Zondag 16 maart 2008
kijk
Kijk naar de zon,
dan valt de schaduw achter je!
Berichten van 1 januari 2008 tot 31 december 2008
Zaterdag 15 maart 2008
Beminnen hoe? - stap drie
Beminnen hoe doe je dat? – stap drie.
In het echte leven en het groeien naar elkaar toe in liefde zijn deze stappen natuurlijk niet zo theoretisch vastgelegd, maar toch is er één van beiden die voelt dat er meer dan chemie in de lucht hangt, ook al is liefde op eerste zicht het mooiste wat je kan overkomen. Maar tot nu heb je de stap naar de ander gezet,heb je naar hem gekeken, geluisterd, bevestigd, aanvaardt ook al was het soms lastig en begon je te ondervinden dat er ook dingen zijn die je zult moeten meenemen wanneer je verder samen wit gaan. Maar een prille liefde staat dan ook veel toe. De derde en laatste stap is dan ook de vaststelling dat de ander naar mij kijkt, dat hij of zij blij is in onze nabijheid te vertoeven, ons hart verwarmt; en daar staat nooit een leeftijd op. Maar dit te aanvaarden is niet altijd eenvoudig, want we moeten dan ook onze eigen afscherming laten vallen. Is het bij die derde stap precies niet dat het zo moeilijk lukt, vraag ik me dan af, zowel tussen jongeren, jongvolwassenen als bij ouderen? Heel zeker wanneer je al een eigen leven heb opgebouwd, boompje, huisje, tuintje. Maar die muren slopen, die afscherming durven laten vallen is wel een voorwaarde om de eenzaamheid te milderen om zo echt te mogen thuis komen bij de ander, een leven lang.
Drie stappen, drie aspecten over: loskomen van onszelf over kijken naar de ander, tot de vaststelling komen dat de ander ons verwacht. Deze stappen lopen soms door elkaar of worden in andere volgorde gezet, maar elk der stappen moet opnieuw worden gezet.
Had ik het in deze poging nu over de liefde onder de mensen? Misschien en ook heel zeker; of zoals deze blog ook geïnspireerd over de liefde tot God? Over allebei, want het ene sluit het ander in. Er is maar één liefde: God is liefde. God heeft ons eerst bemind, schrijft Paulus. “
“Petrus bemint ge mij? – Heer, Gij weet dat ik U bemin.”
Mooi en goed om zo de Goede Week te starten.
Vrijdag 14 maart 2008
beminnen hoe? stap twee
Beminnen hoe doe je dat? – stap twee.
Een eerste stap noemde ik het loskomen van onszelf. Nu graag even een tweede stap zetten in het hoe in het beminnen. Eigenlijk allemaal dingen die we weten, kennen en meemaken, en toch. Maar al te graag willen we naar de ander toe, soms heel letterlijk te nemen. In het proces naar echt beminnen is kijken naar de ander, uitkijken naar zeer belangrijk; weten dat er iemand is die op ons wacht – iemand die misschien speciaal koffie heeft gezet – of die ons nodig heeft. Wat kan ik doen om hem of haar gelukkig te maken. Dit overschrijdt al vel sterker het gevoel van de eerste affectieve benadering. Vooral hier ligt het grote werk van de liefde, dat naamloze, woordeloze maar zo levensnoodzakelijke dat uitstijgt boven het emotionele. Daarop slaat dan ook het gebod waarover ik gisteren schreef. Ik moet niet zozeer begaan zijn meet mijn eigen welbehagen, maar met dit van de beminde, van hem of haar die op mijn liefde mogen rekenen. Dit klinkt vreemd in een tijd waarin vooral gesproken wordt over zelfontplooiing en zelfredzaamheid. Nochtans komt de eigen persoonlijkheid het best tot ontplooiing als men zich inzet voor de medemens, in genegenheid en liefde. En dat is maar al te waar wanneer die ander de teer beminde word. Hoeveel energie maakt dat bij een mens vrij?! Iedereen kan hier over meepraten. Ook dat heet gelukkig zijn. Zo hebben we de stap naar die gans andere gezet. Straks zetten we de derde en laatste stap tot vriendschap en liefde, sleutel voor een écht leven.
Donderdag 13 maart 2008
Beminnen, hoe?
BEMINNEN HOE DOE JE DAT?
In gesprekken met jongeren komt de liefde nogal vlug ter sprake. Dat zal wellicht altijd zo geweest zijn, en gelukkig maar. Mensen die het echter kunnen weten stellen echter vast da top onze dagen met meer angst dan vroeger wordt gedroomd over e liefde. “Zal ik wel kunnen liefhebben? Zal ik me laten kunnen beminnen? En hoelang zal onze relatie mogen duren?” Er is een grote vrees voor eenzaamheid en tevens een sterke remming om zich ten volle in te zetten voor een relatie. Hoe zegde die andere jonge man het ook weer vragend: “warmte” heb je nodig. Maar is dat niet louter humaan? Natuurlijk verlangen we naar meer, méér dan een voorbijgaand gevoel, hoe zalig en eeuwigdurend het ook moge lijken en wenselijk is.
Wie als gelovige in het leven staat zal dit nog sterker ervaren, en weten dat liefde verder gaat. Jezus noemt de liefde dan ook een gebod, een nieuw gebod: “Dit is mijn gebod, dat ge elkaar lief hebt”. Het is dus een opgaven, iets dat aandacht en zorg vraagt. Je kan het leren. Het vraagt inspanning, oefening. Dit is wellicht op vandaag de grootste struikelsteen, de ware stap van een goed gevoel naar beminnen, zeker wanneer die aandacht niet wederzijds is, al lijkt her er op eerste zicht wel zo uit.Dit zijn allemaal woorden die we niet vanzelfsprekend verbinden met gaarne zien.
Liefde willen we te vlug gelijkstellen met een aangenaam gevoel. Dat is het natuurlijk ook, maar helaas wordt dit verlangen op vandaag gezien als een shoppen; zie maar de vele vriendenlinks, de chat- en datingsites. Het gevoel waarvan sprake zou eerder het gevolg moeten zijn van de liefde, en dit ontbreekt in deze maatschappij helaas te veel, vandaar de angst van vele jongeren, zeg maar ook adolescenten.
Wat ik eerder al schreef, en heel recent is het feit dat de eerste stap in de liefde tot een ander moet zijn: het loskomen van onszelf, eigen verlangens aan de kant zetten, onze angst en vrees overstijgen. Als we teveel met onszelf begaan zijn, raken we niet los uit onze eenzaamheid.
EENZAAMHEID IS ALLEEN ZIJN.
BEMINNEN IS HET ALLEEN ZIJN DOORBREKEN.
Hierbij wil ik wel het belang aanstippen dat we ook “ontvanger” mogen en moeten zijn, want ook in ons blogland heb ik al veel te veel gelezen dat mensen veel te veel “gever” zijn tot een ander zich weer goed voelt en je eenzaam achterblijft. Ja, liefde houdt altijd wel een beetje eigenliefde in, maar moet verder gaan. Wordt vervolgd.
Woensdag 12 maart 2008
uit gastenboek
VRIENDSCHAP
Verlangen naar zijn aanwezigheid zoals een
Roker naar een smeulende sjaff en blauw moordende damp
Ik hou van de Vriendschap om de herkenning
En het spiegelbeeld van mijn zijn die wordt weerkaatst want
Niets in die Vriendschap is vergankelijk en de
Doodeerlijk geprevelde woorden zijn geboekstaafd op een
Stil moment in mijn boek des levens zodat Kameraadschap
Centraal verankerd in mijn brein elke dag opnieuw bevestigd
Hetgeen niemand anders voelen kan Vriendschap voelt zo
Anders sinds mijn boot jouw haven aandeed geleid door de
Pavan van onze Vriendschap
© Wim Uyttendaele
Woensdag 12 maart 2008
werken
Ik werk vanaf nu terug fulltime,
maar dan wél enkel en alléén
aan mijn geluk en zo aan dat van
anderen!
naar een reclamespotje.
Dinsdag 11 maart 2008
gebed
Niet voor mij alleen
Vader,
U bent er niet voor mij alleen.
Alle mensen zijn uw kinderen.
Daarom kan ik U niet oprecht
liefhebben
als ik niet loskom uit mezelf,
uit de begoocheling
dat ik U voor mij kan houden.
Nee Vader,
U bent er niet voor mij alleen:
wij zijn met velen.
Breng ons steeds weer in herinnering
dat U de Vader bent van alle mensen,
van ons allemaal,
en dat wij U
niet naar waarheid liefhebben
als wij broers en zussen vergeten.
Amen.
(Kardinaal Godfried Danneels)
Dinsdag 11 maart 2008
friends
Your heart is your Love,
Your love is your Family ,
Your family is your Future ,
Your future is your Destiny ,
Your destiny is your Ambition,
Your ambition is your Aspiration ,
Your aspiration is your Motivation ,
Your motivation is your Belief ,
Your belief is your Peace ,
Your peace is your Target ,
Your target is Heaven,
Heaven is no fun without FRIENDS
Maandag 10 maart 2008
hoop
Morgen zal er hoop zijn
wanneer je vandaag
hardnekkig
kleine dingen doet;
dwars doorheen de
wind, de regen en de storm,
want waar je tegen op ziet
zal meevallen
als je er tegen aan gaat!
Zondag 9 maart 2008
het kan niet zijn
Hoe lang schrijf ik over vriendschap, liefde, geloof en vertrouwen.
En toch, toch zijn er mensen waarbij je plots vragen gaat plaatsen,
zelfs een grote waarom? Waarom doe je me dit aan? Ik had het toch altijd goed voor met je!
Ik denk dus hier in het bijzonder aan een paar blog'vrienden', maar aan ook een paar mensen die proberen hun eigen frustraties te richten op een ander die ze eigenlijk wél lief hebben/haddden.
Moet ik dan toch weer eens het gastenboek en laatste commentaren sluiten? Nee, toch, want dan vindt die andere me niet meer terug, die me afgelopen week wellicht het mooiste compliment toestuurde. Dank U, Wim!
Ja, het valt me op dat er maar weinige mannen reageren op het blog al hoeft het niet, en wanneer er dan nog afbreuk wordt gedaan, is het precies dan nog van het mannelijk front, met die paar uitzonderingen uitgezonderd?
Wim, bij deze dank voor de kennismaking. Voor anderen, lees maar wat die man te vertellen en te delen heeft met ons allen.
Ik begrijp het begrip vriendschap niet.
De woorden zijn maar vaag.
Vrienden doen elkaar toch geen verdriet,
of stelt een echte vriend toch niet in vraag!
Hoe ver kan een vriendschap gaan?
Wat mag niet of wat juist wel?
Ben je verplicht voor elkaar klaar te staan,
of hoort ieder vraagteken bij dit oneindig moeilijke spel?
Ik weet vaak zelf niet wat wel of geen vrienden zijn,
maar er zijn er altijd een paar,
gewoon, misschien is het met hen in de buurt wel fijn,
en met de andere dreigt er gevaar.
Hoe weet je nu hoe echte vrienden zich gedragen?
Een eigen karakter heeft toch iedereen.
Misschien hoef ik het niet te vragen,
maar waarom blijft een beste vriend altijd alleen?
Zaterdag 8 maart 2008
iemand als jij
Toen ik gisteren de vertolking van dit mooie lied zag op de Vlaamse tv-één-zender - ooit ingestuurd dooor België voor het Eursongfestival met Barbara Dex als kandate - , dacht ik terug aan die bijzonder mooie tekst en ik vind het dan ook hier de plaats én het moment deze tekst nog eens te delen met jullie, in het bijzonder opgedragen aan enkele mensen die ik recent beter mocht leren kennen!
Ik heb nog nooit iemand zo lief gehad
al mijn twijfels zijn voorgoed voorbij
nooit had ik eerder dat fijn gevoel
jij bent alles wat ik bedoel
in je ogen zie ik dat hemelsblauw
een warm gevoel waar ik van hou
ik heb nog nooit iemand zo lief gehad
zo een iemand als jij
waar ik ook ben jij zult bij me zijn
met jou vind ik steeds de juiste weg
ik heb nog nooit iemand zo lief gehad
zo een iemand als jij
jij zult altijd in mijn gedachten zijn
wat er ook met ons gebeuren mag
weet heel zeker dat ik op je wacht
zelfs in 't midden van de nacht
jij geeft me vleugels dat vrije gevoel
dat is het nu juist wat ik bedoel
ik heb nog nooit iemand zo lief gehad
zo een iemand als jij ...
Zaterdag 8 maart 2008
rock the world
gewoon even aanklikken
een boodschap om te bewaren
maar vooral te beleven
zo komen we SAMEN vooruit!
Vrijdag 7 maart 2008
is waar
LIEFDE moet uitgaan van iemand die lief heeft!
Donderdag 6 maart 2008
verder gaan
De liefde ... soms een wilde bron, verloren op een ontoegankelijke plaats.
Zij vloeit nutteloos, dag en nacht, jaren naeen ... opdat éénmaal - en misschien zelfs nooit -
een voorbijganger eruit drinke en verder ga.
Of vind je ze dan toch op de maan, of in de wolken tussen engeltjes zonder schoentjes?
Ja, soms komt ze jou tegen en jij haar niet, zoals God jou zag nog voor je bestond.
Die wilde bron, die storm, vindt soms zijn bedding waar twee mensen samen komen, in een voor anderen verborgen plek, maar voor de geliefden het ultieme geluk waar ze zich laven aan elkaar, om even samen, misschien straks afzonderlijk verder hun weg te gaan ... maar om nooit meer te vergeten, niet de ander, noch die warme gloed, jouw vingers over mijn huid, jouw lippen ....
We bleven voorbijganger tot die vlinder kwam en die engel, tot jij kwam en ik bij jou welkom was.
We vonden elkaar door de maan, weet je nog, in het verre Oosten waar we drie tenten wilden bouwen. Even verwonderd en dan 'oké', één tent voor mij, een tweede voor jou, een derde voor ONS!
Woensdag 5 maart 2008
aandacht voor elkaar
Het gaat soms om een blik,
om een simpel woord.
Een lach zo zacht
dat je hem nauwelijks hoort.
Het is simpel als water:
je denkt, is het dat maar ...
Een beetje aandacht voor mekaar.
Een beetje aandacht, een kleingebaar.
Een beetje aandacht voor mekaar.
Het hoeft niet steeds serieus te zijn.
Een lach is geen bezwaar.
Een beetje aandacht voor mekaar.
Een zwaai, een hand.
Een zucht, een zoen.
Iemand die vraagt, kan ik iets doen?
Iemand die klaar staat,
die ene zet,
een dribbel die een leven redt.
Het gaat meer om de intentie
of een beetje goede wil.
Een warme blik
of een attentie;
en de planeeet voelt minder kil.
Tekst: Bart Peeters
Uit: CM-campagne.
Dinsdag 4 maart 2008
eigen gedachte
droom van verre horizonten
waar de muziek je hart streelt.
maarten
Maandag 3 maart 2008
liefde
Liefde is soms als dag en nacht,
voor altijd samen, altijd gescheiden.
Zondag 2 maart 2008
ambulance in kerk
Klokken luiden, uitnodiging tot gebed en de wekelijkse eucharistieviering op de parochie. Oude mensen, grijze mensen, vrouwen, jonge senioren - de laatsten der Mohicanen - veel lege stoelen... én enkele tieners.
Ja, ik hoor menigeen al denigrerend over die klokken terwijl we wel aanvaarden dat moskeeën ook oproepen tot gebed en we dat blijkbnaar een heilzaam iets gaan vinden. ...
Het is een doodgewone mis "door het jaar" zoals men dan dat noemt, al is elke misviering anders en de gezindheid, de ontvankelijkheid ook telkens anders. Dat lees je niet van gezichten af, je weet niet van een ander hoe hij vandaag en op dit uur in dit gebedsmoment aanwezig is, mischien diep verbonden met een overleden vriend die precies vandaaag 28 jaar geleden stierf. Maar diep van binnen word je geraakt, de ene keer al meer dan de ander door een woord, de voorganger, een biddend iemand ... . Wie op vandaag tijd vrijmaakt voor God heeft een bewuste keuze gemaakt.
Waarom ik dit vandaag hier achterlaat? Omwille dat deze misviering heel concreet vandaag misschien nog het dichtst staat bij wat we horen verkondigen in het alledaagse leven. We zijn ondertussen aan de Evangelielezing over de blindgebore. In deze lezing horen we niet alleen hoe Jezus geneest, maar vooral hoe mensen tot geloof komen. Abrupt wordt deze lezing onderbroken. Die lege stoelen lijken op en over elkaar te vallen met en enorm lawaai. Iedereen kijkt verschrikt rond. Daaar ligt languit een grote jonge man. Flauwgevallen? Toch niet dood zeker? Mensen kijken toe, de lezing gaatr even door; Maar een jonge vrouw spoedt zich naar die gast, haar man ontfermt er zich evenzeer over. Men legt de jongeman op de grond. Een ander zoekt naar een gsm. Hulpdiensten worden gebeld. En de priester stapt af naar de jongen die ondetussen bij bewust zijn is, maar lijkt toch dermate getroffen dat hij blijft liggen. Al die tijd blijft de vrouw bij de jongen, spreekt hem blijkbaar moed in en houdt zijn hand vast. Is zij verpleegster? Iedereen kiijkt en bidt en voelt zich onwennig. Dan zegt de priester dat er hulpdiensten onderweg zijn en vraagt verder biddend te verwijlen bij hem, ook al gaat de lezing door. Maar doorheeen de woordend die we maar met een half woord opvangen voelen we wat geloven echt betekent, of méé,r komen heel wat vragen op wie we zijn. Die jongen die daar ligt is als de blindgeborene, hulpeloos, maar met zoveel liefde en gebed omringd. Ik kan niet afgaan wat er in de harten van de afwezigen omging. Ik weet dat ik tijdens de vredeswens deze keer gezegd heb aan die dame en man "dank u" i.p.v. "vrede".
De poort wordt geopend, een brancard wordt binnengereden, nog meer stoelen aan de kant, en de eerste zorgen, zuurstof wordt toegediend. Mensen, je moet het maar meemaken!
Deze jongen (bleek achteraf 18 jaar) had wellicht een heel bewuste keuze gemaakt om bij de Heer te verwijlen na een lange dag van studie. Om God te danken, te vragen, te smeken of gewoon zoals altijd de mis bij te wonen? Wat daar gebeurde heeft velen getroffen, of niet? Want eigenlijk ging iedereen terug naar zijn bezigheden. Heel weinigen hebben dat "mooie" koppel nog aangesproken, al was die vrouw nog niet bekomen van de schrik zoals ze me vertelde. Mischien heeft ze mooiste viering meegemaakt en haar man was een getuige van wat geloven is, zeker toen ik hem later hoorde luidop meebiddden, want hij zat jiuis achter me. Hij heeft ook niet één ogenblik de aandacht op zich gericht alsof het normaal was wat hij deed. Ja, er waren veel toekijkenden toe die jongen er nog lag, misschien ook even hulpeloos, maar niet één heeft daarom de dienst verlaten.
Het is nog even verwijlen bij die gast dat ik nog blog, hopend en wensend dat het morgen weer beter gaat met hem, en dit in gebed.
"Ik wil dit nooit meer meemaken", zegde de vrouw achteraf. Wellicht niemand, maar "IK GELOOF" kan misschien maar bewust gezegd worden na niet zomaar "een mis doorheen het jaar".
Doorheen de helpende handen heb ik de eenvoud en godslievendheid ervaren van die jonge vrouw!
Misschien hebben alle aanwezigen gevoeld dat geloven verder gaat!
Ik wens het hen en mezelf, wij kleingelovigen!
Genegen en dankbaar,
Maarten
Vrijdag 29 februari 2008
uniek
Aansluitend bij "contacten" en de bijdrage van Huub Oosterhuis kan het ineens zomaar gebeuren dat je ontdekt dat ieder mens iets unieks te bieden heeft, of eigenlijk hetzelfde, maar dan op een nieuwe al dan niet alternatiever manier om iets te doen ...
een bepaald feit ...
een ervaring ...
een bepaalde gedachte
over de betekenis van vreugde en verdriet.
Dan gebeurt het dat de één tot de ander zegt:
"wij verstaan mekaar me een alf woord hé...ma probeer da ma ne ké uiteen te zetten an een ander.. ... da ga nie da is nie mogelijk om in woorden over te brengen wa wij ervaren hebben."
Ja, in een vruchtbare relatie komt het unieke aan het licht
en verrijkt het leven van iedereen.
Donderdag 28 februari 2008
intiem
Een mens bestaat het meest intiem
tegenover zijn geliefde.
In die relatie komt het er op aan,
komt echt of niet echt,
trouw of ontrouw,
aan het licht.
Je man, je vrouw,je vriend,
is degene aan wie je je corrigeert,
met wie je je bouwplan herziet en
bij wie je rust en vrede vindt.
Huub Oosterhuis.
Deze tekst draag ik op aan een bijzonder iemand.
Woensdag 27 februari 2008
daarboven
IEMAND DAARBOVEN
HOUDT VAN MIJ
Dinsdag 26 februari 2008
Vrouwenland
“Afgebeuld worden om genoeg geld te verdienen om een grotere auto en een ruimer huis te kopen dan je broeders die je daarginds hebt achtergelaten. Je wilt baden in de westerse overvloed, je omringen met Amerikaanse en Duitse luxe, en ondertussen vijf keer per dag met je gat in de lucht om je geweten te zuiveren.”
Uit “Vrouwenland” door Rachida Lamrabet – 2007. Over bootvluchtelingen maar nog meer over de tragiek van het ongrijpbare “geluk” dat voor mensen uit Noord-Afrika telkens door de westerse media op deze bevolking wordt losgelaten. De fijn geklede vrouwen naast luxe wagens, het wasproduct witter dan wit, de nieuwste gadgets.
Maar bovenal een verhaal over liefde en het blijvend grote cultuurverschil. Echt het lezen meer dan waard! Een aanrader.
Dinsdag 26 februari 2008
de pauw
Ja, ik ben even in India blijven hangen en kijkend naast me zie ik een koperen beeldje van een pauw, ooit gekregen als souvernir bij het bezoek aan een school voor kleintjes in Salem. Toen herinnerde ik me dat je overal die pauw in maten, kleuren en gewichten kon vinden. Maar die specifieke naam ontsnapte me. I Ik herinner me die leuke uitspaak nog van het bont gevederde dier. Ik kon gewoon gezien hebben in een woordenboek, maar toch even gevraagd naar de juiste naam via een mail. Meteen nog eens gevraagd naar de plaats waar ik ooit een olifantenstal had gezien. Ja, u leest het goed, een machtig groot stenen gebouw, eeuwen oud waar elke olifant zijn stal had. Ondertussen nog eens gevraagd waar die vriend van toen woonde waar ik gisteren over schreef, dat steegje weet je nog?
Ik geef je hier het antwoord in het Engels weer omdat ik vooral gegrepen werd door de laatste zin, of hoe groot het vertrouwen is in onze God. Meteen valt het ook op, zoals daar nog de gewoonte is, hoe groot het respect is voor ouderen.
p.s. "uncle" is ook een manier van beleefdheid tegenover een ouder iemand, dus geen familieband, tenzij in het hart. En dat allemaal in een paar regeltjes uit een mail.
"hai uncle..
the bird in the photo is a peacock( DE PAUW)..and it is the national bird of india.there are many jungles only for peacocks in india.
i think the temple (HET OLIFANTENHUIS) in the photo may from varanasi.in the northern part of india,there are many monuments,temples..and forts .
all these monuments may have a history of centuries to say.they contains wall picturs of people of that time which are considered as valuable recorded history..many historiants visiting such places to get the past life,wars,customs etc.i think you have a little bit of interest in such thinks..
but uncle i dont know who is shajumon, i think you visited india before my birth...
but shajumon might be a senior cityzen now...pray for him is only thing u can do right now.because our lord knows him well..."
Maandag 25 februari 2008
Alappuzha
Hoevele malen heb ik dit woord neergeschreven op een omslag voor luchtpost naar India! En telkens opnieuw gelet of én waar er nu één l op twee 'p's stonden in die naam, tot op vandaag. Ik was dan ook blij verheugd via Orkut beelden te vinden van de streek. De naam verwijst naar een district in India met palmen en weeldig groen, zo een contrast met het noorden van India, en nog meer met het vuile Madras in het oosten.
Maandag 25 februari 2008
India
Kerala, het paradijselijke zuiden van India. Je ontmoet mensen van Kerala overal op de wereld. Zo gaat er een grapje bij die mensen. Men vroeg aan een maanmannetje "Waar ben jij van afkomstig?" Het antwoord liet niet op zich wachten. "I am from Kerala". Een sfeerbeeld.
Maandag 25 februari 2008
terug in India
Beste mensen,
Ik weet niet wat ik zag toen ik mijn blog opende. Met heel veel liefde en uit de grond van mijn hart stuurde ik jullie een mooie roos toe, die op een klavierblad neergelegd, niets anders was dan even een beetje rust in te bouwen en jullie toch een groet te brengen. En wat zie ik, wanneer gewoonlijk niemand reageert, dan zijn er wél 4 reacties zeker, en dat voor een gemiddelde waardereing van 1/5. Wat heb ik misdaan? Of hebben jullie te vlug ingetikt en zomaar op een één gedrukt. Ik wil er niet blijven bij stilstaan maar heel vervelend. Oké, wat ik vandaag achterlaat en dit in enkele beurten, zijn een paar foto's uit India, niet om de foto dan wel om de plaatsen waar ik even mocht leven en genieten, waar ik tot op vandaag met hart en ziel terug naar verlang, wellicht omdat vriendschap ondanks de aftand blijft.
Aan de eerste foto hangt een verhaal vast. Ik was in 1992 voor de eerste maal in Varanasi tegen de Ganges, en daar ontmoette ik een zekere Shajumon, een lekenpredikant. Het was trouwens van die gast dat ik zijn hangertje met kruis kreeg overrhandigd, maar dat las je eerder al. Ik hoor die jonge man nog zeggen dat hij niet zou rusten voor hij overal Christus had verkondigd. Zo vertoefde hij op dat moment in het noorden van India al was hij afkomstig uit Kerala, het paradijselijke zuiden tegen de kust.
Toen ik er in 1998 terug was en te gast was bij de familie van mijn vriend-missionaris Fr.Pramod vroeg ik of zij niet wisten waar die Shajumon woonde. Niemand kende hem blijkbaar of wilden ze het gewoon niet zeggen? Ik drong er meermaals op aan, want zoveel tijd was me ook niet gegeven. De toeristische plaats die ik op een bepaalde dag moest bezoeken - voor ons niets meer dan een kinderpretpark - deed me alle moed samenrapen om toch nog eens te informeren naar de thuis van die goede jongen die ik zes jaar terug had ontmoet. Het werd zo al heel laaat in de avond toen er plots gewag gemaakt werd toch te gazan zoeken. Men wist dat hij ondermeer kunstenaar was. Overal werd gestopt over stoffige hobbelige wegen tot iemand met grote zekerheid vertelde dat hij de jongen kende, wist dat hij getrouwd was en zelfs waar hij woonde. Volgende moet u zich voorstellen. Ik word bij de hand genomen, te voet, een zeer smal gangpad door in het middernachtdonker dat leidt naar een huisje. Ik ben er dus totaal overgelaten,aan onbekenden. Men laat me even staan, klopt aan, ik hoor wat streektaal en dan verschijnt Shajumon! Hij pakt me en draait me rond en rond. Het was per toeval de verjaardag van zijn pa. Shajumon wist van niets natuurlijk; voor mij een feest, de tijd was echter te kort want we zouden afreizen naar België. Vlug zocht hij naar wat spullen en zo heb ik tot op vandaag nog een metalen zakboekje dat eigenlijk niets anders is dan de verbeelding van de veertien staties als zijn gebedsboek.
De foto hierbij geeft je een idee hoe ik in het nachtelijk donker in vreemd gebied werd geleid naar een ontmoeting die ik nooit meer zal vergeten. Ik voel de bladeren takken nog tegen mijn hoofd.
Zondag 24 februari 2008
zondagsrust
pc-rust
Zondag 24 februari 2008
contacten
Contacten, we hebben er zoveel op één dag, mensen die even gedag zeggen, je gewoon voorbij lopen, je iets toesteken of je een handje helpen. Contacten van veraf of dichtbij, via een ouderwetse brief al dan niet van vadertje staat of via een mail. Contacten, je kan er echt niet omheen, zelfs ongevraagd zitten ze al mee aan je pc-tafel. Waar ik naartoe wil is dat een mens, ik dus, of jij en dat geprogrammeerd breintje heel veel contacten kan leggen. Alsof het leven rondom ons stil staat eens dat toestel aangelegd. Ontelbare vriendenkettings, de ene al beter dan de ander, duiken als paddestoelen uit de grond. En telkens heb je het mogelijk om contact te leggen of word je zelfs uitgenodigd "vriend" te worden. Een eenvoudige klik en uw verzoek wordt aanvaard. Maar hoever gaat dat contact? Meestal stopt het daar buiten dan die ene uitzondering. Contacten als deze zijn in de meeste gevallen dan ook niet levengevend, zelfs steriel, ,noch inspirerend. Ze zijn vaak niet meer dan een illusie of reeds een gestolde verwachting want wat kennen we van de contactpersoon echt?
Wanneer een contact echter zichzelf prijs wil geven aan een ander in vlees en bloed, dan spreken we over ontmoetingen. Wanneer iemand uit zijn anonimiteit wil treden, je wil opbellen of bezoeken, zonder meer, of gewoon om elkaar beter te leren kennen, daar ontstaat leven.
Ontmoetingen zijn contacten tussen mensen waarbij jij jezelf mag zijn, onvoorwaardelijk, of dit nu maar voor éven is of voor veel meer, veel langer. Het is een genade wanneer je zo iemand mag otmoeten in wederzijds respect, jezelf mogen zijn met je zelf en met de ander. Pas dan wordt deze onmoeting levengevend, en dit voor beiden.Deze ontmoetingen zullen ook dan wel hun eigen leven leiden, maar je weet dat ze zullen blijven, soms intens, soms sluimerend. Of zoals iemand me recent vertelde: het is goed nu te weten wie jij bent achter die pc. Het is goed interesses te delen en elkaar daarin te bevruchten en/of al dan niet vriend/in te worden.
Een ontmoeting kan soms ook zo rustgevend zijn, niet veplichtend, de chemie aanvoelen als de tijd er rijp voor is. In een ontmoeteing van mens tot mens, van hart tot hart, kan veel gedeeld worden, zeker wanneer er veel naar de ander wordt geluisterd. Waar heb ik dit nog eerder geschreven? Ontmoeten, ook in het aanvaarden van het anders-zijn van die ander.
Ik wens jullie via contacten vele deugddoende ontmoetingen toe, want uiteindelijk zal een zweem van warmte je blijven achtervolgen, die diepmenselijke warmte die we zo broodnodig hebben. Of hoe zegde mijn gesprekspartner ook weer: AANDACHT!
Dank aan jullie om dieheerlijke ontmoetingen!
... Een ontmoeting waardoor je willens nillens dankbaar je ogen ten hemel richt!
Zaterdag 23 februari 2008
een gedachte
Over deze gedachte heb ik een bijlage achtergelaten in volgende dagen.
Kus een mooi moment in een vlucht, pak het niet vast, laat het gaan. Alleen dan is je geest kalm en je hart sereen.
Eknath Easwaran
Zaterdag 23 februari 2008
ik wil
Ik wil jouw droom zijn, diep in de nacht.
de reden van jouw stralen als je lacht.
Jouw zien bij het licht van een zonneschijn...
Want jij bent de reden van mijn hele zijn.
Het voelen van je lippen doet mij zweven, het kloppen van jouw hart is meer dan genoeg.
Om mij op elk moment te laten weten, ik hou van je, zonder dat ik het je vroeg.
Een knipoog in mijn richting, een vluchtige kus.
Jij maakt het dat ik zing, alleen jij voelt mijn geluk.
Weet je het dan, besef je het niet.
Zoek mij niet te ver, ik zal achter je staan.
Als je dit wilt, blijft mijn hart voor jou altijd slaan.
Jij bent de wolk waarop ik zweef.
Geen grotere reden dan jij waarom ik leef.
Blijven leven voor jou, dat ik mij daarbij neerleg.
Want hoe dan ook
jij neemt gewoon mijn adem weg.
Vrijdag 22 februari 2008
love me as a sinner
"I might be a sinner,
fear me for my sins..
BUT love me for my repentance....
I might be a liar,
critisize me for lying..
BUT love me for my confessions.......
I might be a egoistic,
dislike me for not bending..
BUT love me for my royal attitude.....
I might be proud,
condemn me for my pride..
BUT love me for what I am proud of......
I might be ugly,
embarrass me for my looks..
BUT love me for my beautiful heart.......
I might be a lover,
hate me because I love very few..
BUT love me because one of them is you............."
Donderdag 21 februari 2008
liefde, hoe dan ook
Liefde, hoe dan ook,
betekent geluk, en rust
en tevreden zijn.
Het was verwachting en hoop,
het was zichzelf zijn.
Elke overgave was als een loskomen van mezelf,
een bevrijding uit mijn eigen bekrompen egoïsme.
Liefde betekende ergens weer opnieuw verlost worden.
Daarom, omwille van die bevrijding en van die verlossing
wil ik geen enkele liefde, hoe klein, hoe bekrompen ze
ook moge geweest zijn, verloochenen.
Alle heeft zijn zin gehad en ik heb de prijs betaald …
Pijn, verdriet, verlatenheid en bedrog.
Ik heb de weelde van het samenzijn gepeild
naar de maat van mijn eenzaamheid.
Elke liefde, hoe klein ze ook is geweest,
Heeft haar waarde gehad. Maarten
Woensdag 20 februari 2008
zand op je hand
Ik moest denken aan deze titel toen ik een gesprek aan het voeren was over hoe moelijk het toch is op vandaag om vriend te worden van iemand, laat staan te blijven. Ik denk dat het komt omdat we te veel grijparm zijn geworden, verlatingsangst ook misschien of gewoon angst om te verliezen wat we ogenschijnlijk al hebben gevonden. Ik zie het hoe langer hoe meer ook in meerdere forums. Men denkt eindelijk de ware gevonden te hebben en doet krampachtig tot één of andere partij al vlug afhaakt. Tijdens dat gesprek heb ik gezocht naar de bekende tekst die heel goed weergeeft wat ik probeer te zeggen. Ondertussen heb ik met deze woorden een zoeker, zoals we eigenlijk allemaal een beetje zijn, terug op weg geholpen, want liefde en vriendschap is vooral ook af en toe loslaten.
De parabel van hand en zand.
Een wijze les in liefde gegeven door een moeder aan haar dochter op de vooravond van haar huwelijk.
“Er was eens een jonge vrouw
Op de vooravond van haar huwelijk
stond ze bij haar moeder en keek naar de zon
die over het strand onderging in volle zee.
Toen vroeg ze haar moeder:
“Moeder, mijn vader houdt van je
en is je altijd trouw gebleven.
Wat moet ik doen
opdat mijn man ook altijd van mij zal blijven houden?”
De moeder zweeg en dacht even na.
Toen bukte ze zich en vulde elke hand met zand.
Zo kwam ze bij haar dochter staan.
Zonder verder iets te zeggen,
knelde zij de vingers van één hand krampachtig om het zand.
Het zand glipte eruit.
Hoe meer zij haar vuist balde,
hoe sneller het zand eruit weggleed.
Toen deed ze haar hand open,
er kleefden nog slechts enkele vochtige korreltjes aan haar handpalm.
Maar haar andere hand had de moeder open gehouden als een kleine schaal.
Daar bleven de zandkorrels liggen.
Ze schitterden in het licht van de zon
“Dit is mijn antwoord”, zei de moeder zacht. “
Dinsdag 19 februari 2008
lentevoor jou
even aanklikken
Dinsdag 19 februari 2008
weerbaar en broos
Goede mensen,
Misschien herkennen sommigen van jullie nog deze woorden als titel van het doctoraat van mijn zus over kansarmoede. Nu de integrale tekst eindelijk op het web is verschenen deel ik u hem graag met zij die daar interesse voor betonen. U weet dat ook ik altijd aan de kant heb gestaan van zwakken en misdeelden. Maar hier worden de kernen van een diep gewordelde generatiearmoede blootgelegd. Vooral was het de bedoeling mensen, de regering en/of welke instantie dan ook verder op te roepen daar structureel aan te werken; zeg maar weg te werken. Mijn zus heeft dan ook zich eerst ingewerkt in de leefwereld van de kansarmen om er dan een indringend werk over te schrijven. Bij de verdediging van de thesis werd het heel stil omdat een mens dan heel uitdrukkelijk geconfronteerd wordt met die cirkel van armoede, waar sommige Vlamingen nog niet eens de kans hebben gehad voor één dag naar zee te gaan.
Lees zelf maar. Met dank voor uw aandacht!.
http://www.kuleuven.be/doctoraatsverdediging/cm/3H05/3H050175.htm
Maandag 18 februari 2008
bidden 2
een aandachtige lezer bezorgde me volgende tekst waarvoor dank.
als stille getuige
Als iets wat je lief had uit het leven verdween
Dan vraag je: waarom God, laat u mij alleen
Ik weet dat u mens noch een dier ooit verlaat
Maar zie zoveel leed als ik rond kijk op straat
Zij die zich verrijken waar een ander voor boet
Nooit in u geloofden, juist hun gaat het goed
Wat is en wat doet God, ik kom er niet uit
Toch hoor ik een stem als het kerkklokje luidt
Het is God die ons lief heeft, hij is overal
Hij is het die ons troost kan geven
Vertrouw steeds op hem wat het lot geven zal
Dat is heel veel waard in ons leven
Een bede tot Hem geeft licht in de nacht
Schaam je nooit om je handen te vouwen
Al worden gebeden niet altijd verhoord
Het is goed om in God te vertrouwen
De bijbel vertelt ons van Jezus, uw zoon
Die vijanden lief had maar het kruis droeg als loon
Ik leerde als kind, als ik slapen moest gaan
Uw zegen te vragen voor aller bestaan
Zie ik nu de bloemen door de zonne verlicht
In vriendelijke tooi, dan zie ik uw gezicht
Als stille getuige leeft u om ons heen
Geen mens is verlaten, geen mens is alleen
Het is God die ons lief heeft, hij is overal
Hij is het die ons troost kan geven
Vertrouw steeds op hem wat het lot geven zal
Dat is heel veel waard in ons leven
Een bede tot Hem geeft licht in de nacht
Schaam je nooit om je handen te vouwen
Al worden gebeden niet altijd verhoord
Het is goed om in God te vertrouwen.
Maandag 18 februari 2008
bemind
Het is van enorm belang in je leven de ervaring gehad te hebben dat je gratis bemind wordt, om jezelf, niet om wat je waard bent of om wat je was. Alleen zo kun je een beetje aan de lijve voelen wat of hoe God is en hoe hij liefheeft. Want God gebruikt normaal de dingen die hij zelf in zijn schepping heeft gelegd en de leerschool die hij zelf oprichtte. Als het al zo een boeiend avonturr is van je medemens te houden en met hem op weg te gaan, in het huwelijk, met je vrienden, ... hoe oneindig veel boeiender moet het dan zijn het risico aan te gaan te durven met God op weg te gaan.
Kardinaal Danneels stelt zich terecht de vraag hoe het toch komt dat er om me heen niemand merkt hoezeer God ons bemint; dat hij elk mens oneindig bemint, tot in zijn diepste zwakheden toe, en hem aanhaalt en naar zich toetrekt. Hoe komt ht dat geen mens dit opmerkt, dat men eraan voorbij leeft, dat de wereld inslaapt terwijl het essentiële gebeurt.
Ik denk dat we het allemaal een beetje weten, zelfs goed aanvoelen daar onze relaties niet langer het humane overstijgen. En toch is er een diep verlangen naar die God die je ook laat aanvoelen hoe mooi soms liefde kan zijn tussen twee personen. Misschien durven we gewoon daarom niet langer dank te zeggen wanneer ons iets overvalt dat meer is dan een gevoel, een gedachte, een intens verlangen. Uit vrees? Elkaar terug te verliezen, noem het verlatingsangst ... Maar we hebben toch God die alles gemaakt heeft naar zijn beeld en gelijkenis, hoe zou hij dan zijn schepselen miskennen?
Ik weet een hele opdracht voor de generatie waar me nu in leven omdat bemind worden niet langer duurzaam is, er veel te weinig of geen inspanning meer wordt voor gedaan, en dan wellicht vroeg of laat één van de partners zich in de steek voelt gelaten. Maar eens het intense en echte gevoel te hebben gekend bemind te worden, weet ik ook dat er in stilte gedankt en gebeden zal worden, omdat Hij ons samen bracht.
Zondag 17 februari 2008
pluimen
PLUIMEN OP JE HOED KUNNEN SNEL WEGVLIEGEN ....
deze uit het leven gegrepen zinsnede is maar al te vaak een grote waarheid, zeker voor hen die o zo graag met de pluimen van een ander weglopen of met hun eigen geringe prestatie te koop lopen.
Laat ons dan maar proberen bescheiden te zijn en te blijven, want voor we het weten worden deze woordenn nog eens naar eigen kop gegooid en zijn de pluimen echt gaan vliegen ... en iedereen zal het hebben gezien. De regel geldt nog altijd:doe stille voort.
Zaterdag 16 februari 2008
150 jaar Lourdes
Beste,misschien hebben sommigen onder jullie me wel gemist of zich de vraag gesteld of hij nu echt niets rond Lourdes zou schrijven, nu er 150 jaar Lourdes wordt gevierd in dit jaar.
Wel ik wil dit dan meteen goedmaken en jullie laten delen in enkele reportages rond de openingsplechtigheden van dit Jubeljaar te Lourdes.
Hallo,
Voor wie het heeft gemist.
Klik voor video van:
Getuigenis van drie bisschoppen
Film over bedevaart met kankerpatienten
Mis aan de Grot op 10 februari
Zaterdag 16 februari 2008
bidden
Bidden is met liefde a a n God denken; niet over God ...
de voorbije dag bekijken, de komende overschouwen
met de ogen van de Heer - danken voor het mooie dat we mochten beleven,
- Zijn geduld vragen voor de moeilijke situaties die zullen komen;
- op Zijn leiding in het leven rekenen
of proberen gehoorzaam te zijn voor Zijn stem.
Hoe zou je anders in staat zijn de heerlijkheid van God te kennen als je helemaal alleen stond?
Daarom moeten we samen bidden, op welke manier dan ook, of met welke woorden;
misschien het Weesgegroet, een Onzevader, of gewoon eens stil staan bij de tekst die we overal wel al eens tegenkwamen, maar eigenlijk een heel mooi gebed is.
God, schenk mij het geestelijk evenwicht, om de dingen die ik niet kan veranderen
te aanvaarden; de moed om de dingen die ik kan veranderen, metterdaad te veranderen,
en de wijsheid om het onderscheid tussen beiden te kennen.
Bidden maakt ons leven, ons samenzijn boeiend en verrijkend. Het verplicht me je echt lief te hebben, zoals je bent en zo maken we het goed tussen ons. Want het is goed te weten dat het laatste goddelijk waarde-oordeel over een een mens is: "Wat gij voor de geringsten van de mijnen hebt gedaan, hebt gij aan Mij gedaan. Zo wordt je leven bidden en je bidden leven.
Zaterdag 16 februari 2008
gedachte
HOUDEN VAN
WOORD HOUDEN
maarten
Vrijdag 15 februari 2008
Kahil Gibran had ongelijk; liefde is niet gebaat bij afstand.
Als de liefde u wenkt, volg haar dan, hoewel haar wegen
moeilijk begaanbaar zijn en steil.
Als ze haar vleugels om u heen slaat, zwicht dan voor haar;
hoewel gij wellicht wordt gewond door het zwaard
dat schuilgaat tussen haar vederen.
En als ze u toefluistert, schenk haar dan geloof.
Vrijdag 15 februari 2008
omhelzen
Ik hoorde zowat overal rond Oud en Nieuw dat dit voor vele mensen de meest eenzame dagen zijn en dat één van de oorzaken zou zijn dat alles zo commercieel wordt uitgebuit dat de waarde en de echte betekenis van die feesten in de mist gaat. Men MOET zich goed voelen.Is het ook niet zo wat Valentijn betreft, zeker in een tijd waar liefde gekocht wordt en zovele gebroken relaties het hard te verduren hebben? Ik hoorde het daarnet nog van iemand. "Aan wie moet ik iets geven, ik heb toch niemand". Zovele mooie dingen zie je overal, mooie en zinvolle dingen ook, maar aan wie te geven, te versturen, terwijl op dit eigenste moment ik onafgebroken gestoord word door de rode Valentijntips hier op blog.
Ok, we kunnen er maar het beste van maken en de waarde van liefde haar plaats geven die ze verdient en wanneer dat dan moet gaan met een gemeend presentje, waarom niet en wie ben ik dan om dat tegen te spreken? Maar ik weet en besef evenzeer dat er velen niet aan een mooi gedekte tafel zullen zitten met rozen en champagne.
Hoe kunnen we elkaar omhelzen als we elkaar niet eens kennen, als er zo een afstand tussen ons bestaat, als er geen moeite meer gedaan wordt de ander echt beter te leren kennen? We durven niet eens onszelf te omhelzen. En we mogen niet eens proberen elkaar en anderen liefde te geven. Dat is dwaas. Dat is ouderwets ...
Mag ik bij deze die paar mensen danken die me heel recent een compliment hebben gestuurd voor mijn blogpogingen. Een reden om door te gaan waarvoor van harte dank!
Lat ons elkaar maar terug omhelzen, ook na Valentijn, vandaar latere publicatie!
Donderdag 14 februari 2008
aan
alle blogvrienden en vriendinen,
mailvrienden en vriendinnnen,
stuur ik een hart vol
liefde en vriendschap!
Donderdag 14 februari 2008
Valentijn
Nu eens heb ik je in mijn
hoofd als een windvlaag,
een gekke gedachtengang.
Dan schiet je weer in
mijn hart als een roos,
of ben je een bang voorgevoel
in mijn schulp.
Ik ben vervuld van je hier zijn
en weg zijn.
Ik wacht, levenslang
als het moet,
en iedereen
mag het merken.
Woensdag 13 februari 2008
Love is a fascinating theme for me.
It is a mystery I keep exploring.
God/Jesus, Life, nature and you,
are amazing mysteries I love to be in touch with
to learn to walk in Love.
Woensdag 13 februari 2008
Mag ik even?
Mag ik even?
Mag ik even je stem horen?
Ik wil je mijn naam horen fluisteren,
niemand kan dat zo liefdevol als jij.
Mag ik je gezicht even aanraken?
Ik wil het bewonderen en bedelven onder
zachte strelingen.
Mag ik je even diep in je ogen kijken?
Ik wil je ziel aanraken en
mezelf erin verliezen.
Mag ik je even kussen?
Ik wil je proeven, hartstochtelijk en teder tegelijk, loskomen van de
zwaartekracht.
Mag ik je even omhelzen?
Ik wil me aan je warmen en je hart voelen kloppen en je nooit meer loslaten.
Mag ik je even strelen?
Ik wil je aanraken zoals ik nog nooit eerder heb gedaan, ieder plekje
opnieuw ontdekken.
Mag ik je even verleiden?
Ik wil je gek maken van verlangen en daarna mezelf overgeven aan de passie
en de liefde.
Mag ik even...?
Ik wil je!
Dinsdag 12 februari 2008
een nieuwe naam
Jij bent van jou,
onachterhaalbaar eigen.
Ik ben van mij,
geen ander zal mij krijgen.
Wat ik jou vraag,
wat jij mij vraagt,
is leeg en zonder zin gevraagd.
Een oogwenk ver in schemergebied,
ooit verder komen doen wij niet.
Ik wens een leven meer, mocht ik jou vinden,
ik bond mij aan je vast, kon ik mij binden.
Ik zou in jou vergaan, en jij
ontstaan in mij, en wij in wij.
Eens lag ik neeer, versteend van kou,
ik droomde dat ik vocht met jou.
Die nacht werd mij een nieuwe naam gegeven.
Geschonken werd mij nog een tijd van leven.
En even, tot de morgen daagt,
is wat ik vraag en wat jij vraagt,
vervuld en één. Toen ging jij heen
en bleef ik met mijn droom alleen.
G+S
Maandag 11 februari 2008
ER IS GEEN SLEUTEL DIE DE LIEFDE KAN SLUITEN.
Zondag 10 februari 2008
liefde
Er is geen kleinheid meer noch duisternis of onwil, geen onbegrip of droefheid, geen liefdeloosheid of onmacht wanneer Hij alles in allen zal zijn. Zolang we hier niet aan toe zijn zal elke liefde broos en kwetsbaar blijven. Maar ook dan moet ze blijven.