Ochtendgloren (afor)

vruchteloze pogingen obstakels te ruimen
tekende kale bomen langsheen haar levensweg
wat bleef was dor en brak als droge twijgen
belemmerd in groei, hing hoop als nevels
over eenzame oppervlaktes heen
doch, diepgeworteld leefden herinneringen
die zich als hartzeer nestelden om 'r droeve ogen
alles bleef verwoordelijk, slechts tot op zekere hoogte
want de jaren stapelden eelt op de ziel

In een Brussels grootwarenhuis
hield men vandaag grote kuis
alles moest er buiten
tot boter, melk en beschuiten
volgens de voedingsinspectie was er iets niet pluis

© Marina Geerinck

Daar zat hij dan, in de stoel waar hij altijd zat als hij op bezoek kwam. Nonkeltje, 92 jaar en kwiek als een veertiger, naar z'n eigen zeggen sprong hij nog steeds over de hoofden van anderen heen, maar tussen zeggen en doen ligt nu eenmaal een hemelsbreed verschil en ik was de laatste die hem er toe zou uitdagen, want hem kennende...
Of ik Valentijn zou vieren, vroeg hij me. Ontkennend schudde ik mijn hoofd waarop hij zijn armen in de lucht stak en zuchtte: 'Vrouwen.'  Ik probeerde hem duidelijk te maken dat ik Valentijn te commercieel vond, een rode roos verdubbelde haar prijs op liefjesdag, een menu in een restaurant kostte heel wat euro's meer en... Ik zweeg want zag dat mijn woorden hun doel hadden gemist, heel af en toe of beter gezegd 'hoe het hem paste,' leed hij aan een eigenaardige ziekte 'Oost-Indischdoof' noemden wij het.
Hij voelde wel dat ik hem in de gaten hield, bestudeerde met een kennersblik de sigaar die hij uit zijn binnenzak had gehaald en nam onderwijl een slokje van zijn porto. 'Als alle vrouwen zo denken, zal Valentijn op de duur geen werk meer hebben,' mompelde hij.
Met moeite mijn lachen onderdrukkend maakte ik hem duidelijk dat lang niet elke vrouw zo dacht, want elk mens had een andere ingesteldheid. Voor mij hoefde een romantische avond niet veel geld te kosten, een lekkere wijn met een hapje bij het haardvuur, kamermuziek op de achtergrond, kaarslicht dat weerkaatst in de ogen van je partner, zo eenvoudig maar mooi kan een romantische avond zijn.
Nonkel had zich even door mijn uiteenzetting over romantiek laten meeslepen, maar of hij het zo goed had begrepen betwijfel ik want met een zeker enthousiasme riep hij uit: 'En daar dan een goeie cowboyfilm met John Wayne bij die...'
'Nonkel een cowboyfilm zullen maar weinig vrouwen onder romantiek plaatsen!

‘Maar dat weet ik nog zo niet zulle kinneke! In mijn tijd was naar de cinema gaan ook romantisch, ge weet wel…  stiekem handje vasthouden in het donker…’

‘Hihi, en af en toe een kuske?’

‘Neet begot!! Dat zou ik niet gedurfd hebben meiske, tante haar moeder zat altijd neven haar… Peins dat ik nogal een peer tegen mijn oren zou gekregen hebben mocht ik de eer van haar dochter in het openbaar aangetast hebben!’

‘Ja dat was nog een andere tijd dan die van mij, vroeger was het wel te streng vond ik.

‘Absoluut, als ge buiten kwam… Moest de ‘waakhond’ altijd mee.

‘Hihi waakhond…’

‘Hoe moet ge anders zo iemand noemen? Mijn schoonmoeder was erger dan zo’n dobber…hond’

‘Dobberman’

‘Hum, een echte dobber…vrouw haha, ze blafte als het haar niet zinde, gromde als ze haar goesting niet kreeg, jankte als haar dochter sprak van trouwen en beet zich vast in ons huwelijk zodat zij een levensgarantie had de scepter te blijven zwaaien over haar dochter.’

‘Ach nonkelke, elke generatie heeft zo haar eigen verhaal, toen was het ‘te’ maar nu is het ‘te’ in de tegenovergestelde richting, ze laten de kinderen veel te los…’

‘Er zijn geen echte moeders meer kind, dat is het probleem!’ Alleen nog werkende vrouwen die geld en macht verkiezen boven een huishouden en kinderen opvoeden… En dat meiske, is verkeerd! Geloof me! Maar goed, ik ben een oude seniele man in de ogen van de hedendaagse jeugd maar, geef me toch maar mijn tijd zulle, wij wisten wat respect betekende, hardleers hebben wij de waarde van ’t leven ontdekt en dat is iets dat de jeugd nu, nooit of nooit zal ontdekken…Ze leven, ja maar voor wat en wie, dat weten ze niet eens, ze flierefluiten er op los en als ze 30 zijn hebben ze alles uitgeprobeerd waar wij een ganse leven over deden…

Resultaat… Stress, dat is de ziekte van deze eeuw, ze weten met zichzelf geen blijf meer  en voelen zich onbegrepen, zien niets nog zitten, het lachen is hun vergaan want genieten van kleine dingen hebben ze nooit geleerd…’

Hij zweeg en ik keek hem enkel aan met een bewonderende blik. Een simpel oud mens droeg de waarheid in zich, maar of deze een luisterend oor  vond onder de jonge bevolking… Nee, want alles herhaalde zich en iedere keer we dachten op het punt te staan… vielen we weer naar af. Ook dat zou deze rebelse jeugd nog ondervinden.

Nonkel kwam wat moeizaam overeind, praten over zulke zaken maakte hem doodmoe, volgens hem waren er geen leiders meer die alles in goede banen konden leiden, al betwijfel ik of dit vroeger wel het geval was geweest want is deze jeugd niet het product van ‘hun handel en wandel?’

‘Zo en nu ga ik een hele grote bos rode rozen kopen!’ zei hij bij afscheid.

Ik knikte: ‘Voor je vriendin haar Valentijn.’

in de stilte van mijn woorden

druppelt ‘t verlangen naar jou

zelfs nu de dood je draagt

naar een ongekende wereld

troosteloos pluk ik medeleven

dat ik koester in gevouwen handen

een allerlaatste groet voor jou

draagt een witte roos

©Marina Geerinck

hoe lief heb ik jou

die in mijn hart woont

en wiens naam

mijn lippen strelen

nog voel ik je handen

liefkozend glijden

tussen satijn en huid

en proef ik de smaak

van jouw kussen

jij mijn levenslucht

die ’t onderhuids laat borrelen

hoe verlangenslief

hier was ik al eerder geweest

toen ik blindelings voorbij holde

en jaren verdwenen in een droom

we hinkelden over mozaïeken tegels

blauw was raak en viel uit de boot

op deze plek was het jij die me versloeg

ik plantte witte lelies, weet je nog?

ze droegen hoop op stengels

en jij lachte zonnestralen bij elkaar

toen ik je zei ‘hier ontmoet ik jou weer’

mijn lichaam vergaf me ‘t loslaten

ik vraag geen hopen…

alleen een beetje, met reden!

geen grote koek…
met kruimels ben ik al tevreden

massale bergen?

nee dan liever een kleine steen

want waar moet ik er mee blijven?

verlang ik nu echt te veel?

Ik wil geen zilver of goud

zelfs geen glitter en glamour

vertel me… wat doe ik toch fout?

waar zit het verschil

met hij en zij, haar en mij

is het dan zo moeilijk te begrijpen

dat niemand voelt wat ik wil?

het mag een dotje of een pluk

een vleugje, ja zelfs een snippertje

of doodgewoon...

een ietse-pietsie… geluk!


Marina Geerinck© Hartendame2

toen schroom reeds lang verleden was

en schaamterood niet langer bomen kleurde

droeg tederheid de mooiste bloemen

geplukt door handen van vertrouwen

fluisterde liefde erotische dromen toe

verstrengeld naakt bracht passioneel verlangen

dat bruisende liefdesgolven baarde

toen hemel en aarde samenvloeiden

op een madeliefjesbed tekende onschuld…

-Niet dringen aub! Niet dringen! Vertel eerst maar eens voor wat ge hier komt!
-Voor een blog, meneer. 'K heb namelijk horen zeggen dat bloggen zo tof is en dat ge veel mensen kunt bereiken met uwe blog en dat ge veel vrienden kunt maken en dat het zo plezant is en ge kunt strijden voor een eerste plaatske en dat ge...
-Madammeke, madammeke... Eerst en vooral moet ge wel iets te vertellen hebben hé voor dat ge veel mensen kunt bereiken, want een blog dat niets te vertellen heeft... Vergeet het!
-Ja maar meneer ze hebben mij gezegd dat...
-Madammeke wat ze hebben gezegd, dat is mijn zaak niet! Ik zeg: Ge moet eerst iets te vertellen hebben voor ge succes kent met uwen blog! Verstaat ge? Ge moet iets hebben dat de mensen aantrekt en dat ze zeggen "awel si dat is hier de moeite! Hier gaan ze mij nog dikwijls zien"
-O ja?? Dat zou ge toch niet zeggen!
-Wat zou ge niet zeggen madammeke??
-Dat ge iets moet te vertellen hebben meneer, want veel vertellen wordt er hier precies toch niet gedaan.
-Misschien hé madammeke, kunt gij niet goed lezen of hebt ge een bril nodig?
-Niet onbeschoft worden hé! Niet onbeschoft... want daar hou ik niet van!  Want vergeet niet dat het door de bloggers is dat gij hier een plaatske hebt hé!!
-Madammeke dat plaatske hé... dat doe ik hier voor mijn plezier! Verstaat ge? Voor mijn hobby, net als gij een blogske wilt voor uwe hobby!
-Just!! Over diene blog terug gesproken... Wat moet ik daarvoor doen, welke formaliteiten moet ik vervullen? Hoop dat ze niet te veel gaan vragen want geef mij nu ook niet gaarne bloot... Ge verstaat dat toch?
-Madammeke... 'BLOOT' ... Ouwe geilerdjes zitten overal, maar trek je dat niet aan, dat zijn meestal van die mannen die altijd met complexen zaten in hun jonge tijd en nu dus moeten laten voelen dat ze nog 'stand by' zijn door wat geile prenten op hun blog te zetten. Dus BLOOT of niet dat is uw keuze!
-Flauwe plezante, ge weet wel wat ik wil zeggen! Met BLOOT bedoel ik, dat niet mijn ganse straat moet weten dat ik... ikke ben... snapt ge?
-Neeje, is er dan iets verkeerds met 'ik' of 'ikke' snap 't niet zulle. Maar als ge niet graag over BLOOT schrijft kunt ge nog altijd over uw poes schrijven hé... Voor mij is dat gelijk over wat ge schrijft.
-Poes? Ik heb helemaal geen poes! Waar haalt ge dat nu vandaan??
-Madammeke wat ik wil zeggen ...een poes, een muis... het is mij om het even hé! Als ge een blog hebt aangemaakt dan is die van jou en mag jij er op schrijven wat je zelf wilt!
-Toch al niet over een poes en een muis die ik niet heb! Maar ik mag dus schrijven wat ik wil... Over van alles?
-Over van alles!! Enfin... 'Tis wel te zeggen... Als het maar deftig blijft hé, want tenslotte komen hier ook wel eens kinderen langs...
-Kinderen??? Op seniorennet? Wat dan met die ouwe geilerds... ik bedoel geile plaatjes dat ge daarnet aanhaalde...
-We leven niet meer in de middeleeuwen hé madammeke... pfff
-Nee! Gelukkig maar... Met al die kuisheidsgordels toen...
-Ja zoals ge zegt... en als ge dan niet de juiste sleutel had...Ramp!!
-Zeg!!! We gaan hier niet de viese toer op hé! Daar hou ik niet van zulle, peins dat ik een blog openmaak over... Mosselen! Mijne vent is er zot van!!
-Och madammeke... ik ook zenne... ik ooook...
-Awel dat is straf si... Ben nog niet begonnen en ik heb al een fan! Maar ik verzeker je...
'Ge hebt mosselen... en mosselen hé!'
-Kan bijna niet wachten om uwe blog 'den ether' zien in te gaan!!! 
-Kom vertel eens waar moet ik beginnen?
-Bij het begin hé madamme, of wilt ge misschien dat ik alles uitleg... woord voor woord? Dat kan ook zenne... hi..hihi
-Yep! Dat is goed gezien! Vertel me eens als ik een blog heb, hoelang duurt het dan voor ik diene top 100 binnenwandel?
-Oei!! Maar daar kan ik je niet mee helpen... Daar kan ik niets aan veranderen zulle... De lezers beslissen of uwe blog goed is of niet, en is hij goed dan komen ze terug en hoe meer ze terug komen hoe hoger gij stijgt!
-Dat versta ik niet!!!
-Hoezo??
-Wat ik hier op sommige blogs lees kan ik op internet ook lezen of in de krant of horen op tv...Daar hoef ik hier toch gene blog...
-Ja maar madammeke dat is dan voor die mensen die gene tv kijken, nooit een krant kopen en op internet er niet aan uitgeraken!
-Dus wilt ge zeggen ... bloggen is voor domme mensen??
-Neeje gij!!  Wil zeggen dat het... ik ...euch... allee... ja zeg dat is dan voor mensen die twee keer hetzelfde nieuws willen lezen hé!
-Ja,ja... Voor hen die het van de eerste keer niet hebben verstaan dus!
-Zo een heel klein beetje wel ja...
-Allee? Ja als gij het zegt ... En wat moet ik dan doen om boven in de top te geraken??? Want iedereen wil daar wel eens staan hé, dat is volgens mij ook het eerlijkste... peins ik toch.
-Daar kan ik u niet meehelpen, wat ge wel kunt doen is een contract aangaan met colle-tout
-Colle-tout?? Wat heeft dat er nu mee te maken??
-Dan zijt ge verzekerd van uw plaatske in den top madammeke... dan zit ge vastgekleefd!

Marina Geerinck© Hartendame2

voel me zo machteloos

bij moedersverdriet en kindergeween

en besef ‘geluk is toch zo broos’

als ik naar de wereld kijk om me heen

voel me zo verloren

als ik luister naar ’t ritme van m’n hart

mijn God, waarom worden wij geboren
om te leven met zoveel smart
    

  Marina Geerinck© Hartendame2

Ik ben mezelf

wie zou ik anders wezen

als ik mezelf niet kon zijn?

ik zou doodbloeden

tussen kant en witte lakens

mij kleden met zijde en satijn

daar zou ik liggen...
in m’n kist

want als ik mezelf niet kon zijn

op wie zou ik dan gelijken