensen om ons heen zullen

merken dat wij, ondanks de moeiten en zorgen

van het leven, overeind blijven. Wanneer zij

zich daarover verwonderen, zouden wij hun

moeten vertellen dat wij uit onszelf helemaal

niet zo sterk zijn; wij hebben echter een machti-

ge toevlucht (vs. 7). De Heer Zelf is onze rots (vs.

3). Het gaat niet om ons, het gaat om Hem! Ons

leven zou erop gericht moeten zijn, te getuigen

van de wonderen van God. God is immers altijd

toereikend, in elke fase van ons leven: wanneer

wij jong en vol idealen zijn, maar ook wanneer

wij oud worden en niet zoveel meer te verwach-

ten hebben (zie vs. 17 en 18). Naarmate wij

ouder worden, zijn wij niet meer zo vol van ons-

zelf en gaan wij meer beseffen wat God elke dag

voor ons doet. Dan mag onze ziel stil worden

voor zijn aangezicht en vol bewondering fluiste-

ren: 'O God, wie is U gelijk?'