St-Eloois-Vijve

Herdenkingsmonument in de Koekoekstraat ter ere van de gesneuvelde vijvenaars tijdens de oorlog.

De leye wemelt, rond en blond
heur, waterkronkelen henen;
tot dat schier huis en erve en al
omblankt is en verdwenen.

't is vloed, 't is vloed, 't is nogmaals vloed:
geen sluize, of is ontloken,
en nog is 't water over al
en deur al heengebroken...

Houdt aan daar! Helpt! Mijn boot van wal!
Houdt af! Ik hoore wenen:
daar, broodloos, zit een weduwken,
met drie 'f vier arme kleenen,

in 't water! Haast u! Helpt! Haalt in,
zoo een zoo al: die touwe...
Legt vast! - Hier ben 'k, met alle vier
de kinderen en de vrouwe

                                                 Guido Gezelle

DE Leye

De leye ligt zo stille,alsof
   van staal ze zou bedegen,
van louter staal en stijfheid zijn,
   zoo blauw en, allerwegen,
zoo glad is en zo effen en
   zoo bloot zij nu. De winden
en roeren niet of, roeren ze,
   geen speur en is te vinden,
geen asemtje op de leye ervan,
   die staal is onberoerd,
en alletwee mijne ogen tot
   aan Harelbeke voert.

de leye kapt mij 't kezzelspeur
   niet af nu, en heur plasschen
en komt tot voor mijn voeten niet
   den trakelwegen wasschen;
ze' n slaat geen' witte kladden op
   en neére, alzoo de rossen
die, schuimende, in de stringen van
   de wagens hossebossen;
maar stille ligt en lusteloos
   ze omleege...stille staat
er Anneken, het maantje in, dat
   zijn' schapen gadeslaat.

Noch nacht en is noch dag geheel
   en gansch het: tusschen beiden
kan hofgebouw en boomgewas
   ik zien en onderscheiden,
die omgekeert in 't water staan;
   zoo schuren doen en schelven
en schepen uit de Zuiderzee,
   vol vlas, - en 's lochts gewelven,
die zeggen: 'komt en kijk, o mensh,
   naar ons: met al u macht,
ge'n kunt niet dat de leye kan,
   bij 't vallen van de nacht

                               Guido Gezelle

TE LANDE

't Is hier zo rustig 's morgens vroeg,
staande tot over de knoesels in 't natte gras
achter een oude hulsthage en starend
door een web van diamanten, gespannen
tussen de takken van een wilde vlienderstruik,
een struik die ik ruik.
wijl 't geluchte den einder met zonne overgiet
en ik,... ik die geniet.
't Is rustig en toch hoor ik zovele,...
't gorgelend kwaken van een puit
amper uit zijn morgendromen.
't Lichte lisp' len der bla' ren van de bomen,
een fladderende liester die schichtig
uit de hage schiet recht naar de
top van een scheve populier,
om hoog in diens kruine
tierelierend zijn morgenlied te laten galmen
over de dampende weiden.
Ik hoor de mussen 't jielpen in koor,
wat als een vloed klinkt in mijn oor
vergeleken van het verfijnd stemmeke
van een dartele leeuwerik, die immer
hoger opstijgend,
vleugelschuddend zijn
dankgebed over de vlakte stuurt,
tot hij nog slechts een stipje is, een punt, ...
dat aankondigt een nieuwe dag
in het zo rijke landelijk schoon,
van 't Vlaamse Vlaanderen, waar ik woon

                                          Maryflor

De man die achter de naam Maryflor schuilgaat is te
te bescheiden en te wijs om zichzelf en zijn dichtwerk te overschatten.
niettemin verenigt hij in zijn verskunst de eigenschappen
waardoor de poëzie van alle volkeren en tijden gekenmerkt blijkt:
een innige verbondenheid met wat rond hem aanwezig is,
omdat hij het als symbolische uitbeelding van zijn persoonlijk leven
en zijn ervaart, en daarbij aansluitend zijn liefde voor de taal,
zoals ze door het volk van zijn streek gesproken wordt.
De wereld die hem tot schrijven bezield buiten en in hem.
Het is in de eerste plaats de natuur. Niet zo zeer in haar
monumentaliteit of mateloos geweld, maar veeleer in haar
alledaagse verschijning. Een blaatje dat uit een boom naar beneden
dwarreld, een zwemmende karper, een schetternde merel,
maar ook de zon en het veraf glanzende sterrelicht.
Een tweede inspiratiebron ligt in zijn vaderlandsliefde, het wel en
wee van eigen volk, in een nooit aflatende strijd om zijn
voortbestaan gewikkeld - en daarbij aansluitend zijn vertrouwen
in de zin van alle dingen, geboren worden, groeien en sterven,
omdat hij in God geloofd. Een bijzondere aandacht
verdiend zijn taal. Niet de gestandardiseerde literatuurtaal
van vroeger en ook niet het modern woordgebruik,
dat zijn verstrengeling met de volksspraak prijsgegeven heeft,
een taal die slechts communuctiemiddel geworden is en steeds
verder van haar scheppend genie vervreemdt. Maryflor speelt gaarne
met het woord, zoals de volksmens, die meer begaafd dan anderen,
innerlijk dieper leeft en poogt wat hij weet of vermoed,
bezit of verlangt, vreest of looft, door middel van een persoonlijk
woordgebruik uit te drukken. Wie zijn werk meelevend en
meescheppend leest, zal onder de bekoring van zijn levensechtheid
en drang naar waarheid en schoonheid komen.
                                                                       André Demedts

Ps: Maryflor (Flor vanlerberghe) is veel te vroeg van ons heengegaan.

Aangemeerde boten.