Berichten van 1 april 2012 tot 30 april 2012

Ik heb er hard aan gewerkt gedurende het tweede semester: de zes doeken over het vrouwelijk bewustzijn. Enerzijds wou ik zes afzonderlijke doeken maken, anderzijds wou ik ze zo ontwerpen dat ze duidelijk met elkaar verbonden zijn, omdat inhoudelijk dat ook zo is.

Terwijl ik schilder laat ik natuurlijk telkens mijn gedachten gaan over dat aspect van bewustwording waaraan ik werk. Het heeft met de leeftijd te maken: weldra wordt ik zeventig. Dan kijk je terug, maak je een evaluatie op. Ik aanvaard mijn ‘geleefde’ leven, hoewel ik nooit zou kiezen voor de vormgeving ervan. Het heeft verschrikkelijk huis gehouden in mijn ziel. Als ik naar de pijn kijk, moet ik toegeven dat ik nooit kon vermoeden dat een mens zo kon lijden. Soms zegt men: daar word je sterk van. Ik kan alleen maar machteloos zeggen: ik wou niet sterk worden, ik ‘moest’. Er waren ook heel intense gelukkige momenten. De geboorte van mijn kinderen, onvergetelijk. De aankomst van mijn adoptiekinderen, nog krijg ik kippenvel bij de herinnering. Er is alleen aanvaarding als oplossing, het geleefde leven als het ‘mijne’ herkennen. Er blijft een gevoel van dankbaarheid dat ik dit concrete leven mag voltooien in vrede met mezelf, mijn kinderen, mijn geliefde. Maar ik ben niet eens zeker dat dit zo blijft voor de toekomst. Ik heb het moeilijk met ouder worden, het besef dat mijn tijd korter wordt, terwijl ik nog zoveel wil realiseren: niet alleen tekenen, schilderen, blogs schrijven, maar ook relaties uitbouwen ...tot feestelijk samenzijn met mijn kinderen en geliefde. Hoe zal ik mijn dagen voor het definitieve afscheid doorbrengen? Dement en van deze boeiende en uitdagende wereld niet meer bewust of gebroken door nog meer lijden dat mij of een van mijn dierbaren treft, of toch in de overgave: van dit leven kan ik in vrede afscheid nemen en gaan?

Ik weet het niet, ik kan alleen ‘nu’ leven’, bewust van het onherroepelijk voortschrijden van de tijd. Ik probeer zonder illusies te leven: mijn lichaam zal aftakelen, ik voel nu al de voortekenen. Samen met andere vrouwen van rond de zeventig kunnen we er om lachen en dankbaar zijn dat het maar ‘dat’ is. Of ik psychisch rust zal vinden kan ik mezelf niet garanderen.

Ik vind oud worden aartsmoeilijk. Daarom is dat ‘vroegere’ zo belangrijk: het is de grond van mijn ‘nu’, de erfenis die wellicht belangrijker is dan het pakje bankbiljetten dat misschien na mijn dood zal overblijven als de begrafeniskosten betaald zijn. Ik heb aan mijn kinderen gezegd dat ze op mijn uitvaart moeten ‘klinken’ op mijn leven en het voorbijgaan ervan: tot hiertoe was het een boeiende en uitdagende belevenis en heb ik ervan genoten.

20 april 1012

Vandaag is het de verjaardag van een man wiens naam ik liever niet uitspreek. Hij was zowat het tegengestelde van wat de rabarber mij aanbiedt. Stuwt de rabarber in mij levenskracht omhoog, die man zorgde voor vernietiging op een ongekend grote schaal: met hem moest de hele wereld maar ten onder gaan, in elk geval die wereld waar hij nog zeggingskracht over had. Het was de tijd van dictators … of is dat maar een illusie … nu zijn er ook dictators aan het werk met even nefaste gevolgen voor hun land en zijn bewoners. Maar toen was alles dichtbij, voelden de burgers van dit land ‘lijfelijk’ waar dictatorschap tot kan leiden. Niet alleen in Duitsland woedde een dictator, maar ook in Rusland, Spanje, Portugal, Italië …Ook de kerk was niet vrij van dictatoriale trekjes, trouwens, de kerk is ook nu geen democratie, maar welk leger zou zich geroepen voelen om daar de democratie te installeren?

En installeren we de democratie waar we onze soldaten laten vechten en sterven? Of wil men alleen een vriendelijk systeem installeren dat het westen economisch gunstig gezind is. Wat de prijs is die dient betaald te worden aan mensenlevens, aan materiële verwoesting … gewoon aan belastingsgeld van de gewone burger zullen we nooit weten. Alles wordt in mooie woorden verpakt en zo op de burger losgelaten. Wij in het westen moeten de anderen cultuur brengen (o.a. die democratie waar ze zo driftig mee zwaaien), dat we ondertussen de plaatselijke cultuur verwoesten … geen erg, die is toch minderwaardig. En wat er ‘echt’ gebeurt … daar hebben we geen flauw vermoeden van. We kunnen alleen af en toe ‘symptomen’ vaststellen, vb. een soldaat die door het lint gaat bij zijn vierde uitzending en een aantal burgers overhoop schiet.

Ik ben me bewust geboren te zijn in een samenleving en een tijd die me alle ruimte biedt om mezelf te ontplooien. Maar moeten wij daarom onze levenswijze opdringen aan de anderen? Dat niet alles ideaal verloopt, dat is een vaststelling die we ook over onze samenleving kunnen maken. Geen gevaarlijker mensen dan degenen die zich geroepen voelen (meestal met een goddelijke ondertoon) om de anderen tot hun zienswijze te bekeren (te dwingen). De slogans waarmee ze hun bekeringsijver duidelijk maken zijn camouflagepakken: hun werkelijke agenda houden ze wijselijk verborgen.

   ook de blauwe regen bereidt zich voor op zijn bloei

Terwijl ik het verslag maak en de foto’s bekijk komt de wereld van het optreden weer wervelend op me af. Leuke anekdotes, toevallige situaties. Jonge mensen die kans kregen gedurende een week ‘een dansfeest’ te mogen beleven. Heerlijk om hen bezig te zien.

Hieronder wil ik nog wat foto’s aanbieden. Geniet ervan.

 de ramen dienden nog afgeschermd, een hoogtewerker erbij en enkele durvers om de klus te klaren

 ook hier moest een hoogtewerker bijgehaald worden: een lamp is uitgevallen

 vlug nog wat stof wegnemen, zelfs voor de laatste opvoering moet het netjes zijn

 de dansers moesten zelf een stoel meebrengen, er waren er in alle kleuren en formaten

 met calligrafische letters schreven ze hun naam op hun stoel

 het lab van de schminksters

 geen schilderset maar de penselen van de schminksters

 T-shirts voor de medewerkers met logo van danscentrum en optreden

 nakijken of alles wel goed hangt

 hier smaakt een lolly dubbel lekker

 jarig zijn tijdens een optreden: dubbele pret

 Aike liet zowel haar sporen als haar sandalen na in de sporthal

 een breakdancer toont zijn kunnen tijdens de pauze

 als dit geen echte vriendschap is: hun haar samen in één vlecht

 hoe zou het voelen met een dikke buik? Even een ballon onder het t-shirt schuiven …

 de kaarten blijven wel wachten op de dansers

 ook de studieboeken blijven wachten

 zelfs de drukte van zus Tina maakt Anna Karenina niet wakker

 verdiept in het spel

 als laatste maaltijd een traktatie: een grote pizza

 ook een grote kebab gaat er in

 spelen houdt een danser overeind

 dit werd een week het centrum van dans en plezier

 nog even de vermoeidheid wegschminken

 nu leuk op de foto, straks heel geconcentreerd op de scène

 nog even een bespreking met Steve

 alles hangt klaar voor een vlugge kledingwissel

 boven de kleding van een wissel de verlichting die altijd blijft branden

 een vriend van Jonathan voelt zich ook thuis in kostuums maken

 het haar als palmboompjes recht omhoog

 M.J. en konijn P.: elke opvoering zijn het andere dansers die in deze rol mogen kruipen

 met Aike op de foto, wat een feest

Het wordt een uitputtingsslag, alleen adrenaline houdt iedereen nog overeind, maar opgeven is een woord dat niet voorkomt in het vocabularium van de dansers. Ook de volwassenen beginnen uitputtingsverschijnselen te vertonen. Maar de opgewekte stemming blijft aanwezig en er is heerlijke pasta als warme maaltijd.

De namiddagvertoning is niet zo best, althans volgends de normen van Aike: er is iets minder geconcentreerd gedanst. Iedereen wordt nog voor een laatste keer bijeen geroepen. Besluit: vanavond gaan we voor 10/10.

Tijdens de pauze trek ik naar de groep die ‘The Untouchables’ dansen, met de vraag waar die lus op hun witte t-shirt vandaan komt. Blijkt dat op face-book dit teken op korte tijd uitgroeide tot het symbool voor de kinderen van de busramp. Ze waren pas aan die dans begonnen. Het nieuws trof hen zo dat ze helemaal een andere choreografie creëerden om daarmee hun medeleven met het hele gebeuren uit te drukken. De dans is dan ook aan de kinderen van Sierre opgedragen. Is in de dans aanvankelijk de wanhoop meester van het gebeuren, stilaan komt er ook iets van hoop aanwezig. Op het einde haalt iemand een witte ballon uit een kooi (de gekooide hoop) en laat hem vliegen: het loslaten van de beklemming en hoop aanwezig stellen.

Ik zie de groep zitten: jonge mensen, puike dansers, het leven ligt voor hen. Maar ze gaan mee met de kwetsbaarheid van anderen, ze durven dat gekwetst zijn in hun wereld toelaten om het in hun  specifieke taal opnieuw vorm te geven.

Vanaf de eerste voorstelling viel me op hoe elke danser aanwezig mag zijn op een eigen wijze. Er wordt geen onderscheid gemaakt tussen de pubers die spichtig uitgroeien op lange benen of de dikkertjes die nog wat kindervet moeten verliezen. Geen cultuur van magerzucht, geen eerste plaatsen, geen voorkeuren: als groep treden ze op en als groep zetten ze hun prestatie neer. Veeleer de boodschap: uitgroeien tot wie je in aanleg bent, vrouwen en mannen worden die het leven aankunnen en aandurven, je niet conformeren aan wat er ‘verwacht ’ wordt maar jezelf worden. De droom van Aike: het danscentrum als plaats waarin een stuk opvoeding aangeboden wordt via dans. Dat straalt heel deze onderneming uit. Daar ben ik zo trots op. En van de glamour en show kunnen de dansers maar genieten. Zelf weten ze wel dat daaronder een laag ligt van hard werken, veel discipline en prioriteit geven aan mens-zijn.

De avondvoorstelling laat niet op zich wachten. De zaal stroomt weer vol. Sommigen hebben de opvoering al eens gezien, maar de laatste opvoering willen ze niet missen, vooral de laatste finale. ik zit naast Aike. Ze is wel wat zenuwachtig: hopelijk verloopt het voor de laatste keer ook zonder problemen. Maar alles verloopt schitterend. Nergens iets op aan te merken. Naarmate het einde nadert vergroot de spanning bij Aike, ze kan haar eigen ogen bijna niet geloven: zo goed kon ze niet dromen: de dansers verdienen zelfs een 10+.

Voor de laatste maal komt de finale. Vol overgave voor de laatste maal op de scène. Ook de  dansers weten dat het goed was. De toeschouwers moeten er ook niet van overtuigd worden. Het is een groot feest. Plots voel ik Aike even verstrakken. Loopt er toch iets mis? Er zijn negen i.p.v. acht grote dansers op het voorplan. Maar wanneer ze hun handen in de lucht moeten steken trekken ze hun t-shirt omhoog: op hun buik hebben ze in grote letters: DANK U AIKE geschreven. Aike is even de pedalen kwijt , ik geef haar mijn zakdoek om de tranen op te drogen. Ook de vrijwilligers komen op de scène. Wanneer het de beurt is aan Carlo en Aike zie ik een dansende Carlo, Carlo en dansen, klopt dat? Aike komt ook de trappen af. Ze is echt gelukkig: de voorbije dagen zijn enorm zwaar geweest, de dansers en medewerkers droegen de show en bemoedigden elkaar wanneer de vermoeidheid toesloeg. Nu is alle vermoeidheid weg, de finale groeit uit tot één groot feest van enthousiaste mensen. Voor de laatste keer worden de bloemenruikers afgegeven. Carlo gooit zijn ruiker naar de dansers. Andere ruikers volgen. De gelukkigen kunnen vanavond met die bloemen naar huis, wellicht zullen ze gedroogd worden als aandenken.

Stilaan dooft het licht. Nog een laatste maal zetten de blacklights de accesoires en de ballonnen die nu in grote aantallen op het podium worden losgelaten in een werveling van kleuren. Uitgelaten gejoel begeleidt het lichtspel. Daarna worden de speciale lichteffecten gedoofd en in het halfduister zoeken dansers en toeschouwers hun weg naar buiten. Het feest is over, jammer … maar het was heerlijk.

Even later komen de werkbijen te voorschijn: de grote opruim begint. Dat laat ik aan de jongeren. Ik zwaai Aike en Carlo uit. Heerlijk om van zo’n prachtkinderen moeder en schoonmoeder te mogen zijn.

Ik haal mijn auto van de parking en rij naar huis, waar Karel op me wacht. Ja, ’t is echt mooi geweest.

 de spelletjes zijn ingepakt zodat ze straks alleen hun tas moeten oppakken en vertrekken … en vooral lang slapen, dat zal deugd doen

 ook nu moet Ilke studeren, examens houden geen rekening met een optreden, maar ze blijft er rustig bij

 Jonathan, de kostuumontwerper, aan het werk

 nog even wat energie opdoen voor het laatste optreden

 Ann en Pol, de beeldhouwers, kwamen ook kijken

 het blijft druk in de keuken

 tijdens de pauze wordt de eerste kleding van de rekken gehaald en op stapels gelegd zodat ze gesorteerd richting danscentrum kan

 straks, als alles weggehaald is, wordt de vloer voor de laatste keer aangeveegd

Wanneer ik ruim voor tijd boven kom, is Marijke volop met de retouches bezig. De eerste sporen van het dansgeweld tekenen zich af in naden die losscheuren. De kostuums zijn gemaakt van fijne synthetische stof die gemakkelijk split, maar Marijke weet er raad mee. Op een lapje min of meer komt het er bij ‘de leeuwkes’ niet op aan. De rode pakjes van Excalibur houdt ze bijeen door aan de achterkant een rode lap te stikken. Vindingrijkheid is een eerste vereiste bij de retouches.

In de keuken ruikt het lekker. Elke dag wordt er voor een of andere warme maaltijd gezorgd voor de medewerkers. De keukenploeg zorgt dat dit goed verloopt. Ik merk hier precies meer mannen dan vrouwen, of is dit toevallig zo. Een goed verzorging van lijf en leden is een hoofdthema in het danscentrum. Trouwens, sommige mensen zitten reeds een week van ’s morgens tot ’s avonds in de sporthal, dan is het nodig om de mensen tijdig van een droogje en natje te voorzien. Ook Aike laat het zich smaken, ’t was de eerste warme maaltijd sinds maandag. Vroeger zou ik nog durven zeggen hebben dat ze ook voor zichzelf moest zorgen, nu weet ik dat ik best niks zeg, ze gaat toch haar eigen weg, gelukkig maar.

In de kleedkamers is het weer druk. Twee hoeken zijn versierd: er zijn jarigen. Ja, er werden cadeautjes gegeven, neen ik vind het niet triest dat ik nu hier ben en niet thuis.

Ik begrijp niet waar de dansers hun energie blijven halen. Ze blijven plezier maken, nog maar eens hun dansje oefenen, hollen nog maar eens de trappen op en af. De lolly’s is maar een stuk van de verklaring. Blijkbaar is hun enthousiasme en hun plezier de drijvende kracht achter de overvloed van energie. Toch haalt de uitputting het soms van de overvloed. Zo ontdek ik een groepje dat  zich in een cirkel heeft samengelegd, hoofd bij hoofd en door alle herrie heen slaapt.

De bezoekers bij het namiddagoptreden bestaan vooral uit oma’s, opa’s en kinderen. De jongste toeschouwer is net zeven weken. Hij slaapt door alle drukte en lawaai heen zonder een kik te geven. De oudste kan ik niet schatten. Wel zie ik voorzichtige schuifelende voeten zich naar de zitplaatsen begeven, al dan niet geholpen door een wandelstok. Maar de reactie is van een jong publiek: applaus in overvloed.

Voor cast I is dit een laatste optreden. Voor de avondopvoering worden ze vervangen door cast II. Die moeten in de namiddag nog een generale oefenen, zodat ze weer klaar zijn voor de opdracht.

Vorig jaar waren er nogal wat gekwetsten die niet konden meedansen. Dit jaar beperken de kwetsuren zich tot wat pijnlijk verrekte spieren. Komt ook door vermoeidheid. Micha heeft haar handen vol. Meters tape besteedt ze om de benen van de dansers op te lappen, maar met succes. Er valt uiteindelijk niemand uit.

Tijdens de namiddagpauze dwaal ik wat rond met de vraag in mijn hoofd: waarmee houden ze zich intussen bezig. Bij de jongsten blijkt dat geen probleem: ze hebben spelletjes meegebracht. Andere groepen zie ik in bespreking met de choreograaf. Steve is daar echt een ‘Pietje precies’ in. Elke opvoering neemt hij op en beoordeelt die nadien samen met zijn dansers.

Boven zie ik plots ernstig werkende dansers, ze hebben volgende week examens. Ilke moet iets van dans afleggen, een ander probeert door examens van tweede jaar tandarts te geraken, nog iemand studeert rechten. Ze hebben hun laptop mee en hebben zich afgezonderd aan een tafel. Neen, die drukte stoort niet, ze concentreren zich zo dat ze het niet horen. Dappere meiden. Maar ze weten wat ze willen: én hun studies én hun dansen. Ze gaan er voor, ook als het enige inzet vraagt. Ook dat leer je in het danscentrum.

 hier hoeft men geen honger te lijden

 Natalie en haar ‘leeuwkes’

 nabespreking met alle dansers

 afgezonderd in een rustig hoekje kunnen de verhalen naar boven komen