Deze morgen hoor ik post in de bus vallen. Ik was nog niet eens echt wakker. Was de postbode dan ook zo vroeg vandaag? Toen ik naar de voordeur liep en de brievenbus opende zag ik een overlijdensbericht liggen, aan mij gericht. Ik was me niet bewust dat er iemand uit de familie of uit de parochie of vriendenkring ziek of overleden was. Bij nader toezien las ik dat de overledene een broer, een zoon is van een buurvrouw, een man die ik wel nooit gezien heb want die woonde te ver van hier; maar toch raakte dit me ten diepste, zeker omdat hij pas een 55-plusser was. Dat geeft te denken voor mensen als ondergetekende.
Wat is het voor een moeder om haar zoon ten grave te dragen, en voor een vrouw om haar broer af te geven? Hoe is het voor de vrouw die haar man naar zijn laatste rustplaats brengt, in de zomer van hun leven?! Allen hebben nu wellicht dezelfde vraag: "ZEG DAT HET NIET ZO IS'.
Voor mij blijft 11 november altijd een dilemma wat ik op deze dag wil bloggen. Wordt het het feest van mijn patroonheilige SINT-MAARTEN of denken we toch maar aan de zovele slachtoffers die we gedenken op 11 novemeber, toen maar ook nu, hier tegen de deur op amper derig kilometer, en daar, verder over de landgrenzen heen .... Vandaag dus maar een hulde brengen aan mijn grootvader zaliger - oudstrijder 1914-1918 - die acht van zijn jonge jaren heeft moeten 'verliezen' aan het Ijzerfront waar hij gelukkig levend is uitgekomen.
Verder een prettige feestdag gewenst aan allen die de naam dragen naam: Maarten, Martin, Martine! Wie toch iets wil zien over Sint-Maarten kan terug gaan in het archief.
Misschien heb je het ook al gezien dat ineens een advertentie opduikt in je werkbalk die je laat zien hoe je in drie tellen gelukkig kunt worden. Inderdaad meer staat er niet:
1 ... 2 ... 3 .... LIEFDE!
Mocht het allemaal zo eenvoudig zijn, dan zouden we niet langer bloggen rond vriendschap en liefde, en zou de hunkering naar oprechte liefde wellicht niet eens bestaan.
Helaas maakt de reclame nog eens misbruik van wat ons allen ten diepste ter harte gaat: LIEFDE in al zijn vormen! Kunnen we er iets aan doen? Misschien wél, door alvast te negeren en niet in te gaan op deze advertenties! Het is niet enkel een boel tijdverlies, maar voor velen nog eens de zoveelste teleurstelling en frustratie in hun zoektocht naar ware liefde ...
Liefde is geen toverformule als '1-2-3-liefde', maar blijft een werkwoord, een leven lang!
Een goed woord, dat hebben we allemaal wel eens nodig, en je leest het haast op ieder blog. Je leest het bij zoveel mensen die een goed woord over hebben voor hen waar ze in stilte voor zorgen, hetzij als familie, als buur, als vrijwilliger of in hun beroep. We zouden deze allemaal eens een award kunnen en willen geven, de énen al meer dan de ander.
Maar wanneer lijden toeslaaat, we niet langer langs het kruis heen kunnen, dan verwachteen we een goed woord van God over lijden, offer en kruis. Want alle mensen lijden en achter elke deur zit verdriet. Dat goede woord mag hjet lijden niet wegduwen, neutraliseren, vergeten of verdoven.
Het kan alleen een 'goed woord' zijn als we het serieus nemen, het in alle eerlijkheid uitspreken zoals we elkaar ook een gemeend compliment geven dat niet geveinsd is. Ook al behouden wij onze wonden en onze pijn, dat 'goede woord' zal ons dragen, tot in de hemel als het moet.
Deze keer neem ik bewust de tijd om eens al die mensen te danken voor hun gemeend compliement op een onverwacht moment, en dit door iets na te laten op mijn blog of via een mailbericht. Het kan zoveel deugd doen, zeker als dit komt van die voor mij onbekende lezer die me blijkbaar al langer volgt of er voor het eerst komt en dan toch maar onmiddellijk zijn hart laat spreken in zijn compliment aan me. Daar ben ik zeer dankbaar om, en het is een waardering die me aanzet verder te doen zoals ik bezig ben, misschien nog beter, maar niet zonder mezelf te verliezen; nog meer mezelf te zijn voor hen die bij mij soms een thuis mogen vinden ... mijn patroon Sint-Maarten achterna, en misschien zelfs nog tot op heden geïnspireerd door Don Bosco die het opnam voor de uitgerangeerden als christen, maar ook als burger. Mag het nog in deze novembermaand?
Een plotse dood neemt je de mooie dingen af, maar houdt ze wel in goede staat. Dat is haar ware grootsheid. Daar valt niet tegen te strijden. Hoe erg ook.
Tegenwoordig maken we de dood zo onzichtbaar mogelijk, maakt de dood deel uit van een proces - van arts via ziekenhuis en begrafenisonderneming naar crematorium - waarin de professionals en de bureaucraten ons vertellen wat te doen. Maar nog niet zo lang geleden lagen stervenden hun laatste ziekbed thuis uit, overleden ze te midden van verwanten, legden buurt- of dorpsgenoten ze af en baarden ze op, waaakte men gezellig een paar nachten bij het lijk - wat ik zelf gelukkig heb mogen meemaken bij het overlijden van mijn grootmoeder, kijkend naar mijn grootvader die in een slaap was verzonken terwijk ik afscheidsgedachten neerpende in alle stilte, grootmoeder enkel een tussendeur van me verwijderd - We betoonden meer zorg en aandacht, mooier voor hen en ook beter vvoor ons.
Het 'oude' systeem bood een waardiger gang van leven naar dood. De haast van nu lijkt in overeenstemming met de moderne kijk op de dood - je leeft en een ogenblik later ben je dood, dus instappen. .... Welke wagen nemen we?
De dood is slechts de oversteek naar een andere wereld, zoals vrienden de
zeeën oversteken: ze leven in elkaar voort. Want zij die leven en liefhebben in dat wat alomtegenwoordig is, moeten uiteraard nog aanwezig zijn. In die goddelijke spiegel zien ze elkaar van aangezicht tot aangezicht en is hun omgang vrij en zuiver. Dit is de troost van vrienden: dat, hoewel men kan zeggen dat zij in zekere zin sterven, hun vriendschap en gezelschap nimmer vergaaan, in de beste zin van het woord, omdat die onsterfelijk zijn.
Alle leervakken gaan over de schil of over uiterlijke feiten. Daarnaast leer je de grote levenswaarden en hoe mensen omgaan met elkaar. Dit is het vruchtvlees, het lekkerste en sappigste stuk van de appel. En dan is er nog het klokhuis ... Dat gooien we bij het vuilnis.
FOUT! In het klokhuis zitten de zaadjes, de levenskracht. Dat is de reden waarom appelbomen appels maken. Daar gaat het in het vak godsdienst over, over de kracht van het leven. Dat is ook de kracht van het geloven, van ons credo, 'de schone belijdenis'.
Eens daarvan geproefd zal je niet langer het klokhuis zomaar wegwerpen.
Mocht jij nu je geroepen voelen om deze boodschap door de sturen naar jouw beste vriend(in)en, hou je dan vooral niet in en mocht ik daarbij horen, stuur hem gerust terug naar mij.
Nee deze is geen doorgeef bericht om een of andere reden, maar wel gewoon zomaar om iemand iets duidelijk te maken: IK HOU VAN JOU!
"Chennai - het vroegere Madras - is vol mensen die beter gekleed zijn dan ik, die betere telefoons hebben en die overduidelijk niet uit welk soort bagage dan ook leefden. India hoort te stinken, het hoort arm, hard en verwarrend te zijn. Sommige delen van de stad die ik vandaag heb bezocht zijn dat ook, maar de stad is ook rijk en statig en goed gekleed en speels. Hij past zich aan iedereen aan, net als London." (uit 'Back on track' van Emily Barr).
Dit uittreksel heb ik gekozen omdat ik nog altijd te veel mensen hoor zeggen dat 'India hoort te stinken en arm is', maar uit eigen ervaring na enkele Indiareizen en doorheen de blijvende conacten met mensen van aldaar weet ik dat zij niet moeten onderdoen voor ons. Mobieltjes zie je overal, waarbij ik niet gezegd heb willen dat er India geen schrijnende armoede meer zou zijn. Maar ik wil het beeld wel bijstellen dat mensen al a priori negatief staan tegenover India, dat inderdaad slechts in het nieuws komt indien er een catastrofe plaats heeeft en men dan inzoemt op schreiende weeskinderen.
Wellicht een heel late reactie op mensen die die in hun blog het hadden over slechte reiservaringen, maar die mensen hadden dan ook enkel en uitsluitend de beste restaurants en de luxehotels uitgekokzoen waar ze slechts vanuit hun kamervenster de armoede zagen aan de overkant van de straat.
Gelukkig heb ik geleefd tussen en met die mensen ... en zoals je merkt, alleen al aan de lengte van dit blog, dat ik nooit over India zal kunnen zwijgen. Proef ervan en je geraakt er aan verslaafd!
Al deze indrukken vond je al eerder hier en daar. Hoe het voelt in India te zijn kun je ook lezen wanneer je helemaal naar beneden scrolt, aan de rechterzijde onderaan.
Je wil de opgedane reiservaringen in India nog eens overdoen of je denkt eraan dit onmetelijke land te gaan verkennen met al zijn geuren en kleuren, maar dan niet met een reisgids in de hand, lees dan zeker (nog) eens deze spannende thriller waar vele plaatsen je in herinnering brengen, waar luxe en armoede naast elkaar leven ...waar duizenden handjes le liefdevol uitnodigen.
Back on track Emily Barr
Tansy Harris is een verschrikkelijk slechte moeder. Van het soort dat vergeet haar kinderen van school te halen, een halve fles wijn drinkt bij de lunch en overweegt een affaire te beginnen met de onderwijzer van haar zoon. Maar Tansy’s leven is dan ook niet wat ze zich ervan had voorgesteld.
Toen ze met Max trouwde en kinderen met hem kreeg, was dat op voorwaarde dat hun leven er niet door zou veranderen: ze zouden blijven doen waar ze zin in hadden, vrij zijn, de wereld zien. Tansy beseft dat er iets moet gebeuren als ze niet wil instorten, en besluit het antwoord op haar levensvragen te gaan zoeken in India. Alleen.
In India vindt Tansy aanvankelijk de gemoedsrust waarop ze had gehoopt. Maar wanneer ze een oude reisvriend opzoekt die zich bij een sekte heeft aangesloten, stuit ze op angstaanjagende zaken die beter verborgen hadden kunnen blijven. Te laat beseft Tansy dat ze op het verkeerde moment op de verkeerde plaats is...
"Maak wat tijd vrij. Tijd om iemand wat aandacht de geven, om iemand te laten voelen dat hij/zij er niet alleen voorstaat. Maak wat tijd vrij, in jouw hectisch bestaan, om eens iemand uit te nodigen in je huis, Om even iemand een warm gevoel de geven, al was het slechts met een luisterend oor. Want meer dan aandacht behoeft een mens vaak niet te ontvangen om als een rijk mens door het leven te gaan".
Deze boodschap werd achtergelaten op mijn ander blog 'geloven', maar ik vond het wel de moeite deze te delen op mijn eigen blog, want vanaf het begin ben ook ik blijven hameren op AANDACHT.
En op deze herfstzondag kun je misschien even in het rijke archief duiken van wat ik in blogland probeerde te delen. Ja, zelfs ver terug in de tijd om misschien terug te weten waarom en hoe we elkaar toen vonden en willen blijven vinden. Want veel te veel staan we stil bij een laatste bericht! Ook bij gebrek aan tijd?
Nu we half oktober al voorbij zijn is het misschien goed om af en toe het bewust stil te maken in onszelf rondom een Mariakapel in deze maand, te midden van de drukte. We kunnen misschien eens stilstaan bij al het mooise dat wij in ons leven reeds mochten ontvangen. Wij denken aan alle mensen van wie we warmte, vriendschap of liefde mochten ontvangen: kinderen, echtgenoot of vrienden met wie we vreugdevolle gebeurtenissen mogen delen, met wie we plezier kunnen maken, maar die ons ook dragen in moeilijke dagen. Wij denken aan de momenten waarop we zelf iets mochen betekenen voor anderen. Want geven en delen geeft voldoening die niet in woorden is uit te drukken. Daarom brengen we Maria zeven witte rozen voor al de blijde dagen die Maria heeft gekend.
Maar we brengen ook zeven rode rozen aan voor al de droevige dagen die Maria heeft gekend, vooral de dag waarop haar zoon Jezus veel te vroeg is gestorven. Ook hier staan we even stil bij onze eigen moeilijke momenten, tegenslagen, ruzie met iemand die we eigenlijk wel graag zien; een kwetsend woord dat we soms veel te vlug uitspreken, ziekete of overlijden van een dierbare. Want even stilstaan bij moeilijke momenten werkt ook genezend. Het helpt ons in het verwerkingsproces ervan.
Beminnen, Damiaan weet het wel heel goed, afzichtelijke wegkwijnende mensen beminnen. Er is één zinnetje in Damiaans brieven die de pointe is van heel het verhaal: 'Ik hou heel veel van mijn kanaken, omdat ze eenvoudig zijn en ik doe alles wat ik maar kan. Als ze van hun priester houden, zullen ze gemakkelijk ook van God gaan houden'.
Priesters hebben het nu niet gemakkelijk; mochten ze van Damiaan leren nog één keer één tandje bij te steken. Laat ons het priesterschap niet bevragen en van onze priesters houden. Misschien, wellicht, zeker gaan we dan méér van God houden. En dat is toch het eerste gebod of niet?
Na een langere tijd van ziekte, burn-out, depressie ... moet een mens vroeg of laat terug de draad opnemen. Ook al kan het leven mooi worden en kan je beginnen met het GENIETEN van het lezen van boeken, je kunt niet altijd in die boeken blijven leven al zijn ze vast en zeker een eerste stap; op een gegeven moment moet je het leven in al zijn schoonheid met beide handen aanpakken met de krachten en de ongekende mogelijkheden die je in geborgen zijn, die je hebt herontdekt of voordien onmogelijk leken. Dit wens ik aan jullie allen! GENIETEN is het eerste woord!
Heel gepast op deze Wereldvoedseldag waar één miljard mensen niet eens weten of ze vandaag iets zullen kunnen eten of wat water over de lippen zullen krijgen.
In gedachten en met woorden pleegt elk mens heel wat moorden op een dag, ook als hij het zelf niet echt doorheeft. Als je erover nadenkt, zijn er in verhouding tot al die abstracte misdaden heel weinig echte moordenaars. En toch kan het aan een mens wreten hoe hij een aanslag pleegt op een ander, al is het maar in gedachten, ook al heeft die ander er zelfs geen besef van hoe naar zijn leven wordt gestaan, in woorden en daden. ... Het doet me terug denken aan de tien geboden: " GIJ ZULT NIET DODEN!" ... ook niet in woorden!
Ik houd me voor dat ik nog alle tijd heb ... dat is de grote stommiteit van de mens, dat je altijd gelooft dat er nog tijd is, dat je het morgen nog kunt doen, of over drie dagen, volgend jaar, over twee uur. En dan gaat alles dood. Dan loop je opeens achter een doodskist aan. Er wordt geen rekening gehouden met leeftijd of jaren ...
In our garden there's a flower always blooming just for you. Whether sunshine or in shower, in our garden there's a flower. love has super power, we give thanks for all you do - in our garden there's a flower always blooming just for you.
Ben je al eens omgegaan met een mens die depressief is? Trauma uit het verleden en geen zicht meer naar de toekomst. Geen makkelijke job, wat zeg je hem na zijn verhaal? Als je het al vertelt! Molokaï liep vol van zo'n mensen: twee paraochies. De één verdrong het met stoer zijn, de ander met gebogen hoofd. Hoe doe je dat? In het Evangelie drijft Jezus boze geesten uit. Hij gaat niet op zoek naar het onderbewuste, de oer-roerselen van ons vallen en opstaan tijdens het mens-worden, een evolutieproces van eeuw na eeuw. Neen, Jezus brengt de hemel binnen in de zielen. Wat Hij met de onderbewuste roerselen heeft gedaan? Verbrand in het Goddelijk Licht? Ik weet het niet. Wat ik wel weet : Damiaan heeft voor de zielenzorg, zijn psychiatrisch bezig-zijn, gekozen met woorden van Eeuwig Leven, zoals zij Heer. Gratis ... pro Deo en met en door God per Deum.
Ook hier mogen we aan denken in de missiemaand die oktober is: Onze grootste missionaris!
Als Damiaan geprofest wordt in Leuven, ligt hij eerst een tijd plat op zijn buik onder een zwart doek. Raar, maar zo werden in de Middeleeuwen ook melaatsen begraven, nee niet als ze al dood waren ... maar reeds als ze de stad werden uitgebannen. Wat heeft Damiaan onder dat zwarte doek beleefd? Later schreeef hij het aan zijn broer; Hij kwam versterkt (herboren?) van onder dat doek; "Niet ik maar Christus leeft nu in mij".
We liggen allemaal wel eens plat, plat onder een zwart doek. Verdriet, kommer, ziekte. Laten we, Damiaan achterna, versterkt in geloof, hoop en liefde van onder dat zwart doek komen! Mochten we voor elkaar ook sacrament zijn!
Zomaar gekregen van een blogvriendin bij het lezen van mijn bericht bij de verjaardag van mijn vader op 8 oktober ll. 'Knuffelen' dan maar al hebben die mensen dat in hun tijd niet geleerd. Het stond gewoon niet ... Toch dank voor deze bijdrage die ik zomaar kreeg toegestuurd.
Voelde hij zich mislukt wat mij betreft? Ik denk het niet, ik ben er zelfs zeker van. Maar ik betreur het wel dat mijn vader nooit zegt en zei dat hij van me houdt en altijd van me heeft gehouden en dat nog altijd doet. Het zal dan wel in zijn aard liggen zeker. Of worden emoties op latere leeftijd wél uitgedrukt zoals toen hij mijn zus in de armen nam en haar dicht tegen zich aantrok na de deliberatie? Of was/is het gewoon omdat ik een jongen was/ben?
Overigens HARTELIJKE GELUKWENSEN PA op deze verjaardag!
Ingelaste foto verwijst naar de rijke appelenoogst van ons pa waar hij best fier mag op zijn en wij delen graag in die trots.
De taal is (soms) een bot, onhandig instrument en woorden zijn altijd maar een schamele weergave van de vonken die ze oproepen. Heel zeker in het korte bestek van een blogbericht. Laat ons dan allen SAMEN verder kijken dan het woord zodat we nog heel lang blogvrienden mogen zijn, want allen zijn we slechts stamelaars, zo bekend maar dan toch weer niet in dit land waar iedereen het beste van zichzelf probeert te geven en dat, naast het eigen plezier en de waardering, aan ELK-ANDER!
Kleine dingen lijken vaak niets te betekenen maar ze geven wel rust, net zoals bepaalde bloemen die op zichzelf geurloos lijken, maar allen te samen verspreiden ze een heerlijk parfum in the lucht.
En wat het nog erger maakt is dat de moderne jonge Indiër zich afkeert van het arme India, zelfs met de leuze die wij zélf veel te veel hebben gebrukt: "Deze mensen zijn niet arm, ze bedelen enkel maar om in hun eigen rijkdom te voorzien!
Ook dat is uit het leven gegrepen!
Helaas is het nog altijd zo dat het merendeel van de bevolking in India minder waard is dan een mobieltje!
"Dit zijn onzekere tijden. Niemand weet wat de economie gaat doen. Houden we de boel bij elkaar. Vervallen we in vreemdelingenhaat? Er bestaat volgens mij een dringende behoefte aan beschaafd nationalisme in dit land."
Zowel de titel als het citaat moeten jullie aanzetten tot het lezen van de literaire thriller "DE STEM VAN HET VOLK" van Roel Janssen. Een echte aanrader die geen journalistiek brengt maar binnen een spanningsveld van dreigende terreur dichtbij je in de wereld van hier en nu plaatst.
Het boek dat pas dit jaar is verschenen won dan ook "De gouden strop". Veel leesplezier!
Dat de tijd weer eens voorbij is gevlogen en we ondertussen al oktober zijn binnengestapt blijft ons soms verbazen; 'Met ouder worden' zegt men dan wel eens ... Maar ook voor een mariaal ingesteld persoon volgen de Mariale feesten en/of devoties elkaar in sneltrein op, en dit een kalenderjaar door. Nog recent heb ik iets neergepend over wat het kan betekenen 'ijveraar te zijn voor de vrienden van Lourdes', anderen mijmeren nog na over een gelukzaligmakende bedevaart naar Lourdes of naar een ander bedevaartsplaats zoals Kevelaer; en zie daar klopt al de oktobermaand aan de deur, gekend als de ROZENKRANSMAAND.
De Mariaverering behoort wellicht tot één van de grootste over de hele wereld. Want zoals te Dadizele in september nog de noveen zijn beloop kende, had er in India ergens een heus MARIAFESTIVAL plaats tere ere van Our Lady of Good Health te Vailankanni. Google maar even; het is heus de moeite waard.
Wij hebben MARA zovele namen toegedicht en heel recent zag ik -althans toch voor mij - een nieuwe naam opduiken. ONZE LIEVE VROUW VAN TRANEN. Een afbeelding is ingelast.
Zoals ik jullie al eerder meedeelde gebeurt het vaak dat in Indische sites, gelijkend op onze blogs, soms het ene WEESGEGROET na het andere wordt nagelaten, zonder commentaar.
Misschien kunnen we ook zo hier en nu de oktobermaand starten met het WEESGEGROET!
Toen een vriend me een verhaal wou vertellen onderbrak ik hem en stelde hem volgende vragen:
Is het WAAR wat je wil vertellen? Is het GOED WAT je zal vertellen? Is het wel NODIG dat je het me vertelt?
Indien je telkens NEE moet antwoorden hoef ik je verhaal helemaal niet te horen!
Ik wil alleen maar dat je IETS GOEDS vertelt over anderen, over mezelf, over jezelf. Want mochten we elke dag aan elkaar zeggen: "Ik weet iets goeds van jou", dan wordt deze wereld beter.
Er is echt geen mooiere wens dan deze, en toch ... waarom is het zo moeilijk bemind te worden, of realiseren we het ons niet genoeg dat we bemind worden?
Geven we soms misschien te veel liefde zonder zelf échte LIEFDE te ontvangen?!
Deze vier woorden zullen nog jaren nazinderen, want zo menig maal uitgesproken door wijlen paus Johannes-Paulus II vanaop het balkon van de Sint-Pietersbasilek en gericht tot de Nederlandse bevolking.
Het zijn de woorden die ik ook zelf dagleijks in stilte en dankbaar uitspreek wanneer ik elke avond mijn mooie geraniums water geef. Ja, bloemen zijn om mooi te zijn, mensen zijn om goed te zijn.
God, danke voor de bloemen! God, danke voor mijn moeder! God, danke voor mijn ouders!
Op de dag van de tachtigste verjaardag van mijn geliefde moeder -gisteren 24 september - las ik bij Godfried Danneeels het volgende.
'Bejaarde mensen zijn levende iconen van onze samenleving. Zij tonen het beeld van een type man en vrouw die echt mens zijn geworden. Doorheen hun aanwezigheid roepen ze ons op tot een gewetensonderzoek: oude mensen drukken ons met onze neus op het wezenlijke. Terwijl de erotiek het tegenwoordig wint van de liefde, tonen heel wat bejaare echtparen ons het beeld van een wederzijdse genegenheid waar de een nog echt voor de ander leeft.'
Ik ben dan ook heel gelukkig en dankbaar zo een ouders te mogen hebben die voor ons altijd - ondertusssen 55 jaar samen - écht een voorbeeld zijn geweest in gevende liefde! Nogmaals een dubbele PROFICIAT!
Zeg dat het niet zo is
