BALLAST
Onlangs las ik op een blog, quote: "Je verleden is ballast en ballast moet je overboord gooien, pas dan kan je verder met je leven", unquote. Je hebt zo nog wel meer van die slagzinnen, spreuken of gezegden die allemaal hetzelfde beweren. Wel, ik ben het daar niet mee eens.
Misschien gaat dit op voor mensen
die nooit echt door een diep dal zijn moeten gaan. Die enkel kleine ongemakken
hebben ondervonden. Algemeenheden die in ieders leven wel eens voorkomen.
Daarbij denk ik dan aan het eerste liefdesverdriet, een sollicitatie waar je
veel van verwacht maar niet doorgaat, de kinderziekten van je kind, een
mankement aan je nieuwe auto, administratie die in het honderd loopt....enz. Kortom dingen die ieder van ons wel eens tegenkomt en/of mee te maken krijgt.
Maar dit gaat niet op voor mensen die een ernstig trauma hebben opgelopen.
Mensen die een ernstige trauma
hebben opgelopen kunnen niet zomaar alles afdoen als ballast en overboord gooien.
Een trauma loop je op wanneer één of meerdere schokkende gebeurtenissen van
buitenaf op je inwerken. Je voelt hierbij een sterk aanwezig angstgevoel, een
aanhoudende angst belevenis. Het daarbij gaande gevoel van machteloosheid en hulpeloosheid
heeft meestal een sterke ontwrichting van je bestaan tot gevolg. Het uit zich
veelal in psychosomatische symptomen die permanent aanwezig zijn, zoals: negatieve
gedachten en angstgevoelens.
De symptomen uiten zich meestal als volgt; een backflasch bij een lied dat je
hoort, een zin die je leest, een te luid gesproken woord, een intonatie van een
uitgesproken zin, een gelaatsuitdrukking of lichaamshouding. Denk maar even aan
het kind of de volwassenen die terugschrikt of ineenkrimpt wanneer iemand een
hand vol goede bedoelingen naar hem/haar uitsteekt. Er treed ook vaak
onthechting en vervreemding op, en nog zoveel meer, teveel om nu en hier op te
noemen.
Nee, voor diegene die een trauma
hebben opgelopen is het verleden geen ballast. Was het maar zo simpel dat we het
in één keer allemaal overboord konden gooien. Maar helaas!
Vaak komen bovengenoemde symptomen niet eens meteen te voorschijn, maar maanden,
en nog vaker, jaren later. Net op het moment dat ze allerminst evident zijn, bijvoorbeeld
in een periode dat je super gelukkig bent en je veilig voelt. Op dat moment is er
niemand die je begrijpt, jijzelf nog het allerminst. Het is dan geen kwestie van
het overboord te gooien en het af te doen met " Het zal wel weer over
gaan, effe een dipje". Nee, het wordt vanaf dat moment keihard werken.
Werken aan jezelf in de eerste plaats, maar dat gaat niet zonder de medewerking
van anderen. Hetzij je naasten, hetzij professionele hulp. Vaak is beide nodig.
Je moet je trauma verwerken, om het
daarna een plaats te kunnen geven in je leven. Aanvaarden dat wat is geweest altijd deel zal uitmaken van jezelf.
Niks geen sprake van overboord gooien! Een opgelopen (en verwerkt!) trauma in
het verleden maakt je tot die persoon die je vandaag bent. Het verleden ben
jij!
En jij bent geen ballast!
Jij bent uniek!
En vaak ben je een begripvoller
en liefdevoller mens dan diegene die onnadenkend en klakkeloos alles overboord
gooit wat niet in zijn/haar straatje niet past.
