Een dag niet gelachen

Die versie van Hans en Grietje zal ik niet direct doorvertellen aan de kleinkinderen, mijn gedacht! Ik wil geen slapende honden wakker maken.... !

Er was eens een arme houthakker, die heette Parihuana. Hij had een hele bazige vrouw, die Marihuana heette. Ze hadden twee kinderen, die Hash en Wietje waren "gedoped". Wietje speelde met haar Barbituraten en Hash speelde met Stuffie, zijn hond en zijn kat Morfientje.
Marihuana zei:
 "We moeten iets doen."
Parihuana snoof eens diep, maar wist niets te zeggen. Ze hadden namelijk niets meer te eten. Marihuana bedacht een boos plan. Ze zouden met z'n vieren een tripje gaan maken in het bos en daar zouden ze Hash en Wietje achterlaten.
Maar de slimme Hash had alles gehoord en stak een mesje in z'n broekzak. De volgende dag maakten ze een tripje maken in het bos waar de wind door de bomen blowde die high waren. 's Middags deden Hash en Wietje een dutje en hun ouders gingen er stilletjes vandoor. Maar Hash had met z'n mesje lijntjes getrokken in de sneeuw, dus konden ze makkelijk de weg naar het dorp terugvinden. Ze durfden echter niet naar huis, dus gingen ze naar opium en omium. Zij zaten vredig op hun canabee naar de LSD-speler te luisteren, waar de hit klonk:
"Altijd rookt Kortjakje wiet midden in de week maar 's zondags niet, 's Zondags rookt zij heroine , met een snuifje cocaine .Altijd rookt Kortjakje Wiet midden in de week maar 's zondags niet."

Toen opium en omium de kinderen zagen, begroetten ze hen uitbundig: "High!" riepen opium en omium en "High!" riepen Hash en Wietje terug. Ze kregen een cracker aangeboden.
"Hebben jullie honger?" vroeg opium.
"Ja," riepen Hash en Wietje, "laten we chinezen".
"Goed" zei omium, "ik coke wel".
De volgende dag werden Hash en Wietje weer naar huis gebracht. Parihuana was blij, maar Marihuana niet.

Toen ze weer een tripje in het bos gingen maken, lette Marihuana extra goed op Hash zodat hij geen kans zag lijntjes te trekken. Ze werden ze weer alleen achtergelaten en ze waren nogal rap verdwaald. Opeens zagen ze een vogeltje dat floot: "Wiedewiedewiet".
Ze volgden het vogeltje en kwamen bij een huisje dat helemaal van coke gemaakt was. Zoveel coke hadden ze nog nooit bij elkaar gezien. Ze begonnen meteen te snuiven, maar terwijl ze zo heerlijk snoven werden ze "bespeed" door de boze H-XTC die in het huisje woonde. Ze hoorden een kraakstem:
"Sniffel, snaffel, snuifje, wie snuift er aan mijn huisje?"
"Het is de wind, de wind", riepen Hash en Wietje in koor.
Dit herhaalde zich een paar maal. Maar toen kreeg de H-XTC argwaan en ze kwam naar buiten en zei met een lief stemmetje:
"Kom maar mee naar binnen, daar heb ik lekkere spacecake voor jullie". Maar eigenlijk had de boze H-XTC maar al te veel zin in die Hash en Wietje.
Na een tijdje zaten Hash en Wietje helemaal stoned en uitgeteld bij de H-XTC aan tafel. Nu wilde de H-XTC Wietje gaan drogen in haar drooghok en Hash samenpersen in haar persijzer om hem vervolgens in blokjes te snijden. Zouden ze nog kunnen ontkomen?
"Hennep!" riep Hash,
"Hennep!" riep Wietje.
Ze waren bang om opgerookt te worden. Wietje moest gaan kijken of de kolen in het drooghok al heet genoeg waren. Ze zei tegen de H-XTC dat ze het niet goed kon zien.
De H-XTC ging nu zelf kijken en Wietje duwde de H-XTC in het drooghok en deed de deur dicht.
De H-XTC begon te schreeuwen: "Hennep!".
Al gauw bleef er niet veel meer over dan een sissend hoopje groene blubber. Wietje haalde Hash en ze doorzochten het huisje en namen zoveel drugs mee als ze maar konden vasthouden. Hun zakken puilden uit van de heroine, morfine, methadon, hash, wiet, coke en vooral XTC. Ze staken het huisje in brand.
"CRACK!" zei het huisje.
Het wiedewiedewiet-vogeltje wees hun de weg.  Toen ze thuis kwamen was Parihuana heel blij. Marihuana was dood door een overdosis en de rest van de familie leefde samen nog high en gelukkig.
Tot daar de historie van Hash en Wietje.

Onze kleinkinderen zijn hier " op logement" maar 's avonds voor het slapen gaan steekt soms de heimwee eventjes de kop op.

“Oma ik vind het hier best leuk maar ik mis mijn mama toch een beetje…”
“ Dat is toch maar normaal E. niemand kan je mama vervangen, maar oma ziet jou ook heel graag “ en ik neem haar eens stevig vast om een warme knuffel te geven.

E is de enige van de 4 van de zoon die zo openlijk met haar gevoelens naar buiten komt. Broerlief die gedraagt zich stoer maar als hij ’s avonds dicht tegen de opa aanleunt in de zetel dan slaat mijn tikkertje een slag over bij dat warm gevoel. De tweelingzusjes hebben mekaar en als de heimwee toch even de kop opsteekt dan gaan we met z’n drietjes naast elkaar zitten met de armen over elkaar en er zijn geen woorden nodig om de stilte te vullen.
Die nestwarmte… je kan een kind er nooit teveel van geven en al probeer je nog zo intens.. ook een oma en opa kunnen de echte thuis niet vervangen en ik ben blij dat onze kleinkinderen nog dat thuisgevoel kennen. Daarom genieten we zo van onze kleinkinderen hier en dan maar hopen dat ze nog even graag langskomen als zij wat groter en wij wat ouder zijn!

Die goeie oude tijd, ik weet nog goed dat ik hier telkens om lachte toen mijn grootmoeder die uitspraak te pas en te onpas gebruikte. Maar verdorie ik zal haar gelijk moeten geven. Af en toe gaat het de verkeerde kant op met onze aardbol.

De mensen van nu zien onze wereld en zij denken de normale wereld te zien. Maar ze zien een lijk, een afgekloven been en ze menen dat deze vernietiging de logica zelve is, niet het resultaat van een neergang. En zij hebben er vrede mee. Het lijkt alsof het altijd zo is geweest, alsof we nooit zijn kwijtgeraakt wat wij ooit hebben gehad."
LUC DE VOS


Ik las bovenstaand citaat in "De rest is geschiedenis" van Luc De Vos. Het blijft even nazinderen en roept bedenkingen op omwille van het hoge waarheidsgehalte en de tijdloosheid ervan. Daarom vandaag even ernstig, morgen draai ik wel weer op " gewone" toeren!

Ik vond de wereld en hoe hij eruit zag in mijn kindertijd ok (logisch mijn kinderjaren waren zorgeloos) en plots kwam de ommekeer en kreeg het vaak gehoorde gezegde "vroeger was het toch anders en beter" plots meer kracht.
Vroeger dacht ik :" ’t is logisch dat mensen naarmate ze ouder worden kritischer worden ze hebben gewoon meer opgestapelde zorgen."
Maar nu denk ik er anders over, er is echt wel iets niet normaal in onze tijdsgeest. Alles lijkt veel te snel te moeten gaan. De meesten volgen de kudde gewoon zonder nadenken. Slimme politici spelen in op de frustraties van de man uit de straat en vergroten uit wat hen past. We worden grotendeels geleefd. Er zijn zoveel dingen die ons opgelegd worden, de media schept een beeld van de wereld die zo hoop ik mijlenver afstaat van de werkelijkheid al vrees ik dat die kloof steeds kleiner wordt. Zinloos geweld bestond dit vroeger ook op de schaal van vandaag? Wie ligt er wakker van? Zitten we nog in met elkaar of worden we enkel nog wakker geschud als het ons eigen vlees en bloed treft?

Ofwel begin ik oud te worden maar het normbesef van sommige jongeren is toch allesbehalve je dat en het ergste is dat velen het normaal lijken te vinden.
Grenzen verleggen is ok, maar we moeten ons toch eens de vraag stellen of we dit wel in de goeie richting doen? Alles heeft een prijs: kinderen krijgen de tijd niet meer om kind te zijn, er wordt steeds meer van hen verwacht, we hebben nooit genoeg, streven altijd naar meer, door dit streven zien we de kleine dingen niet meer… Iedereen weet het maar niemand doet er iets aan want het is de dag van vandaag normaal om stress te hebben.

Nooit last van stress? Begin je dan maar af te vragen of je normaal bent. Stress de uitvlucht van de eeuw, de vraag is kunnen we het tij nog keren…of doen we alsof we het niet zien?

Vraag me niet waarom ik dit logje zo'n naam geef .. Ach het kind moet een naam hebben zeker en toen ik deze week bezig was, verschoot ik zelf van de mierennest van flessen in de kast..
Even een greep in de flessen..

 “Mister propre”, om o.a de keukenkasten te doen (of denk jij misschien dat dat manneke het zelf doet ).
Nog een " Mister propre" voor de vloer.
 “Sa va seul” (daar heb je wéér zo een naam, alsof het vanzelf gebeurt) is een vernieuwer voor oa de kasten.
 “Pledge” om de meubelen terug een stralende glas te geven.
“Glorix” voor de WC.
“Antical” voor de badkamer.
“Carolin met Marseillezeep” voor de vloer.
" Detol" om te ontsmetten bij het reinigen van de vloer.
En zo zijn er nog ..maar ik wil niet dat jullie in slaap vallen...

Maar nu komt het moeilijkste…de wasmachine:

 “Dash” voor de was (witte was op 90°; bonte was op 60°)
“Dreft” voor wol (30°) en schoner tuig.
 “Lenor” antikreuk voor dat schoner tuig.
 “Persil black” voor zwarte kleding.
 “Vanish of ossegalzeep” om op vlekken te doen.
“AC délikaat” voor nog andere vlekken
 “Blanc” voor de gordijnen.
.........
Moet ik nog verder gaan want ik ben bijlange nog niet rond? Ik denk dat ik op al die flessen best een label plak met instructies voor het geval mijn slaapgenoot het ooit in zijn hoofd zou krijgen om één ervan te gebruiken ! !!

Waar is de tijd van sunlight zeep of gewone bruine zeep gebleven, de tijd toen het allemaal nog simpel was?

Met een klein beetje doordenken, kom je er wel uit:

[Aftrekken] Vind je het erg, als ik je... belastingaftrek.
[Bakken] Vind je het erg, als ik je... kattenbak.
[Balsemen] Vind je het erg, als ik je... tijgerbalsem.
[Baren] Vind je het erg, als ik je... vruchtbaar.
[Behangen] Vind je het erg, als ik je... bloemetjesbehang.
[Bekken] Vind je het erg, als ik je... paardenbek.
[Bellen] Vind je het erg, als ik je... fietsbel.
[Bergen] Vind je het erg, als ik je... afvalberg.
[Bezitten] Vind je het erg, als ik je... balbezit.
[Blazen] Vind je het erg, als ik je... galblaas.
[Boeken] Vind je het erg, als ik je... gastenboek.
[Boeren] Vind je het erg, als ik je... patatboer.
[Dekken] Vind je het erg, als ik je... tafeldek.
[Delen] Vind je het erg, als ik je... leeuwendeel.
[Dichten] Vind je het erg, als ik je... lofdicht.
[Doppen] Vind je het erg, als ik je... ventieldop.
[Drinken] Vind je het erg, als ik je... longdrink.
[Droppen] Vind je het erg, als ik je... katjesdrop.
[Fietsen] Vind je het erg, als ik je... opoefiets.
[Flessen] Vind je het erg, als ik je... gasfles.
[Graven] Vind je het erg, als ik je... loopgraaf.
[Grillen] Vind je het erg, als ik je... steengrill.
[Hakken] Vind je het erg, als ik je... naaldhak.
[Kammen] Vind je het erg, als ik je... hanenkam.
[Kappen] Vind je het erg, als ik je... lampenkap.
[Klappen] Vind je het erg, als ik je... handje-klap.
[Kleden] Vind je het erg, als ik je... tafelkleed.
[Kleuren] Vind je het erg, als ik je... vleeskleur.
[Klieren] Vind je het erg, als ik je... borstklier.

Ik kan er ook niets aan doen dat die poes van geen ophouden weet...

We naderen stilaan het einde van het alfabet met de letter W

De W van werken..
Ik ben geen workaholic maar ook niet zo goed in lui zijn en ik beleef er echt plezier aan als ik iets tot een goed einde kan brengen. Alleen de intensiteit van werken is wat verminderd.
Voor ons kleinste kleinkind staat de W echter voor de "boze Wolf!"
Dus even een gedichtje:

In een bos, stil en verlaten,
 lag een Wolf achter een struik.
 Hij wachtte op een stevig maaltje
voor zijn hongerige buik.

 Er kwam een mollig meisje aan,
zo te zien een heerlijk hapje.
Ze zong over haar grootmoeder
en droeg een mand en een rood kapje.

 De Wolf ging snel naar grootmoeder
 en vrat haar op met huid en haar.
Niet lang daarna verscheen Roodkapje.
Die schrok en zei: ‘Oma, wat kijkt je raar".

"En waarom is je mond zo groot?"
"Kom," zei de Wolf, "geef me liever een zoen."
Dat had Roodkapje niet moeten doen …

Maar voor mij staat vandaag de W voor wensen want vandaag is onze oudste kleinzoon 10. Proficiat lieve schat!

Ik vind het goed dat jullie aan de kant van de eenden staan maar teveel is teveel en hun tijd hier hebben ze in luxe doorgebracht dus...waar ze naar toegebracht werden gaf hen veel meer ruimte!
Ik vond nog een foto van
toen. Zie eens hoe " content " de kippen waren of was er meer aan de hand?




Zoals ik in mijn vorig logje zei, hadden we naast eenden ook kippen. Ik kan jullie verzekeren dat die ook " van katoen" kunnen geven en dat was niet altijd naar de zin van de hond van de buren. Elke dag liep het beest zich de pleuris langs de afsluitdraad om die kakelende tweepoters het zwijgen op te leggen maar tot zijn grote frustratie kon hij er niet bij en onze kippen gingen dan ook vaak parmantig uitdagend tegen de afsluitingsdraad uitrusten zoals jullie zien.
Het arme beest hield er een reuzegrote frustratie aan over en toen hij op een dag de kust vrij zag, ontsnapte hij en vloog via de straat onze tuin in en de afsluiting over op jacht naar de eerste kip die voor zijn poten liep. Onze arme buurman rende zich de benen van het lijf en riep zijn keel schor maar soms is instinct sterker dan de invloed van het baasje. De gevolgen lieten niet op zich wachten. De hennen en eenden vlogen in paniek rond, er was hier een cacafonie van gekakel en geroep ...helaas.. de kip heeft het niet gehaald. Eén hap volstond voor het baasje zijn zwart " krapulleke" onder controle had.
Ontzetting bij de buurman, even een zucht om de mooie kip, één van de betere leghennen die naar de eeuwige jachtvelden vertrokken was bij ons en onder luide berispingen trokken buurman en hond beiden met de staart tussen de benen naar huis.

Je kan nu op twee manieren reageren : kwaad worden en een burenruzie riskeren of .. zoals ik deed hen het volgende toesturen...



We hebben dan ook met de buurman en zijn vrouw op een " ingetogen" manier hier het gebeuren herdacht bij een hapje en een drankje en pas na een paar flessen kregen we het verlies doorgespoeld!
En de snoodaard.. die  beleeft nu een heerlijke, rustige oude dag.

We hadden hier twee dagen kleinkinderen over de vloer en die vroegen ons waarom we geen eenden en kippen meer hadden. Toen vertelde ik hen het volgende verhaal....


Een partner verliezen laat een groot gemis achter dat ervaren we hier na het recentelijk afsterven van een vriendin. Het is niet eenvoudig voor haar man om de draad terug op te nemen en verder te gaan. Maar ook in de dierenwereld heerst verdriet na het verliezen van een partner.
En hier begint mijn verhaal... Luister.

Frieda en Freddy



Frieda en Freddy waren twee eenden. We kochten hen jaren geleden op een beestenmarkt, een koppeltje om te waken  want ook eenden zijn net als ganzen goede wakers!
Samen met een paar kippen kregen ze een mooi stukje ter beschikking, met vijvertje en al en met - volgens eenden/kippennormen - een halve villa erbij. Elke dag kregen ze voldoende voer op het menu, elkaars gezelschap, niets moeten doen, alleen maar hard kwaken als er onraad was, kortom een eendenparadijs.
Maar het noodlot sloeg toe! Op een zonnige morgen werd Freddy niet meer wakker ... en Frieda moest alleen verder door het leven. Niet helemaal alleen echter, ze vond troost bij de haan en zijn kippen die er ook nog rondliepen. En stilletjes aan dacht ze dat ze ook een kip was. Niet dat ze iets had met de haan, dat niet, maar toch, wat eenzaamheid al niet doet met een eend. Ze kroop mee door het deurtje om samen met de avondzon, de haan en de kippetjes te gaan slapen in de halve villa. Ze at hetzelfde eten, ze kwaakte erop los als het diner opgediend werd, kortom ze werden één grote familie.
Maar het verlangen van Frieda was groot, zo groot dat ze op een dag een nest maakte, een paar grote eieren legde en erop ging zitten. Ze mijmerde over Freddy, wat had ze toch graag een paar kindertjes van hem gekregen. Dus ze nam een besluit.
"Ik wil een gezin van mijn soort, die haan is toch maar niks, eigenlijk. Ik zet mij op die eieren en wacht en wacht en wacht. Ik eet en drink bijna niet meer, het enige wat ik wil is kinderen."
En zo zat Frieda daar weken en weken op haar nestje, ze luisterde niet als iemand vertelde dat kindjes krijgen niet gaat zonder één of andere Freddy.  Ik durfde niet te denken aan de dag dat ze zich zou realiseren dat vrouwtjes toch soms wel een mannetje nodig hebben ...
Toen hebben we er maar Fréderikske bijgekocht...Deze casanova overtrof zelfs onze Marie, een Engels hennetje dat op een dag de ren invloog, bleef hokken in de bomen en out of the blue in no time voor een horde Engelse hennetjes zorgde....
Fréderikse zorgde ervoor dat er twee jaar later zo'n 50tal eendjes kwaakten dat het de spuigaten uit liep . Niemand zat op hun lawaai te wachten vooral niet als ze er 's nachts ergens een licht opsprong  of als ik 's morgens vroeg het licht in de keuken aanstak.  Omdat we nog lang op goede voet wilden blijven met onze buren hebben we Frieda en co maar naar een vijver in de buurt gebracht. ( na een slopende eendenjacht!!)

Het is sinds dan dat - als  het echt moet - ik zelf wel zal kwaken of kakelen en dat het hier gedaan is met kippen - en eendenweelde!!

Bij gebrek aan tijd nu twee kapoentjes mijn dag vullen even een paar  moppen van internet geplukt!

Een Belg krijgt vliegles in een helikopter.
Belg: "Waarvoor zijn die wieken hierboven?"
Instructeur: "Voor de ventilatie."
Belg: "Dat geloof ik niet."
Instructeur: "Ik zal ze zo eens stilzetten. Moet je zien hoe snel je het benauwd krijgt!"

Een belastinginspecteur komt langs bij een synagoge. Terwijl hij de boeken controleert vraagt hij de Rabbijn:
"Ik zie dat u veel kaarsen koopt, wat doet u eigenlijk met het overgebleven kaarsvet?"
 "Goede vraag ", zegt de Rabbijn, "Dat sparen we op en geven het terug aan de fabrikant. Eens in de zoveel tijd sturen ze ons dan een doos met gratis kaarsen toe."
 "Oh", zei de belastingsinspecteur, enigszins teleurgesteld dat zijn ongewone vraag een praktisch antwoord had. Maar onverstoorbaar ging hij door met zijn stuitende vraagstelling:
"En hoe gaat dat dan met de Matzes? Wat doet u met de kruimels?"
"Ah!" zei de Rabbijn, en realiseerde zich dat de inspecteur hem wilde pakken met een niet te beantwoorden vraag.
"Wij verzamelen de kruimels en geven deze terug aan de fabrikant. Eens in de zoveel tijd sturen ze ons dan een doos met gratis Matzes toe."
"Ik begrijp het", antwoordde de inspecteur, snel denkend over hoe hij het deze betweterige Rabbijn verder moeilijk kon maken.
 "Nou Rabbijn, dan rest me nog een vraag, wat doet u met alle overblijfselen van de besnijdenissen?"
"Ook hierbij verspillen wij niets!" antwoordde de Rabbijn. "Wij verzamelen alle stukjes voorhuid en sturen deze naar de Belastingsdienst, eens in de zoveel tijd sturen ze ons dan een lul om de boeken te controleren."

Een jongen zit bij de kapper. Opeens begint de kapper uit het niets te schreeuwen en laat zijn tanden zien... ... Vampiertanden! De jongen wil wegrennen, maar de kapper lacht... en doet de tanden uit... Plastic tanden.
"Ik schrok me dood," hijgt de jongen. "Waarom deed u dat?"
"Nu staan je haren overeind." antwoordt de kapper, "dat knipt wat makkelijker."

 De juffrouw vooraan in de klas zegt tegen de kinderen:
 "Vandaag gaan we het over een bepaald soort dieren hebben nl over torren. Wie kan mij een tor noemen?"
Jantje steekt zijn vinger op: "De water-tor, juf."
"Dat is goed," zegt de juf, "en weet je ook wat de water-tor eet?"
"Ja juf, waterplantjes en watervlooien."
Pietje weet er ook een en steekt zijn vinger op: "De boom-tor, juf."
"Dat is goed," zegt de juf, "en weet je ook wat de boom-tor eet?"
"Ja juf, boomschors en blaadjes."
Dan steekt Moos zijn vinger op en zegt: "De vibra-tor, juf."
"De vibra-tor?" zegt de juf, "ik denk niet dat dat goed is. Kun je ook zeggen wat die eet?"
 "Nou," zegt Moos, "volgens mijn zuster vreet ie batterijen."