De tranen van een kind

Ik had de laatste dag af te rekenen met allerlei ongemakken zodat slapen ook geen lachertje was en ik hopeloos wachtte op Klaas Vaak . Maar of die altijd te betrouwen is .. trek zelf je conclusie.
.............

De muziek uit die enorme radio had me slaperig gemaakt. Ik stond op uit de zetel en keek naar iedereen die zich nog in de kamer bevond. Met slaperige oogjes lachte ik hen toe en zei “slaapwel , tot morgen..”
Ik kroop in mijn bed met mijn knuffelbeer dicht tegen me aan. Ingepakt in mijn deken als een rups, wachtte ik op Klaas Vaak die zand in mijn ogen zou komen strooien zodat ik zou kunnen slapen. Die nacht liet Klaas echter lang op zich wachten. Het was niet van zijn gewoonte om zo laat nog binnen te springen maar uiteindelijk kwam hij om half drie toch aankloppen. Hij strooide wat zand in mijn ogen en meteen viel ik in slaap. Ik sliep als een roos die nacht. Klaas Vaak had zijn best gedaan. Waarschijnlijk voelde hij zich schuldig omdat ik zo lang moest wachten.

De volgende ochtend werd ik zoals naar gewoonte wakker door het gestommel beneden. Ik strompelde uit mijn bed en ging naar de keuken. De kamer was zoals steeds al goed bevolkt zo vroeg op de ochtend . Ik zei goedemorgen tegen iedereen die ik zag. Maar die ochtend was geen goedemorgen waard. Als kind was ik zo naïef en zo onwetend, maar nu weet ik beter. Althans, ik hoop dat ik beter weet en intussen een stuk wijzer geworden ben.
Was het nu vier uur, vijf uur of zes uur? Ik zal het nooit weten. Maar ik weet wel dat jij verdween toen ik nog in dromenland was. Ik weet wel dat ik besefte wat me die avond stond te wachten en ik weet ook dat ik bang was om de waarheid onder te ogen komen. Misschien dat ik daarom de slaap niet vond. Zo is het altijd met de waarheid. De waarheid doet pijn en dat weten we. We willen ons er tegen beschermen, maar vaak loopt dat niet volgens plan. Vaak loopt het slechter af dan voorspeld omdat we hopen dat we de waarheid kunnen onderdrukken ,maar dat gaat niet.
Ach wat bazel ik nu. Ik was dertien en zou op internaat gaan . Het was dus mijn volste recht om nog eens slaapwel en tot morgen te zeggen.
Je knuffelbeer wil je toch nooit vaarwel zeggen?
Ik was nog maar een kind.

- Na het zoveelste smakeloze kopje koffie, vroeg ik: zet je hem espresso?
- Het koeriersbedrijf bood hem een loopbaan.
- De dominee vroeg wat ik van de doopvont.
- Toen de klok stilstond, wist ik al hoe laat het was.
- Mijn stofzuiger heeft het begeven, vandaar dat ik deze bezemsteel.
- Toon de man voor het vuurpeloton stond, schoot hem wat te binnen.
- Er is niemand die op mijn cabriolet.
- Als blikken konden doden hadden ze er geen erwten in gedaan.
- Een egoïst is iemand die niet aan mij denkt.
- Ik ben niet arrogant, ik ben de beste.
- Wie een kuil graaft voor een ander is in ieder geval geen egoïst.
- Ik hou altijd een stuk maand over aan het eind van mijn geld.
- Ik ben in de 7e hemel, de andere 6 wilden me niet.
- Ik mis mijn ex nog steeds, maar ik kan al beter richten.
- Ik wou dat ik een vulkaan was, dan zou ik de hele dag roken en zou iedereen zeggen: kijk, hij werkt!
- Hoezo geen idealen? Ik wil een heleboel mensen verbeteren.
- Zelfontplooiing is wellicht ook goed voor je rimpels.
- Wil degene die mijn fiets heeft gejat ook mijn krantenwijk overnemen?
- Ik geloof niet in sprookjes zei ze en startte haar bezem.

Zoals in ieders leven, komen en gaan verschillende mensen. Soms verlies je hen uit het oog of kom je er niet toe om af te spreken. Zo gaat dat in het leven. Ieder zoekt een eigen weg. Soms lopen die wegen uit elkaar, soms kruisen ze elkaar.
Er zijn verschillende soorten van terugzien. Ik beperk me maar tot twee soorten.
Er is die ene soort waar je liever niet mee geconfronteerd wordt en dan de andere vrolijkere.
Degene waar je liever niet mee in aanraking komt, is degene die voor beide personen ongemakkelijk is. Het gaat bij dat soort van ‘long time, no see’ niet verder dan het oppervlakkige "hallo, hoe gaat het met jou" gesprek met langdurige stiltes. Je wil wel terug naar je ander gezelschap gaan, maar ergens heb je de drang om meer te weten, om meer te vragen, alleen weet je niet hoe omdat je na al die jaren minder met elkaar gemeen hebben dan oorspronkelijk gedacht.
En dan heb je de andere soort, dat vrolijk terugzien met iemand waar je heel veel plezier mee hebt gemaakt maar die je uit het oog was verloren. Je ging elk een andere richting uit, maar hadden sporadisch wel eens contact. Vaak was dat contact op de meest random momenten en op de raarste gebeurtenissen. Dat terugzien - zelfs na een lange tijd - wordt vreemd genoeg totaal niet als lang ervaren. Het is alsof je elkaar terugziet na een korte onderbreking. Je ratelt aan een stuk door, stiltes zijn er alleen maar om bij te komen van het lachen.
Velen hebben wel zo een vriend of vriendin, iemand waar je je altijd goed bij zal voelen ook al zie je elkaar bitter weinig, geen gène, geen ongemakkelijkheden. Op die momenten besef je pas wat je hebt moeten missen. En dat vind ik zo fascinerend aan die kruispunten alleen... door omstandigheden zijn er al een paar verdwenen.  Gelukkig niet allemaal. Daarom heb ik gisteren zo genoten van een onverwacht, verrassend weerzien!

Omdat je met taal zoveel kanten uit kan. Je kan je zelfs verspreken ...  

Dit steekt er met kop en schotel bovenuit.
Dat is er met de paplepel ingeslagen.
Ik erger me kostelijk.
Hij was op slag halfdood.
Ze heeft een postanale agressie.
Laten we met een schone luier beginnen.
Dat is niet tegen Dobermansoren gezegd.
Ik ben er helemaal infuus van.
De zanger kreeg een staande ovulatie.
Pak je borst maar vast.
Dan sta je mooi voor Jan met de korte lul.
Ik sta helemaal triplex.
Ik spreek vloeibaar Nederlands.
Het is niet alles koek en ei wat er blinkt.
Het escaleert helemaal uit de hand.
Je brengt mij helemaal van mijn abrikoos.
Het is het een of het twee.
Er waren 3 doden, waarvan twee ernstig.
We gaan er met de volle 50% tegenaan.
Dat slaat nergens over. Dat helpt geen nut.
Moet je zeggen wie het hoort.
Ik moet niet teveel rijden; ik moet nog drinken.
Ik ga niet met jou onder discussie.
Ik heb er gevaccineerd naar gekeken.
Dat introduceert me niks.
Ik word met scheve schaatsen aangekeken.

Daarom laat ik jullie zelf nog een paar versprekingen bedenken!