Vrijdag 8 februari 2008
kaarslicht
Als je komt
Laat het vandaag nog zijn
En blijf
Tot in de stille nacht
Bij kaarslicht
Dat geen haast
Heeft.
Maarten 09061980
Berichten van 1 januari 2008 tot 31 december 2008
Donderdag 7 februari 2008
Gebeurt het bij u soms ook dat een woord, een zin, iets op tv of radio onbewust blijft hangen, en dat dit precies de aanleiding is er werk van te maken, wat het ook moge wezen. Precies een proces dat op gang wordt gebracht. Zo hoorde ik onze aller tante Kaat vertellen dat met dit vroege voorjaar en de milde temperaturen misschien het wel goed is nu al te beginnen met opruimen. Kerstkaarten en-artikles die nog blijven slingeren, losse paperassen ... Ik keek even in de tuin en zag dat die bloembak, of toch de inhoud ervan nog altijd niet naar de compostdienst is gebracht; een meter verder turend wist ik meteen dat er in mijn tuinhuis ook nog heel wat naar één of andere container kon gebracht worden. Het staat niet echt in de weg, maar of ik het ooit nog zal gebruiken? Ik denk maar aan die verouderde bespikkelde tuinstoelen of dat laddertje waar ik ben vanaf gevallen.
En zo gebeurde het. Bij het kraaien van de haan, geluklkig nog niet zo vroeg in deze tijd, met frisse moed naar dat huisje, er haast alles buiten gehaald. Gelukkig kon ik beroep doen op een lief familielid om alles op te halen. Terwijl hij er was vroeg ik of hij ook niet even tijd kon maken om te zien of mijn verlichting in mijn bureau niet aan vernieuwing toe was, want laatste lampen hebben het begeven en eigenlijk verlang ik al lang naar wat moderner design. Niet dat die oude luchter niet goed was, want ooit nog gekregen van ouders toen ik nog krap bij kas was, nadat ik pas huis en grond gekocht had.
En wat met de verlichting van de kamer ernaast, vroeg ik op mijn kouse voeten? Je hebt het al gemerkt.
De raad van tante Kaat heeft zijn vruchten afgeworpen. Het tuinhuis is ontruimd, de borstel heeft gezorgd dat ik goed onder het stof zat, maar deed zo een deugd bij die middagtemperaturen. Met enige vakkennis zijn er twee nieuwe lampen geplaatst. En nog eens alles opgeruimd. En zo zit ik hier dus, heel veel meer werk verzet dan vorige avond gedacht.
Maar blijkbaar ben ik niet die enige met vroege lentekriebels. En koffie die ik heb gezet, man man, voor die familie en tussen door voor mezelf. Dus deze keer een "dagboek" zonder "bedenkingen".
Met de handen werken en tevreden zijn over het resultaat, ondanks de onvoorziene uigaven, geeft een goed gevoel.
Die hint kan ons morgen misshien aanzetten gewoon er te zijn voor een ander, wie weet.
Zalige avond, goede morgen!
Woensdag 6 februari 2008
Gods droom
Is dit geen droom?
Het is Gods droom.
ER IS HOOP VOOR DE TOEKOMST ZEGT GOD
Hoever is de toekomst?
Zover als God is ... en zo dichtbij.
MET EEN EEUWIGE LIEFDE HEB IK U LIEF ZEGT GOD
En intussen?
Doe wat nu kan, wat nu moet en hoop op wat worden zal.
RICHT MIJLPALEN OP, PLAATS WEGWIJZERS ZEGT GOD
Waarheen?
Een grote menigte is op weg, de hele wereld is op weg,
door de woestijn op weg.
ISRAEL IS OP WEG NAAR ZIJN RUST ZEGT GOD
Wie kan dat geloven?
Zij die Gods droom durven dromen.
De droom van Rachel uit het oude verbond,
tranen van vreugde
de droom van Ghandi
zalig de geweldlozen
de droom van King
I have a dream
de droom van Johannes
pacem in terris
de droom van de verdrukten
vrijheid nu
de droom van het kind
een hemel vol sterren
de droom op het slagveld
nooit meer oorlog
de droom van Jezus
dat allen één zijn
Gods eigen droom
een wereld van mensen.
Maandag 4 februari 2008
uw broer 2
Heel goed aansluitend bij "uw broer" vond ik deze dagelijkse gedacht zeer toepasselijk.
Veel erger dan je geld verliezen is je enthousiasme verliezen.
Maandag 4 februari 2008
Ik ben op reis
Ik ben op reis, al weet ik niet waarheen
maar ergens stond geschreven dat ik deze weg moest gaan,
en al aarzel ik soms even langs deze eindeloze baan,
toch weet ik, iemand ging me voor, en daarom ga ik door.
Ik heb geen geld geen kaart en geen kompas,
maar ik zie de letters en die zeggen me genoeg,
en al geeft er niemand antwoord op de dingen die ik vroeg
toch weet ik,
aan het eind vind ik gehoor, en daarom ga ik door.
Ik ben een vogel die zijn vleugels spreidt.
Al wil ik vliegen verder dan de zon
ik ben een paard dat zonder teugels rijdt,
maar er is iemand die me leidt, en die zegt: kom!
Ik ben op reis, al weet ik niet waarom
maar ik luister naar de stilte
en die zegt me om te gaan.
En al verlaat ik al mijn vrienden,
moet ik overal vandaan,
toch weet ik, er is geen ander spoor,
en daarom,
ga ik door!
Zondag 3 februari 2008
uw broer
Beste,
een tijdje terug heb ik terloops de vraag gesteld wat jij zou doen wanneer iemand aan de deur zou kloppen om brood. Wellicht heb je toen tussen de regels gelezen, of precies begrepen dat dit niet zomaar een zinsnede was. Neen, het was een persoonlijke vraag aan mij gericht van iemand die ergens in een garage logeert omdat hij zijn studiebeurs niet meer kan betalen ... Ik weet dat een mens dan niet staat te springen om hulp aan te reiken, maar hoe langer ik contact had met die persoon, die op studiegebied alles op alles zet; toen ik zijn warme, gemeende tranen over zijn wangen zag rollen; in wanhoop gehuld, zelfs denkend aan zelfdoding "omdat het allemaal niets meer te betekenen heeft"; je dan uiteindelijk de uitdrukklijke vraag krijgt de nood te lenigen, op welke manier dan ook; ja, dan lig je daar wel even wakker van, temeer ik juist nu aan het uitzien ben om mijn Indische vriend-missionaris ook zo goedkoop mogelijk Rome te willen laten zien. Mag dan de ene hand niet weten wat de andere geeft?! Voorwaar een dilemma. Maar ben ik dan zelf arm, heb ik niet genoeg om van te leven? Wat ik heb gedaan werd me dan ook ingegeven door een citaat dat ik een paar dagen daarvoor had gelezen in een folder. Ik kon het ook zomaar geblogd hebben, maar nu krijgt het nog meer zin, niet alleen een bezinning en een vraag aan mezelf, maar meteen aan blogland:
"ER IS GEEN MENS DIE, ZOALS KAIN, KAN BEWEREN DAT HIJ NIET VERANTWOORDELIJK IS VOOR HET LOT VAN ZIJN BROER" JP.II.
Ik hoor er onder jullie al zeggen dat iedereen maar moet zijn plan trekken; maar er zijn uitzonderingen en soms moet een mens maar eens overgaan tot daden, even afstand doen, die pijn voelen; dan pas wordt bloggen ook echt, raakt het echt je vel alsof je in je arm hebt gekerfd. Zeker wanneer de vrager dan nog moslim is ...
Maar die avond kon ik met even veel comfort naar mijn eigen bed, hij daarentegen misschien voor even ... Wat zou jij doen wanneer het water tot aan de kin staat van uw broer?
Zaterdag 2 februari 2008
lichtmis
Vandaag, 2 februari, lichtmis of het feest van de opdracht van van het kind Jezus in de tempel.
Ik zou hier lang kunnen blijven bij stilstaan, maar oudere senioren kunnen dat wellicht nog beter.
Ik zou als "Mariamens", zoals sommige bloggers me ondertussen durven te noemen, kunnen stilstaan bij de figuur van Maria die het kind "gedragen" heeft als moeder, maar ook op haar schoot toen haar zoon gestorven was. Het woord "opDRACHT" is dus nog niet zo gek bedacht, naar onze taal vertaald.
Heb jij nog herinneringen aan vroeger, op een moment dat je gedragen werd? Alle moeders zullen daar heel veel weten over te vertellen. Of herinner je nog dat je als kind werd gedagen op de schouders van je vader; of die keer dat je na een val tijdens een kamp u zich dermate had bezeerd, dat je toch de ganse tijd mocht uitdoen omdat er een leider was die je al die tijd heeft gedragen waar je niet op eigen krachten kon komen?
Hoe vaak worden wij niet gedragen in het leven door famlilie en vrienden wanneer het allemaal even niet meer gaat ?! En is het niet mooi waar bij een begrafenis de familie de kist van van het betreurde familielid op de schouders draagt. Hier is de cirkel rond.
Ooit :mocht ik zelf drager zijn van 'lasten en liefde' tijdens een ziekenbedevaart te Lourdes, maar dat uitgebreid relaas en die toespraak lees je in het archief.
Ik ben nu wel heel ver gaan uitwijden, maar ik heb deze avond de misviering mogen bijwonen t.g.v. Lichtmis en dan zie je dat er ineens weer heel wat meer aanwezigen zijn. Jonge gezinnen, de pasgebore in de arm of in de wieg, huilend of slapend. Ook nog andere kinderen die de start namen naar hun eerste communie. Er was leven, veel leven, jong leven en lawaai, maar niemand heeft er zich aan gestoord. Echt een familiedag die je niet vaak meer meemaakt in onze kerker. Waardoor worden mensen zo intens aangesproken, zelfs al gaat de mis 'over tijd' en kijkt niemand naar zijn uurwerk of gsm?
Mooi is het te zien hoe een papa van drie kinderen er één op de schoot heeft, het knuffelt en op dat zelfde moment zijn hood laat rusten op een pasgeboren zoontje. Ontroerend wanneer plots 2 kinderen naar voor gevraagd werden om de gaven aan te brengen en tot verwondering de priester ziet hoe een volledig klasje zich opstelt om stoet te vormen. De zegen over kleine kinderen, jonge ouders, opa's en oma's. Het was weer eens echt kerk, zo gewoon, maar ook zo verrijkend waar blijkbaar iedereen zeer veel deugd aan heeft gehad. Ik zag af en toe een zakdoek, een traan wegpinken. We hebben dus toch nog gelovige gemmenschappen al laten ze zich minder zien. Het leven kan toch eenvoudig mooi zijn.
Mochten we achter de opvoeding staan van al onze kinderen, groot of klein!
Maria, zegen Uw kinderen. Wees gegroet!
Donderdag 31 januari 2008
Franciscus
Kijk, dat is het
wat ik wil,
dat is het wat ik zoek,
dat is het,
wat ik vanuit het diepst
van mijn hart
met brandend verlangen
wil vervullen.
Franciscus
Deze tekst schreef ik op een reis naar Assisi in 1978, wetende dat dit het was voor mij!
Woensdag 30 januari 2008
zwakte
“Mijn vader verafschuwde elke verslaving aan zwakte, en vooral het misbruik van de zwakte van anderen, en zei dat het de taak van ieder mens was zijn naaste te helpen om sterker te worden en een niveau te bereiken waarop hij in zijn eentje tegen de gevaren en de ellende van het bestaan zou zijn opgewassen, en daarom moest elke vader zijn zoon leren zwemmen in de zee, leren paardrijden en schieten met een geweer. … want zo zou de jongen zich redden.”
Het zou een getuigenis uit dankbaarheid mogen zijn aan mijn vader én aan mijn moeder, die me inderdaad op deze manier in de wereld heeft gezet, en dat is het ook voor een groot deel ook al citeer ik deze tekst uit “Zwijgen”, een boek van Joodse jongen/man, Joshua Sobol.
Waarom deze passage me vandaag misschien meer raakt dan anders, is het feit dat door o.a. mijn opvoeding en doorheen de goede en kwade jaren van mijn bestaan, ik blijkbaar genoeg weerbaarheid heb gekweekt (“Weerbaar en broos” was misschien niet toevallig ook de titel van het doctoraat van mijn zus wat ze behaalde in mei vorig jaar) om heel concreet vandaag, en dit ondanks alles, toch verder aan dit blog te werken na een korte periode van bezinning, de gedachte in het achterhoofd: “Heer, vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen”.
Wat niet wegneemt dat een mens assertiever in dit blogland wil staan. Het gevolg van voorgaande laat zich dan ook zien in de wijzigingen in mijn blog.
Eigenlijk wou ik op dit uur alleen maar het bovenvermelde citaat publiceren. Lees het daarom nog eens, want ook ik blijf kiezen voor de zwakke en het misbruik van zwakke mensen, ook al word je zelfs in dit medium blijkbaar hard aangepakt daarvoor. Had ik toevallig niet eerder al geschreven over mensen die zelfs afhaken?!Toch ook een proficiat aan nieuwe starters.
De bijdrage die je straks elders vindt, blijft dan ook aansluiten bij mijn ‘roeping’ als ‘unblessed deacon”, nu, dertig jaar geleden, en wellicht tot bij het graf, daar LIEFDE en VRIENDSCHAP boven alles gaat.
Dinsdag 29 januari 2008
gelukzak
Ooit al het gevoel gehad dat je een gelukzak bent? De weelde van je bestaan, het genoegen van je familie, kinderen om je heen, een prachtvrouw liefhebben. Het geluk een job uit de duizend te mogen doen, mensen helpen, kansen creëren. Met en voor mensen werken, sociaal bezig zijn, culturen ontdekken, fantasieën beleven en delen.
De keren dat we klagen over gebrek aan respect, de keren dat we zeuren over het niet begrepen worden: het verdwijnt in het niets wanneer je echt de vergelijking maakt. Verwende kerels, gelukzaligen. We beseffen niet half hoe gelukkig we zijn. Een dak boven het hoofd hebben, een luxueus dak bovendien. Nooit honger leiden, steeds overvloed. Steeds mensen om ons heen. Nooit echt alleen. Nooit vervloekt of uitgesloten. Vrienden hebben, mogen studeren, kunnen werken.
Dat het goed met ons gaat, moeten we niemand verwijten. Dat we gelukkig zijn, moet ons niet tot wanhoop drijven. Maar we mogen het wel beseffen, prularia relativeren, bijzaak banaliseren, ongemak minimaliseren. En vooral dankbaar zijn. Beseffen dat we ons opwinden om niets, ons eindeloos opblazen voor een zucht.
Leren genieten, daar komt het op aan. En er de kracht uit puren om dat genieten ook voor anderen mogelijk te maken. Zeker wanneer er wel iemand aan de deur klopt en honger heeft, echt honger en je hem geen brood kan geven. Dan knaagt het aan het hart en word je stil. Concreet denk ik aan een student die slaapt in een garage omdat hij zijn studies niet kan betalen omdat hij ouders verloor, en ik denk natuurlijk ook aan Pramod.
De keren dat we klagen over gebrek aan respect, de keren dat we zeuren over het niet begrepen worden: het verdwijnt in het niets wanneer je echt de vergelijking maakt. Verwende kerels, gelukzaligen. We beseffen niet half hoe gelukkig we zijn. Een dak boven het hoofd hebben, een luxueus dak bovendien. Nooit honger leiden, steeds overvloed. Steeds mensen om ons heen. Nooit echt alleen. Nooit vervloekt of uitgesloten. Vrienden hebben, mogen studeren, kunnen werken.
Dat het goed met ons gaat, moeten we niemand verwijten. Dat we gelukkig zijn, moet ons niet tot wanhoop drijven. Maar we mogen het wel beseffen, prularia relativeren, bijzaak banaliseren, ongemak minimaliseren. En vooral dankbaar zijn. Beseffen dat we ons opwinden om niets, ons eindeloos opblazen voor een zucht.
Leren genieten, daar komt het op aan. En er de kracht uit puren om dat genieten ook voor anderen mogelijk te maken. Zeker wanneer er wel iemand aan de deur klopt en honger heeft, echt honger en je hem geen brood kan geven. Dan knaagt het aan het hart en word je stil. Concreet denk ik aan een student die slaapt in een garage omdat hij zijn studies niet kan betalen omdat hij ouders verloor, en ik denk natuurlijk ook aan Pramod.
Maandag 28 januari 2008
verklaring
Goede vrienden,
Ik moet blijkbaar nog wat verduidelijken wat ik hieronder schreef, zeker wanneer ik een paar reacties mocht ontvangen. Wat ik neerschreef heb ik terug gevonden in een boek vol dankbare herinneringen, en het was inderdaad confronterend een zelf geschreven tekst te lezen die precies 30 jaar oud is. Is er dan niet veel veranderd?
De tekst was een distillatie tijdens een jongeren weekend wat men toen al "voor oudere jongeren" noemde rond het thema: "Werkelijkheid en ideaal". In deze periode waar tijd kan gemaakt worden, weg van lawaai en andere dagelijkse beslommeringen kom je wel jezelf tegen, je luistert ook naar anderen en hoort hoe zij in het leven staan. Misschien is de weerslag daarom ook een beetje te ernstig, maar wel echt; want wie met zichzelf wordt geconfronteerd, volet beter dan anders alle kleine kanten aan; te meer wanneer ze dan nog gedragen worden in een geest van gebed, waarmee ik de bijdrage afsloot.
Er zijn dan mensen die reageren alsof ik nogal een zwartkijker ben, of dat ik misschien moet het negatieve omkeren naar positieve. Maar heb ik dat al niet gans die tijd al geprobeerd via blogland én voor mezelf, maar ook voor jullie, een hint geven.
Het feit dat ik dit hier en nu bewust neerschrijf, zal danwel voor een deel een aanvulling zijn van wie ik ben voor wie me al langer kent, maar is ook een poging het bloggen terug at op te tillen. Want spijtig genoeg moet ik vaststellen dat mensen zijn afgehaakt omdat ze blijkbaar te goed waren, té zinvol bezig waren.
Wanneer ik iets over India schrijf en de moeilijkheden rond organisatie, visa en betaling, dan is dat ook niet omdat ik aan zelfbeklag wil of zou doen, maar om nog eens iets actueels neer te pennen waarop hopelijk iemand op de kar springt. Het is uit het leven gegrepen zoals anderen hun blog opmaken.
Ik hoop dat we niet nog meer blogvrienden moeten verliezen omwille van de soms gering kwaliteit al heeft ieder zijn talent.
Maarten
Maandag 28 januari 2008
werkelijkeheid en ideaal
1978-2008 - Werkelijkheid en ideaal, ben ik veranderd?
Ik ben een mens,
Bezeten door en verslaafd aan ...
een gemakkelijk leventje;
de tijdstroom, de massa, de oppervlakkigheid,
mijn verleden;
het goede dat ik toch maar niet deel,
het zich-goed-voelen;
zelfbeklag,
mijn werk;
besef van leegte en chaos.
Mijn handen,
Ik heb er meer dan twee;
die kwetsen, die helpen, die vragen
om te krijgen,
die genieten.
Handen die grijparmen zijn;
die mezelf bevredigen,
en die soms proberen, proberen
te geven.
Ik ben een mesns,
onbekwaam mezelf te zijn,
krampachtig en zenuwachtig,
dromend rond mezelf,
onbevredigd, bestaande uit brokstukken;
bang mezelf te zijn, angstig,
fundamenteel eenzaam,
afwezig van het het heden,
niet verbonden met anderen,
gehecht aan de materie,
die niet uit zijn kot komt,
en een tekort aan luisterbereidheid.
Daardoor kan ik niet openstaan voor U, mijn God, maar dank , dat ik mag zijn zoals ik ben.
En toon ons, Heer, dat we in feite meer op mekaar lijken,
dan het voor ons duidelijk is.
Zondag 27 januari 2008
crisis in trouw
Naar trouwe mensen kijkt men vandaag nog amper met bewondering op, integendeel ze worden a.h.w. uitgespuwd. Hoogstens verwondert men zich erover. Of men heeft gewoon medelijden. Het kleed van de trouw is versleten. De stevigheid van de binding is weg; men kan en wil zich ook niet meer binden, zelfs niet via internet. Laatste zie je op tientallen vriendenschakels. Alles is nu besmet met westers materialisme, door het geld en zeg maar door sex.
Ontrouw - terwijl iedereen op welk forum dan ook zoekt naar trouw - maakt een samenleving grondig depressief, omdat ze de hoop heeft gedood. Elke chatsessie houdt voor een eerlijke zoeker ook de hoop in naar een oprecht vinden in trouw.
Bovendien zet ontrouw zich voort als een heksenkring. Willen we uit dit dal komen, dan zullen we de natuurlijke deugd van de trouw moeten vinden. En dat is de christelijke trouw, Gods karaktertrek.
Misschien daardoor dat sommigen op hun eigen wijze reageren op mijn trouw aan India ?!
Zondag 27 januari 2008
een reis 2
Ja, er moest natuurlijk ook gezorgd worden voor een visum door hem om vanuit de States België binnen te komen. Want we zouden samen reizen, eindelijk een kans voor hem mijn familie te leren kennen, en ons landje. Maar toen kwam de aap uit de mouw. Hij moest zich persoonlijk gaan aanbieden op de ambassade, en dat wel nog in Washington. Wij klagen wanneer we van de kust naar Brussel moeten voor een trip, maar voor hem betekent het echter vijf dagreizen, inclusief dus ook ergens overnachtingen, wat meteen de prijs de hoogte injaagt, nog niet eens alle kosten voor dat visum mee gerekend! Daarbij komt dat er gevraagd wordt dat hij persoonlijk papieren kan voorleggen die bewijzen dat zijn uitgaven zullen gedekt worden, hij verzekerd is en hij het bewijs kan leveren dat hij bij mij logeert en ik dus kan instaan voor al zijn uitgaven. ...
Maar zoals bij elke goede Indiër heb je dan een dubbele reactie:
Dont' worry en If it is God's will, it will happen.
Wordt vervolgd.
Al zie ik voorlopig geen gunstige afloop.
p.s. excuses voor de kleine lettertjes maar blijkbaar zijn bepaalde instellingen niet langer aanvullend met andere versies van SeniorenNet. Kunnen de mensen daar ook eens voor zorgen?
Zaterdag 26 januari 2008
een reis
Deze keer geen mijmeringen maar wel degelijk een dagboek dat nu al bijna vol geschreven is en dat in amper een maand tijd. Alles begon wanneer ik de tekst "we'll meet again some day" ergens las. Ik mailde deze tekst zomaar door naar mijn Indische vriend die nu in de States werkt voor zijn congratie in Varanasi, the Indian Missionary Society. Maar prompt kreeg ik een mail terug, ook al mailt hij nooit dan alleen om het hoogst nodige te melden, met het laconieke antwoord "voor wanneer dat ooit zou zijn?
Toen ik verder zijn mail las vernam ik dat zijn periode in de States wellicht eind juni 2008 ten einde zal lopen waarna hij terug naar India zal gaan om verder te strijden via media tegen het kastensysteem. Maar er stond ook geschreven dat hij hoopte op de terugweg Rome en het Vaticaan te mogen aandoen. Voor hem zeker een droom, des te meer daar hij al die jaren niet buiten zijn parochie is geweest en zopas zijn zilveren jubileum heeft gevierd.
Voor mij was dus de toon gezet. "We'll meet again" moest mogelijk zijn, en dat in Rome. Ik wou het hem aanbieden. Er werd over en weer gemaild om de planning uit te stippelen, de data vast te leggen, te zien dat hij daar voor een tijd kon vervangen worden ... Toen kwam natuurlijk het prijskaartje op de proppen. Hij heeft als missionaris geen inkomen, en het geld dat hij verdient gaat naar zijn congregatie. Dus uitkijken naar zo goedkoop mogelijke logies. Ik had geen idee wat er me te wachten stond, want dat zou een niemendalletje worden, gezien ik er jaren ook ooit heb gelogeerd in een klooster. Maar maar, tijden zijn veranderd, alles wordt nu geregistreerd en betalen van hand tot hand zit er niet meer in. Rome is zeer duur, maar dat zijn evenzeer de gastenkamers. Alle adressen heb ik aangeschreven die één of andere connectie hebben, tot zelfs "in de tuin" van de paus", maar overal vond ik dezelfde prijszetting. En deze prijs moet dus wel degelijk verdubbeld worden gezien alle kosten voor mj zijn. Maar daar zou wel een antwoord op te vinden zijn.
Nu bijna zo goed als alles geregeld is, er een datum vastligt, valt een mailbericht in de bus dat alles doet kantelen. Maar dat lees je straks.
Zaterdag 26 januari 2008
afstanden
Afstanden tussen mensen blijken verbluffend klein, als je in het besef leeft dat God met Jezus de afstand tussen hemel en aarde heeft weten te overbruggen. Wees daarom elkaar niets schuldig, behalve DE LIEFDE.
Vrijdag 25 januari 2008
een weg
Er is een weg naar een nieuw land
waar iedereen kan komen.
Je vindt het nergens in de krant;
alleen maar in je dromen!
Donderdag 24 januari 2008
wel doen hé
Je hoeft je leven niet zomaar uit te zitten, maar probeer er echt iets van te maken en werkelijk te léven, te dromen en het als een kostbaar bezit te beschouwen!
Je mag gerust genieten van een droom, die je naar ongekende verten voert,
maar maak hem dan ook wel waar
zeker voor de ander
maar vanaf vandaag zeker voor jezelf!
Pas zo zal je er echt zijn voor elkaar!
inlassing zomaar ontvangen van een buitenlandse blogbezoeker.
Dinsdag 22 januari 2008
echt willen
Soms weet een mens niet meer wat hij echt wil, of toch. Kameraadschap, vriendschap, lachen, liefde, iemand die dezelfde dingen ziet als ik en om dezelfde dingen geeft. Iemand die me geen pijn zal doen, of me niet teleur zal stellen ... iemand die me goed behandelt. Ik wil liever vriendelijkheid dan passie, ik wil iemand die van me houdt en van wie ik houd.
Maar hou dit in gedachten: ZORG DAT JE NIET AL TE GOED BENT
DAN WORDT JE ALLEEN MAAR PIJN GEDAAN.
Dinsdag 22 januari 2008
iedereen
Iedereen heeft af en toe een bos rozen nodig
en een e-mail als vriend.
Maandag 21 januari 2008
VRIENDEN
VRIENDEN
God en Vader,
bewaar in Uw naam, allen
die gij ons als vrienden gegeven hebt.
Vrienden
die het voor ons opnemen,
mensen ons uit het hart gegrepen,
voor wie ik mag zijn
wie ik ben.
Bewaar hen in Uw hart.
Dat zij U toebehoren
in heel hun leven;
dat zij Uw wegen mogen gaan.
Waak over hen
bij alles wat ze doen.
Wees hen nabij
in hun zorgen en vreugden,
maar ook in de pijn en het lijden
dat hen kan overkomen.
Schenk hen,
diepe vreugde.
Voed hun verlangen
naar al wat goed en recht is.
Mogen zij – dank zij Uw Geest –
ook in zwakte
staande blijven.
Maak hen trouw
zoals Gij trouw zijt.
Vader, bewaar ieder van hen in Uw naam.
Eug. Laridon
Maandag 21 januari 2008
HET HUIS boekentip
Goede blogvrienden,
Het is al een tijd terug dat ik een boek onder uw aandacht bracht. Vandaag doe ik het weer eens omdat in een roman soms zeer veel menselijke verhoudingen worden uitgeschreven, herkenning zelfs. Ik mocht u eerder al blij maken met een tip. Ik weet dat smaken verschillen en toch beveel ik deze u van harte aan. Eens iets anders dan spirituele lectuur, maar voor wie goed leest zal de kern van het verhaal ann hem of haar niet ontgaan omdat het de vraag is naar geluk in een tijd van materie.
Hierbij een korte inhoud van het boek HET HUIS van Danielle Steel. Wellicht een aansporing om ander werk van haar te lezen.
Beschrijving:
De mooie Sarah Anderson is een succesvolle advocaat, maar haar leven heeft geen glans. Een onverwachte erfenis van een excentrieke cliënt verandert alles. Sarah koopt een vervallen landhuis in de buurt van San Francisco dat ooit door haar eigen grootvader is gebouwd. Ze wil het restaureren en in zijn oude glorie herstellen.Zondag 20 januari 2008
verhoudingen
Gisteren in de late avond belde iemand aan om wat bij te praten, zomaar. Het werd een sereen en open gesprek dat me uiteindelijk terug bracht zoals zovele keren naar menselijke verhoudingen, de verlangens en de ontgoochelingen. Er was ook ruimte om spiritueel bezig te zijn, zelfs onverwacht over de zingeving van oprecht geloven en een toegewijd zijn aan Onze-Lieve-Vrouw, wat ik niet had verwacht van mijn gesprekspartner. Misschien ondertussen een nieuw lid voor de Vrienden van Lourdes of zelf een bedevaarder in spe. In elk geval ging deze keer het gesprek letterlijk de nacht in, wat je niet veel meer mag verhopen. Maar ik wil terug naar die verhoudingen, omdat ik weer eens voor een zoveelste maal las van een blogger hoe en warom weer eens een 'verhouding' is uitgesteld. Meteen denk ik aan een jonger iemand die ook in schoonheid op zoek is naar oprechte voldoening in vriendschap en liefde ... Ik betrap me wel op mijn blogwoorden zeker! Maar ik wil vlgende delen, zopas gelezen (ja, je hoeft niet altijd spirituele of pastorale boeken te lezen) en toch aansluitend bij onze leefwereld, zij het nu tussen jongeren, ouderen, mannen, vrouwen, welke geaardheid ook ze mogen of trachten te beleven.
Wellicht herkennen velen zich in volgende bedenking. Ik denk heel concreet aan blogvrienden.
Wat is het toch ingewikkeld geworden tegenwoordig. Iedereen heeft van die vreemde ideeën over relaties en hoe ze hun leven willen inrichten. Iedereen heeft zijn frustraties. Niets is gemakkelijk meer. Mensen zeggen niet meer 'ja, ik wil', lopen dan de zonsondergang tegemoet ,en zorgen ervoor dat ze het samen redden. We verzinnen allerlei rare vormen van verhoudingen, die soms werken en soms niet, en die misschien wel zouden kunnn lukken, maar aan de andere kant ook weer niet. Ik vraag me af of het altijd zo is geweest. Volgens mij niet!
Zondag 20 januari 2008
menswording
MENSWORDING
Het wonder van de menswording gebeurt waar leven wordt doorgegeven.
Waar het brood van vertrouwen vanzelfsprekend met ieder gedeeld wordt.
Waar niemand te min is, geen levende ziel onbelangrijk. Waar je als
vreemde een thuis vindt. Waar eenzaamheid wordt geheeld en pijn niet
vergeten of angst niet meer hoeft. Waar men grootmoedig een stap zet,
en nog éen , en nog éen, naar verzoening en eindelijk VREDE.
Zaterdag 19 januari 2008
vrijheid
Dag Maarten,
Mooi gezegde ...en vrijheid is vertrouwen...
Alleen door iedereen "zichzelf zijn" te gunnen groeit vriendschap..en uit vriendschap groeit liefde....
Als men al wat niet mooi is aan een bloem wegknipt sterft ze langzaam af...het geheim van met mekaar te leven is " leven met de negatieve kanten en ze te aanvaarden " op de positieve kanten werd me verliefd....maar liefde groeit door mekaar te leren kennen in de mate van het mogelijke, want in elke mens schuilt een typische eigenheid, die voor de ene straalt en voor de andere afstoot....wat is de ontdekkingreis naar elk individu toch wonderbaarlijk ....
Een fijne dag ...
vriendelijke groetjes
Susanna
Misschien las je het in mijn gastenboek, maar ik wil het hier op mijn blog plaatsen, want het betekent zoveel en vooraél aansluitend bij wat ik vorige week neerschreef. Dank om mee te denken, ook aan die andere blogges! Verder nog een fijn weekend "in éénheid"; laatste n.a.v. de internationale bidweek voor de eenheid.
Zaterdag 19 januari 2008
Liefde wordt gekenmerkt door vrijheid.
Ware eenheid ontstaat uit een gezonde spanning van tegenstellingen.
Anselm Grün
Vrijdag 18 januari 2008
de hoop
De mens is met de hoop geboren; die zit hem in het bloed. We worden van bij de geboorte bewoond door een intens verlangen naar geluk en vreugde, maar onder alle soorten van verwachtingen ligt er één fundamentele; bemind te worden om te leven, voluit te leven. De tegenpool zal wel de angst zijn, de grondige angst onbemind te blijven en zo te sterven. Tussen beiden ligt dan ook dat eeuwig gevecht, ook al mogen we niet te vlug toegeven aan bepaalde verlangens, zeker wanneer ze ons worden opgedrongen. Heb dat ook vandaag weer eens moeten ervaren wanneer ik even mijn deur op een kier heb gezet met een luisterend oor. Mensen willen meer, heel wat meer, zelfs veeleisend; en had ik het gisteren al niet over een terughoudendheid in vertrouwen geven.
Maar het is wel waar dat waar de hoop naar verlangt, dat is liefde en leven. Het hele leven is één laboratorium van van de hoop; de mens wil het ondoenbare doen, het onbereikbare bereiken.
De waarachtige hoop zuivert ook de echte verwachtingen; behoedt tegen ontmoediging; ze verruuimt het hart bij het uitzien naar een levenwekkende gebeurtenis, een blij uitzien naar en zo behoedt ze ons voor egoïsme en leidt ze naar het geluk van liefde.
Laatste wens ik mezelf toe wanneer ik in mei van dit jaar met mijn Indische vriend-missioniaris, nu wekzaam in de States, HOOP samen met hem naar Rome af te reizen.
Donderdag 17 januari 2008
ontmoetingen
In de menselijke ontmoetingen zijn verschillende gradaties mogelijk. Als bekenden begroeten we elkaar zonder meer. Er zijn personen met wie we samenwerken aan een gemeenschappelijke taak. Er zijn ook mensen die we meer van nabij kennen: we nodigen hen uit bij ons thuis of gaan bij hen op bezoek. Er komen ernstige problemen an bod, zonder het diepere van ons bestaan in de conversatie in te brengen. Tenslotte zijn er personen met wie we een echte conversatie hebben. We vertrouwen op de andere en kunnen onze zorgen en verlangens helemaal uitpraten. Het is niet eenvoudig de juiste gradatie te leggen in de vele contacten die we met elkaar opnemen.
Van Vlamingen wordt nogal eens beweerd dat ze stroef zijn in de omgang, niet altijd vriendelijk (al kan ik dat voor mezelf niet zeggen). Eenmaal ze echter elkaar beter leren kennen, gaan ze dikwijls te gemakkelijk over naar een te vertrouwelijk sfeer, waarover ze achteraf spijt hebben: ze hebben te veel uitgesproken.
Het komt er dus op aan de de juiste accenten te leggen in onze openheid tegenover elkaar. Zelf heb ik het daarmee soms moeilijk mee omdat ik steeds geloof in het goede van de ander. Met jaloersheid en geloof heb ik het dan ook ontzettend moeilijk. Want het is een stuk genade mensen te ontmoeten die we helemaal kunnen vertrouwen, met wie we vriendschappelijk kunnen omgaan.
HET LEVEN IS TE KORT EN TE KOSTBAAR. DE LIEFDE EN DE VREUGDE VLUCTIG!
Bewaar dus de sleutel van de blijvende ontmoeting, de sleutel tot vriendschap en liefde!
Woensdag 16 januari 2008
a better tomorrow
Soms kan bloggen heel aparte gevolgen hebben. Zo leest er blijkbaar iemand mee en ik kreeg zomaar volgende bericht uit Monastir! Ik wil het graag met julle delen.
A BETTER TOMORROW
I never knew there would be a better tomorrow
But you've come into my life and taken away all my sorrow
But you've come into my life and taken away all my sorrow
My days of sadness are a thing of the past
Because I have found true love at last
Because I have found true love at last
My days of emptiness are gone for good
Because you fill a void in my heart that you should
Because you fill a void in my heart that you should
You've opened a window
You've shown me the light
And my love for you will continue to burn bright.
You've shown me the light
And my love for you will continue to burn bright.
Woensdag 16 januari 2008
bevestiging
Ik wil nog even terug naar gisteren, en eigenlijk haast onophoudelijk naar eerder op dit blog.
Het voor ieder mens zonder uitzondering meest fundamentelegoed is ongetwijfeld: dat wij op onze levensweg een mens ontmoeten in een persoonlijke relatie die ons onverplichtend en onverplicht de gratuit geschonken bevestiging aanreikt.
Onverplichtend en onverplicht: bevestiging kan men niet afdwingen, of afkopen, of afbidden. Indien een mens er uitdrukkelijk naar streeft om te bevestigen og bevestigd te worden blijft deze mens immers juist in zichzelf opgesloten, omdat hij slechts poogt iets voor zichzelf te bereiden.
Bij deze wil ik een kanttekening maken. Wanneer ik iets blog sta ik achter mijn teksten en woorden.
Terwijl ik alles neerschrijf, wanneer dan ook, is dat telkens een persoonlijke confrontatie, zeker wanneer een blog de titel draagt 'liefde en vriendschap'. Of één of ander bericht nu al dan niet raakt hoeft voor mij niet al is het mijn betrachting elkaar tot steun te zijn op een vredevollere en zinvollere weg, allemaal mensen ondereen. Mijn woorden zijn dan ook écht en gemeend, meer dan ik ze kan neerschrijven, gebaseerd op een blijvend vertrouwen op de mens en in geloof. Ik zou het dan ook betreueren wanneer één of andere lezer zich pijnlijk zou worden aangesproken voelen. Ik schrijf voor een "publiek" om het maar eens met deze woorden te zeggen. Het is nooit mijn bedoeling geweest de één of de ander te viseren. Mocht het anders overkomen dan wil ik me nu alvast excuseren. Maar ik hoop en denk dat jullie vooral het positieve willen zien en meedragen doorheen mijn pover proberen.
Dinsdag 15 januari 2008
onbetrouwbaar
Ik vind het altijd aangenaam wanneer mensen meedenken wanneer ik hier iets probeer achter te laten. Volgend bericht vond ik dan ook de moeite waard onderstaande gedachte af te ronden.
"Betrouwbaar is iemand waaraan men vertrouwen kan schenken.
Iemand die in vertrouwen wordt genomen kan/mag dit vertrouwen niet schenden. Wordt dit vertrouwen wel geschonden dan is iemand, misschien wel, onbetrouwbaar."
De ingelaste foto geeft de dankbaarheid weer van iemand die in vertrouwen werd genomen en die dit op deze manier tot uitdruking bracht.
Dinsdag 15 januari 2008
betrouwbaar
Ik stel vast dat ik een andere titel moet gebruiken om toch terug op hetzelfde neer te komen; nl; vertrouwen. Ik hoorde het op de tv: "WIE IEMAND VERTOUWT MAAKT HEM BETROUWBAAR", blijkbaar woorden van Seneca, in de mond gelegd van een politieker; maar daar is het me nu niet om te doen.
"Ons dagelijks brood" waarvan we leven is ook het woord van een mens. Wij kunnen niet leven als het wood niet tot ons komt, dat een ander mens tot ons spreekt. Daarin moet VERTROUWEN liggen, het moet raad geven, duidelijk en vriendelijk zijn.
Waar mensen niet met elkaar spreken is geen vrede!
Ons woord is echt brood. Ontzettend veel mensen hongeren naar het dagelijks brood.
Iemand liet me weten dat dit 'woord en brood' op de duur echt niet voldoende is; dat die diepe hunker ook gevoed moet worden met echt fysisch en lichamelijk contact met de geliefde persoon. Ik zal dat niet ontkennen; helaas lees en hoor ik haast overal dezelfde vraag; 'ben jij wel betrouwbaar, en indien ja, voor hoelang?"
Wellicht onberwust even gemerkt wanneer je dit bericht begon te lezen. Voor gelovige christenen is zowel het woord als het brood, maar dan beide met een hoofdletter uitermate belangrijk! Er kan lang over gediscussieerd worden, maar in dit uurtje 'tijdverlies' kan zoveel in stilte en rust tot je doordringen dat je na elke mislukking, tegenslag ... terug je leven een zin kan geven. Je mag even luisteren naar levengevende woorden en aansporingen zonder gestoord te worden van wat nu nog moet, dan alleen die ontmoeting met jezelf en met de Heer.
Maandag 14 januari 2008
aan allen
Aan allen,
Laat jullie leven gelukkig zijn
en er een zegen op rusten op jullie gezinnen.
Moge jullie kostbare herinneringen bewaren
aan het verleden
en je door iedereen die je in je leven
ontmoet,
mild, vriendelijk, liefdevol en met respect
worden behandeld.
Laat er altijd van jullie worden gehouden
en moge het geluk met jullie zijn.
Ik hou van jullie allen.
Maarten
Zondag 13 januari 2008
leef
LEEF ZO
DAT JE VRIENDEN ZICH VERVELEN
WANNEER JE GESTORVEN BENT!
Zaterdag 12 januari 2008
lichter
LICHTER wil ik zijn
om te dansen met de wind en te buitelen met de wolken.
LICHTER wil ik zijn
om te zweven zonder te denken en te kringelen zonder vrees.
LICHTER wil ik zijn
om verlost te zijn van het aardse en één te worden met het licht.
LICHTER...............
Zaterdag 12 januari 2008
rechtvaardigheid
Vond je deze blog tot nu soms te zoeterig of toch herkenbaar genoeg. Misschien heb ik te weinig de nadruk gelegd op een facet van de liefde, en dat is niets anders dan de rechtvaardigheid.
Misschien komt het ergens omwille van hetgene ik recent meemakte, in elk geval probeer ik hier weer te geven wat zelfs een vrome bloglezer me liet weten. Ja,soms zijn we zo goed bezig op de weg van liefde en eenheid dat we haast niet meer durven te schrijven over rechtvaardigheid zonder daarvoor aangevallen te worden. En toch, was Jezus niet het grote voorbeeld en dé uitnodiging voor een rechtvaardige wereld?! Inderdaad liefde en rechtvaardigheid gaan hand in hand. Sla me dus niet dood bij volgende korte bedenking.
Vraag eens aan ouderen, die hun hele leven gewerkt hebben, gezwoegd mogen we wel zeggen, voor hun gezin en hun kinderen, en wat doen die kinderen? Ze trekken gewoon een mes, slaan de boel aan stukken, wanneer die ouders of grootouders niet vlug genoeg hun laatste spaarcentjes uit hun knip trekken.
Moet iemand die geen cent belasting betaalt maar wel gratis van onze centen zich vol mag vreten en uit winkels jatten en mensen op straat neerslaan of dooodsteken ook nog kiesrecht hebben?
Neen, ik ben geen racist en zal het nooit worden, daarvoor te goed voor deze wereld. Maar waar ik geraakt wordt in mijn rechtvardigheidsgevoel, meegekregen vanuit mijn opvoeding en mijn geloof volgend, zowel tegenover bekenden als onbekenden, laat me dat helmaal niet koud. Ja, zoals een paar dagen terug: Ik trek het me aan, meer dan me lief is. Het maakt me zelfs ziek! Ik zal niet in de tegenaanval gaan, maar velen onder ons moeten misschien meer alert zijn, ook al worden ze voor 'kaloot' (katholiek) verweten, want dat is juist de ware norm van iemand die rechtvaardigheid in zijn vaandel draagt en er dan ook naar handelt. Helaas worden ook mensen zelfs op internet bedot, soms via heel mooie woorden van al dan niet bitter huilende mensen - nu ook een cam in het bereik is voor sommigen... omwille van het geld. Daarna van de aardbold verdwenen. Betracht dus voorzichtigheid in het zaken doen, maar ook op forums en chat! Te veel leeftijdsgenoten zijn 'te goed' opgevoed. En zo gebeurt het dat goedmenende christenen zich laten ompraten door 'de onrechtvaardige' (noem hem zoals je wil, want jij wordt en blijft slachtoffer in dit geval) tot hij zijn loon heeft ontvangen en jij in bitterheid achterblijft.
Ik voel bij het schrijven dat ik moet terug komen op rechtvaardigheid die uiteindelijk ook naar vrede leidt, in eerste instantie naar de vrede van het eigen hart.
Vrijdag 11 januari 2008
gemeende mensen
voor een beter samenleven ...Dat er minder eenzaamheid mag zijn,
zowel bij mensen die samen leven
als bij hen die alleen wonen;
dat er meer eerbied en aandacht
voor mekaar mag zijn in onze gezinnen
en vooral meer vreugde en blijheid
om het samenzijn;
dat dienstbaarheid het mag halen
van gemakzucht,
dat velen, diep in hun hart,
Gods aanwezigheid mogen ervaren,
tot Hem bidden en stappen zetten
om Hem te ontmoeten in de sacramenten
en in de liefde voor de medemens.
naar Mgr. Roger Vangehuwe.
Vrijdag 11 januari 2008
Help me
God, ik kan niet meer.
Ik zie het echt niet meer zitten.
Toch heb ik vertrouwen.
Daarom ben ik hier.
Aanvaard me zoals ik ben
en zoals ik me nu voel
met al mijn pijnlijke emoties
en gedachten.
Geef me de tijd
om weer tot mezelf te komen
en in contact te komen met U
die de bron bent van mijn leven.
Help me, God, alstublieft,
door de woestijn
waarin ik me nu bevind.
Amen.
uit 'Uitgelezen gebeden'
Donderdag 10 januari 2008
mijn leven
Ik stelde mijn leven uit, maar dat wisten jullie al, en er moest een echte crisis komen om het van start te doen gaan. Of de liefde misschien, maar die vragen las je gisteren ook al. Daarna werd het leven tamelijk interessant, maar het bleef kleinschalig; enkele vrienden, de meesten dan nog virtueel. Echt van het leven genoten heb ik nooit, noch mij in het leven ooit thuis gevoeld. Neen, ik zorgde voor zieken en eenzamen, mensen aan de rand, verschoppelingen ook of zij die minder talent hebben gekregen bij de geboorte. maar dat verzorgen werd geprezen; het geluk van liefde, jeugd en schoonheid dat God me had onthouden, schonk ik aan anderen, als een waarachtig christen. Ja, dat was wel mooi. Maar het leven dat ik gevonden heb werd met en zware hamerslag voor een zoveelste maal op de proef gesteld. Men bleef meer en meer verwachten, men dreigde zelfs het gevonden geluk te vermoorden door een aangetekend schrijven ... dat achteraf volledig onterecht bleek te zijn . Gelukkig kan ik verder leven ... Men had "een administratieve fout" gemaakt wat mijn leven een paar uur, misschien een dag heeft verkort. "Men was aan het verhuizen waarvoor onze excuses". "Wees niet bevreesd, trek het je niet aan"!". Weten en beseffen die koffiedrinkers wel wat voor gevolgen een "administratieve fout" kan hebben voor het verdere leven?! Jawel, ik trek het me aan, het gaat me ten zeerste ter harte. Het is niets anders dan mijn plicht én als burger én als christen. Dat leerde Don Bosco al in zijn tijd aan de jeugd van Turijn. Dat hebben ze mij geleerd als jong gastje. Altijd heb ik me van alles aangetrokken maar dan ten goede voor de ander. Maar altijd zullen er blijkbaar twee werelden blijven bestaan; noem het goed en kwaad. Zelfs nu moet ik mijn leven weer eens uitstellen of wachten op een nieuwe crisis. Neen, laatste laat ik niet toe ... tot er weer eens een postbode aanbelt met een verkeerde "grap". Voor de duidelijkheid, die grap is inderdaad pas twee dagen oud.
Aansluitend hoor ik op de radio zopas een toepasselijk gesprek, eerder een vraag die de wereld wordt ingestuurd; nl. HOE GA JIJ OM MET MENSEN DIE NIEMAND KAN UITSTAAN?
De commentaarstem antwoordt alvast met: MISSCHIEN ZIJN DIE MENSEN NOG NOOIT OMHELSD GEWORDEN! Een doordenker bij het begin van een weekend!.
Woensdag 9 januari 2008
schoonheid
De dood die heb je al, maar het leven is wat je er zelf kan van weet te maken.
Ja, er is schoonheid in alles, als men maar bereid is haar te zien.
Het zal misschien geen toeval zijn dat ik precies vandaag deze gedachte achterlaat
na het vernemen van het plotse overlijden van de schoonzoon van blogger
"Gedi" "https://blog.seniorennet.be/gerdi/ .
De schoonzoon, Stefaan, liet namelijk heel wat literair werk achter, zeker
ook in de moeilijke periode waarin hij zelf in het voorbije halve jaar
beide ouders verloor.
Mischien kun je daar eens langslopen en eventueel een gedachte achterlaten.
"Gerdi" is dan ook de grote bezieler van de Lourdesbedevaarten voor Vlaanderen.
http://www.misdaadauteurs.be/site/home.php
Maar wannneer ik deze gedachte voorbereid heb dacht ik wél aan al diegenen
die ondanks alles, of misschien precies dank zij ... , een nieuwe start willen nemen in 2008,
wat ook het voornemen was van wijlen Stefaan. Dat lees je in zijn blog.
http://www.hetschrijverken.web-log.nl/
Ik wil met deze bijdrage mijn christelijke deelneming betuigen aan de ouders en familie bij dit plotse en onverwachte overlijden.
Woensdag 9 januari 2008
geloof en vertrouwen
GELOOF EN VERTROUWEN
Een huis staat in brand.
Vader is kunnen naar buiten vluchten in de mening
dat de moeder de kleine mee heeft op haar armen.
Maar plots ziet hij de kleine in het raam staan.
Vader roept: “Spring naar beneden”. Maar door de
rook ziet de kleine zijn vader niet staan en roept
terug: “Vader, ik zie u niet”.
Waarop de VADER:
“MAAR IK ZIE U, SPRING”
Vader en kind zijn op bezoek in Keulen.
Op de Dom zet de vader de kleine op het balkon.
Daar zegt een kennis tot het kind:
“Wanneer papa je loslaat, val je zeker naar beneden”,
waarop de kleine vlug het hoofd naar zijn vader wendt
en zegt:
“Mijn Vader laat me NOOIT los!”
ZO OOK IS ONZE GOD EN VADER!
Dinsdag 8 januari 2008
kan je
Kan je leven zonder de liefde van je leven ?
Kan je leven zonder liefde in je leven ?
Twee vragen die me zomaar in de schoot werden geworpen
en die ik nu even aan jullie doorgeef.
Om hierop te antwoorden heb je wellicht een gans leven
nodig, maar het deed mij althans even stilstaan, zeker wanneer
deze vragen onverwacht op een mens afkomen en er verwacht
wordt een doelmatig antwoord op te geven en/of te krijgen.
Dinsdag 8 januari 2008
samenraapsels
SAMENRAAPSELS
… Of wat ik voor u noteerde in de afgelopen dagen.
Zo hoorde ik dat “Je huid rimpels krijgt bij het verouderen, maar wat veel erger is:“Wanneer je niet enthousiast blijft, je wel eens rimpels op je ziel krijgt.”
“Ik geloof dat iedere mens slechts gelukkig kan worden, als hij een geschenk voor een ander wordt. Zo worden we allen een geschenk van God.”
“Geloof is wel geen wondermiddel, maar het heeft alles te maken met de genezing.”
Over het huwelijk: “De institutionele stevigheid van het huwelijk wordt vervangen door de altijd weer te verifiëren band van emotie, sentiment, en passionele liefde.”
En deze heerlijke afsluiter over geloofsgroei:
“JE HOORT NU EENMAAL GEMAKKELIJKER HET GEDRUIS VAN EEN BOON - met de nadruk op één - DIE WORDT GEVELD, DAN HET GROEIEN VAN EEN HEEL WOUD” . Ernest Henau.
Dinsdag 8 januari 2008
Guido Gezelle
Beste blogvrienden,
Bij het achterlaten van een commentaar op een gastenboek m.b.t. tot een gedicht van Guido Gezelle, blijkt onze gewaardeeerde Vlaamse priester-dichter ook in Nederland nog steeds in de smaak te vallen, zeker voor mensen die nog echt kunnen luisteren, naar de natuur, naar het eigen hart en zo naar God.
Ik kreeg dan ook prompt een antwoord terug dat ik heel graag met jullie deel, en dit van de hand van onze blogmaat Krelis. Lees maar even mee.
"Er bestaan prachtige gedichten van Guido Gezelle.
Wie Gezelle leest , wordt direct getroffen door het eigen geluid, het oorspronkelijk karakter van zijn toon en zijn visie....
Gezelle zou nooit zoveel prachtige gedichten hebben geschreven als hij niet van jongsaf aan tot aan zijn oude dag toe had geluisterd.
Geluisterd wat anderen hem hadden geleerd, maar geluisterd ook naar alle stille woorden die de geduldige opmerker verneemt in de wereld rondom hem. Deze innerlijke openheid en ontvankelijkheid voor het schone en het goede in de mens en in de natuur wordt als het ware tastbaar in dat kleine gedichtje boordevol van ‘geluid’, ‘Als de ziele luistert...’
In dit gedichtje wordt kenbaar hoe Gezelle het Woord , dat in zijn almacht alles schiep, herkende in het leven en bewegen van de dingen in de natuur.
Zo zien we in vele gedichten iets van Gezelle's innigste zielsgevoelens openbaar worden: niet alleen zijn tere aandacht voor het schone in de natuur, doch ook zijn innerlijke overgave aan de Schepper.
Vroomheid is dan ook het kenmerk dat al zijn gedichten stempelt."
Krelis, dank om dat met ons te delen!
Maandag 7 januari 2008
wegwijzers
We moeten doen zoals de wijzen. Ze gaan op weg en vertrouwen erop dat er wegwijzers zullen staan waar ze langskomen. Ze stellen zich tevreden met dagreizen, zonder uitgewerkt reisplan, en ze gehoorzamen aan wat hun op elk ogenblik wordt gevraagd. Ze zijn helemaal niet ontrredderd als eer eens een fout adres tussen zit. WIE GELUKKIG WIL ZIJN, MOET TEVREDEN ZIJN MET EEN KAART VOOR EEN DAG VER! Hij moet kunnen geloven en hopen.
De tijd is iets van God: je moet hem zijn werk laten doen. En het is niet goed om problemen voor zonsondergang te willen oplossen. God zorgt ook morgen nog voor zijn kinderen!.
Maandag 7 januari 2008
Een vriend is een verlangen
Die de liefde voor je zaait
Waaruit je kan ontvangen
Voor een ander het heeft gemaaid
Een vriend die zijn geest afsluit
Blijft toch altijd open voor jou
Omdat gevoel van vriendschap
Geen slot of deur heeft voor jou
Wanneer een vriend in stilte zwijgt
Ben je niet bang voor die stilte
Omdat je hart geluisterd heeft
Je alle gevoelens met hem deelt
Want zonder al die woorden
Weet een vriend dat je hem hoorde
En in gedachten met elkaar
Herken je direct ieder gebaar
Zo worden alle gedachten
Verlangens en verwachtingen
In dat wat vriendschap heet
Geboren en met elkaar gedeeld
met dank aan Suzanna Verlinden
Zondag 6 januari 2008
de denker
Waarom heeft men zoveel vragen
waar geen antwoorden voor zijn?
Waarom voel ik iedereen zo aan
en voelt men nooit wat ik bedoel ?
Waarom ben ik zo gevoelig
en lijd ik zoveel pijn?
Waarom ...waarom...waarom...
is onze gedachtewereld zo’n geheim?
Ik wou dat ik eens heel even
geen denker kon zijn!
Zaterdag 5 januari 2008
aarde
omwille van....
het aandurven om voor gek te staan
omwille van de liefde
omwille van de dromen
omwille van het avontuur dat "leven"heet
dat is waar wij voor gaan
oog in oog te staan met de
verlangens van het hart
is dit niet mooi als toekomst en als heden?!
Vrijdag 4 januari 2008
als helpen
We hebben het allemaal al eens ondervonden, heel dicht bij maar ook veraf; dat haast machteloos staan wanneer we een ander echt willen helpen en/of richting geven, maar dan moeten toezien dat ondanks onze gemeende inspanningen en oprecht en goedbedoelde woorden, we die ander blijkbaar niet kunnen helpen, hoe graag en hoe onmiddellijk ook. Dat valt soms heel erg zwaar, zeker wanneer je de betrokkene beter kent of hebt leren kennen, en dan denk ik hier heel concreet aan mensen uit blogland, maar er is nu eenmaal ook een gezegde dat zegt " als helpen geen hulp is ".
Meestal klampen zulke mensen zich aan iemand vast, bewust of onbewust, al dan niet met tal van eisen en verlangens, soms onuitgesproken maar zo tastbaar aanwezig....en dan komt het verhaal over “de hand en het zand”....Ja dan moeten we soms, met pijn in het hart, die mensen voor even loslaten zonder ze evenwel te willen vergeten; zal je beslist ook wel kennen, al doet het geen deugd eens je de ander hebt toegelaten in je leven. Waar heb ik dat nog geschreven toen ik ooit die ‘arme’ schilder letterlijk in mijn huis en ook in mijn hart opnam. Maar dan heb je zoals deze man en anderen die ik hier leerde kennen ook bodemloze mensen ...we kunnen niet iedereen helpen, - laatste moet ik zelf nog altijd leren - ...daar is wederzijds begrip en nog zoveel meer voor nodig.... noem het liefde en nabijheid, maar zorg ook nog voor een eigen leefbaar leven, want pas wanneer u zich goed voelt in eigen vel kan je plaats en ruimte scheppen voor de ander.
Om geen misverstanden te laten ontstaan, geachte, deze tekst is gebaseerd op een samenraapsel van echte verhalen uit 2007 van meerdere mensen en hun eigen raadgeving, met mij persoonlijk gedeeld. Laat ons elkaar maar verder helpen waar we kunnen met het inzicht dat er wél een grens is tussen wat we willen en “slechts’” kunnen.
Donderdag 3 januari 2008
geef me
GEEF ME
Geef me een dag van vreugde.
Geef me een blij moment, een herinnering om te bewaren,
nadat de schittering is verdwenen.
Breng weer wat plezier, vreemd en teder.
Zeg iets moois, woorden die ik kan onthouden,
als de tijd komt die ons zal scheiden.
Zeg iets dat ik in mijn hart kan vasthouden.
Geef me een dag van vreugde,
met geen enkele schaduw van verdriet en spijt;
een dag om aan terug te denken
met liefdevolle genegenheid,
om voor altijd te koesteren,
en nooit te vergeten!
en Fernand volgde nog deze tekst aan toe die ik graag overneem:
En dan zou ik een woord uitvinden dat zo mooi was
dat het fluisterend de wereld rond ging.
Dan zou jij weten dat het voor jou was.