Augustus is een maand van verjaardagen
Voor de buurt hier is augustus wel een drukke verjaardagsmaand. Mijn overbuurvrouw verjaart op 10 augustus, ik word op 20 augustus in de bloemetjes gezet en voor de buurvrouw schuin over ons is dat op 30 augustus. Daarbij komt nog dat we telkens ongeveer tien jaar verschillen: de overbuurvrouw wordt volgend jaar 60, ik word nu 70 en de andere buurvrouw 80.
De tachtigjarige buurvrouw organiseerde als eerste een feestje: eerst voor haar familie en een paar dagen later, zaterdag, voor de buurt. Iedereen die kon was aanwezig.
Snikheet was het. Gelukkig was het een avondfeest. Maar ondanks de warmte (we dronken dan maar veel water tussen de wijn) was het samenzijn best uit te houden. Ook voor Irma, de buurvrouw, bleek het feest enorm mee te vallen. Zij kent het wel en wee van de buurt sinds haar geboorte. Nu ze nog de mogelijkheden had om nog een echt te feest te organiseren en ervan te genieten, wou ze het goed doen en bood ze een prachtig buffet aan.
Zondag was het bij ons feest met de (pleeg)kinderen en (pleeg)kleinkinderen van Karel en mij. Wie feest er nu op de middag op de warmste dag van het jaar? Gelukkig hebben we wat bos (sparren) in de achtertuin waar we ons onder kunnen terugtrekken. We hielden het heel sober: het was veel te warm om te koken of een BBQ te organiseren. Samenzijn was het voornaamste. De kleinkinderen vonden het prima met elkaar, we genoten van een kleine bries die de warmte dragelijk maakte, de verhalen volgden elkaar rustig op en niemand had haast.
Maandag was ik jarig en waren vrienden uitgenodigd voor een avonddrink. Het was een avond om buiten door te brengen. Eerst hadden we de tafels apart gezet, maar spontaan groeide die uit tot één lange tafel. Christel was overdag komen helpen om alles voor te bereiden en ’s avonds zorgden zij, haar man en twee grote dochters dat iedereen op tijd iets te eten en te drinken had. Bedankt. Om twaalf uur gingen de meesten naar huis … want ’s anderendaags moeten ze werken. Enkelen bleven nog even helpen opruimen en na een laatste glas werd het stil.
Dinsdag kwam een vriendin langs die ik al sinds mijn vijftiende ken. Ze woont in West-Vlaanderen maar had dinsdagmorgen een afspraak in Pellenberg. Dat geeft dan gelegenheid om bij te praten en die oude vriendschap in ere te houden.
Woensdag kwam de buurt aan de beurt. Hetzelfde scenario: één lange tafel, het weer was iets frisser, maar toch nog lekker om buiten te zitten.
Op zo’n wijze 70 jaar worden: leuk. Ineens was mijn innerlijke onvrede gesust. Ik kon het leven van zeventiger aan: ik kijk ernaar uit.
Bij het opruimen komen dan de vele kaartjes met wensen en cadeautjes aan bod. Wat voel ik me verwend … en ik ben nog fit genoeg om er van te genieten. Zalig!
