Archief

Inkomhall van hotel "Piramids" in Cairo

't Is triestig, treurig troosteloos
als dagenlang een kille regen valt,
een nijdig norse noordenwind, die boos,
't humeur en 't leven der natuur vergalt.

En troostellos loopt ook een oude boer
geduffeld in een vale, vettig vuile frak,
getaand in zijn gezicht, de blik nog stoer
met op zijn kop zijn schotse scheve klak.

Reeds lang voorbij,... zijn stevig, sterke jeugd,
de tegenslag ontging zijn leven niet
dat gaf,... gelukkig maar, ook diepe vreugd.

't Is triestig voor die moede, arme man,
die nooit de weg van plichtenleer verliet
maar op zijn oude dag, van niets genieten kan.

                                                  Maryflor

Reik mij de krokus van u lippen,
schenk mij de sneeuwklok van u lach,
ik ben vandaag om uit te knippen,
zo triestig als een zaterdag.

Al mijn radijzen zijn bevroren,
mijn selder is het leven moe,
wijk met mij uit naar de Azoren,
dan doe ik straks mijn winkel toe.

Daar groeit de sla zelfs zonder water
de kelver zonder veldfosfaat,
en bovendien is er een pater
die voor de biecht geen Vlaams verstaat.

Dus zeggen wij hem onomwonden
wat dat er op ons zieltje ligt,
wij biechten vier keer 's jaars onz' zonden
en doen steeds onze plaat van sticht.

louis Verbeeck

ONS MOEDER

'n Sterre,
'n vermag het niet,
lichtend van zo verre
te pinken als dees griet
en zonder schijn
steeds lief te zijn.

'n Zonne,
glanzend in een waterring,
liefd' en warmtebronne
stralend in haar kring,
als parel van de dauw
zo mooi is zei als vrouw

De Maan,
met gouden geel gezicht,
vertederd en licht aangedaan
schijnt fluisterend in 't schemerlicht
te zeggen aan wat leeft,
gelukkig hij, die nog zijn moeder heeft.

                                              Maryflor