Gisteren hadden we een heel intieme maar mooie afscheidsviering van Suzy. Haar man was er even bij ondersteund door medicatie en omringd door zijn dierbaren. Voor hem en de zoon was het niet mogelijk om een paar woorden te zeggen maar onze dochter heeft dat zo ontroerend van hen overgenomen. Zij heeft verwoord wat we allemaal al zo lang hadden willen zeggen al had ze het ook moeilijk want S was niet enkel haar schoonmoeder maar ook haar tweede ma en vriendin. Het is zo hartverwarmend te horen dat het ook kan klikken met een schoonmoeder want een mens kan nooit teveel liefde of genegenheid krijgen in zijn/haarleven. Maar juist daarom doet het ook zo’n pijn als je ziet dat je kind verdriet heeft
... De kleinzoon had zelf een paar regeltjes geschreven en heeft die heel mooi voorgelezen. Onze jongste spruit wilde niet achter blijven en hield het bij: " kusjes en veel kusjes bomma" .. wat iedereen raakte. Beiden hadden ook een tekening gemaakt die naast de urne lag en dan mee met de urne en een knuffeltje bijgezet werden in de voorziene ruimte. De massa's bloemen en aanwezigen getuigden dat Suzy een graag geziene persoon was en door velen zal gemist worden.
Mijn bedenking is echter waarom we vaak zo lang wachten tot het definitieve en onomkeerbare einde voor we onze diepste gevoelens kunnen/ durven te verwoorden? Wij hebben ook gezwegen om Suzy te sparen al hadden we nog zo graag herinneringen opgehaald, haar bedankt voor haar liefde en vriendschap en willen zeggen dat we haar zo ontzettend zullen missen...
Waarom zit een mens zo in elkaar dat emoties nog vaak weggestopt worden alsof men er beschaamd voor is? Ziet men het uiten van gevoelens misschien als een teken van zwakte, of heeft men schrik om in zijn diepste ik te laten kijken? Maar ook in die "zwakke momenten" kan een mens heel sterk zijn.
Kinderen worden klaargestoomd om te
presteren in een competitieve wereld maar nergens in het schoolpakket
worden uren uitgetrokken om te leren met gevoelens om te gaan. Je kan
maar best slim en intelligent of handig zijn in onze maatschappij maar
je innerlijke gevoelens verwoorden wordt niet geleerd en al te vaak
afgedaan als een vorm van zwakte waar ik helemaal niet mee akkoord ga! Daarom probeer ik naar de kinderen en kleinkinderen toe het signaal te geven dat lief hebben en lachen en wenen en triestig zijn ook een plaats moeten hebben door er over te praten of door mijn eigen gevoelens te verwoorden en te tonen en ik hoop dat het hen helpt!
De intensiteit van gevoelens die we gisteren konden ervaren, maakt me momenteel wel wat onzeker want hoe kan je dat gemis en die pijn opvangen en compenseren? We doen ons best maar kunnen nooit de partner zijn voor T of “de ma “ voor de schoonzoon of “ de bomma” voor de kleinkinderen want Suzy zoals zij was, is niet te vervangen. De tijd zal dat te vroege verlies moeten vervagen… intussen trekken we ons op aan mekaar en ik aan de vele hartelijke en gemeende reacties hier op mijn blog. Je voelt het zo als iemand echt met je meeleeft.
Goedemiddag Natoken.Toch een mooie dag vandaag niettegenstaande alles.
We zijn vandaag maandag 25 juni en we starten terug een nieuwe maar ook de laatste week van deze maand.Hopelijk wordt het geen veregende dag zoals we die gisteren kenden.Een zonnestraal zou meer dan welkom zijn.Ik wens Jullie een mooie en gezellige maandagnamiddag toe met vele lieve en hartelijke groetjes vanwege Jos.
Afscheid nemen is altijd moeilijk. Als je het ziet aankomen kan de familie zich er al op voorbereiden hoe erg het ook is. Bij een plotselinge dood heeft men geen afscheid kunnen nemen wat voor vele een blijvend gevoel geeft van als ik toch nog dat of dat had kunnen zeggen. Mensen mogen met ons lachen voor elke kleinigheid dat wij elkaar verlaten een kusje bij het weggaan en bij de terug keer, wel bij ons hoort dat zo wij zijn ook al te veel familie plots verloren en dan zal er toch nog een laatste kusje geweest zijn. Een geluk is dat de rijke mensen op deze wereld de dood niet kunnen afkopen. Groetjes Natoken en dikke kus voor jou Fjak@
Moest gisteren veel naar de wc mateke...niet van hemelswater ..maar van de sjattekes zwart :lol:
ik brei er nog een stukje aan het weekend vandaag Nanneke... Voor de gene die met een volle wasmand zitten doe zoals dit vrouwtje Een oude vrouw maakt haar eerste zeereis. De kapitein vraagt haar of alles naar wens is. 'Fantastisch!', zegt ze, 'En reuze handig, die wasmachines in de muur. Wat daar niet allemaal ingaat ...
Je kunt alleen het goede voorbeeld geven lieve Natoken
Men zegt te weinig hoe dierbaar iemand voor ze is want men denkt te snel, ach dat weet die persoon wel.Ik heb met een brok in mijn keel alles gelezen..het is toch een heel mooi en waardevol afscheid geweest lieverd.Zelf praat ik wel tegen ieder die ik lief heb om ze te laten weten..hoeveel ik van ze hou en waarom.Maar ik merk ook dat veel mensen er moeite mee hebben hun gevoelens te uiten.Als je niet weet wat je moet zeggen, zeg dan gewoon terwijl je je arm om iemand heen slaat..ik weet niet wat ik zeggen moet en ook dat wordt begrepen.Ik wens je veel wijsheid toe en sterkte met alles wat nog komen zal.Lieve groet en een steun knuffel van Rozemarijn.
C
christiane24 juni 2012 om 18:26
ontroerend
Lieve Nancy, Tranen stroomden over mijn wangen toen ik daarnet kwam bijlezen. Je slaat de nagel echt op de kop gelijk we zeggen met wat je schrijft. Wij soulmates zijn zo intens verbonden met onze blogs. En zeggen dat het maar enkele jaren geleden is dat ik begon te internetten, ik moest er eerst niks van hebben. Onvoorstelbaar wat we aan elkaar hebben al hebben we elkaar nog nooit in levende lijve ontmoet.
Christiane
A
ani24 juni 2012 om 17:50
ik denk...
dat je nooit genoeg kan zeggen , ik zie je graag ! maar hier in 't geval van S , zal ze het wel hebben geweten en gevoeld zonder die woorden , want alle kleine gebaren zeggen eigenlijk hetzelfde.ik heb gemerkt dat mensen soms schrikken wanneer ik zeg , ik heb je graag of in 't vlams : 'k zienje geer'n ... de meesten kunnen ook daar niet mee omgaan ...
om dit alles een plaats te geven, de tijd heelt alle wonden maar toch blijven de emoties de overhand houden, toch in het begin.
Dat je de kleinkinderen leert omgaan met vreugde en verdriet, het hoort er gewoon bij, ik vind dat je dat moet helpen verwerken. En mij heeft het ook geholpen dat onze kleinkinderen zo goed kunnen omgaan met het overlijden van hun overgrootvader, dat gaf me een goed gevoel. Een grootouder is nog iets anders natuurlijk en ikzelf heb daar vroeger echt veel onder geleden, gewoon omdat we zulk een goed contact hadden. Ik heb mijn overgrootvader weten sterven en later mijn overgrootmoeder mee helpen begraven, ik was toen amper 9 maar deed flink mee met de familie, al begreep ik niet echt goed waarom die mensen zo'n verdriet hadden. En dat ze daarna heel rustig aan de koffietafel zaten, net of er was niks aan de hand, daar kon ik toen niet bij. Mijn eigen grootouders heb ik ook mee begraven maar toen was ik al wat ouder en ja, ook dat brengt verdriet mee, gewoon omdat je je ouders ziet wenen, het verdriet een plaats geven is niet altijd gemakkelijk, ik wou dat ik toen wat meer hulp daarbij had gekregen, al mag ik echt niet klagen, het blijft ergens toch wel hangen.
Waarmee ik het vrij gemakkelijk had was het overlijden van mijn vader in februari, daar had ik in mijn hoofd en hart al afscheid van genomen. Na een "goede" dag was ik tevreden om op alles terug te zien vlak na zijn dood. We hebben toen gepraat, hij vroeg nog honderd uit en ja, dat heeft me vrede gegeven om het te verwerken, al deed zijn overlijden ook wel even pijn. Nu ben ik dankbaar dat ik zo goed voor hem heb kunnen zorgen, dat iedereen tevreden was met wat we gedaan hadden, dat was wel anders bij mijn schoonmoeder, daar kregen we allerlei verwijten en dan duurt de verwerking veel langer, je moet je daar ook tegen verzetten en dat is niet altijd gemakkelijk.
Ach, geef het zijn tijd en de pijn om het verlies wordt heel zeker verzacht, als het je een troost kan zijn, we zijn ook op een begrafenis geweest vrijdag, er waren er twee maar we moesten kiezen. Daar was bijna geen kat in de uitvaart en dat vind ikzelf dan weer zielig, een vroegere buurvrouw en buurvrouw van mijn vader, medebewoner van het rusthuis.
Laat vooral alles rustig over je heen komen en overhaast niks, laat iedereen maar zeggen en doen, je moet het op je eigen tempo verwerken, nog veel sterkte aan iedereen van de familie en probeer de kinderen goede waarden mee te geven. Een mens die zijn emoties toont is voor mij een goed mens, tenzij hij of zij comedie speelt maar bij verdriet is dat niet zo, dat heb je of dat heb je niet . . .
M
Myette24 juni 2012 om 15:12
Ach
Jullie hoeven zich niets te verwijten want je hebt al het mogelijke gedaan voor S... wat het uiten van gevoelens betreft... dat krijg je mee van thuis uit en hoewel je probeert je best te doen blijft het moeilijk zeggen "ik zie je gaarne" wat ik me nu vaak verwijt is dat ik dit nooit tegen la mamma en pa heb durven zeggen... ik hoop alleen maar dat ze het zo ook wel wisten want ik was er altijd als ze me nodig hadden... de pijn over S zal ook stilaan verzwakken... gelukkig maar... dikke troostkus.
B
bojako24 juni 2012 om 12:53
..
we uiten idd. veel te weinig onze gevoelens, maar soms is dat ook nodig, want alle gevoelens zijn niet altijd positief. Ik moet bekennen dat schoonmoeder, tegen alle verwachtingen in ons vrij goed gerust gelaten heeft, wat niet wegneemt dat ik veel liever op vakantie was gekomen zonder haar. Maar deze gevoelens kan ik maar tegen bepaalde mensen uiten zoals bv. tegen jou en enkele andere dierbaren. Natuurlijk begrijp ik dat jij bedoelt dat we onze liefde voor mensen meer zouden moeten uiten, we weten nooit hoeveel tijd ons nog rest. Gelukkig had ik ouders die ons wel geleerd hebben om over alles te praten en ons ook hebben leren knuffelen en kussen. Ik mis nog steeds hun kusjes en geknuffel. B. komt van een thuis waar knuffelen en gevoelens bespreken taboe was ... spijtig genoeg heb ik er nog altijd geen knuffelaar van kunnen maken, maar je moet toegeven dat hij op zijn persoonlijke manier zijn gevoelens wel uit. Daarnet is hij in de gietende regen tongetjes voor mij gaan halen ( 't zijn garnaalfeesten) en ik heb ze uit liefde opgegeten hoewel ik er helemaal geen zin in had. Ik had net m'n ontbijt binnen - maar ik deed het om hem mijn liefde en dankbaarheid te tonen. Nog even en we zien elkaar terug, ik tel de dagen nog altijd af ... dikke knuffel.
P
puntanderelijn24 juni 2012 om 11:10
het afscheid...
met je emotionele tekst heb je verwoord wat je bezig houd...je heb het van je afgeschreven... persoonlijk denk ik regelmatig terug of ik wel goed gereageerd heb tijdens die lange maanden van afscheid met mijn moeder... maar op dat ogenblik maakte ik mij de opmerking " ik doe dit goed, later mag ik geen spijt hebben"...en dit is een troost...toch zit ik hier met een krop in de keel en begrijp heel goed wat jullie meemaken...ik ben ervan overtuigd, dat alles met of zonder woorden gezegd is en S hiermee tevreden was... je teksten stralen de innige en serene verbintenis uit van jullie allen... sterkte... gaby
T
thea24 juni 2012 om 10:56
Lieve Nancy
Weet dat mensen die van elkaar houden elkaar ook vaak zonder woorden verstaan. Jouw lieve vriendin heeft beslist geweten hoe veel jij op haar gesteld was. Heel, heel veel sterkte!
P.s. Wel fijn dat het met het glutenkindje gelukkig weer heel iets beter gaat he.
Goedemorgen Natoken.Je zult het hard gehad hebben.Ik weet aan de lijve wat het is.Daarbij is het hier terug aan het regenen.Je zou er moedeloos van worden.
We zijn vandaag zondag 24 juni weerom al de laatste zondag van deze maand.Hier mag ik terug singing in the rain zingen want het regent voor de verandering.Je zou er moedeloos bij worden.Niettegenstaande dit is er vandaag ook nog het kampioenschap van Belgie wielrennen.Zou topfavoriet Tommeke Boonen terug zijn slag slaan ????.Ik wens Jullie een fijne en sportieve zondag toe met vele lieve en hartelijke groetjes vanwege Jos.
Als een bloem zo is het leven ...in het begin klein en teder ...de een bloeit uitbundig ...de andere geurt heel fijn ...sommige blijven lang ...de andere blijven maar even ...eerst blijft er veel verdriet over ...en dan komen weer de mooie momenten boven ...die jullie samen beleefde Nanneke ...maar het valt niet mee je vriendinneke te verliezen ...Ik kreeg hier gisteren een tuinvriendin op bezoek ...we hebben elkaar eens goed vast genomen bij het zien en het vertrek ...want ook zij wil nog geen afscheid nemen ...(zit ook met dat vuil beestje) verdomme toch... ik heb achter af eens goed gejankt ...om dat zij ook zulk tof gezellig mensje is een bloem van een vrouw ..en nu nog een schim ze had haar stok met een stoeltje aan bij ! en het is zou als gezegt ...de gevoelens steekt men dan effe weg ... Dikke steunknu mateke voor jullie allemaaal...
Vandaag nemen we afscheid van Suzy...een sterke vrouw, moeder ,bomma, vriendin...T. mag even een paar uur het ziekenhuis verlaten...Hopelijk kan hij de afscheidsviering aan ...
Dood is een woord
dat niets achterlaat in verdwaasde gezichten die om troost vragen
en de overlevenden laat kijken
en geloven dat
ook
deze stilte
dit verdriet
zonder woorden voorbijgaat.
Gisterenavond hebben de dochter en schoonzoon de papa ( man van S) dringend naar de spoed moeten brengen want hij heeft een licht herseninfarct gekregen...en dat terwijl ze volop bezig zijn met de regelingen voor de uitvaart zaterdag... Hoe we die twee en hun kindjes nu nog moeten opvangen, weet ik ook niet meer, we krijgen hier echt schrik bij elke telefoon die rinkelt! Stopt het dan nooit?? En och arme die twee kindjes. Die zijn helemaal over hun toeren.. want momenteel is het ziekenhuis voor hen de boeman! Ze zaten vandaag alle twee al te wenen in de klas omdat bomma weg is voor altijd..We hebben momenteel armen te kort om te troosten...
S is gisterenmorgen om 9u overleden. We hadden zondagavond nog afgesproken met haar man om maandag in de namiddag langs te gaan om nog even bij haar te zijn, maar die kans kregen we niet meer. Het gevecht is helaas door "het monster" gewonnen. Een oneerlijk gevecht was het en het heeft veel te lang geduurd met een afloop waar we allemaal al lange tijd bang voor waren. Toch voelt het nu beter voor Suzy. Zij heeft nu - hopelijk - rust gevonden. Wij die achter gebleven zijn, zullen haar met liefde herdenken en herinneren. Het was dan wellicht toch goed dat de kinderen met de kleinkinderen nog langs geweest zijn, S heeft hen herkend en met haar laatste kracht hen nog uitgezwaaid. Het was wel niet gemakkelijk voor de dochter om aan de kinderen te vertellen dat bomma voor altijd weg is. De kleinzoon reageerde heel raar, voor ons kleindochtertje staat er nu nog een sterretje bij aan de hemel naast dat van mémé en bobonne , zo spreekt zij er over hoewel.. ze schijnt het toch te snappen want ze zat stilletjes te wenen toen ze het hoorde.... Nu moeten wij zelf allemaal de rust met deze situatie gaan vinden. We zijn geschokt! We wisten dat het er aan zat te komen, maar het is toch een grote klap! We vinden maar geen antwoord op die ene vraag...waarom?
Sommigen vragen mij af en toe hoe het nu verder gaat met S? Ik kan er moeilijk elke dag op terugkomen omdat het geen "happy ending story " is en de ellende steeds groter en schrijnender wordt. We zijn haar aan het verliezen en stilaan sijpelt het laatste stukje leven door haar graatmagere vingers. Ze vecht met elk laatste stukje kracht en wil om elke extra dag hier bij haar geliefden en dat tot wanhoop van de familie en dokters die geen raad en oplossing meer weten. Maar zolang de patiënt doorgaat, is er geen andere keuze! Eten lukt helemaal niet meer door een obstructie in de darmen maar haar toestand is zo slecht dat een ingreep onmogelijk is. Ze wordt in leven gehouden door voedingszakken en morfine. Omdat ze te zwak is, kan ze ook niet meer deelnemen aan een alternatief chemo programma waarvoor ze opgegeven was en zo is ook die laatste strohalm weg. Donderdag, na de scan, heeft de oncoloog haar dat duidelijk gezegd en aangedrongen op palliatieve stervensbegeleiding, maar ze weigert nog steeds, zegt dat ze daar nog niet klaar voor is en dat ze ervoor wil blijven gaan tot de laatste snik. Intriest, we hebben er geen woorden meer voor en zouden haar zo graag dat leven teruggeven....Maar wellicht was dit de eerste keer dat ze bewust heeft moeten inzien dat ze de strijd aan het verliezen is en daardoor is ze in shock gegaan en waren we haar bijna kwijt. Op de één of andere lugubere manier heeft ze nog altijd het "geluk" dat er steeds op tijd hulp opdaagt, zo ook vrijdag... Misschien klinkt het voor jullie cru maar na bijna twee jaar en zoals het sinds nieuwjaar evolueert, kunnen we het niet anders omschrijven! Nu ligt ze daar apatisch, praat wartaal zodat ze nog moeilijk te verstaan is. (Volgens de dokter heeft de emotionele shock wellicht iets in de hersenen geraakt..) De ademhaling gaat moeilijk, ze is enorm onrustig... samengevat ... een hoopje ellende en een beeld dat je nooit wil meedragen van je moeder/vrouw/vriendin. De film van de laatste maanden met ons ma komt helemaal terug! Voor de familie is het ontzettend moeilijk, haar man, zoon en onze dochter staan ook op de rand van instorten want ze willen er naar toe zolang ze er nog is maar aan de andere kant is die hulpeloosheid en dat graatmagere beeld van haar stilaan onmenselijk. De kleinkinderen worden afgeschermd maar willen bomma zien en uit haar wartaal kunnen ze nog enkel de naam van de kleinkinderen opvangen. Voor de dochter en schoonzoon is het dilemma enorm...nemen ze de kinderen mee of niet? De oudste is 7j en stelt directe vragen, de kleine met haar 4 j beseft niet goed wat er gaande is. De dochter heeft dan maar eens rustig met de kindjes gesproken en geprobeerd hen uit te leggen wat er gebeurt nl dat bomma misschien heel rap zal sterven - alle mensen sterven - maar bomma is zo ziek dat ze iets vroeger zal sterven en na die uitleg heeft ze hen dan toch meegenomen. De bompa doet de bandana of de pruik aan vooraleer ze eraan komen, dat geeft toch al een klein beetje meer een bomma beeld zoals ze haar kenden...want de chemo heeft ook sporen nagelaten... En dat brengt me bij de bedenking.. moeten zo'n jonge kindjes geconfronteerd worden met een beeld waar wij volwassenen kapot van zijn als we het zien? Je kan zeggen ,ook dat is het leven en ze mogen dat ervaren maar je wil hen ook niet met een trauma opzadelen. Hun bomma was één van hun idolen, ze hield van hen en omgekeerd maar diegene die daar ligt is bomma niet meer, wij krijgen rillingen bij het beeld, wat doet het dan niet met een kind? Maar de kleinzoon vraagt ernaar om mee te gaan naar bomma .. Hij was heel stilletjes na het bezoek aan bomma en op de vraag of hij er wilde over praten zei hij: " ik wil niet dat bomma doodgaat".... Ik denk dat de dochter en schoonzoon het wel goed zullen opvangen want er is ruimte en tijd om te praten bij hen maar ik krijg er de krop van in de keel en mijn hart breekt als ik aan die kinderhartjes denk... Wat denken jullie.. mogen zo'n jonge kinderen met zo'n intrieste en bijna onmenselijke realiteit geconfronteerd worden?
Natuurlijk staat de R voor romantiek en houdt dat mij bezig maar niet op commando van de commerce, dat is niet aan mij besteed. Ik ben ook niet het type dat kaarsjes rond het bad zet maar wat ons steeds beter lukt is een avondje rustig en gezellig samen thuis of samen uit gaan eten ( zo'n bordje vis zoals op de foto van mijn vorig logje, haha!) en een heel goed gesprek hebben. Samen wakker worden en nog even genieten van dat startmoment van de dag, dat zijn onze romantische momenten. Daarnaast staat de R natuurlijk ook voor rust, niets dat nog moet en alles dat kan op ons eigen tempo, daar kan ik van genieten, misschien nog te weinig omdat die "rust" af en toe nog moet aangeleerd worden. Laat jouw R maar rollen....
Gisteren riskeerden we ons een dagje naar zee om onze lieve blogvrienden Bo en haren Zilveren een ruggensteuntje te geven zowel fysiek als moreel (dat laatste voor de insiders haha!!) en de weergoden waren met ons. Er waaide weliswaar nogal een scherp windje maar de zon was van de partij en voor de rest zorgenden we zelf of onze lieve vrienden voor een lach, een babbel een hap en een drankje .We hebben genoten ( alléé wij in ieder geval ik kan moeilijk voor de anderen spreken hé haha) en hebben meteen ook kennis gemaakt met " Schwiegermutti" die natuurlijk van de partij was.
Molly is een schat van een hond die geduldig wachtte tot de baasje uitgekletst waren om dan een wandelingetje te maken. En daar hebben we allemaal van genoten want het was heel rustig en stil op de dijk en aan het strand. Dat laatste hadden we - op een paar meeuwen na- helemaal voor ons alleen. Jullie geloven me niet? Dan zal ik het aan de hand van een paar foto's bewijzen!
Maar eerst de hongerigen spijzigen. Dixit Bojak: Niet verder vertellen maar dat Natoken kan nogal wat eten!!
Aan het strand stil en verlaten..
Dixit Molly: Wat kunnen die mensen het uitleggen, ik wil rennen!!
Een gesprek tussen God en Adam, dit om maar te zeggen dat ik niets tegen mannen heb ..
En toen zei God: " Adam, ga naar de vallei.." Adam vroeg:" Wat is een vallei; mijn Heer?" God legde uit. Toen zei God: " Adam.. steek de rivier over..." Adam vroeg toen weer:" En wat is een rivier, Heer?" En God legde uit! Wat later zei God:" Adam; beklim die berg.." En Adam vroeg:" Wat is een berg , mijn Heer?" En God legde het uit. Iets later zei God;" ..Adam, aan de andere kant van de berg daar vind je een grot.." Adam vroeg:" Wat is een grot, mijn Heer?" En weer legde God uit. Later ging God verder:" Adam, daar in de grot daar vind je een vrouw.." En Adam vroeg verbaasd:" Wat is een vrouw, mijn Heer?" En God legde het uit en zei:" Ik wil dat je je gaat voortplanten.." En Adam vroeg: " Hoe doe je dat dan?" En voor de zoveelste keer legde God het uit. En daar ging Adam...
Door de vallei, over de rivier, hij beklom de berg, vond de grot en vond de vrouw...5 minuten later was Adam weer terug. God, een beetje geïrriteerd, vroeg hem:" En wat is er gebeurd?" En Adam antwoordde:" Wat is hoofdpijn, mijn Heer?"
Toen ik het volgende las, begon ik toch wel te twijfelen wie nu de eerste was.... Voor alle duidelijkheid ik heb dit van horen zeggen dus don't shoot the messenger!!
Gesprek tussen God en Eva .
Eva
:
"God, ik heb een probleem." God: "Wat is het probleem, Eva?"
Eva: "Ik weet God dat U mij hebt geschapen en voor deze prachtige tuin en wonderbaarlijke dieren hebt gezorgd, als ook die grappige slang, maar ik ben gewoon niet gelukkig."
God: "En waarom is dat Eva?"
Eva: "God, ik ben eenzaam en ik verveel me en ik word doodziek van appels!" God: "Wel, Eva, in dat geval heb ik een oplossing. Ik zal een man voor je maken." Eva: "Een man? Wat is dat, God?" God: "Een gebrekkig, laag ontwikkeld wezen, met veel slechte eigenschappen. Hij zal liegen, vreemdgaan en ijdel zijn. Hij zal geen humor hebben en zal van kinderachtige dingen houden. Hij zal groter zijn dan jij en zal van vechten, jagen en dingen dood maken houden. Hij zal niet al te slim zijn, dus hij zal jouw advies nodig hebben om op de juiste manier na te denken. Hij zal een erg beperkte emotionele capaciteit hebben en hij zal getraind moeten worden. Hij zal er stom uit zien wanneer hij opgewonden is, maar sinds jij aan het klagen bent, zal ik hem zodanig maken dat hij al jouw lichamelijke behoeften zal bevredigen. En je zal je in ieder geval nooit meer vervelen!"
"Klinkt goed", zegt Eva, met ironisch getrokken wenkbrauwen, "maar wat zit erachter, God?"
God: "Nou....je kan hem op één voorwaarde hebben."
Eva: "En wat is die voorwaarde God?"
God: "Zoals ik al zei, hij zal trots, arrogant en ijdel zijn...dus je zal hem moeten doen geloven dat hij als eerste is gemaakt. En het zal ons geheimpje zijn. Je weet wel, van vrouw tot vrouw."
Tja,... nu weet ik het natuurlijk nog niet. Jij misschien wel?
-Wat is Sinterklaas met een lampje in zijn hand? Een schijnheilige...
-Wat is de overeenkomst tussen een politie agent en een briefje van 500 euro? Als je ze nodig hebt zijn ze nergens te vinden.
-Waarom is een aardbei rood? Zij schaamt zich voor haar pukkels....
-Wat is een skelet in een kast? Een man die 100 jaar geleden gewonnen heeft met verstoppertje spelen.
- Wat is het verschil tussen een trein en een deken? Onder een deken wil je liggen en onder een trein niet!
-Wat zegt een smurf als hij zijn hoofd stoot? "Oh nee, weer een blauwe plek!"
-Wanneer weet je dat je te dik bent?
Als je op het strand ligt en Greenpeace je terug de zee in rolt.
-Wat is het verschil tussen een goede secretaresse en een heel goede secretaresse? Een goede secretaresse zegt: "Good morning Mr. President" Een hele goeie secretaresse zegt: "It's morning Mr. President"
-Waarom draagt een non geen bh? ''God" steunt alles!
-Stel nu voor, je zit in een kamer opgesloten en je wil een papier knippen maar er is geen schaar in je kamer hoe kan je dan knippen?
Met je knipoog.
- Wat begint met een n en eindigt op euken? Nieuwbouwkeuken.
Foei, nu had jij iets anders gedacht zeker? Ik ben er weg mee...
Gisteren was het schoolfeest toch nog een succes want het weer zat mee enkel af en toe wat wolken als enige storende factor. De optredens werden zoals steeds vol overgave opgevoerd.. De ouders en grootouders kregen bij het binnenkomen een trosje papieren bloemen over de pols geschoven om mee te zwaaien op het ritme van de muziek, wat biebie hier natuurlijk ook gedaan heeft. Spijtig genoeg met wat te veel vuur gevolg: fototoestel op de grond, de display naar den duvel en .. oma zit nu zonder foto's van het nageslacht dat zo zijn /haar best gedaan heeft. De opa, de eeuwige deelnemer met mate ( ) schudde eens met zijn hoofd en vroeg zich af hoe dat nu kon!! Tsja... ik moet er toch geen tekeningetje bij maken zeker? Die camera was zeker veiliger geweest bij hem want zijn armen molenwiekten minder dan die van oma maar wat gebeurd is, is gebeurd...Repareren zal wellicht geen optie zijn... het was dus een duur schoolfeest! Maar ik heb toch genoten maar kan spijtig genoeg geen foto's ervan tonen. Volgend jaar beter zeker?
Ik zal de opa hier eens goed verwennen voor zijn vaderdag...Bijbedoelingen ? Neen zunne, ik zou niet durven!
Als je met vrienden samen bent dan heb je het over koetjes en kalfjes en andere graseters en als de weide eenmaal leeg gevreten is dan gaat het over een paar indringende dingen zoals.. ik slaap de laatste tijd slecht of goed al naar gelang.... Dat bracht mij bij een indiscrete vraag (bij gebrek aan andere inspiratie): " Hoe slaap jij eigenlijk?" Je antwoordt met een tegenvraag : "Hoe ik slaap?"
Ja, dat komt er van als je zo'n indringende vragen stelt. Maar lieve mensen, hoe kan ik nu weten hoe ik slaap, ik kan mijn eigen niet zien liggen want mijn ogen zijn dan toe hé!.
Ik zal eens goed nadenken wat mijn slaapgewoontes zijn want dat is niet gewoon je ogen toe doen.
In de zomer lig ik er "luchtig" bij en zo ver mogelijk van mijn slaapgenoot.
Maar naar de winter toe komt er steeds een kledingstuk bij afhankelijk van de graden in de kamer en is er in dat grote bed ook plaats zat!!
Als het zo'n -5 is buiten dan lig ik meestal in bed met twee onderlijfjes, een lange broek en desnoods een anorak ( een beetje overdrijven mag hé?) kwestie van wat modern gekleed te zijn als ik naast mijn halfbedde lig, .
Neen, gelukkig behoren die toestanden tot een ver verleden want met de verwarming die 's winters op 17 ° staat, volstaat een dons -of ander deken. Even denken...vroeger stak ik misschien wel mijn duim in mijn mond om te slapen, maar nu doe ik dat enkel nog tijdens de dag om er logjes uit te zuigen.
Ja , wat ik 's avonds voor het slapen ga, doe? De radiowekker zetten, zo worden we meestal wakker met de nieuwslezer naast ons oor.
Dat is een prima idee om je dag goed te beginnen.
Een bomaanslag hier, een overval daar, een aardbeving ginder, dat pept je ongelooflijk op en geeft je volop zin om er in te vliegen!!
Wat ik vroeger deed om 's winters in mijn bed van enige warmte te genieten, was aan het voeteinde een strijkijzer leggen waar ik dan mijn koude voetjes tegen drukte.
Alleen moest ik uitkijken dat het strijkijzer niet op katoen stond hé want dan was het te warm.
Nee, gewoon op nylon zetten. Hoe ik het verschil wist bij die " antieke " strijkijzers? Gewoon door een handdoek meer of minder er rond . Waarom ik daar nu aan denk? Ik heb mezelf eens gekeurd en op mijn voeten zitten nog maar weinig rimpeltjes en ik denk dat het komt omdat die door het draaien en keren indertijd platgestreken werden. Niks dan voordelen had zo'n strijkijzer in je bed alleen moest je wel opletten dat je niet teveel draaide en keerde want als dat strijkijzer naar boven schoof en jij naar beneden dan kon het wel eens dat je je gat verbrandde en op de blaren moest zitten..
Maar nu weten jullie nog niet hoe ik slaap.
Ik zal eens aan mijn halfbedde vragen wat mijn nachtelijke gewoontes zijn.
Maar of die daar zal kunnen op antwoorden dat is dan weer een ander paar mouwen want hij slaapt ook zie je! Ik zal dus morgen een ander logje uit mijn duim moeten zuigen want dit leidde tot niets! Misschien geeft het schoolfeest van de 4 van de zoon straks wel inspiratie . . .
Houd jullie vast lieve mensen, vandaag is het Sint Medard en dat is wat de weergoden zeggen.
Medardus met zijn regen,
hou je in zes weken niet tegen. Als St. Medardus zijn sluizen openzet,
is er voor zes weken weinig pret.
Wat St. Medardus geeft, droog of nat,
zes weken duurt het, dit of dat. Zoals St. Medardus het weder vindt,
blijft het zes weken met zijn wind.
Als het op Medardusdag regent, regent het zes weken alle dagen. Op St. Medardus, voor ons zonden,
regent het dikwijls katten en honden.
Regen op St. Medaar,
zes weken te voor of zes weken er naar. Wat St Medaar geeft voor weer,
brengt hij ook in de oogsttijd weer.
St. Medard geeft zijn zegen,
met zes weken wind en regen. St. Medardus van omhoge,
laat beneden hier het weer droge.
St. Medardus, de grote pisser St. Medardus hoog (noordenwind),
maakt de aarde droog.
Als Medardus pist, regent het zes weken aan een stuk. Het weer van St. Medardus feest,
heerst in de oogsttijd wel het meest.
Was St. Petrus een grote visser,
St. Medardus is een grote pisser. Zoekt St. Medardus in regen troost,
dan zendt hij die ook in de oogst.
Valt op St. Medardus regen,
ge houdt hem in zes weken niet tegen.
Hopelijk houden ze de sluizen dicht hierboven en dan denk ik speciaal aan een lieve vriendin aan zee!
Ik zou kunnen vertellen over deugnieterij streken uit mijn kindertijd. Het logje van Fjak@ gisteren riep herinneringen op, niet verder vertellen Fjak@ haha. Tsja...als ik dat allemaal bedenk dan kom ik nooit in de hemel!
Daarom grijp ik maar naar een paar woordgrapjes, maar toch even doordenken!!
Loop jij of Lopik?
Ik denk dat ik in plaats van een paar bomen maar een heel Boskoop. Deze muziek kan Frank Boeijen.
James Last twee stukken staal aan elkaar.
Vind jij het goed dat ik Patricia Paay?
Zijn het mijnwerkers of de jouwe?
Zijn het moesappels of zijn ze van pa?
Zijn het paaseieren of zijn ze van moe? Is het goed als ik gras eet? Of wil je dat ik Moskou?
Ik krijg post van Ene-co. Wat voor een beker is dat? Dat is mijn George Baker.
Ik heb geen verstand van vogels, maar ik weet wel dat Guus Meeuwis.
Ik kan niet goed schaken, maar wedden dat ik nog Rotterdam.
Ik vind het altijd heel lekker als ik tegen Katja Schuurman.
Ssssst! Ben Stiller.
George snapt de Clooney.
Wie is dat? ik denk dat het Bruce Willis .
Is het goed dat hij even op de cabriolet?
Wist je dat je op Justin Timberlake?
Is het goed dat ik vanavond bij Brad Pitt?
Ofwel zijn het hierboven een stelletje sadisten ofwel is het hun manier om te zeggen dat ik van ramen kuisen geen kaas heb gegeten maar amper een paar dagen heb ik kunnen genieten van mijn werk.
Het zag er deze morgen naar uit, dat het weer een grijze dag zou worden. met af en toe een regenbui.
Ja, in elk geval geen weer om in de tuin te werken.
Hoewel, als het zo nog blijft verder regenen, dan kunnen we evengoed het volgend weekend waterkers, riet en rijst planten.
Ik weet, we hebben regen gevraagd maar...die koude er dan nog eens bovenop!
In de namiddag kregen we een kort bezoek.
Van achter de recent gewassen ruiten keken we naar de triestige regen..
- "Jullie hebben hier een schoon zicht, Natoken."
- "Euh….een schoon zicht?"
Bij zo'n weertje moest deze blogster toch even fronsen! - "Ja, met die grote ramen kan je goed de tuin zien." Ja, ’t is nogal de moeite om met zo'n weer naar buiten te kijken en de regen langs de glasheldere ramen te zien druppelen, dacht ik spontaan.
Toen de persoon vertrokken was en ik even de glazen wegnam bedacht ik dat het toch wel een zekere charme heeft om via die grote " kijkers" naar de regen te staren.
Hij had nog gelijk ook.
Het had iets speciaal om zo naar de regen te staren.
De druppels liepen door elkaar van de ruiten.
Ik ging languit in de zetel liggen en probeerde de weg van één druppel te volgen.
Maar ze liepen zodanig door elkaar, dat er geen volgen aan was.
Sommigen waren vlug, anderen dan weer traag.
Zonder knipperen met de ogen, volgde ik de levensweg van de druppel.
Ja, hoe zou een druppel juist ontstaan?
Het was in feite een beetje dezelfde vraag, als wie was er eerst, de kip of het ei?
Water zou verdampen, wolken worden gevormd en dan was het maar een kleine stap om van ons landje een regenland te maken.
Maar het water dat verdampte, was in feite ook een plas druppels en van waar kwamen deze dan? Hoe meer ik lag te kijken naar het regenachtig schouwspel, hoe meer ik in mijn fantasie verdween.
Zouden de druppels op mijn ramen hier uit de zee komen, of kwamen ze uit een nabije rivier?
Zouden ze schepen gedragen hebben, of lagen ze in een vroeger leven in een regenput?
Zouden ze ooit al via een kraan over lichamen gelopen zijn?
Waren ze ooit een bevroren oppervlakte voor schaatsers?
Waren ze een plek voor zwemmers? Als ik goed keek, zag ik zelfs vormen en tekeningen op de ruiten.
Ze waren zo proper en zuiver, dat ze hun weg zochten om eventuele vergeten vingers op het raam te vermijden.
Ja, ze bleken nog slim te zijn ook.
Ze waren doorzichtig en gingen hun eigen spiegelen in de plassen die anderen al gevormd hadden.
De grijze lucht kreeg plots een andere betekenis , er zat leven in de lucht en ik had het geluk dat het hier met volle bakken op mijn ramen viel.
Misschien vielen ze allemaal wel voor de eerste maal uit de lucht.
In feite zijn die regendruppels te vergelijken met ons leven.
Ik val ook wel af en toe uit de lucht, hoewel ik dan nog met mijn voeten op de grond sta.
Mijn levensweg was er ook één met kronkels en uitspattingen.
Soms voelde ik mij in de wolken en dan weer wegstromend in de goot.
En tussen mijn bedenkingen liepen de druppels verder hun weg.
Op muziek van één of andere klassieker leek het wel of de druppels aan het dansen waren.
De druppeldans leek hier wel uitgevonden en straks zal ik wel even naar de cd van het Zwanenmeer zoeken om het schouwspel virtueel compleet te maken. haha
Soms is het sakkeren als we opstaan met een grijze dag.
De depressie staat vaak voor de deur als het een week regent.
We sluiten ons op en wachten ongeduldig op de zon.
Maar een mens leert elke dag bij en soms door een eenvoudige opmerking leer je de zaken eens anders te bekijken! Hoe triest moet het niet zijn in die landen waar het nooit of zelden regent. (Ik kan mij er een idee van vormen na onze 13 jaren Zuid Amerika en Afrika.)
De droogte doet de grond barsten daar waar karkassen van dieren de enige herinnering zijn aan wat ooit leven was.
Oogsten is er niet mogelijk en droogte is er gelijk aan dood.
Wie heeft de verdelingen gemaakt op onze wereld?
Voor de één tekort wat een ander in overvloed heeft! Daar deed die doodgewone druppel die langs mijn pas gewassen ramen liep mij aan denken.
Die ene druppel die soms ook symbool staat voor je eigen druppels.... tranen van een lach,
tranen van verdriet
terwijl het buiten water giet.
T'is weeral van datte de muggen komen er weer aan .
Rotbeesten !
Vorige week was het warm en toch moest ik me 's nachts nog helemaal toedekken voor die gruwelijke bloedzuigers .
Ik zou het niet erg vinden moesten ze geen last zijn .
Dat beetje bloed mogen ze van mij gerust hebben .
Maar ze moeten geen spul in mijn lijf spugen dat jeukt tegen de sterren op, dan zou ik niet geneigd zijn om ze dood te meppen en dan zou de muur bespaard blijven van grote rode vlekken .
Dat zou mij werk besparen om te overschilderen omdat ik die gestippelde kleur van de muur na een tijdje beu gezien ben .
Ik doe niet makkelijk een dier kwaad, ook geen vlieg, zolang ze mij met rust laten. Maar bij die muggen heb ik alvast bedenkingen. Hun
gezoem in de nacht is figuurlijk irritant en de bulten de volgende ochtend zijn dat letterlijk. En dan moet je weten dat het vooral bloeddorstige dames die zich aan mij te goed. Zo loop ik hier ook weer met een paar irriteren jeukende bulten rond. Als die mug nu alleen gestoken had zonder gevolgen en verder geen storende factor was geweest, dus gewoon zijn of haar muggentater gehouden had, dan had ik er nog begrip voor gehad. Maar naast dat storend geluid is en blijft dat steken irritant en daar heb ik mijn bedenkingen bij, ik bedoel, dat doe je niet, dit is een beschaafd land. Daarom, de mug moet van de aardbodem verdwijnen.
Ze zijn hinderlijk, zien er niet mooi uit, zingen niet mooi, kortom ze hebben niets wat een dier mooi of schattig maakt. Integendeel, ze delen ziektes rond, houden je uit je slaap en laten akelige jeukerige bulten achter op je huid.
Bij deze verklaar ik hen de oorlog, daar!
Als afsluiter: Het gezoem van muggen houdt menig mens 's nachts uit zijn slaap. Maar muggen hebben een goede reden om zoemgeluiden te produceren, zo blijkt. Britse biologen hebben ontdekt dat muggen door de toon van het gezoem een geschikte partner vinden om seks mee te hebben. Hewel, ze mogen voor mijn part zoveel seks hebben als ze maar willen maar niet in mijn slaapkamer en nog minder met mijn bloed als voorspel!!
De voorbije warme dagen openden perspectieven...en moeten voor mij niet ophouden.
De geur van pas gemaaid gras, De koelte 's ochtends met dampende akkers, De eerste keer zonder jas op de fiets,
De korte broek weer aan, Terrasrimpels kweken in je buikje. Thee met een citroentje
Vogelgezang in de lucht,
Harde tepels door een te strak topje Snel dan maar weer een jasje aantrekken. 't Was lente, eindelijk lente, ik voelde het aan mijn instrumenten! Maar 't is helaas weeral voorbij!
Een paar weken geleden zei een enthousiaste kennis... " Er bloeien al madeliefjes in de tuin". Waarop ik wilde antwoorden: " Ben je zeker van dat al madeliefjes? In onze tuin bloeiden tot juist voor de strenge vorst nog madeliefjes in de tuin."
Voor het gras hier gemaaid wordt, staat onze gazon vol met bloemetjes: madeliefjes en boterbloemen. De paardenbloemen verkiezen hier om tussen de tuinbloemen te groeien, de sloebers! Een tuinier die een biljartlaken voor ogen heeft als hij aan een gazon denkt, zal niet blij zijn met madeliefjes in zijn gazon: één madeliefje betekent immers al snel: veel madeliefjes… Het madeliefje heeft ondergronds een wortelstok, en zal dus, zelfs als de bloempjes twee keer per week worden weggemaaid, langzaam maar zeker een steeds groter oppervlakte van het gazon in beslag nemen. Maar als je het mij vraagt, ik vind een gazon eens zo mooi, als het bezaaid is met die kleine wit-gele zonnetjes. Na het maaien zijn al de madeliefjes en boterbloemen weg, kapotgeslagen door de ronddraaiende bladen van de maaier, maar binnen een week staan ze er terug en kunnen we weer even genieten van die gele en witte pracht. Ik ben gek op dat geel tussen groen, een zonnige kleur want ik vind dat er bij een grasveld witte madeliefjes horen al ziet het er dan precies uit alsof je een weide hebt ipv een tuin en ontbreekt enkel nog een koe. Maar dat is maar tijdelijk althans tot de maaier weer zijn werk doet. Ja, wij hebben die bloemen elk jaar in onze gazon. Sommige buren raden ons wel aan om het gras te bespuiten maar dat doe ik niet. Groen met wit en gele bloemen... ik vind het eerder mooi dan lelijk! Ik ga zelfs verder, volgens mij horen bij een grasveld madeliefjes en boterbloemen en daarbij spelende kinderen, een schommel aan een dikke boomtak en meisjes die van de bloemen een kransje maken om in hun haar te steken en jongens met vliegers en een picknickmand met allerlei lekkere dingen... Of ben ik nu in mijn kindertijd terggevallen?
Mezelf kennende ging ik toch even Googlen naar de oorsprong van de naam Madeliefje. Dit is wat ik vond:
Naamverklaring:
Latijnse naam Bellis perennis = Madeliefje
De officiële verklaring voor de botanische naam 'Bellis perennis', is erg voor de hand liggend: 'Bellis' stamt van de Latijnse wortel 'bellus', 'mooi', en 'perennis' betekent letterlijk 'doorheen de jaren', eeuwig. 'De eeuwig mooie' dus. Voor de herkomst van die 'Bellis' wordt wel verwezen naar de mythe van Belides, een boomnimf:
Op een dag danste Belides met Ephigeus, die haar geliefde was. Het oog van Vertumnus, de god van de boomgaarden, viel op haar en om aan zijn onwelkome avances te ontsnappen ,veranderde de nimf zich in een madeliefje...
Maar ook voor de Nederlandse naam madeliefje bestaan meerdere verklaringen. Het eenvoudige bloempje, dat overal tussen het gras groeit, heeft een oneindig aantal namen. Naast madeliefje heb je nog het meizoetje of meizoentje, het lief-kruid, elders weer madelief of meliefke. Madelief zou een verbastering zijn van “Maagdeliefje”, waarin “ Maagd “ naar de Maagd Maria verwijst ( aan wie het bloemetje overigens is toegewijd).
Maar in mijn ogen heeft de Engelse naam voor Madeliefje de mooiste verklaring. Het Engelse “Daisy” komt van “ Day’s Eye”, Oog van de dag omdat het bloempje bij zonsondergang zijn blaadjes sluit!
Vandaag hoorde ik ook op de radio dat madeliefjes bloedzuiverend zijn en je zowel de blaadjes als het hartje kan opeten...Misschien een alternatief op een mooie koude schotel? Voilà dat hebben we vandaag weer geleerd!!:
Of hier misschien beter tussen thee en water, daarvan krijg je geen kater!! Als het weer zonnig is zoals de laatste dagen dan ga ik - na mijn gewoon ochtendritueel in de badkamer - voor het ontbijt even door de tuin om de planten water te geven zodat ze toch wat reserve hebben tegen de hitte van de dag en om te genieten van alles wat groeit en bloeit! Intussen staat het water voor de thee rustig te koken en heeft mijn liefste halfbedde ruimschoots de tijd om wakker te worden en de badkamer te bezetten.
Tot zover mijn intro... Volgens de regels van het schrijven, moet ik nu in het middenstuk geleidelijk opbouwen naar een hoogtepunt om dan te besluiten met een paar krachtige slotzinnen.. Ja wadde!!
Hier gaat het volksgezegde dat wij vrouwen zoveel tijd nodig hebben in de badkamer niet op, zeker 's morgens niet dan overtreft mijn ventje mij in het tienvoud. T is een avondmens en al helemaal geen ochtendmens, ik ben zowel avond- als ochtendmens. Bed en slapen is voorlopig een must en ik blijf dan ook geen minuut langer te bed dan nodig! We zien hier de laatste maanden dat er altijd een tijd kan komen dat je wel noodgedwongen tussen die lakens moet blijven liggen vandaar... Maar daar wil ik het nu niet over hebben...Wel over de tuin die snakt naar water en regen. De jonge plantjes die toch hun kopje boven steken, worden ofwel verbrand ofwel opgegeten door de bosduiven. Ik zie die beestjes graag en voor mij mogen ze gerust stoeien en koeren in de bomen rondom ons maar mijn jonge boonplantjes opvreten.. dat is een beetje van het goede te veel. Al de vorige jaren moest ik onze buren noodgedwongen overladen met emmers bonen maar als het zo doorgaat dan zal onze eigen voorraad beperkt zijn tot een handvol porties!! Ik weet dat het duiven zijn omdat ik ze al van heel vroeg in de ochtend hoor ouwehoeren... roekoe, roekoe, roekoe! Naar het schijnt zijn het vooral de mannetjes die koeren en de vrouwtjes heel weinig. Hier moet ik even glimlachen waarom...? Dat laat ik aan jullie over!! Ik heb de sloebers al eens in de gaten gehouden en inderdaad het zijn duiven die zich in de vroege uurtjes te goed doen aan " mijn" plantjes. En of het nu de mannetjes of de vrouwtjes zijn die hun buikje rond eten, ik zou het niet weten.. Maar ze zijn wel altijd met zijn tweetjes. Duiven zouden monogaam zijn .Ik heb nu een fijne draad over de jonge plantjes gespannen en het wordt afwachten wat dat geeft...
Vandaag was ik er ook vroeg bij om met de fiets naar het dorp te rijden naar de maandelijkse markt tot ik halfweg besefte dat het nog niet de eerste dinsdag van de maand was dus ook geen markt!! Een lichte aanval van Alzheimer of .. wil ik de tijd nog sneller laten vliegen? Ik heb dan maar " mijn karre" gekeerd en ben naar het ander dorp ( wij leven in luxe want we zijn een deelgemeente met drie dorpen dus.. keuze genoeg!!) gereden om daar boodschappen te doen in mijn vertrouwde winkel. In de dreef van het bos zag ik koppeltjes eenden langs de beekkant liggen. Het vrouwtje wellicht in de buurt van de eitjes en het mannetje trouw naast haar om alle belagers weg te houden. Naar het schijnt hebben eenden ook een voorkeur voor bepaalde soortgenoten en blijven dan bij mekaar hoewel... toen wij hier nog eenden hadden , zaten er toch een paar sloebers tussen die wel eens een ander groen blaadje lustten !!
En nu zit ik als afsluiter van de dag een logje te tokkelen op mijn klavier. Het was terug een zonnige dag, goed voor mens en dier maar te warm voor de planten en de bloemen. Ideaal weer om nog maar eens te "BBkoeien" zoals onze jongste spruit hier zegt! Dat gaat dus ook in de familie annalen!!
Intussen hangt mijn vlag even halfstok zoals bij Jeske gisteren ... maar met de juiste wind wappert ze wel weer in volle glans en glorie!!!
Gevoelens
.
17 reacties op dit bericht
Eeen dikke steunknuffel
om de kleine dingen,
is het kleine geheim
van het grote geluk!
Nikki
even zien
of dat het een beetje gaat ??
Goedemiddag Natoken.Toch een mooie dag vandaag niettegenstaande alles.
We zijn vandaag maandag 25 juni en we starten terug een nieuwe maar ook de laatste week van deze maand.Hopelijk wordt het geen veregende dag zoals we die gisteren kenden.Een zonnestraal zou meer dan welkom zijn.Ik wens Jullie een mooie en gezellige maandagnamiddag toe met vele lieve en hartelijke groetjes vanwege Jos.
Groeten van Fjak@
Mensen mogen met ons lachen voor elke kleinigheid dat wij elkaar verlaten een kusje bij het weggaan en bij de terug keer, wel bij ons hoort dat zo wij zijn ook al te veel familie plots verloren en dan zal er toch nog een laatste kusje geweest zijn.
Een geluk is dat de rijke mensen op deze wereld de dood niet kunnen afkopen.
Groetjes Natoken en dikke kus voor jou
Fjak@
Moest gisteren veel naar de wc mateke...niet van hemelswater ..maar van de sjattekes zwart :lol:
ik brei er nog een stukje
aan het weekend vandaag Nanneke...
Voor de gene die met een volle wasmand zitten
doe zoals dit vrouwtje
Een oude vrouw maakt haar eerste zeereis.
De kapitein vraagt haar of alles naar wens is.
'Fantastisch!', zegt ze,
'En reuze handig, die wasmachines in de muur.
Wat daar niet allemaal ingaat ...
Fijne week ....knufke van ikke
Je kunt alleen het goede voorbeeld geven lieve Natoken
ontroerend
Tranen stroomden over mijn wangen toen ik daarnet kwam bijlezen.
Je slaat de nagel echt op de kop gelijk we zeggen met wat je schrijft.
Wij soulmates zijn zo intens verbonden met onze blogs.
En zeggen dat het maar enkele jaren geleden is dat ik begon te internetten, ik moest er eerst niks van hebben.
Onvoorstelbaar wat we aan elkaar hebben al hebben we elkaar nog nooit in levende lijve ontmoet.
Christiane
ik denk...
maar hier in 't geval van S , zal ze het wel hebben geweten en gevoeld zonder die woorden , want alle kleine gebaren zeggen eigenlijk hetzelfde.ik heb gemerkt dat mensen soms schrikken wanneer ik zeg , ik heb je graag of in 't vlams : 'k zienje geer'n ... de meesten kunnen ook daar niet mee omgaan ...
probeer . . .
om dit alles een plaats te geven, de tijd heelt alle wonden maar toch blijven de emoties de overhand houden, toch in het begin.
Dat je de kleinkinderen leert omgaan met vreugde en verdriet, het hoort er gewoon bij, ik vind dat je dat moet helpen verwerken. En mij heeft het ook geholpen dat onze kleinkinderen zo goed kunnen omgaan met het overlijden van hun overgrootvader, dat gaf me een goed gevoel. Een grootouder is nog iets anders natuurlijk en ikzelf heb daar vroeger echt veel onder geleden, gewoon omdat we zulk een goed contact hadden. Ik heb mijn overgrootvader weten sterven en later mijn overgrootmoeder mee helpen begraven, ik was toen amper 9 maar deed flink mee met de familie, al begreep ik niet echt goed waarom die mensen zo'n verdriet hadden. En dat ze daarna heel rustig aan de koffietafel zaten, net of er was niks aan de hand, daar kon ik toen niet bij. Mijn eigen grootouders heb ik ook mee begraven maar toen was ik al wat ouder en ja, ook dat brengt verdriet mee, gewoon omdat je je ouders ziet wenen, het verdriet een plaats geven is niet altijd gemakkelijk, ik wou dat ik toen wat meer hulp daarbij had gekregen, al mag ik echt niet klagen, het blijft ergens toch wel hangen.
Waarmee ik het vrij gemakkelijk had was het overlijden van mijn vader in februari, daar had ik in mijn hoofd en hart al afscheid van genomen. Na een "goede" dag was ik tevreden om op alles terug te zien vlak na zijn dood. We hebben toen gepraat, hij vroeg nog honderd uit en ja, dat heeft me vrede gegeven om het te verwerken, al deed zijn overlijden ook wel even pijn. Nu ben ik dankbaar dat ik zo goed voor hem heb kunnen zorgen, dat iedereen tevreden was met wat we gedaan hadden, dat was wel anders bij mijn schoonmoeder, daar kregen we allerlei verwijten en dan duurt de verwerking veel langer, je moet je daar ook tegen verzetten en dat is niet altijd gemakkelijk.
Ach, geef het zijn tijd en de pijn om het verlies wordt heel zeker verzacht, als het je een troost kan zijn, we zijn ook op een begrafenis geweest vrijdag, er waren er twee maar we moesten kiezen. Daar was bijna geen kat in de uitvaart en dat vind ikzelf dan weer zielig, een vroegere buurvrouw en buurvrouw van mijn vader, medebewoner van het rusthuis.
Laat vooral alles rustig over je heen komen en overhaast niks, laat iedereen maar zeggen en doen, je moet het op je eigen tempo verwerken, nog veel sterkte aan iedereen van de familie en probeer de kinderen goede waarden mee te geven. Een mens die zijn emoties toont is voor mij een goed mens, tenzij hij of zij comedie speelt maar bij verdriet is dat niet zo, dat heb je of dat heb je niet . . .
Ach
Jullie hoeven zich niets te verwijten want je hebt al het mogelijke gedaan voor S... wat het uiten van gevoelens betreft... dat krijg je mee van thuis uit en hoewel je probeert je best te doen blijft het moeilijk zeggen "ik zie je gaarne" wat ik me nu vaak verwijt is dat ik dit nooit tegen la mamma en pa heb durven zeggen... ik hoop alleen maar dat ze het zo ook wel wisten want ik was er altijd als ze me nodig hadden... de pijn over S zal ook stilaan verzwakken... gelukkig maar... dikke troostkus.
..
Ik moet bekennen dat schoonmoeder, tegen alle verwachtingen in ons vrij goed gerust gelaten heeft, wat niet wegneemt dat ik veel liever op vakantie was gekomen zonder haar. Maar deze gevoelens kan ik maar tegen bepaalde mensen uiten zoals bv. tegen jou en enkele andere dierbaren.
Natuurlijk begrijp ik dat jij bedoelt dat we onze liefde voor mensen meer zouden moeten uiten, we weten nooit hoeveel tijd ons nog rest. Gelukkig had ik ouders die ons wel geleerd hebben om over alles te praten en ons ook hebben leren knuffelen en kussen. Ik mis nog steeds hun kusjes en geknuffel.
B. komt van een thuis waar knuffelen en gevoelens bespreken taboe was ... spijtig genoeg heb ik er nog altijd geen knuffelaar van kunnen maken, maar je moet toegeven dat hij op zijn persoonlijke manier zijn gevoelens wel uit. Daarnet is hij in de gietende regen tongetjes voor mij gaan halen ( 't zijn garnaalfeesten) en ik heb ze uit liefde opgegeten hoewel ik er helemaal geen zin in had. Ik had net m'n ontbijt binnen
Nog even en we zien elkaar terug, ik tel de dagen nog altijd af ... dikke knuffel.
het afscheid...
je teksten stralen de innige en serene verbintenis uit van jullie allen...
sterkte...
gaby
Lieve Nancy
Jouw lieve vriendin heeft beslist geweten hoe veel jij op haar gesteld was.
Heel, heel veel sterkte!
P.s. Wel fijn dat het met het glutenkindje gelukkig weer heel iets beter gaat he.
Een dikke steunknuffel
Groetjes Nikki
Goedemorgen Natoken.Je zult het hard gehad hebben.Ik weet aan de lijve wat het is.Daarbij is het hier terug aan het regenen.Je zou er moedeloos van worden.
We zijn vandaag zondag 24 juni weerom al de laatste zondag van deze maand.Hier mag ik terug singing in the rain zingen want het regent voor de verandering.Je zou er moedeloos bij worden.Niettegenstaande dit is er vandaag ook nog het kampioenschap van Belgie wielrennen.Zou topfavoriet Tommeke Boonen terug zijn slag slaan ????.Ik wens Jullie een fijne en sportieve zondag toe met vele lieve en hartelijke groetjes vanwege Jos.
Goedemorgen
en het is zou als gezegt ...de gevoelens steekt men dan effe weg ...
Dikke steunknu mateke voor jullie allemaaal...