Tremartre
Zondag, 2 september, organiseert kunstkring ‘Gesigneerd’ voor de tweede keer Tremartre, een kunstmarkt à la Mont-Martre maar dan in Tremelo, vandaar de naam. Het weer belooft mee te zitten, meer dan honderd deelnemers hebben zich gemeld, er is iets te eten en te drinken, m.a.w., wie er niet heen gaat heeft ongelijk.
Zelf neem ik deel aan het evenement met een dubbele stand. In het ene deel bied ik zelfgemaakte kaartjes aan. Feitelijk mini-schilderijtjes. Je kan ze gebruiken om iemand te feliciteren, of te bedanken … gewoon voor alles wat te maken heeft om je genegenheid voor de ander uit te drukken. Het is hard werken geweest, maar nu ben ik toch wel tevreden: het zijn mooie en unieke kaartjes geworden.
In het tweede deel bied ik boeken aan, boeken die ik niet meer zo interessant vind en nu in de garage staan opgestapeld omdat er binnen geen plaats meer voor is en boeken die ik ‘dubbel’ bezit. Kom ik in het SPIT, zie ik een boek staan dat me interesseert, weet niet meer of ik het ooit al kocht … nu ja, voor die paar euro kan ik het risico niet lopen om een boek te laten staan dat me aantrekt en thuis ontdek ik dan dat het toch al in mijn boekenkast staat. Nu ja, SPIT is een tewerkstellingsproject voor mensen die moeilijk hun weg vinden op de arbeidsmarkt. Arne heeft er ooit een tijd gewerkt. Dus vind ik het niet direct weggegooid geld … maar ook die dubbele boeken nemen plaats in. Ik verkoop ze aan een weggeefprijs. Ik doe het gewoon om het plezier van ‘winkeltje spelen’ te beleven en meteen wat ruimte te verkrijgen.
Die twee standjes zijn ondergebracht onder een party-tent van 3m op 6m. Ik kocht die tent tijdens een promotieperiode voor nog geen 50 euro. Hopelijk waait het niet te hard, want daar is dat tentje niet tegen bestand. Om de kaartjes en boeken aan te bieden, beschik ik over opplooitafels. Erg handig: heb je ze niet nodig dan plooi je ze dicht en kan je die tafels op een minieme ruimte opbergen.
Het is wel wat ‘prakkiseren’ om alles wat ik wil meeneem in de auto te krijgen. Gelukkig komen buren me helpen de tent opzetten en die nemen ook wat materiaal mee.
Dan vraag ik me af: waarom doe ik er aan mee. Financieel gewin? Neen, gelukkig moet ik mijn boterham niet verdienen met kunstmarkten. Ik ben blij als ik wat verkoop, maar meer omdat daaruit een vorm van vriendschap of waardering spreekt. Het is vooral de sfeer die me zo aantrekt. Een kunstmarkt haalt iets vrolijks uit de mensen. Daarbij zie je een pak mensen, sommigen heb je jaren niet meer ontmoet of je leert er nieuwe mensen kennen.
De voorbereiding, het naar de kunstmarkt toeleven is al een feest op zich. Kaartjes maken is bijna verslavend. Steeds ben ik nieuwsgierig wat het uiteindelijke resultaat is. Het heeft ook iets zeer ambachtelijk. Eerst schilder ik op een groot papier met in mijn achterhoofd dat daar uit kaartjes gesneden worden van 7,5 op 11cm en dat die boeiend moeten zijn om bekijken. Dan is het snijden en lijmen, tot het resultaat samen met een enveloppe in een plastieken zakje gaat als bescherming tegen de natuurelementen.
Het is een soort zen-oefening. Na een tijdje ben ik niet meer bewust van de omgeving, alleen die zich steeds herhaalde handeling neemt mijn bewustzijn in beslag. Toch is het goed dat het maar voor een bepaalde duur is: uiteindelijk wil ik nog wel eens iets anders doen, bv. een schilderij maken.
Alles wat meemoet staat al klaar in de gang. Een week geleden begon ik met het verzamelen van het materiaal; De boeken prijsde ik en stopte ze in bananendozen, de kaartjes kregen schoenendozen als opbergplaats, enkele kleine schilderijtjes voor de sfeer (het is immers een kunstmarkt), plooitafels, een opplooibare stoel want ik kan toch niet de ganse dag blijven rechtstaan, tafeldoeken om over de tafels te leggen … Naarmate ik aan iets dacht werd de hoop groter: een schaar, koord, plastieken zakjes om een verkocht boek gemakkelijk in mee te dragen, keukenrol … en gisteren kocht ik snoepjes voor de kinderen. Staan die ouders met mij te praten, de kinderen vinden dat niet zo boeiend, wellicht bouwden ze liever met hun vriendjes hutten waarin ze al hun schatten bewaren. Een snoepje is dan wellicht een zoethoudertje … maar op zo’n markt moet het mogen, tegen elk gezondheidsadvies in.
En natuurlijk, elke dag bekijk ik de weersverwachtingen … zolang de wind zich gedeisd houdt en het niet regent ben ik best tevreden.
