Zaterdag
Wanneer ik ruim voor tijd boven kom, is Marijke volop met de retouches bezig. De eerste sporen van het dansgeweld tekenen zich af in naden die losscheuren. De kostuums zijn gemaakt van fijne synthetische stof die gemakkelijk split, maar Marijke weet er raad mee. Op een lapje min of meer komt het er bij ‘de leeuwkes’ niet op aan. De rode pakjes van Excalibur houdt ze bijeen door aan de achterkant een rode lap te stikken. Vindingrijkheid is een eerste vereiste bij de retouches.
In de keuken ruikt het lekker. Elke dag wordt er voor een of andere warme maaltijd gezorgd voor de medewerkers. De keukenploeg zorgt dat dit goed verloopt. Ik merk hier precies meer mannen dan vrouwen, of is dit toevallig zo. Een goed verzorging van lijf en leden is een hoofdthema in het danscentrum. Trouwens, sommige mensen zitten reeds een week van ’s morgens tot ’s avonds in de sporthal, dan is het nodig om de mensen tijdig van een droogje en natje te voorzien. Ook Aike laat het zich smaken, ’t was de eerste warme maaltijd sinds maandag. Vroeger zou ik nog durven zeggen hebben dat ze ook voor zichzelf moest zorgen, nu weet ik dat ik best niks zeg, ze gaat toch haar eigen weg, gelukkig maar.
In de kleedkamers is het weer druk. Twee hoeken zijn versierd: er zijn jarigen. Ja, er werden cadeautjes gegeven, neen ik vind het niet triest dat ik nu hier ben en niet thuis.
Ik begrijp niet waar de dansers hun energie blijven halen. Ze blijven plezier maken, nog maar eens hun dansje oefenen, hollen nog maar eens de trappen op en af. De lolly’s is maar een stuk van de verklaring. Blijkbaar is hun enthousiasme en hun plezier de drijvende kracht achter de overvloed van energie. Toch haalt de uitputting het soms van de overvloed. Zo ontdek ik een groepje dat zich in een cirkel heeft samengelegd, hoofd bij hoofd en door alle herrie heen slaapt.
De bezoekers bij het namiddagoptreden bestaan vooral uit oma’s, opa’s en kinderen. De jongste toeschouwer is net zeven weken. Hij slaapt door alle drukte en lawaai heen zonder een kik te geven. De oudste kan ik niet schatten. Wel zie ik voorzichtige schuifelende voeten zich naar de zitplaatsen begeven, al dan niet geholpen door een wandelstok. Maar de reactie is van een jong publiek: applaus in overvloed.
Voor cast I is dit een laatste optreden. Voor de avondopvoering worden ze vervangen door cast II. Die moeten in de namiddag nog een generale oefenen, zodat ze weer klaar zijn voor de opdracht.
Vorig jaar waren er nogal wat gekwetsten die niet konden meedansen. Dit jaar beperken de kwetsuren zich tot wat pijnlijk verrekte spieren. Komt ook door vermoeidheid. Micha heeft haar handen vol. Meters tape besteedt ze om de benen van de dansers op te lappen, maar met succes. Er valt uiteindelijk niemand uit.
Tijdens de namiddagpauze dwaal ik wat rond met de vraag in mijn hoofd: waarmee houden ze zich intussen bezig. Bij de jongsten blijkt dat geen probleem: ze hebben spelletjes meegebracht. Andere groepen zie ik in bespreking met de choreograaf. Steve is daar echt een ‘Pietje precies’ in. Elke opvoering neemt hij op en beoordeelt die nadien samen met zijn dansers.
Boven zie ik plots ernstig werkende dansers, ze hebben volgende week examens. Ilke moet iets van dans afleggen, een ander probeert door examens van tweede jaar tandarts te geraken, nog iemand studeert rechten. Ze hebben hun laptop mee en hebben zich afgezonderd aan een tafel. Neen, die drukte stoort niet, ze concentreren zich zo dat ze het niet horen. Dappere meiden. Maar ze weten wat ze willen: én hun studies én hun dansen. Ze gaan er voor, ook als het enige inzet vraagt. Ook dat leer je in het danscentrum.
