Berichten van 1 januari 2009 tot 31 december 2009

Ja, hoe komt het dat ik me vandaag zo rustig voel, dat niets me kan raken ook al ben ik  niet eens euforisch? Vanwaar kwam die rust over me heen die ik zelf niet eens heb gezocht? Was het dan toch het uitkijken naar mensen, of was het wat ik hoorde over twee broers die tamelijk vlug na elkaar werden geboren - zo verschillend zijn, soms hardvochtig maar het precies daarom opnemen voor elkaar - en dan zomaar de weg van vrede gaan door dat simpele gebaar een helpende hand uit te steken waar het niet eens werd gevraagd, laat staan verwacht.

Of is het dan toch mijn blijvend geloof in die ander, heel dichtbij of veraf hoe diep ze ook het mes in mijn rug hebben gestoken?!

Of is het niet méér dan de stilte die mijn hart bereikte na het lezen van zoveel zinvolle teksten, zelfs terwiijl er oorlog woedt en tragedies zich nog maar pas hebben voltrokken. Is het misschien het laatste dat me tot rust brengt in dit uur in het besef dat een natie, zonder elkaar te kennen, nu ingekeerd is in zichzelf, bezinnend hoe ons het leven werd gegegen om het tot bloei te laten komen.
 
Hadden we deze noodlottige bezinning nodig die ons tot de ware kern van ons bestaan herleidt en ons zo rustig maakt ... Een weg naar volwassenheid en wat we op die weg :mogen meemaken. Ook een weg van geloof, van gebed zelfs.

"Het moet eerst oorlog zijn voor mensen terug gaan bidden", hoor je zo vaak. Al die jaren dat er oorlog is in de Gazastrook werden wij niet uitgenodigd tot een persoonlijk gebed. Zelfs in de voorbije GEBEDSWEEK voor de eenheid is het moeilijk tot rust te komen, maar na de dodelijke steekpartij is er die inwendige stem: "Naar WIE zouden we gaan"?  Elk op zijn manier. Is het mede ook dit gevoel dat me rustig maakt, wetend dat ik hier niet alleen zit, verbonden met jou en jou en jou?

Een bedenking nu we reeds aan het eind zijn van de eerste maand van dit nieuwe jaar 2009!

Ik ken je naam niet

Ik heb je nooit ontmoet

 

Maar jouw ogen delen dezelfde dromen

Jouw hart koestert dezelfde liefde

Jouw handen zijn even gul

 

Dromen van hoop

Onvoorwaardelijke liefde

Gul voor elkaar

 

Ik ken je naam niet

Ik heb je nooit ontmoet

 

Maar jouw ogen zien mijn leed

Jouw hart spreekt mijn taal

Jouw handen reiken uit naar de mijne

 

Marjan Pittevils

“Ik ben ooit eens met Tim gaan wandelen samen met de kleine van mijn zus, en toen was dat koppel ook in dat park; ze zaten samen op een bank; ze was nog zwanger en ik zie die vader nog genieten van het leven in zijn vrouwtje haar buik; echt dat zijn beelden die nu blijven spoken door mijn hoofd.

 

Ik ken die papa van dat kindje waar ze zo lang hadden op gewacht; de kleine van mijn zus was aan het spelen en die mensen kwamen naast ons op de bank zitten, en ik hoor die papa nog zegen tegen me: “uw zoontje ziet er een lief kindje uit, nog even en we mogen dat geluk ook delen want binnen 2 maand mogen we God danken dat het ons eindelijk gelukt is”.

 

… en dan die begeleidster die de steekpartij  niet mocht overleven, die ken ik ook want ik heb nog naast haar gewoond; het was echt een vrouw die alles zou gedaan hebben.

 

Maar die beelden in het park hier, dat koppel dat komt afgestapt en vraagt: “mogen we er bij zitten?” en begint zo spontaan te praten … die vader was over van geluk dat hun droom waar ging worden …”

 

Helaas het geluk van deze mensen is van heel te korte duur geweest, want pas enkele maanden na de geboorte werd hun kinderwens met een mes doorboord. Dit is een getuigenis van een vriend van me die niet méér woorden verdraagt … Een onnoembaar leed.

Vandaag zijn we allemaal ouders

 

Ook al heb je van het schrijven van woorden je beroep gemaakt, dan nog schieten alle woorden die je kent, tekort om ook maar een beetje te vatten wat er gisteren in Dendermonde is gebeurd. De vreselijke moordpartijen in het Schotse Dunblane, de Amerikaanse Columbine High School of het Japanse Osaka komen eensklaps naar hier. Gisteren zijn in het zo banale Sint-Gillis-Dendermonde peuters en hun verzorgsters vermoord en verwond met een mes. Toen een van onze eigen redacteurs gisterochtend lijkbleek en in de grootste onzekerheid vertrok naar de crèche waar ook zijn jongste dochtertje verbleef, kon je de vreselijke realiteit tastbaar voelen. Ja dus, het gebeurt bij ons, zoals het in de Verenigde Staten, in Azië of op andere plaatsen in Europa gebeurt.

Gevoelens van pijn, boosheid, ongeloof, verdriet, opluchting, onbegrip, rouw, hoop, dankbaarheid, vrees en medeleven verdringen elkaar. Pijn voor wat er is gebeurd met de allerzwaksten van onze maatschappij, kleine kinderen, en hun verzorgsters. Boosheid dat dit kon gebeuren. Ongeloof over het zinloze van de daad. Verdriet over de dood van twee van die kindjes en een van de verzorgsters. Opluchting over de arrestatie van de dader. Onbegrip voor de motieven voor zijn zinloze daad. Rouw om de slachtoffers. Dankbaarheid voor de hulpdiensten die gisteren neergestoken slachtoffertjes hebben gered. Hoop voor het leven en de gezondheid van de gewonde kindjes en de twee vrouwen. Vrees dat dit onze kinderen of geliefden ook kan overkomen. Medeleven met de ouders en familieleden van de slachtoffers. Vandaag zijn we allemaal ouders van de vermoorde en neergestoken kindjes.

In de komende dagen en weken, en misschien ook later op het proces, zullen we zoeken naar antwoorden op de vragen waarom de 20-jarige jonge man zijn vreselijke daden heeft gepleegd en hoe het zover is kunnen komen. De kans dat die vragen een helder antwoord krijgen, is bijzonder klein. Met rede kan je nu eenmaal niet vatten wat er gisteren in de Dendermondse crèche gebeurd is.

Daarom zullen we ten slotte achterblijven met een laatste gevoel: dat ellendige gevoel van onmacht. Want ook al spoedden burgemeester, gouverneur, verschillende ministers en zelfs de kroonprins zich ter plaatse, we weten dat geen autoriteit ter wereld kan voorkomen wat een Hans Van Themsche of een Dendermondse moordenaar hebben gedaan.

Een maatschappij kan dan ook niet anders dan leven met het moeilijke besef dat we onze kinderen nooit totaal kunnen beschermen. Dat besef is voor elk van ons bijna onmenselijk zwaar om te dragen.

PETER VANDERMEERSCH

Engeltje

Heel even
Het leven duurde slechts even
Heel even
Omarmd was jij slechts even
Zo klein en breekbaar
Jij was een engeltje
Dat op aarde verscheen

Heel even
Heel even was jij een deel van het leven
Heel even slechts
Want jij kreeg niet eens de kans
Om ook maar eenmaal te staren naar
De verre horizon

Heel even
Zagen zij jouw lach
Heel even
Voelde zij jouw kleine vingertjes
Die hard in hun hand kneep
Heel even slechs
Want God had reeds van het eerste levensvuur
Dat brandde in jouw kleine hartje
Andere plannen

Voor eeuwig nu zul jij zweven
Als een engeltje
Hoog in de lucht
Voor eeuwig nu zul jij dat kleine engeltje
Zijn dat ooit op aarde kwam
Voor eeuwig nu zit jij diep in het hart
Van jouw mama
En jouw papa
Want hoe kort het ook was
Het leven dat jij leefde
Jou vergeten zullen zij
Niet



voor al diegene die nu op dit moment
treuren laat dit een teken zijn
van medeleven
en onthoud
zelfs dit verdriet wordt ooit weer een lach.

Men zegt dat Loouis Neefs ver onze tijd ver vooruit was toen hij zijn teksten schreef, zeker over: "Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is. Laat ons een boom en een zicht op de zee". Maar toen volgende "smartlap/levenslied" me werd toegestuurd en ik zonder de muziek de tekst aandachtig las, zag ik dat ook de Zangeres Zonder Naam evenzeer  haar tijd ruimschoots voor was met voorspellingen die wij vandaag moeten ondergaan. En juist dan komt de meest hoopvolle boodschap die we in jaren mochten horen en die verwelkomd werd door de ganse wereldbevolking: HOOP en CHANGE! Ja, we kunnen het wél SAMEN over rangen en standen, gender en ras heen.

Hoe langer ik de toespraak beluister, lees en herlees, hoe meer het me treft dat ons een mens werd gezonden van diep geloof. Ik weet dat ik misschien overdrijf en toch durf ik de vergelijking te maken.
Miljoenen mensen hebben zich verplaatst om dat ene woord van Hoop en toekomst te horen, even  de man aan te mogen raken. Gebeurde hetzelfde niet wanneer Jezus zijn verkondiging begon. Mensen liepen te hoop om zijn bevrijdende boodschap te horen, zijn mantel aan te raken om genezen te worden. Deze genezing verwacht de hele wereld van deze nieuw verkozen president. Een man, geworteld in diep en oprecht geloof. Niemand kan ontkennen dat zijn boodschap elk van ons heeft geraakt. Ook dat is evangeliseren zonder onderscheid te maken zoals hij het zelf heeft gezegd!

Ik geloof dat God het altijd heeft geweten
Dat de mens hem op een dag wel zal vergeten
Dat ze zouden denken dat ze alles konden
Dat we ook een hemel hadden uitgevonden
Dat de kerk voor de parkeerplaats moest gaan wijken
Het geluk alleen bestemd was voor de rijken
Ik geloof dat God het dan wel verder weet
En de mensen hier beneden ook vergeet

Ik geloof dat dan de dag nog eens zal komen
Dat er geen bladeren meer groeien aan de bomen
Dat de zon voor ons niet meer zal willen schijnen
En de bloemen in het veld weg zullen kwijnen
Dat de aarde dor wordt zonder gras of koren
En geen kind in de toekomst wordt geboren
Ik geloof dat God de vader van ons houdt
Maar dat wij hier boeten voor ons fout

Ik geloof dat wij nog tijdig kunnen keren
Als wij van de fouten maar eens willen leren
Ik geloof dat al het kwaad ons eigen schuld is
En dat God nu aan het eind van zijn geduld is
Ik geloof dat blank en zwart de hand moet geven
En dat oost en west in vriendschap moeten leven
Stop de oorlogen en de jacht naar steeds meer geld
Anders zijn de dagen voor ons snel geteld

Ik geloof dat het nu tijd wordt dat wij stoppen
En berouwvol mea culpa moeten kloppen
Ik geloof dat hij ons niet meer wil ontfermen
Dat hij niets meer doet om ons nog te beschermen
Ik ben bang dat hij ons stilaan zal gaan haten
En ons hier aan het absurde overlaten
Ik geloof dat heel de hemel ons negeert
Dat de duivel bij ons alles inspireert

De keuze die je moet maken is of jij leeft met je littekens
 of je littekens met jou.

Het waren heel zeker niet deze woorden die ik achterliet toen ik blogland binnenstapte. Zie daarvoor maar in het archief, maar toen ik recent een ex-collega tegen het lijf liep en we ons elkaar een rondje trakteerden, de laatste nieuwtjes uitwisselend voor zover die er al waren, kon ik bevatten wat hij op een gegeven moment vertelde nu ook hij met vervroegd pensioen is moeten gaan. "Het is nu pas heerlijk. Nooit meer die verloren dagen op kantoor. Achteraf lijkt het werk daar zo zinloos, afgezien van het (karige) salaris. Ik bedoel, je doet jarenlang je best, houdt alle dossiers keurig bij, soms veel langer dan wettelijk vereist; je zorgt dat alle cijfers kloppen. Je doet zelfs overuren die nooit zullen worden gerecupereerd. En wat blijft er over? Een berg papier als een ruïne en een hoofdstukje in het jaarverslag waar ondergetekende dan nog zelf de laatste hand heeft aangelegd om het op een presenteerblaadje tussen de kaas-en wijnschotel op de tafel van de edelachtbaren van de beheerraad neer te leggen, die het dan weer verkreukeld in hun binnenjas opbergen, eens uit jouw gezichtsveld verdwenen.
Neen, ik kijk niet meer achterom. Over enkele jaren weet niemand meer hoe dringend de zaken moesten worden afgehandeld die zelfs nu nog hangende zijn. Er blijft inderdaad niet veel over van wat eens een werkzaam leven was. En is de wereld daar beter van geworden? Neen, niemand maakt zich druk over jouw verdere levensloop. Je was al vergeten, zelfs vervangen, toen je de laatste keer de deur achter je dichttrok."

"LEER VANAF NU GENIETEN" hoor ik een raadsman zeggen!

Een viend moet een apostel zijn die jou Christus leert kennen.

Aan deze woorden van Thomas a Kempis moest ik denken wanneer ik door gedichten en bedenkingen wandel die geschreven zijn door een eenvoudig mens die me keer op keer en op heel begrijpelijke taal uitnododigt in dit jaar van het Woord ons bewust te maken wie Christus echt voor me is.
Dat daarbij deze 'eenvoudige mens' dan een vriend werd, daar zijn meteen fundamenten gelegd voor nieuw en écht leven. Waaraan heb ik het te danken dat ik zo een apostel mocht ontmoeten?!

"Oei" hoor ik zeggen, "nu nog over kerstmis". Ja zeer eigenaardig hoe vlug het al achter de rug ligt of nog sterker hoe vlug we, met de stal - als die er al stond - ook zo vlug mogelijk de boodschap willen opbergen. Hoe komt het toch dat het mooiste dat aan ons gebeurt, wat we zelfs in familie graag vieren evenzeer, we er nog zo moeilijk aan herinnerd willen worden, en dit na een paar luttele dagen? Heeft alle sfeer er dan ook dit jaar weer voor gezorgd dat er geen stilte was of werd gemaakt om die boodschap te laten doordringen en er ook echt werk van te maken? Of zijn het toch maar mooie woorden in een koude en donkere tijd, goed voor op een keerstkaart of in vredesboodschappen waar ons het échte Licht wordt aangezegd? Ik denk niet dat ik het zo streng mag stellen, want iedereen wordt op dit feest van Licht en Vrede, van de herinnering aan de geboorte van Jezus wél degelijk ten diepste geraakt. Het is een échte hoogdag, ook in onze kerken, ook in deze tijd. Want wat is Kertmis anders dan God herkennen in de mens die honger heeft, naakt is, gevlucht of gevangen, en je zijn lot echt gaan aantrekken. Laatste zijn niet zomaar holle woorden wanneer je de verschrikkelijk beelden ziet in Congo en het Miden-Oosten. Dit zijn ze evenmin wanneer je alle schrijnende verhalen leest van gebroken, eenzame mensen, die soms "loosers" worden genoemd.

Een mooie getuigenis in dit verband deel ik graag met jullie: "Ben je een ouder met vijf gezonde en één ziek kind, dan zal je vooral voor dat zieke kind gaan zorgen en je andere kinderen vragen dit ook te doen. Welnu, ook God doet dat. Dus ben je gezond en heb je een normaal inkomen, dzan moet je jou inzetten voor wie arm of ziek of ewak is. Dat hoort zo."

JA, GOD VERLANGT DAT WE HET OPNEMEN VOOR WIE HET MINDER GOED HEEFT.

Ware vriendschap eist niets.
Ware vriendschap dwingt niet.
Ware vriendschap is, zonder een teken van leven,
toch nog weten dat die ander om je geeft.
Het is vertrouwen,
geloven.

        
Om een ware vriend de behouden
hoef je geen wekelijkse band de scheppen,
geen alledaags woord zoals:
"mooi weer vandaag" ,
want dat wordt het na een tijd.

Slechts wanneer jij een vriend kan laten gaan
zal er steeds die oprechte:
"hoe gaat het nu met jou?”
aanwezig zijn.

Ik weet, het klinkt misschien wat raar,
maar hoe verder van elkaar
hoe oprechter een vriend VRIEND zal zeggen tegen jou.

Eddy Hautekeete 02-01-2009
en bewerkt door Maarten

For those who love their moms.

Dedicated to all mothers in the world.

---------- What "Mother" Means ----------
"Mother" is such a simple word,
But to me there’s meaning seldom heard.
For everything I am today,
My mother’s love showed me the way.

I’ll love my mother all my days,
For enriching my life in so many ways.
She set me straight and then set me free,
And that’s what the word "mother" means to me.

Thanks for being a wonderful mother, Mom!

Kijk niet om naar wat geweest is.
Kijk niet vooruit naar wat nog komen moet.
Het verleden kun je niet meer ombuigen.
De toekomst kun je niet richten.
Alleen het nu kun jij aanraken.



Luister naar de stem van te stilte,
mededogen zal jou vragen,
kun jij nog feestvieren nu er meer dan ooit
uitzichtloosheid heerst?
Kun je nu nog zeggen met een
rein hart:
Wat gisteren was heb ik geen schuld aan?




Verleer niet om kind de zijn,
want dan zul jij nog het gewone
kunnen accepteren,
en het overdadige opzij leggen.
Een kinderhand is namelijk
gauw gevuld.




Open jouw deur wanneer er iemand
nood heeft aan een luisterend oor.
Sluit je deur wanneer er smart en kompassie
in jou huist.
Want met smart en kompassie
ontneem jij de pijn niet,
vul je een eenzame zijn hart niet,
stil jij die een hongert naar liefde niet.
Heb gewoon een luisterend oor,
en open je deur.




liefde begint bij jezelf
want wie zichzelf niet lief heeft
zal geen ander lief kunnen hebben,
en wie zichzelf lief heeft
zal het teveel aan liefde kunnen delen
met een ander.

 

Geef me liefde en warmte, zodat ik mij geborgen en veilig kan voelen.

Geef me een aangename en eenvoudige omgeving, waartegen ik me

opgewassen voel en die ik durf te exploreren.

 

Geef me de nodige energie en leer me sociaal vaardig te worden,

zodat ik de wedijver met mezelf en met de omgeving kan trotseren.

 

Zorg ervoor dat ik voldoende succeservaringen kan opdoen

en beloond kan worden, zodat ik op de duur ook minder aangename

en minder eenvoudige situaties aankan

.

Geef me vooral het gevoel dat ik iets beteken,

dat ook ik een waardevol iemand ben.

 

Geef me een houvast door me zo weinig mogelijk te straffen

of af te wijzen. Misschien durf ik dan

stapje voor stapje deze wereld verkennen en ontdekken.

"Want dit waren kinderen. En ze bezaten de tere oogleden, de korte, dunne vingertjes en zachte armpjes en beentjes die wij, door en door vertrouwd met de grote wereld, in de naam van alles wat in het leven goed en rechtvaarig is, in onze armen moeten wiegen en bescherming bieden".

Naar een uittreksel uit al een even wrede roman over transport van kinderen, maar op vandaag zo pakkend dichtbij dat het wel lijkt of we helemaal niet vertrouwd zijn met deze grote wereld, die we misschien gaandeweg zelf hebben helpen creëren.