Berichten van 1 januari 2014 tot 31 december 2014

1. Zoek afleiding

Je dag wordt nog erger als je blijft denken aan die rottige momenten. Doe iets leuk: vrouwen ga naar de zonnebank, en mannen ga op café. Of denk aan die prachtige reis naar Italië van afgelopen zomer.

2. Clean desk

Ruim al die post-its op je bureau op, steek alle papieren die rondslingeren in kaften of ruim je overvolle kleerkast op … Zo heb je die klotedag nog zin gegeven, en de netheid kan bevrijdend werken.

3. Ga vroeg naar bed

Een rotdag eindeloos rekken, heeft geen enkele zin. Kruip snel onder de wol en begin de volgende dag opnieuw. Slaaptekort kan ook een reden zijn van je dipje.

4. Schrijf het neer

Schrijf op wat je is overkomen of hoe je je voelt, dikwijls lucht alleen dat al op.

5. Zie mensen

Op een klotedag kruip je meestal in een klein hoekje en wil je niemand zien. Maar net het omgekeerde zal je gemoed een boost geven: kom buiten en zoek mensen op.

6. Ik heb tenminste …

Ja, je had een kutdag, maar je hebt tenminste de afwas gedaan, je kinderen van school gehaald, de hond uitgelaten of de pmd-zak buitengezet ... Overtuig ook jezelf dat je iets nuttigs gedaan hebt.

7. Ga sporten

Iedereen weet dat het werkt, maar we doen het veel te weinig. Pas wel op: niet elke sport werkt even goed voor iedereen. Van wandelen krijgen je gedachten misschien de vrije loop en kan je je nog slechter voelen. Je doet dus best iets inspannends.

8. Neem afstand

Vraag jezelf af: ‘Doet dit er nog toe binnen een maand? Of binnen een jaar?’ Meestal is het antwoord nee.

9. Help de wereld

Doe iets goeds en je voelt je goed. Klinkt misschien cliché, maar het werkt. Als je iets nuttigs doet voor iemand anders, voel je je jezelf ook stukken beter.

10. Wees dankbaar

Hé, het is maar een klotedag! Wees blij dat het geen verschrikkelijke ongeluksdag is die je je binnen een jaar nog herinnert. Het kan altijd erger: een auto-ongeluk, je huis dat overstroomt of afbrandt … Wedden dat je dan pas echt in de put zit?

Lied: Die laatste dag ( Willem Vermandere )

Ne mens ga niet dood op die laatste dag

met sombere klokken en met rouwbeklag

misschien overleed ie al zonder geween

nauwelijks merkbaar, zoveel jaren geleën.

Zoveel grote mensen in werk en verkeer

zoveel dode zielen zo druk in de weer

zoveel arme sukkels in grote nood

als ’ t kind in ons sterft, dan gaan we dood !

Ne mens ga niet dood, als ie moe is getjokt

zijn herte begeeft en zijnen asem stokt

dat sterven is al jaren aan de gang

dood gaan, dat doe je heel uw leven lang.

Gaan vader en moeder naar den overkant

trekt uw kind, uw liefste, naar t’ ander land

je zinkt en verdrinkt in een tranenzee

bij ieder sterven, sterf j’ ook wat mee…

Ne mens ga niet dood, als zijn lijf ontbindt,

tot stof en as zijn lichaam verzwindt

misschien is de dood een vereenvoudiging

door vuur en eerde een soort loutering

Kijk naar het licht en hoort hoe dat ’t waait

kijk, hoe dat moeder eerde altijd verder draait

zegen de regen, onze wijn en ons brood

der is gene grens tussen leven en dood !

Nu er veel te doen is rond een hertaling van het Onzevader, zowel in Frankrijk als bij ons, kwam mij volgende gedachete naar boven. Kunnen we de woorden van het kruisteken dat we maken ook niet aanvullen en wel in die zin dat we er MARIA een plaats geven die haar toekomt?!

Zij stond toch onder het kruis en zij wijst ons naar haar Zoon, en zo naar de Vader, in wie Zijn naam we het kruisteken maken.

Dan zou her ergens iets worden als:

In de naam van de Vader

en de Zoon

en Maria,

en de Heilige Geest.

Amen.

Dat dit blog Mariaal geïnspireerd is weten jullie al langer, maar ik kan er niet altijd iets rond posten. Ik weet ook dat er sommigen het blog niet direct meer volgen na dit blogje, maar kan me ook niet wegcijferen.

Er zijn zo van die boeken waar je van hooppt dat er nooit een einde aan komt. Die lezen als een wervelwind met een vleugje humor, en erotiek met zich meedragen, en die je ondertussen laten genieten van een wereldstad en zijnkeuken. Neen, geen getrokken recvolvers in deze !

1836. Europa moderniseert en het Ottomaanse Rijk zal snel volgen. Maar nog voordat de sultan de radicale veranderingen kan doorvoeren, schrikt een reeks brute moorden de inwoners van Istanbul op en raakt het toch al fragiele machtsevenwicht aan het hof danig verstoord. Een mooie courtisane wordt in haar bed gevonden: gewurgd. Enkele soldaten van de sultan worden vermist en vreselijk verminkt aangetroffen. Yashim Togalu is de aangewezen persoon om te achterhalen wie er achter deze gruweldaden schuilt. Hij is een briljante detective die zich, als eunuch, toegang weet te verschaffen tot de afgeschermde haremverblijven van het paleis. Zijn zoektocht in de schimmige onderwereld van Istanbul brengt hem op het spoor van de janitsaren. Eeuwenlang vormden ze de elitetroepen van de sultan, totdat ze te veel macht kregen en de sultan opdracht gaf hen massaal te vermorzelen. Zinnen de janitsaren op een bloedige wraak?
De brand van Istanbul is het eerste deel van een reeks onweerstaanbare historische misdaadromans met, naast het Istanbul van de negentiende eeuw, de detective Yashmin Togalu in de hoofdrol.

We kennen allemaal wel mensen die de sfeer maken..., op je werk, in een lerarencorps, in de voetbalclub. Iemand die met zijn vriendelijkheid de stemming bepaalt op familiebijeenkomsten of tijdens een busreis.

Zo heb je dus ook de zonnetjes-in-huis, de mensen die smaak geven aan de avond, aan het etentje, de camping of de wandeling. Eén is genoeg. Je hebt aan één smaakmaker, een lichtgever genoeg voor een gezellige buurt, voor een fijne flat of een prettige afdeling in het ziekenhuis. 

In het evangelie noemt Jezus deze mensen ‘het zout in de pap’. Zout en licht zijn er voor de omgeving. En dan is het niet onduidelijk hoe de smaak van het zout moet zijn: het moet naar Jezus smaken! En het is ook duidelijk welke kleur het licht moet hebben: het moet de glans van Christus verspreiden! 

Het gaat erom, dat de mensen dwars door mijn daden, door heel mijn leven heen zien wie Gód is. Door zó te schijnen in deze wereld ontdekt men hét Licht: God. 

Zout en licht … het zijn op zich maar kleine dingen. En toch belangrijk! Zijn ze er niet dan missen we ze!Het is erg bemoedigend dat je zout niet over het hoofd kunt proeven en dat je licht niet over het hoofd kunt zien. 

Wees gewoon die je wezen mag: zoutkorreltje, lichtgevertje!

De eerste voorwaaarde om iemand te kunnnen helpen: tijd hebben, niet voorbarig ooordelen of besluiten. Luisteren is vaak een rebus ontcijferen. Als je te vlug raadt, maak je fouten. Het verdriet asl het er is boven laten komen. Etter moet je immers niet willen stelpen. Neen, neem de tijd bij een kopje koffie als het kan en mag.

Een bakje troost is dan ook niet zomaar een uitdrukking!

Dank U, Heer, voor het cadeau van vrolijkheid, het geschenk van de lach, voor een blij hart en een opgewekte instelling. Een vrolijk hart brengt een lach op het gezicht. Laat me vandaag merken hoe genezend lachen kan zijn. Geef mij een bijzonder gevoel voor humor en een vrolijke band met U! Amen.

Een vrolijk hart brengt een lach op het gezicht, een verdrietig hart pijnigt de geest, blijmoedigheid maakt het leven tot een feest. Een vrolijk hart bevordert een goede gezondheid. (Spreuken 15 vers 13, 15 en Spreuken 17 vers 22a).

De huidige paus Franciscus wijst voortdurend op armoede.

Op de eerste plaats ziet hij één van de wezenlijke taken van de Kerk om zich te bekommeren om mensen in armoede, mensen zonder kansen, kinderen die de straat als ‘thuis’ hebben… kortom mensen die ‘moeten’ leven in mensonwaardige omstandigheden. De Kerk moet het niet zoeken in kathedralen en kastelen… juist in de ogen van de arme is God te vinden en met hen kun je geloof delen en vieren. ...

Op de tweede plaats pleit deze paus voor armoede als zelfgekozen levenshouding en als armoede als een deugd. Wil je de diepe armoede van mensen nabij zijn en ervaren, dan zul je zelf op zijn minst niet mogen verdwalen in bezit en rijkdom… delen van wat je bezit is onvoorwaardelijk in het waarachtig omgaan met mensen in armoede.

Hoe graag heb ik dit boek gelezen!

Wanneer de Franse archeoloog Lefèvre in1838 in Istanbul arriveert met het doel eenverloren Byzantijnse schat op te diepen, is de Griekse gemeenschap direct op haar qui-vive:de man beschikt namelijk over zeer gevoelige informatie. Yashim Togalu, de eunuch die op briljante wijze de mysterieuze moorden uit De brand van Istanbul oploste, wordt ingeschakeld om Lefèvre in de gaten te houden. Maar wanneer het verminkte lichaam van de archeoloogwordt ontdekt naast de Franse ambassade, lijkt er maar één verdachte te zijn: Yashimzelf. In een race tegen de tijd moet Yashim de ware moordenaar zien te ontmaskeren om zijn eigen onschuld te bewijzen.
De slangensteen is een meesterlijk geschreven thriller over historisch Istanbul. Het bevat een heerlijk duistere intrige en de glansrijke terugkeer van de kleurrijke personages uit De brand vanIstanbul.

een onverwachte ontmoeting...
  een open gesprek met een wildvreemde...
  een zonnestraal op een grauwe dag...
  een lief kaartje bij de post
  een vriendelijk telefoontje...
  een mens die je ongevraagd
  - maar o zo welkom - terzijde staat
"t zijn de kleine dingen die het doen"
  is de titel van een populair liedje
't zijn de kleine dingen die het doen...
  inderdaad...
  maar als gelovig mens
  wil ik die kleine gouden momenten in het leven
  graag vertalen als "knip-oogjes van God"

Je mag nooit de wil verliezen om iemand te helpen,
ook al is die persoon niet in staat om die hulp te zien,
te herkennen of terug te geven.

Wie me vorig jaar gevolgd heeft, weet dat ik me uit de naad heb gewerkt om een jonge gast op te vangen zols hierboven beschreven. En toch moet er soms een deur toegetrokken worden als er niets fundamenteels verandert. Ook in de zomer van en de winter van 2012 was die jongen reeds mijn gast ....

Maar als je dan die persoon kunt plaatsen in een crisisopvang waar de plaatsen beperkt zijn, waar hij begeleid zou worden naar vast werk, en als je dan moet constateren dat hij er niet eens is geweest op de eerste dag, dan weet je genoeg .. hoe pijnlijk ook.

Therapeute Siri Bergman is net moeder geworden. Na een aantal turbulente jaren heeft ze haar leven eindelijk op orde en durft ze weer in de toekomst te geloven. Wanneer ze echter op een dag een doos met papieren doorneemt die van Stefan zijn geweest, haar voormalige man die zelfmoord heeft gepleegd, stuit ze op een onwaarschijnlijk verband tussen zijn dood en een onopgehelderde moord bij het Karlaplan in Stockholm.
Hoewel Siri dacht dat ze over Stefans dood heen was, kan ze de gedachte niet loslaten dat hij iets te maken had met de moord. Ze gaat de zaak op eigen houtje onderzoeken. Terwijl ze het verleden in wordt gezogen, dreigt haar eigen leven in elkaar te storten. Ze verliest steeds meer de grip op haar bestaan en verandert ten slotte van jager in prooi.

De Zweedse zussen Camilla Grebe (1968) en Åsa Träff (1970) debuteerden in 2009 met Vredig. In 2010 verscheen de opvolger Bitterder dan de dood, die werd genomineerd voor beste misdaadroman van het jaar. Voor je stierf is het derde boek in de veelgeprezen reeks over Siri Bergman. Hun boeken worden gepubliceerd in veertien landen.

'Het opmerkelijke aan deze zorgvuldig gecomponeerde boeken is dat, zelfs al wordt er gejaagd op een moordenaar, de ontwikkeling van Siri zelf eigenlijk het meest dramatisch blijft.'
Vrij Nederland

Wie herkent zich en wat heeft het voor gevolgen tot op heden in je eigen leven (gehad)?

Op school waren er drie verschillende groepen waar je bij kon horen. De langharige, coole jongens, die bij de schoolpoort rondhingen en rommelden met even coole meisjes. De voetbaljongens, die op het voetbalveld zaten, minstens drie keer per week trainden en het liefst over de voetbalcompetitie hadden.

En dan de sukkels. De jongens met slome kleren en stalen brillen die tegen elkaar aan gedrukt door de gangen liepen, om elkaar bescherming te bieden; zij die gepest werden, juist omdat ze de hoogste cijfers in wis- en natuukunde haalden en die naar de muziekschool gingen.

Velen uit de laatste groep voelden zich als een eenzame sateliet ...