Naar de inhoud

HUISMUJE'S TRIESTE JEUGD

IK HEB GEEN SPIJT VAN DE DINGEN DIE IK DEED!
ENKEL SPIJT VAN DE DINGEN DIE IK NALIET TE DOEN!
akke.beakke.be
Woensdag 3 februari 2010

FIEKE

fieke1smallnp8custom.jpg

Het gaat niet goed met ons Fieke!
Fieke is ons hondje, een mini Malthezertje en een echt schatje. Ik weet niet precies hoe oud ze is, maar wanneer ik het zo nareken dan moet ze minstens twaalf a dertien jaar oud zijn.Volgens de dierenarts kan ze zelfs nog wat ouder zijn.
Voor wie hier pas komt lezen, nog even haar verhaal in het kort

Ik maakte voor het eerst kennis met haar in het café van een vriendin. Fieke was het hondje van een klant van haar. Een graatmager en vuil onooglijk beestje, zo zag ze er toen uit. Toen die klant op een keer zijn rekening niet kon betalen, werd Fieke aangeboden als betaalmiddel, en vriendin hapte toe. Maar vriendin was nogal wispelturig en zodoende logeerde Fieke heel vaak bij mij thuis. Op een gegeven moment was vriendin Fieke helemaal beu, en zodoende adopteerde ik haar. Ondertussen leeft zij voltijds acht jaar bij ons.

Omdat ik niet meer zo vaak met haar kan gaan wandelen, maar vooral omdat zij heel erg aan haar baasje verknocht is, neemt knuffel haar door de week mee naar NL. Wandelen en ravotten in de bossen is Fieke’s grootste plezier en daar heeft ze bij knuffel geen gebrek aan.
Althans, was haar grootste plezier moet ik schrijven, want de laatste tijd doet iedere beweging haar pijn. Het gesukkel begon een jaar of drie terug met een baarmoederontsteking. Enige maanden later werd vastgesteld dat zij ook een hartprobleem had. Dan kreeg ze een Hernia, iets waarvan ik niet wist dat honden dat ook konden krijgen. Spelen lukte haar niet meer, elke keer hapt ze krampachtig naar adem. Met regelmatig medicatie toedienen en veel rusten zijn we aangekomen aan vandaag.

Dit weekend was elke stap haar één teveel. Ook haar favoriete eten ging maar met mondjesmaat naar binnen, en zelf haar koekjes en bot waar ze anders zo verzot op is, bleven onaangeroerd liggen. Ze loopt heel traag en ineengedoken met je mee als ze haar plasje moet doen. En ze laat haar kopje hangen. Echt zielig om te zien.
Knuffel gaat met haar nóg maar eens naar de dierenarts toe, maar we vrezen dat er nog weinig aan te verhelpen is. En dan sta je voor de verscheurende keuze! Wat moeten we doen? Weer zwaardere medicatie? Zal het haar helpen om haar nog een waardig leven te laten lijden? Zal ze dan zonder pijn zijn? En voor hoelang?

Kon ze maar praten denk ik vaak, dan zou zij kunnen zeggen wat ze wilt. Is ze tevreden met haar leventje zoals het nu is?
Nu ligt ze een ganse dag te slapen, volgens ons bang om de pijn die ze bij elke beweging voelt. Een dosis pijnstillers per dag en te suf om te weten waar ze leeft. Weer zwaarder medicatie is weer een zwaardere belasting op haar hart, liet de dierenarts ons vorige keer weten.
Emotioneel gedreven wil ik haar nog niet kwijt, maar ik mag niet aan mezelf denken, moet aan Fieke denken. Ergens hoop ik dat ze vanzelf rustig inslaapt.
Hevige tweestrijd. Hartverscheurende keuze.

DIVERSEN

Zaterdag 16 januari 2010

AFSCHEID

Ik heb het reeds vele malen geschreven, muziek is niet weg te denken uit mijn leven.
Voor elk moment, triest of blij, heb ik wel een song.
Zo heb ik ook een song die mij herinnert aan te vroege einde van een gelukkige periode met de vader van mijn kinderen.

Ik was achttien en hij zevenentwintig toen we elkaar leerden kennen.
Na een een moeilijk begin en veel tegenwerking van alle kanten kwam ons huwelijk.
Bij de geboorte van onze zoon wordt beslist dat ik niet meer uit werken ga, zoals het veelal de gewoonte was in die tijd.
Omdat hij vaak voor langere tijd op zee was en wist hoe graag ik naar muziek luisterde, kocht hij voor mij een voor die tijd ultra moderne muziekinstallatie.

Mijn man heel goed mondharmonica spelen, hij moest maar een lied horen op de radio en hij speelde het na.
Zelf was hij, onder meer, een fan van Harry Belafonte.
Zelf had hij ook een diepe warme stem en kon Belafonte wonderwel imiteren Dat deed hij dan ook vaak.

Zo was het een ludieke gewoonte dat telkens voor hij weer vertrok bij manier van afscheid het liedje "Jamaica farwell" zong.
De woorden "Kingstontown" verving hij dan speels door "Aantwaarpen".
Het feit alleen al dat hij als West-Vlaming het woord in mijn plaatselijk dialect uitsprak maakte dat het afscheid steeds een humoristische toets kreeg.
Het was iets van ons twee, iets dat anderen niet begrepen. Waarom stonden die twee daar nu te schaterlachen bij een afscheid dat weken zou duren?
Wat was daar nu leuk aan?
Maar ik verklaarde het nooit, het was ons geheimpje,  hoe kinderlijk naïef het ook mocht zijn.

Op een dag keerde mijn man niet meer weer.
Zijn beste vriend, en getuige op ons huwelijk, die met hem aan boord was heeft hem van boord zien gaan in een havenstad van Brazilië.
Hij heeft hem in een taxi zien stappen. Daa hij zelf van corvee was kon hij niet mee gaan. Nog volgens de vriend, zou mijn man enkele souvenirs willen kopen hebben. (Mijn man bracht vaak van die rariteiten mee naar huis, zoals onder andere een oerlelijke waterpijp en een zo mogelijk nog lelijker houten masker.)
Mijn man is nooit teruggekeerd aan boord.

Hij is vanaf dat moment voorgoed uit ons leven verdwenen.
Sindsdien heeft de song "Jamaica Farwell" een speciale plaats in mijn leven.
Telkens ik het lied hoor staat dat laatste afscheid weer glashelder voor mijn geest....

.....Dan sta Ik weer op die drukke kade.
Op mijn arm ons zoontje, in mijn buik onze dochter.
Achter mij de taxi die staat te wachten om mij weer naar huis te brengen.
Een thuis dat vanaf dat moment nooit meer hetzelfde zou zijn.
We houden het afscheid vrij kort, want er is voor hem nog veel te doen aan boord voor het vertrek.
He left he's little girl in Aantwaarrp town. Permanently!
©Huismusje



NABESCHOUWING

Dinsdag 12 januari 2010

TOEKOMSBEELDT

Mijn generatie kan al meer dan een halve eeuw terugblikken. De meeste onder ons doen dat met een waar genoegen en een beetje heimwee.
De straten waren veiliger, er was minder verkeer en dus ook minder luchtvervuiling. De muziek was minder luid en nodigde uit tot dansen of meezingen. Aids was, hoewel niet onbestaande, iets waar we niet wakker van lagen, en ons bord aten we nog leeg zonder aan kanker te denken bij elke hap. Maar vooral konden we nog dromen over een toekomst.
Wie gewoon huisvrouw en moeder wilde worden, kon dat, wie een carrière wilde uitbouwen, had ook die mogelijkheid. Dat is nu wel anders.

Wanneer ik mijn kleindochter zorgeloos zie zitten spelen, dan vraag ik mij vaak af wat haar toekomst zal zijn.
Moest zij dromen om een simpele huisvrouw aan de haard te worden, gewoon moeder van veel kindjes zijn, dan vrees ik dat haar bittere armoede staat te wachten. Leven met één loon is ondenkbaar in deze tijd, en dat zal in de toekomst niet meer veranderen. En als ze een carrière wil dan zal ze moeten opboksen tegen vele concurrenten.

Wanneer ik in de krant lees dat de huidige job eisen het privé-leven van zes op tien werknemers danig hinderen, hoe zal het dan binnen ongeveer twintig jaar zijn? Wat zal haar marktwaarde zijn als ze dertig is? Gaat ze dan oud en afgeschreven zijn voor de arbeidsmarkt?

Wanneer ik terugblik op vroeger besef ik ten volle dat het toen ook niet allemaal rozengeur en maneschijn was.
Maar ik kijk nu toch bevreesder naar de toekomst, dan toen.
Al die doembeelden en donderpreken waarmee je nu om je oren wordt geslagen beloven niet veel goeds. Er gaat van niets nog veel zijn, of het zou van de tekorten moeten zijn. Tekort aan drinkwater, tekort aan energie, tekort aan pensioengeld, zorggeld.....enz.

 De gemiddelde leeftijd van de vrouw is vierentachtig, en dan zal mijn kleindochter vijfendertig zijn. Dan zou ik toch al een goede kijk moeten kunnen hebben op haar toekomst.
Maar Dokter Lecompte heeft zich ook flink misrekend, niet!

©Huismusje

DIVERSEN

Dinsdag 29 december 2009

VADERTJE TIJD / GEDICHT

tijdvadertje2my8.jpg

Eenzaam huilde zij haar verdriet
Ging zitten op een omgevallen boom
Het zonnetje zag ze even niet
Haar leven leek een boze droom

Tot er plots een klein mannetje voor haar stond
Stelde zich voor als vadertje tijd
Nog geen twee turven hoog op de grond
En heel even werd ze door zijn kleine gestalte afgeleid

Hij nam haar troostend bij de hand
Kijk zei hij, eigenlijk is het heel frappant
Mensen zijn eigenwijs, willen nooit leren
Verdriet hoort bij het leven, dat moet je accepteren

Ook al is verdriet nog zo groot
Tijd zal alle wonden helen
Daarom moet je je verdriet niet altijd voor jezelf houden
Maar probeer je gevoel met iemand te delen

Kijk maar eens goed om je heen
Er is altijd wel iemand waarbij je even mag schuilen
Wees niet bang, je hoeft je niet te schamen
Ook andere mensen moeten wel eens huilen

Geloof me, het zal werken
Neem dat maar aan van vadertje tijd
Straks zie jij weer zonnestralen
Nu geen verdriet meer lieve meid

Auteur; REIGER

AAN AL MIJN MEDE-BLOGGERS....

EEN HEEL GELUKKIG 2007

KUS VAN MUS

TRIESTE JEUGD OP RIJM

Zondag 15 november 2009

VERLOREN DROOM / GEDICHT

In de hoek van de kast
Ergens in een oude doos
Een vat vol herinneringen
Zoveel waar ik niet voor koos.

Heel even streel ik je weer
Je kijkt me lachend aan
Maar weet je, lieve schat
Mij is het lachen vergaan

Bij het opbergen van je foto
Sluit ik weer een hoofdstuk
En droom ik in gedachten
Ons niet gegund geluk.

©Huismusje

TRIESTE JEUGD OP RIJM

Vrijdag 13 november 2009

SPREKEN IS...(GEDICHT)

Sommige mensen wil je niet tegenspreken, omdat je hen niet wilt kwetsen......

Sommige mensen kan je niet tegenspreken, omdat ze gelijk hebben......
Sommige mensen zijn de moeite niet waard, omdat je hen beter in hun dwaasheid laat......
Sommige mensen durf je niet tegenspreken, omdat ze geen tegenspraak dulden......

Spreek dat maar eens tegen!


©Huismusje

TRIESTE JEUGD OP RIJM

Maandag 19 oktober 2009

GEDICHT

Over het dode gras

Ik zie een rennend meisje
...over het dode gras...
Haar leven is weggewaaid net als as.
Ze rent weg voor haar problemen,
en ze zal het nooit anders nemen.
Ze kijkt de hele tijd achterom.
terug naar haar verleden,
Ze zal het nooit vergeten,
wat ze haar aandeden.
er komt geen einde aan.
...over het dode gras...

Maar ineens kan ze niet verder.
Ze staat voor heel diep water.
ze is het nooit geweest,
een echte prater.
Ze kijkt angstig achterom,
en ziet haar verleden op haar afkomen
haar jeugd is haar ontnomen.
Haar verleden is te zwaar,
Nooit gewenst,en alles kwam door haar.
Het verleden duwt haar omver,
en niemand die het ziet.
ze valt in het diepe water,
en verdronk toen haar verdriet.


Dit is niet door mezelf geschreven, maar het sprak mij wel enorm aan omdat het weergeeft hoe ik mij voelde als tiener.
En ook omdat ik mij vragen stel over schrijfster dezer.
 Auteur Pauline - Vijftien jaar

TRIESTE JEUGD OP RIJM

Zondag 11 oktober 2009

GEDICHT / KINDERDROMEN

kerstupdate3prins20146ua1smallxk8.gif

DROOM KIND

 

Droom kind
droom maar weg op de wind
want jou wacht nog een leven vol zorgen

Droom kind
droom maar weg op de wind
maar geloof in het wonder van morgen

Als het najaar is gekomen
en het groen heeft meegenomen
is dat niet voor lang

Als de natte kale takken
in de winterstorm knakken
wees dan niet bang

Onontkoombaar zijn de grote dingen
de seizoenen laten zich niet dwingen
en het jaar dat gaat
in vaste regelmaat
zijn eigen gang

Droom kind
Niemand is ooit in zijn leven
zonder tegenslag gebleven
of tegenwind

Niet je dromen die bedriegen
maar de grote mensen liegen
uit angst mijn kind

Ook de dappersten zijn weggedoken
ook het sterkste hart is soms gebroken
want ons levenslied
is vol verdriet m'n kind
maar de liefde wint

Droom kind weg op de wind
ook al wacht jou een leven vol zorgen
Droom kind en bij al wat je vindt:
geloof in het wonder van morgen!
Want jij ben een wonderkind....

Auteur onbekend.

TRIESTE JEUGD OP RIJM

Zondag 4 oktober 2009

MELANCHOLIE / GEDICHT

HOEVEEL LEED KAN IK NOG DRAGEN
HOEVER MOET IK NOG GAAN
VOOR HET EINDELIJK BEGINT TE DAGEN
AL WAT JE MIJ HEBT AANGEDAAN

ALS JE IN MIJN SPIEGEL KIJKT
ZIE JE DAN NIET MIJN LEGE OGEN
ZIE JE NIET DAT IK BEZWIJK
HEB JE ECHT GEEN MEDEDOGEN

NEEN, IK KAN NIET VERDER MEER
GEEN TRANEN MEER DIE VLOEIEN
IK KAN NIET KEER OP KEER
STEEDS WEER OPENBLOEIEN



Door de lieve reactie van mijn evenzo lieve bezoekster bojako, begreep ik dat bovenstaande vers ietwat misleidend overkomt.
Deze woorden zijn geschreven toen ik bijna vijftien jaar was. Het schrijven van gedichten was mijn manier om te vluchten uit de realiteit.
Ik heb ze nog bijna allemaal. Sommige zijn echt kinderlijk, sommige zijn zelfs bijna vrolijk, maar allemaal drukken ze uit hoe ik mij voelde op het moment dat ik ze neerpende.

©Huismusje

TRIESTE JEUGD OP RIJM

Vrijdag 11 september 2009

IN MINEUR(Gedicht)

Als je jezelf niet kent,
niet weet of je iets of niemand bent.
Het gevoel hebt van onzekerheid,
het verschil niet kent tussen mening en feit...

Als je je alleen voelt,
dingen zegt die je niet zo hebt bedoeld.
Niemand die naast je staat,
en begrijpt waar het jou echt om gaat...

Als mensen het goed bedoelen,
en zeggen hetzelfde als jij te voelen.
Toch trekken ze je op een lijn,
omdat ze niet weten hoe het voelt om echt verdwaald te zijn...

Als mensen om wie je geeft je in de steek laten,
niet meer naar je vragen en niet meer met je praten.
Dan leer je pas wat leven is,
en dat echte liefde geven is.
( auteur onbekend)

TRIESTE JEUGD OP RIJM

Donderdag 10 september 2009

GEDICHT/WAAROM....?

Waarom kan ik niet vergeten,
al die trieste dagen,
die trauma's uit 't verleden.
Waarom blijft het aan mij knagen?

Waarom kan het diepe geluk,
dat vandaag mijn deel mag zijn,
mij niet houden in het heden.
Waarom keer ik weer naar die intense hartepijn?

Waarom leg ik al die goedbedoelde troost,
steeds weer naast mij neer.
Waarom, waarom, waarom!
Vraag ik mijzelf telkens weer.

TRIESTE JEUGD OP RIJM

Dinsdag 8 september 2009

VERLOREN LIEFDE/ GEDICHT

Door jouw glimlach gul en gemeend
En de lichtjes in je ogen
Werd ik mij bewust van mezelf
Ging ik weer in liefde geloven.

Liefde, woest en onbeperkt
Passie in haar pure vorm
Een oneindige roes
En toen...plots een storm

Liefde werd afstandelijkheid
Ieder ons eigen streven
Beide onze eigen zoektocht
Naar individualiteit.

©Huismusje
Donderdag 27 augustus 2009

RUST (GEDICHT)

De laatste jaren,
heeft drukte
mij volledig
overmand,
't plezier in 't leven
overschaduwd
door alle drukte:
drukte in huis,
maar vooral
in mijn hoofd.
Een gedachtenstroom
die als een vervuilde rivier
door mijn hersenen stroomt.

Nog maar pas
kreeg ik de tijd
om een dam te bouwen
die de waterval
van gedachten
tegen kon houden,
en eruit te vissen
wat voor mij bruikbaar is.

Sinds kort
maakt een innerlijke rust
zich langzaam
van mij meester.
Een rust
die mijn handen
minder doet trillen,
mijn hart
langzamer doet kloppen,
en mijn ademhaling
rustiger doet verlopen.

Een innerlijke rust,
die mijn leven levendiger,
en mijn liefde liefdevoller maakt.

Een broodnodige rust
die mijn geluk compleet maakt.

(auteur onbekend)

Zaterdag 22 augustus 2009

GESCHONDEN BESTAAN / GEDICHT

DOOR DE LITTEKENS OP MIJN LICHAAM
EN MIJN GESCHONDEN AANGEZICHT
HEEFT MEN IN MIJN BESTAAN
MENIGE BLIK OP MIJ GERICHT

MAAR HET LITTEKEN IN MIJN HART
ZO PIJNLIJK EN ZO DIEP
ZO LIEFDELOOS MIJ TOEGEBRACHT
DAT LITTEKEN ZIET MEN NIET

HET IS NOCHTANS EEN OPEN WONDE
ÉÉN DIE NIMMER MEER GENEZEN KAN
WANT ELKE DAG, ZELFS ELKE STONDE
ERVAAR IK NOG DE PIJN ERVAN

©Huismusje
Zaterdag 15 augustus 2009

MOEDERDAG (GEDICHT)

2rf3ud1lf8.jpg

Vandaag "Moederdag" in Antwerpen! Steeds een dag met een dubbele impact voor mij.
Enerzijds een gelukkig gevoel als moeder, anderzijds een triest gevoel als dochter.
Maar vandaag wil ik enkel gaan voor het moeder zijn.
Ik vond dit gedicht op Internet en hoewel we het misschien niet zo uitgesproken aanvoelen als de dichteres, een kern van waarheid zit er toch in.
Want onze kinderen volledig loslaten doen we nooit.

Overpeinzingen van een moeder

Het valt me zwaar, mijn kinderen los te laten
die ik gedragen heb, vanaf hun pril begin
onder en in mijn hart
Ik heb ze leren praten ze leren kijken
Gods volmaakte schepping in
Ik mocht met mijn gebeden hen omringen
hen koesteren in mijn liefde,veilig warm en groot
ik mocht ze wijzen op de mooie dingen
als ze verdrietig waren nam ik ze op schoot
Ik wist dat ook voor hen de tijd zou komen
dat ze als man op eigen benen zouden staan
vergeten zouden zijn hun kinderdromen
ze zouden los van mij een andere kant opgaan.
Och ja ik heb het allemaal geweten
ik had me naar ik dacht er goed op voorbereid
Maar waarom wil een moeder liefst vergeten
dat eenmaal ieder kind zijn eigen leven leidt?

(Nel Benschop-1918)

Vrijdag 7 augustus 2009

PAPA / GEDICHT


Ik heb mijn vader nooit gekend.
Weet niet wie hij was, of waar hij is.
En hoewel ik er bijna nooit over praat,  over hem denken  doe ik veelvuldig.
Zoveel vragen waar ik nooit een antwoord op zal krijgen.
Een grote onbekende.
Een leegte die nooit zal worden opgevuld.

En toen kwam ik tijdens het surfen op het internet toevallig terecht bij onderstaand gedicht.
Las het met enige verbijstering.
Want het geeft zo totaal mijn gevoelens weer.


MY DAD


I guess I had a father,
But I didn't have a Dad.
I didn't get the nurturing
That other daughters had.
I didn't learn the things
That he should have taught.
So I really don't know how to get
The love I never got.
It hurt so bad
That he wasn't there,
The little girl in me
Pretended not to care.
I put my need for hugs and kisses
High up on a shelf.
That little girl said,
"I don't need a Dad,
I can take take care of myself."

 Nicolette Woltman

Dinsdag 30 juni 2009

ZOMAAR EEN KIND ---GEDICHT

Een kindermond vol woorden
die stil en zacht van klank
triest om hulp roepen
Maar niemand die ze hoorde

Een kinderhoofd vol gedachten
reiken achter de horizon
Teruggekaatst door stormwind
Er valt niets te verwachten

Een kinderhart vol haat
of is het hopeloze pijn
Om iets dat nooit komen zal
Zonder traan op het gelaat

Bittere trekken om de kindermond
gedachten geheel verward
Een hart te vroeg gebroken
De woorden zijn verstomd

(©Huismusje)

Meer van HUISMUJE'S TRIESTE JEUGD

↑ Terug naar de berichten