Terug aan het werk
De week is weer veel te vlug voorbijgegaan. Een beetje suffig zoek ik mijn tekengerief samen. Twee weken terug had ik me voorgenomen een reeks portretten te maken, gebruik makend van allerlei technieken en materiaal. Geen echte portretten: ze hoeven helemaal niet gelijkend te zijn. Wel wil ik in die portretten iets tot uiting brengen van een dieper beleven. Hoe ik dat ga doen, weet ik nog niet. Het wordt een zoektocht, een ontdekkingsreis en ik zal wel zien waar ik uitkom.
Ik voel me alles behalve klaar om aan die zelf opgelegde taak te beginnen. Feitelijk is het wat veel op twee fronten bezig zijn: schilderen en tekenen. Ik probeer inhoudelijk die twee disciplines dicht bij elkaar te houden, vb. door met dezelfde thema’s bezig te zijn. Maar het schilderen slorpt zoveel aandacht op dat mijn tekenen er maar tweedehans bijloopt. Door die marathon zitting van enkele dagen terug blijf ik met mijn aandacht bij het modeltekenen hangen. Ik neem de drempel naar de tekenles schoorvoetend maar ik weet dat daar mensen zullen zijn op wie ik gesteld bent en dat helpt wel.
Ik begin met goede moed … maar uiteindelijk breng ik er niet zoveel van terecht. ’t Kan niet altijd feest zijn, hoewel …
Tijdens de krokusvakantie zijn drie mensen jarig geweest en die trakteren met cava en pralines. Van de cava blijf ik af, want dan breng ik er zeker niets meer van terecht. Maar de pralines doe ik eer aan, even niet denkend aan de lijn en andere zorgen waar je naarmate de leeftijd vordert alleen belang aan hecht omwille van medische toestanden. Gezond genieten is de boodschap en dat hoor ik bij de anderen ook weerklinken.
Dinsdagnamiddag schilderen … en dat lukt prima. De concentratie is terug. Net of ik losbarst op het doek. Ik ben na Nieuwjaar aan een zesling begonnen. Zes schilderijen i.v.m. bewustwording als vrouw. Eerst loop ik er dagen over na te denken, dan probeer ik een eerste versie uit met woorden in mijn schetsboek: wat wil ik zeggen. Daarna potlood (nu houtskool) en papier en de ontwerpen volgen elkaar op. Nu eens kijken of ik dat ook in kleur kan vertalen. Ik werk dan op papier dat speciaal bestemd is voor acrylverf. Pas dan waag ik me vol faalangst op het doek. Ik vind een wit doek een onmogelijke opgave, vaak vraag ik me dan af waarom ik toch wil schilderen, er zijn toch makkelijkere tijdsvullingen. Maar schilderen is voor mij geen ‘de tijd laten voorbij gaan’ tot de volgende maaltijd. Het is een passie, ik wil mezelf daarin uitdrukken, de grenzen van mijn mogelijkheden verleggen, een taal vinden om mezelf kenbaar te maken, in de eerste plaats voor mezelf maar ook wil ik gezien worden in die verborgen wereld waarin ik me schuil hou.
En ondertussen stijg ik naar opperste hoogten waarin ik de indruk krijg te kunnen zeggen wat ik in mezelf ontdek en dan tuimel ik weer naar de afgrond van ontmoediging omdat het weer niet lukt. Maar het zwart gat bij het op pensioen gaan … dat moet ik voorlopig niet confronteren. Het kan best meezitten in het leven.
