Berichten van 1 januari 2014 tot 31 december 2014

Jones Cooper is zichzelf niet na het opzeggen van zijn baan als hoofdrechercheur bij de politie. Door een verschrikkelijke gebeurtenis uit het verleden heeft hij moeite zijn leven weer op de rails te krijgen. Hij hoopt met therapie hier verandering in te brengen. Als hij plotseling bezoek krijgt van waarzegster Eloise Montgomery, hoort hij voorspellingen over zijn toekomst. Sommige daarvan zijn rampzalig.   Michael Holt is een jongeman die is opgegroeid in The Hollows. Een paar jaar geleden verdween zijn moeder en hij is nu teruggekomen om antwoorden te vinden. Hij hoopt het mysterie te ontrafelen dat hem al jaren achtervolgt, maar de antwoorden die hij vindt kunnen wel eens zijn ondergang worden. De vijftienjarige Willow Grace woont sinds zes maanden in The Hollows, samen met haar romanschrijvende moeder. Ze zet zich tegen alles af, spijbelt veel en gaat met de verkeerde mensen om. Wanneer dingen moeilijk worden heeft ze de neiging te vluchten, maar dit kan haar nog wel eens naar duistere plekken leiden...  In hetzelfde provinciestadje als in Breekbaar, raken de levens van de hoofdpersonen in elkaar verstrengeld met verwoestende gevolgen. Het resultaat is een van Ungers meest overtuigende literaire thrillers.  Karin Slaughter schreef: 'Lisa Unger is een van mijn favoriete auteurs. Ze wordt met elk boek beter en beter.

Het is weer al een tijd geleden dat ik jullie een boek heb aangeraden, maar deze keer doe ik het met veel plezier, en neen, er wordt neit geschoten!

Priester zijn in deze tijd, dat is dikwijls proberen

voedsel te geven aan mensen die geen honger hebben

en zelf riskeren de appetijt te verliezen.

Priester zijn in deze tijd, is toch proberen

lekkere schotels aan te bieden

met gebroken brood en eerlijke wijn, geestrijk.

Priester zijn in deze tijd, is proberen te luisteren

naar elk klein beetje verborgen honger

van hart en geest.

Priester zijn in deze tijd, is voedsel bereiden op ieders maat,

aan kinderen: een papje met koekjes humor

aan jongeren: een creatieve aperitief

aan verliefden: een voorgerechtje op de hemel

aan volwassenen: een doordachte consistente plat

aan zij die verdrinken in verdriet: krachtvoedsel

om hun nacht door te komen

aan zij die huppelen op geluk: een reservepakket

voor hun toekomst

aan gepensioneerden: milde vruchten van het werk

aan ouderen: een dankbaar digestiefje

aan stervenden: een viaticum, voedsel voor onderweg.

Priester zijn in deze tijd, dat is heel dikwijls

zelf schooier zijn tussen de schooiers,

honger hebben, maar wel vermoeden

waar je eerlijk goed brood kan vinden.

Weten waar het te vinden is en weer eens twijfelen

tussen twijfelaars.

Toch nog eens zeggen:

Kom mee bij Hem en prevelen:

"Geef ons heden UW dagelijks brood."

Priester zijn in deze tijd, is het brood kneden

van Zijn herinnering en stil geloven:

"de gist, de Geest zal zijn werk wel doen,

wij zijn maar knechten."

Priester zijn in deze tijd, is sterven, zoals Hij,

meegaan naar Emmaüs en opnieuw brood

breken zoals Hij.

Marc Roseeuw

Deze tekst is dan ook heel toepasselijk op vandaag, nu twee bijzondere pausen heilig zijn verklaard.

Ze waren echte priesters, herders!

VRIENDSCHAP IS LIEFDE ZONDER VLEUGELS .

Mijn lireve zus verjaart op zestien april, en dat zouden we vieren op Pasen in familiekring.

In de Heilig Hartkerk te Roerelare liep een tentoonstelling over Bijbelse vrouwen. Bij die tentoonstelling lagen ook een paar kunstboeken, met inspirerende teksten. Dit vond ik een origineel idee voor haar verjaardagsgeschenk. De boeken konden enkle maar aangeschaft worden na de kerkdiensten.

Maar gezien het paaszaterdag was, dacht ik dat er wel iemand in de kerk aanwezig zou zijn met de voorbereidingen voor de paaswake. Ik ging er dan ook heen; het was pas 15.30 u maar tot mijn verbazing zag ik de kerk vollopen met heel veel jonge gezinnen en met nog meeer kinderen. En al die kinderen droegen overvolle manden met paaseieren die ze op de trappen voor het altaar plaatsten.

Ik haaste me dan ook maar vlug naar de sacristie waar ik een priester hoopte te ontmoeten om het boek te kopen, maar er was niemand. Ik dus maar wachten, maar de enige beweging die kwam was van nog meer kinderen met nog meer manden met eieren. Er waren er zo veel dat ik al helemaal geen kans meer zag over al die eieren heen te stappen, gezien ook de breedte van de trappen. En nog steeds geen mens te bekennen, geen priester, noch organist noch medewerker, en we waren al een half uur later ...

Ik was mijn kostbare tijd aan het verliezen en zag al dat ik daar voor de rest van de dienst in de sacristie mijn tijd zou moeten doorbrengen, tot plots de priester, reeds in zijn liturgische gewaden me zag staan. Ik vrroeg hem dan ook naar het boek, maar hij antwoordde dat hij nu direct aan de dienst moest beginnen. Ook hij had gezien dat ik niet meer over die bergen eieren op de gewone manier de kerk kon verlaten en hij leidde me naar een lokaal langs achter zodat ik in de tuin  belandde van de kerk. Maar mijn opluchitn was van korte duur. De poort die naar de parking leidt was gesloten, en het poortje dat toegang geeft naar de straat was ook dicht!

Er zat niets op dan over een ijzeren omheining te klauteren. Ik zag twee mannen staan en vroeg om hulp. 'Do you speak English'? was het eerste wat ik hoorde. 'Yes'. Ze kwamen naar me toe, de ene nam mijn ene hand, de andere maakte tillde zijn been op zodat ik er kon op steunen.... Bevrijding.

Ik kan je vertellen, het was bijna één uur sterven om dan een klein beetje te verrijzen, maar zonder boek!

O ja, en die vele kinderen en dat Engels ... Het was een Paasdienst voor de Poolse families in Roeselare. Van een 'jonge' kerk gesproken!

Witte Donderdag,
een hoogdag van verbinding.
Verbinding maken met Jezus van Nazareth.
‘Blijf dit doen om Mij te gedenken.’
Verbinding maken met allen die
zich verzamelden rond de Tafel
om te doen wat Hij ons voordeed.
Verbinding maken met allen die vandaag,
waar ook ter wereld samen komen
om de zachte kracht van solidariteit te vinden
in het gebaar van breken en delen.
Verbinding maken met elkaar,
om gemeenschap te vormen
om samen een teken van hoop te zijn,
om Zijn voorbeeld door te geven
aan elkaar en aan wie na ons komen zal.

Hoe meer iets uit het oog is,
hoe meer ons hart ernaar op zoek gaat.

Paulo Coelho  

We kunnen het denken niet opsluiten in de hersenen.
Het denken bevindt zich in elke cel van ons lichaam.

Deepak Chopra  

Een jonge kunstenaar raakt betrokken bij de mysterieuze dood van zijn oom. Hij komt erachter dat de tulpenmanie niet iets is dat tot het verleden behoort. De gekte rond die bloem drijft mensen nog steeds tot het uiterste, zelfs tot moord…
Alkmaar, 1636. De gerespecteerde herbergier en tulpenhandelaar Wouter Winckel wordt gevonden in de gelagkamer van zijn taveerne De Oude Schuttersdoelen. Vermoord. Waarom moest hij dood?
Londen, 2007. Frank Schoeller wordt door zijn neef Alec dodelijk gewond aangetroffen. Uit de laatste woorden van Frank en het boek dat hij omklemt, begrijpt Alec dat de moord iets met tulpen te maken moet hebben. Samen met zijn beste vriend Damian volgt Alec een spoor dat niet alleen terugleidt naar de 17de-eeuwse tulpenhandel en de moord op Winckel, maar ook naar een groep rijke investeerders waarvan Frank deel uitmaakte. Dan duikt de ambitieuze biologe Tara Quispel op. Zij blijkt Frank goed gekend te hebben en heeft het moeilijk met zijn dood. Maar om andere redenen dan Alec denkt... Als blijkt wat er achter Franks plannen zat en hoeveel er op het spel staat, is niemand van de betrokkenen zijn leven meer zeker.
Daniëlle Hermans (1963) is na haar studie Kunstbeleid en -management aan de Universiteit van Utrecht het communicatievak ingegaan als freelance communicatiemanager. Haar interesse voor de Nederlandse geschiedenis en haar liefde voor thrillers zette haar aan tot schrijven. Het tulpenvirus is haar debuut.

O gelukkig mensenras als de liefde

die de sterren regeert,

ook regeert over uw hart!

Het leugendagboek   

De wereld, en deze keer letterlijk te verstaan, vergaapt zich terug als in de tijd van de Bijbel aan het gouden kalf, deze keer in de vorm van een 'gouden' wereldbeker ....Je mag het symbool zelfs niet aanraken! Tv-stations volgen het gouden kalf overal, begeleid door securitymensen. Waar zijn  we mee bezig?!

Hoop is kijken naar morgen,
het droef verleden is voorbij.
Is drang om te zorgen....
Soms vechten, zij aan zij.

Hoop is elkander steeds beleven.
Soms een moeilijk samengaan.
Dikwijls is het geven en nemen
en naast elkander staan.

Hoop dat is het voelen.
Hetgeen dat in je brandt.
Wat je hart soms doet versnellen.
Het is ervaring, ’n strelende hand.

Hoop  dat is liefde,
van samen verder gaan.
Nu, morgen eeuwig.
De handen in elkander slaan.

Hoop dat is het kijken,
niet naar  wat je mist.
Is geen mensen vergelijken
maar zoeken, naar wat je nog niet  wist.

Hoop is elkander helpen,
’n nieuwe toekomst in het verschiet.
Bij pijn, verdriet en ondraaglijk lijden.
Vooral daar, waar je wanhoop ziet.

vraagt om vertrouwen!

Vertrouwen zal altijd één van de grootste,
zeldzaamste en meest gelukkig makende
geschenken van het leven blijven.

Dietrich Boenhoeffer  

Een zoektocht naar een verloren schilderij loopt uit op een gevaarlijk kat-en-muisspel in het vervallen Venetië van 1840.

Yashim gaat in opdracht van de sultan op zoek naar een verdwenen schilderij van Bellini, het portret van Mehmet de Veroveraar. Hij roept daarbij de hulp in van zijn vriend Palevski, die voor hem op reis gaan naar Venetië. In een stad vol verlaten palazzi en duistere canali zoekt Palevski zijn weg tussen zelfbenoemde kunsthandelaars, verlopen aristocraten en een flamboyante blondine op leeftijd. Als de contactpersonen van Palevski één voor één worden vermoord, wordt duidelijk dat de kunsthandel in Venetië niet zonder risico is. En waar is Yashim?

En zo heb ik het laatste boek van deze aangename reeks uitgelezen. Laat er maar vele volgen van dit soort!