Naar de inhoud

Het Vijvenaarke

!!!! AAN DE LEIE !!!!
akke.beakke.be

Archief

Zaterdag 18 maart 2006

Peter Benoit en St-Eloois-Vijve

Peter Benoit

°Harelbeke 17-08-1834  -  +Antwerpen 08-03-190

- Geboren te Harelbeke in de Marktstraat (weg naar Kortrijk, komende uit de richting St-Eloois-Vijve links voorbij het stadhuis / nu samen met aanpalende woning  "Museum Peter Benoit")
De oudste van een gezin van negen kinderen. hij kreeg zijn eerste muzieklessen van zijn vader, Petrus-Jacobus Benoit senior, die een tijdlang onderwijzer was en die later sluismeester werd te St-Eloois-Vijve.

- Peter Benoit was dus lang geen onbekende in Vijve. Zijn ouders Petrus-Jacobus en Rosalie Monie woonden hier tussen 1863 en 1875 en zijn te Wijnegem gestorven.
Zijn grootvader Bernard Monie overleed te Vijve op 04-12-1866, zijn broer Edmond op 19-02-1867. Zijn zuster Octavie verliet onze gemeente in 1873 om in te treden in het klooster te Klemskerke.
En vergeten we niet dat Pieter Benoit, één van de rechtstreekse voorvaderen van de musicus hier te Vijve schepen was in 1603.

- Peter zelf begon zijn oratorium "De Oorlog" eind 1870 in het huis van zijn vader te componeren onder invloed van de Frans-Duitse oorlog. In onze dorpskerk speelde hij vaak op het orgel en in 1885 schreef hij in zijn "Vlaamse Brieven " o.m " Het sashuis van Vijve dat mijn vader als sluismeester-ontvanger gedurende ettelijke jaren bewoonde, is het aantrekkelijkste en het schoonste aller Leiesashuizen..."



                                              
Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door Maurice om 00:00 Reageer op dit bericht
Vrijdag 24 februari 2006

Onderpastoor Reimond van den Poel

             Danbaar aandenken aan mijn
            GOUDEN PRIESTERJUBILEUM

Zevenkerken \'48                 Sint-Eloois-Vijve \'98

Magnificat !
Mijn hart prijst hoog de Heer.
Van vreugde juicht mijn geest om God mijn redder,
want hij heeft welwillend neergezien
op de geringheid van zijn dienaar.
Hij heeft mij tot zijn priester uitverkoren
en heilig is zijn Naam.
Dank Heer, voor het goede dat ik mocht doen.
Vergeef mij waar ik tekort ben gekomen.
Maria, moeder van de kerk,
aan U heb ik mijn priesterschap te danken.
Mijn hart en mijn leven zijn aan U toegewijd.
Zegen allen die goed zijn geweest voor mij
en allen die aan mijn zorgen werden toevertrouwd.
Neem mijn dierbare overledenen op in de hemelse vreugde.
Maria, moeder van de priesters, bid voor ons

Reimond van den Poel

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door Maurice om 16:39 Reageer op dit bericht
Vrijdag 24 februari 2006

Onderpastoor Reimond van den Poel

Aandenken aan zijn gouden priesterjubileum.

E.H. van den Poel was 54 jaar priester waarvan 53 jaar op onze parochie

Pastoors van St-Eloois-Vijve

1197 -                Joannes
1421 -                Willem't Calf
          - 1464    Gilbrecht Rousselli
1464 - 1466      Willem de Flagines
1466 -              Gillis van Atrecht
          - 1504    Joannes Van De Weede
1504 -              Willem Vander Straten
          - 1540    Philippus Van Overacker
1540 - 1545     Joannes Van Horenbeke
1551 -             Steven Huugs
1561 - 1570     Niklaas Deveel  ( Velius )
1570 - 1570     Petrus Van De Sande
1570 - 1573     Joos Lust
1573 - 1574     Adriaan De Maeyere
1574 - 1575     Petrus Van Hondertmarcken
1575 - 1578     Johannes Alaerd
1588 - 1600     Joos Lust
1600 - 1603     Michaël Rysebo
1603 - 1605     Petrus Loncke
1605 - 1609     Jeronimus Aretius
1609 - 1614     Petrus Lockeman
1614 - 1622     Erasmus Van Wijmelbeke
1622 - 1623     Cornelis De Berckelaere     
1623 - 1625     Balduinus Stalins
1625 - 1627     Godfried Ottevaere
1627 - 1649     Michaël Van Cauwenberghe
1649 - 1656     Petrus De Meyere
1656 - 1668     Adrianus Van Der Maeren
1669 - 1677     Guillielmus Desmaliers
1677 - 1694     Gerardus Borchmans
1694 - 1725     Antonius Abhesta
1725 - 1738     Ignatius Cosman
1738 - 1769     Jan-Baptiste De Vlieghere
1769 - 1774     Martinus- Jacobus van Remoortere
1775 - 1802     Bernardus Van Der Schueren
1802 - 1803     Bernard Goossens
1803 - 1808     Joseph Thevenon
1808 - 1826     Constant Gevaert
1826 - 1858     Jan-baptiste Delvael
1858 - 1872     Bruno Ghyoot
1872 - 1876     Aloys Isacq
1876 - 1882     Victor Van Eeckhoutte
1882 - 1888     Jan-Baptiste De Baes
1888 - 1896     Gustaaf Goderis
1886 - 1901     Benoit Bernolet
1901 - 1906     Joseph Samijn
1906 - 1912     Nabor Holvoet
1924 - 1930     Pieter De Raedt
1930 - 1951     Antoon Joye - R.v.d Poel
1951 - 1967     Albert Eggermont - R.v.d. Poel
1967 - 1977     Aimé De Prest - R.v.d. Poel
1977 - 1986     Henri Lehein - R.v.d. Poel
1986 - 1994     Gaby Goethals - R.v.d. Poel
1994 - 2002     Marnix Sabbe (laatste pastoor van Vijve ) R.v.d. Poel
2002 - 2006     Marc Coudijzer

2006  E.H. Luc Suys                                                                                                                                                               Federatie Waregem - Leiekant
St-Eloois-Vijve , Desselgem en Beveren-Leie
Hoe vind je dit bericht? 10 stemmen
Geschreven door Maurice om 00:00 Reageer op dit bericht
Donderdag 23 februari 2006

Medepastoor E.H. Reimond van den Poel

E.H. Reimond van den Poel

1921-2002

Reimond van den Poel werd geboren te Rumbeke op 1 september 1921 als als derde van zeven kinderen.
Op 17 jarige leeftijd verloor hij zijn vader, zodat zijn moeder de gezinslast alleen moest dragen. Hij liep College te Roeselare. Uiteindelijk koos hij voor het priesterschap en studeerde aan het Bisschoppelijk Seminarie te Brugge.Bij die keuze heeft zijn vader een grote rol gespeeld.Als jonge knaap zag hij zijn vader, ondanks pijnlijke reuma, elke dag naar de mis in zijn geboortedorp Rumbeke trekken. Dat beeld bleef hem altijd bij, hij was er enorm door geraakt.
Thuis werden ze bovendien zeer katholiek opgevoed en samen in gezinsverband werd er veel gebeden. Ook de KSA en het college hebben zijn keuze beinvloed. De mooie eucharistievieringen en de retraites tijden de collegeperiode vormden voor hem de ware openbaring. Het was eigenlijk in het derde Latijn dat hij de microbe te pakken kreeg om priester te worden Op 1 augustus 1948 werd Reimond van den Poel te Zevenkerken tot priester gewijd  en een week later droeg hij in zijn geboortedorp zijn eremis op, een dag die hem steeds is bijgebleven, mede door het feit dat men hem juist voor de mis kwam mededelen dat de pastoor van Rumbeke overleden was.
Einde 1948 werd onze medepastoor als coajutor benoemd te Reninge, in de Ijzerstreek, om de taak van de toenmalige pastoor, die gedeeltelijk lam en praktisch volledig blind was, over te nemen. Hier bleef hij tot juni 1949.Hij kreeg er kost en inwoon en 30 frank per jaar.
Op 18 augustus 1949 werd eerwaarde Heer van den Poel onderpastoor te St-Eloois-Vijve, als opvolger van Michel Verstraete, die hier die functie vervulde tussen 1940 en 1949. De toenmalige parochieherder was pastoor Antoon Joye. Toen hij goed en wel te Vijve was ingeburgerd, storte hij zich met hart en ziel op de jeugdbewegingen, de toenmalige KAJ, VKAJ en Kroonwacht. In 1959 richtte de medepastoor de Chiro voor jongens en meisjes op. Vervolgens werd hij proost van verschillende christelijke verenigingen waaronder KAV, KWB, CMBV, NCMV, KBG, ziekenzorg...
Op 30 april 1973 werd hij door een hartinfarct getroffen en werd naar de kliniek te Roeselare overgebracht. De verslagenheid was algemeen, ook bij hen die niet als kerkelijk bekend stonden. De Vijvenaren hielden een massale bedevaart naar de stemmige Lourdesgrot waar ontroerend werd gebeden voor zijn herstel. Hij moest 6 weken in het ziekenhuis blijven. Tegen doktersbevel in kwamen vele parochianen hem opzoeken. Na zijn ontslag uit de kliniek verbleef E.H. van den Poel te Reninge, zijn eerste parochie om verder te rusten.
Op dat moment kreeg hij de kans om ergens anders als pastoor benoemd te worden, maar hij durfde die taak niet aannemen  omdat hij zich op dat moment niet fit genoeg voelde ( ik denk eerder dat hij Vijve niet meer wilde verlaten ). Uiteindelijk heeft hij die stap nooit meer gezet doordat hij intussen in onze parochie verankerd was. Op 8 september kwam hij terug naar Vijve, daags daarop bracht hij kort een bezoek aan de toenmalige tuinfeesten in het parochiaal centrum in de Koekoekstraat. De verheugde Vijvenaren stormden als het ware op hem af om hem te begroeten. In hetzelfde jaar vierde hij zijn zilveren priesterjubileum, waarvan 24 jaar op onze parochie.
Ook zijn 35 jaar priesterschap op onze parochie ging niet onopgemerkt voorbij. De hele parochie vierde mee in een passend dankfeest. De jubilaris was echt de medepastoor van alle Vijvenaren, alle Vijfse verenigingen waren spontaan bereid aan de viering mee te werken.
In Vijve en omstreken was intussen algemeen bekend dat Onze-Lieve-Vrouw de medepastoor nauw aan het hart lag. Hij was de bezieler van de bedevaarten naar Oostakker, Banneux en Rue de Bac in Parijs. Met volle bussen trok hij jaarlijks samen met enthousiaste Vijvenaren naar de kapel van de Wonderbaarlijke Medaille in Parijs, en naar Banneux. Hij verzorgde ook ieder jaar de mis in Oostakker als de bedevaarders van de Voettocht aankwamen. De feestelijke viering in 1995 van 100 jaar Lourdesgrot in Vijve was een hoogtepunt. Menigeen zal zich de kleurrijke stoet door de straten van Vijve herinneren.
Op 23 december 1996 overleed zijn dierbare huishoudster Maria en dit was een zware klap voor hem. Zij had hem immers doorheen al die jaren geholpen en gesteund. Maar het leven ging verder...
Vele zieken en eenzamen heeft hij getroost. Naast zijn talloze huisbezoeken was hij een wekelijks gast in de ziekenhuizen. We geloven niet dat er zieken zijn, waar hij weet van had, die van hem geen vriendelijk woord en een aanmoediging hebben gekregen. Als de muren van de onderpastorij konden spreken zouden ze ons heel veel kunnen vertellen over zijn goedheid voor minderbedeelden en voor de kleinsten. Het maakte hem gelukkig als hij de kinderen kon verwennen met een kleine attentie zoals een prentje, een beeldje...
Ook de vormelingen kregen van hem bij hun laatste catechesebeurt een paternoster. Dat was zijn manier om hen een verder christelijk leven toe te wensen.
In juni 1998 vierde de Vijfse parochie het 50-jarig priesterschap. Het gouden jubileum ging gepaard met een prachtige eucharistieviering en een gezellige receptie in het gemeenschapshuis " 't Schrijverke ". De bevolking was bovendien bijzonder mild Geweest voor zijn inzamelingsproject voor India. Hij steunde namelijk een project voor onderwijs en vorming te Petlad in de provincie Gujarat.
Zijn beschermeling Melchior Chetti was graag bij hem te gast.
Begin dit jaar ontving hij de trofee als " Vijvenaar van het jaar ". Dat zag hij zelf een beetje als bekroning van de ruim 50 jaar dat hij hier in Vijve was en het deed hem deugd te ervaren dat de mensen hem na al die jaren nog een warm hart toedroegen en dat was wederzijds. Hij was immers zelf nog altijd graag onder zijn parochianen, hoewel hij toegaf dat de jaren stilaan begonnen te wegen. Gewoonlijk heeft een pastoor in zijn loopbaan meerdere medepastoors opgeleid, hier was het andersom, medepastoor van den Poel heeft na het afscheid van Pastoor Joye (1951) vijf pastoors wegwijs gemaakt in de Vijfse parochiegemeenschap : E.H. Albert Eggermont ( 1951-1967 ),  E.H. Aimé De Prest ( 1967-1977 ), E.H. Henri Legein ( 1977-1986 ), E.H. Gaby Goethals ( 1986-1994 ) en tot slot E.H. Marnix Sabbe ( 1994-2002 ).
In het voorjaar werd de medepastoor ziek en werd opgenomen in de kliniek. Opnieuw leefde de parochie mee en hoopte op een terugkomst maar God besliste daar anders over en hij overleed te Roeselare op 14 mei 2002. Dit droevig nieuws liep snel door Vijve, iedereen was diep getroffen en betreurde dit onverwacht afscheid. Toeval wilde dat de uitvaartplechtigheid van  medepastoor van den Poel ( 18 mei 2002 ) op dezelfde dag viel als de afscheidsviering van pastoor Marnix Sabbe, die naar zijn nieuwe parochie in Pittem vertrok. Hierdoor had Vijve voor het eerst geen eigen parochiepriester meer.
Velen zullen zich herinneren hoe zij met E.H. van den Poel meetrokken op bedevaart. Zo leerde hij hen de weg naar de Heer. Hij leerde hen bidden. Zijn kwikslagen die de mensen deden lachen, waren de vertaling van de blijdschap die in hem leefde. Zoals hij het in zijn testament heeft gevraagd is hij begraven op het mooie Vijfse kerkhof tussen zoveel mensen die hij heeft liefgehad.

Je bent niet dood. God heeft je geroepen. God zal je geven een onbegrensd geluk in onbegrensde tijd.
                             ( Nel Bishop )

Bedankt voor alles, rust in vrede

Uit het parochieblad van 15augustus 2002


               Gedachtenisprentje

                      Wil samen met ons gedenken

                                        E.H.
 
      Reimond van den Poel
           Zoon van wijlen Omer en Elisa
                van den Poel - Vergote

     Geboren te rumbeke op 1 september 1921
      Overleden te Roeselare op 14 mei 2002
Tot priester gewijd in de abdij van Zevenkerken,
    Brugge- Sint-Andries op 1 augustus 1948.

Met velen nemen wij afscheid van u. Allen met
hetzelfde gevoel van verdriet en van " we zullen
je missen".
Als we jouw naam zullen noemen dan zien we je
als priester, man van gebed. Trouw aan kerk en
paus, trouw aan de dagelijkse eucharistie.
We zullen ons herinneren hoe wij met je mee-
trokken op bedevaart. Zo leerde je ons de weg
naar de Heer. Je leerde ons bidden. Jouw kwink-
slagen die ons deden lachen waren de vertaling
van de blijdschap die in je leefde.
Het leed dat mensen je aandeden, heb je zonder
bitterheid gedragen. jouw naam blijft onlosmake-
lijk verbonden met Vijve. Meer dan 50 jaar was je
in dienst van deze gemeenschap. De geschiedenis,
met hoogte- en laagtepunten van deze gemeente
heb je ten volle meegeleefd. Velen getuigen van
jouw zorg voor zieken en mensen in nood. Jouw
troost en opbeuring waren voor velen een aanzet
tot nieuwe moed.
Jouw ontwapenende glimlach maakte je tot vriend
van jong en oud. Hier past maar één woord " Dank
je wel meneer onderpastoor ".
Dit "dank je wel" klinkt vanuit het verre India. Veel
kinderen uit Petlad Gujarat, kregen door jouw zorg
en steun een toekomst.
"Met de dood voor ogen", was het laatste boek dat
je beluisterde. Voor het lezen waren je ogen te
zwak. Dit zware kruis heb je met moed gedragen.
Die ervaring maakte je gevoelig voor het leed van
anderen.
Op een van de laatste wandelingen in Medjugorge
zei je : "Als God ons thuisbrengt, dat zal een droom
zijn" . Fatima, Lourdes, Compostella, Banneux,
Oostakker en nog zoveel andere Mariaoorden
waren jouw rustplaatsen, plaatsen waar je ten diep-
ste jouw verbonden-zijn met God en Maria, de
moeder Gods, beleefde.
Je bent niet dood. God heeft je geroepen. Je ver-
blijft nu in het huis van zijn onmetelijke, onfeil-
bare liefde.

Dank je wel :
goede broer, goede collega.
Dag meneer onderpastoor.

De familie van den Poel dankt u
voor uw sympathie tijdens zijn leven :
voor uw gebeden, steun en medeleven
tijdens zijn ziekte en bij zijn overlijden.

             Uitvaartverzorging Amez Waregem
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Maurice om 00:00 Reageer op dit bericht
Woensdag 22 februari 2006

Vader van Emile Claus

Vader Alexander Claus, ° Wakken, 23-09- 1794,  + St-Eloois-Vijve, 02-05-1873.
Opgedragen aan zijn moeder in 1874.
Gift van Mevr. putman in 1960 aan het Museum voor Schone Kunsten van Latem en de Leiestreek te Deinze.
Echtgenoot van Celstine Verbauwhede.
Zoon van Carolus Claus en Barbara Bovijn uit Wakken.

Bewoonde te St-Eloois-Vijve tussen 1829 en 1844 de \" Maison de Commerce \" ( herbergier ) en tussen 1844 en 1873 het \" Gildhuis \" ( winkelier ).
Ze hielden er herberg en winkel en verkochten er zowat alles aan de dorpelingen en aan de schippers, wier boot daar dichtbij op de Leie lag te wachten om versluisd te worden.

Gemeenteraadslid te St-Eloois-Vijve 1830-1836, hij was één van de 79 gemeenteraadskiezers en één van de 33 provincieraadkiezers; hij was toen de 25ste belangrijkste belastingbetaler te St-Eloois-Vijve.
Hoe vind je dit bericht? 5 stemmen
Geschreven door Maurice om 18:37 Reageer op dit bericht
Woensdag 22 februari 2006

Emile Claus en Generaal Biebuyck

Emile Claus in gezelschap van zijn neef generaal Aloïse Biebuyck. De foto dateert waarschijnlijk omstreeks 1925 en berust in het archief van het museum van Schone kunsten te Brussel.
Hoe vind je dit bericht? 13 stemmen
Geschreven door Maurice om 16:19 Reageer op dit bericht
Woensdag 22 februari 2006

Mevrouw Claus

Portet Mevrouw Claus, 1886, olie op doek 44,5 x 22 cm

Gift van Mevr. Claus aan het Museum voor Schone Kunsten van Latem en de Leiestreek te Deinze.
Charlotte Dufaux, ° Deinze, 04-07-1862, huwt te Waregem op 04-05-1886 met Emile Claus,  + Deinze, 18-09-1952
Hoe vind je dit bericht? 9 stemmen
Geschreven door Maurice om 16:07 Reageer op dit bericht
Woensdag 22 februari 2006

Kunstschilder Emile Claus

Emile Claus

° St-Eloois-Vijve, op 27 september 1849 in het het Gildhuis, waar nu Café ter Leie Staat, als twaalfde uit een gezin van 13 kinderen.
Van jongsaf aan had hij enkel interesse voor tekenen en schilderen. vader Sander ( Alexander Claus ) wilde daar echter niet van horen. Dank zij Peter Benoit kon hij dan toch naar de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen. ( 1870-1874 )
Via exposities te Brussel en te Gent vindt hij een zekere waardering.
In 1879 reisde hij naar Spanje en Marokko en Algerië.
In 1882 stelde hij zijn " Hanegevecht " tentoon.
Via een verblijf bij zijn zuster in Waregem, gaat hij zich in villa " Zonneschijn " in Astene vestigen.
In 1886  treed hij in het huwelijk met Charlotte Dufaux.
Vanaf de jaren tachtig begon de hyperrealist Claus te evolueren, Hij gleed naar een soort pre-impressionisme toe. Claus besefte door het succes op buitenlandse tentoonstellingen dat hij verder diende te gaan op de weg naar het licht. daarbij werd de franstalige Camille Lemonnier zijn leidsman. Op diens aanraden bracht hij de periode 1888 tot 1890 te Parijs door.
Hij ontdekte er de impressionisten en Monet. Hij veranderde er zijn techniek en dacht aan niets anders meer dan de studie van het licht : DE IMPRESSIONIST, LUMINIST CLAUS WAS GEBOREN.
Met zijn nieuwe werkwijze ontgoochelde hij wel het grote publiek en verkopen was er voorlopig niet meer bij.
In 1890 sluit de " Bietenoogst "  ( te bezichtigen in het Museum voor Schone Kunsten van Latem en de Leiestreek te Deinze ) zijn realistische periode af. Om zich te ontspannen ging Claus op tocht door Nieuw Zeeland en verbleef in het Italiaanse Bordighera.
In 1905 toont hij te Brussel het Vlaams Luminisme in al zijn glorie. Claus werd wereldburger en buitenlandse musea maakten er een erezaak van schilderijen van hem te bezitten.
Tijdens de oorlogsjaren week hij uit naar Engeland. Cyriel Buysse vermeldt hierover : " Claus was er niet tevreden, niet gelukkig ". Na de wapenstilstand keerde hij naar Astene terug.
Zijn werk vond er echter niet de vroegere echo.
In 1924 had Koningin Elizabeth een bezoek aan villa " Zonneschijn " aangekondigd, maar op die dag stierf de meester.
Hij overleed te Astene op 5 juni 1924, en is begraven in zijn eigen tuin
Zijn monument staat aan de rand van het Citadelpark te Gent. ( aan het museum voor Schone Kunsten )

                          Tekst Marcel Delmotte
Hoe vind je dit bericht? 24 stemmen
Geschreven door Maurice om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van Het Vijvenaarke

↑ Terug naar de berichten