Venezuela 6: Simon Bolivar.

Mocht ik na ons bezoek aan CT twijfelen of we in Zuid Amerika zitten.. dan ben ik het intussen  zeker dat we wel degelijk daar zitten. Alles duurt hier de nodige tijd en loopt verkeerd als het kan verkeerd lopen .....
Eerst komen de mannen van de gasaansluiting maar blijkt dat ze ons order niet bij hebben. Dat is dan nog een dag langer " koud" eten presenteren aan mijn ventje....De elektriciteit werkt in het woongedeelte maar niet in de keuken en juist daar is het heet en kan ik de " ventilatie" niet opzetten!!!...Twee dagen lieten ze ons wachten.... De meubelen werden natuurlijk een dag later dan gevraagd geleverd en daar zat ik dan op de blote grond te wachten zonder ook maar éen moment het appartement te kunnen verlaten....
T vindt niet direct de geschikte locatie voor zijn cursus en is dus een ganse dag op " zwier" zodat het geloop naar al de instanties voor mij is. Mijn Spaans is nu al wel behoorlijk maar al die technische termen zijn toch nog een probleem. Gelukkig is Nelly er om mij overal naar toe te voeren want anders geraak ik op éen dag nergens.. Alleen aan haar Spaans heb ik niets ( ) en dat zorgt toch nog voor de nodige hilariteit...En de postbode heeft Venezuela of ons adres nog niet gevonden, vrees ik want nog steeds geen nieuws van het thuisfront...En om de cirkel rond te maken heb ik al eens de verkeerde halte genomen om af te stappen en dan maar zien dat ik weer " thuis" geraakt in een stad waar ik geen enkele straat of voorstad of locatie ken tenzij " Jardin Tiuna, Calle la Guarita por favor señor..."
Maar daarover wil ik het niet nu niet meer hebben. Ik weet zo stilaan dat alles wel op zijn pootjes komt met veel geduld en mañanas....dus ik neem jullie terug mee op " trot"....

Zondag 7- 11- '71
Vandaag zouden we samen met René en Maria naar Mariposa gaan dat bij Potrerito hoort en daar een bezoekje brengen aan een glasblazerij ..

Bruno Ava kwam vanuit Italië naar Venezuela op zoek naar nieuwe horizonten. Hij huwde met een Italiaanse die in Venezuela woonde en omdat het in de bergen kouder is, bouwde hij  er in 1957 zijn glasfabriek .
Hij startte daar Icet Arte Murano samen met  een 12tal Venetiaanse vakmannen . Ze blazen  er vooral artistiek glas - en kristalwerk.

Het loonde de moeite om er naar toe te rijden niet alleen voor de natuur maar ook om de handigheid van die mannen te bewonderen.
We kochten er een vaas + bijpassende asbak, een eerste souvenir uit Venezuela en meteen een cadeau voor onze tweede huwelijksverjaardag morgen.
Op de slideshow zien jullie het gebouw waar de glasbalazerij gevestigd was ( in de vorm van een kerk) en enkele vb van hun kunst.
Go to ImageShack® to Create your own Slideshow


Op onze trip werden we  geconfronteerd met de andere kant van Caracas. Leek de stad op een grote Europese metropool, de buitenkant van Caracas geeft een totaal ander beeld van Venezuela.

Het was mij al opgevallen toen we de mooie , propere vlieghaven Maiquetia verlieten dat de noorderlijke kust bezaaid was met barrio’s. Ze zijn  het kloppend hart van Caracas, waar mensen dagelijks vechten voor hun bestaan.. De huizen zijn meestal gebouwd uit platen, plastiek en in het beste geval roodbruine stenen of cement en bedekt met metalen of tinnen platen.Velen hebben geen water of elektriciteit. Soms zegt men: " Ze leven als haringen in een ton",.. wel hier zou dat gezegde goed van pas komen!!
De huizen zijn gebouwd op de heuvels aan de rand van de stad. Ze worden ook wel de informele stad genoemd. Het ontbreekt er meestal aan voorzieningen en infrastructuur.

Omdat dit het eerste is dat je ziet als je de luchthaven verlaat - met uitzondering van de fluweel groene bergen die je moet oversteken, wil je de stad Caracas bereiken-  geven de barrio’s een eerste beangstigend indruk dat Caracas wel uiterst arm en gevaarlijk moet zijn. De verwondering is dan ook groot als je de eigenlijke stad Caracas ziet!.

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Gisteren vertelde ik jullie dat we een bezoekje brachten aan Colonia Tovar. We zijn er later nog een paar keer naartoe geweest, alleen en ook met de ouders van T toen ze hier op bezoek waren na de geboorte van de zoon. Daarom maak ik een samenvatting van al die trips naar dat typische dorpje.

Wat is Colonia Tovar?

Het is een heel verrassende en onverwachte plaats in Venezuela. Het is een typisch Duits dorpje dat doet denken aan het Duitse “ Schwarzwald”. Het ligt zo’n 60 km ten W. van Caracas, verborgen in de bergen van de staat Aragua, op zo'n 2000 m boven zeeniveau. Daardoor kent het een heel typisch klimaat met een gemiddelde temperatuur van 16° C.
De hoge ligging zorgt voor spectaculaire landschappen en zichten.

Hoe is colonia Tovar ontstaan?

In 1843 kwamen een groep immigranten, 145 mannen, 96 vrouwen en 117 kinderen van de Duitse steden Wyhl, Edingen en Oberbergen over de Atlantische oceaan naar Venezuela als deel van een kolonisatiepackt dat opgezet was door Agustin Codazzi. Het was op vraag van de Venezolaanse regering dat die immigratie gebeurde om het tekort aan arbeid, dat ontstaan was door de onafhankelijkheidssoorlog, op te vullen en zo de economie terug een zetje te geven.
Tijdens de overtocht stierven 70 mensen aan “ smallpox”.
Toen ze aanmeerden in La Guaria hield de Venezolaanse regering  hen 40 dagen aan boord in quarantaine. Daarna lieten ze hen aan land komen zonder enige steun. Daarom trokken de eerste immigranten de bergen in naar het stuk land dat Codazzi voor hen gekozen had en zetten ze er  een kopie van hun eigen land neer.

Juist omdat het dorp zo'n 100 j  lang afgesloten bleef van de buitenwereld, waren de bewoners in staat om  hun eigen typische gewoonten en tradities jarenlang in stand te houden. Zo behielden ze bv hun eigen taal ( een dialect uit Baden) hun eet - en drinkgewoontes, hun kledij en hun typische dansen.
Dat is niet het enige restant van hun afkomst. Ook hun gebouwen zijn typisch Duits met die steil afhellende daken, een noodzaak in het thuisland om de sneeuw van de daken te houden maar natuurlijk helemaal niet nodig hier in de tropen waar sneeuwval niet bestond. Het houtwerk en de felle kleuren geven ook dat typisch Duitse accent aan het dorp.
Men vraagt zich nog steeds af of de eerste Duitsers die typische bouwstijl toepasten uit pure nostalgie of omdat het de enige  manier van bouwen was die ze kenden?.

Het duurde tot 1940 vooraleer het Spaans geïntroduceerd werd in Colonia Tovar.

Ik zei reeds dat het dorp van een uitzonderlijk klimaat geniet. Overdag is het fris, zo'n 16° C omwille van zijn hoogteligging. Dat uitzonderlijk klimaat voor Venezuela zorgt ervoor dat hier veel typisch Europese gewassen kunnen geoogst worden.We kochten daarom heerlijke aardbeien... een onverwacht"snoepje" hier in de tropen....
De straten in CT zijn steil maar ze geven een uniek zicht op de omgeving.

Op de Plaza Municipal staat de oude kerk in een replica van een Duitse kerk.
Achter de kerk staat nog steeds de eerste molen die in het dorp gebouwd werd.
Maar wat zeker het bezoeken waard is , is het museum.
Het werd opgericht door Professor Nestor Rojas en daarin wordt voor een groot stuk de geschiedenis van het ontstaan en de evolutie van CT uitgebeeld.

Op de slideshow zien jullie in volgorde:
De eerste kerk in die typische Duitse stijl; de eerste molen waarmee in de kolonie koffie gemalen werd; het museumgebouw; overblijfselen uit de eerste kapel in CT; de oorspronkelijke gebruiksvoorwerpen van een smid in die koloniale tijd; een archeologische tekening van de eerste bewoners uit die zone en daarna drie zichten op de omgeving met o.a een zicht op het kerkhof ( in de verte).
Dit is een kleine greep uit wat we daar allemaal konden bewonderen. Niets dus dat ons eraan doet denken dat we tussen Z Amerikanen leven want we vinden er geen enkel restant van de indiaanse cultuur!
Dat bewijst nog maar eens te meer dat we hier met een unicum te maken hebben in die  tropische omgeving.

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Donderdag 28-10-'71
Om 9.30 stond de verantwoordelijke( René) al aan ons hotel om eerst met T naar het kantoor te gaan en daarna zouden we samen op zoek gaan  naar een appartement.
Terwijl de mannen weg waren , had ik de gelegenheid om even de buurt rond het hotel te verkennen. Wat een heksenketel!!! Het stond voor mij nu al vast dat ik niet in het centrum van de stad wilde wonen. Ik ben een buitenkind en heb graag wat ruimte en rust rondom mij en zoals het er hier aan toegaat.... Ik zou mij in die drukte doodongelukkig voelen. Voor T maakt het niet zoveel verschil uit, hij zal toch niet veel thuis zijn !!!!!! Zijn voorwaarden zijn dat het moet bereikbaar zijn met openbaar vervoer en niet te ver afgelegen van alles! !
We brachten René hiervan op de hoogte, hij had een paar adressen genoteerd die binnen ons budget lagen.
Diezelfde dag nog  vonden we een knus  appartement met twee slaapkamers in het gebouw " Jardin Tiuna" . Het was wel onbemeubeld maar er viel iets gezelligs van te maken.
Wat bij mij vooral de doorslag gaf was de nabijheid van een supermarkt  ( 5 min wandelen ),de autobus halte die op zo'n 100 m lag en de mooie, rustige  buurt. Het gebouw was behoorlijk nieuw had een mooie binnentuin en ..er was een gemeenschappelijk zwembad! Wat een luxe!!!
Het contract werd getekend en we spraken af dat wij,de vrouwen, de volgende dag de nodige aankopen  ( huisgerief)  en de boodschappen zouden doen.Voor we gingen slapen waagden we ons nog aan een wandeling in de buurt van het hotel. De auto's leken in een betere toestand dan in Mexico maar het verkeer leek hier een probleem.
Het viel ons dat er dat er in Caracas zoveel Spanjaarden, Italianen en kleurlingen rondliepen en dat de meesten ervan taxichauffeur waren...
Maar ik heb het al gezegd  en de toekomst bevestigde die eerste vaststelling, Caracas was een smeltkroes van volkeren.

Vrijdag 29- 10- '71
T. was al vroeg vertrokken zodat ik nog de tijd had om een paar brieven te schrijven vooraleer mijn " shopgenote  Maria " eraan kwam. Hij moest op zoek gaan naar een leslokaal voor zo'n 35 man. Afwachten of dat even vlot zou verlopen als met ons appartement!!!
Wij waren het derde Belgische koppel dat voor de firma in Venezuela verbleef. Er was  T 's rechtstreekse baas René en vrouw en de coördinator van het project met vrouw ( Jan en Nelly, rasechte Westvlamingen!!!!) en hun twee zoontjes. .
Jan en Nelly waren maar een 8 tal jaar ouder dan wij en meteen klikte het tussen ons 4. We zouden er in de toekomst nieuwe vrienden bij hebben.

Wat mij hier intussen opviel ,was dat autorijden hier zijn eigen leven leidde.... Signalisaties werden vervangen door arm en handgebaren en je kon die maar beter in het oog houden want rode lichten beletten niemand om door te rijden , de arm wel!!!!!
Daarnaast waren de hoofdwegen wel uiterst verzorgd en kende Caracas een hypermodern wegennet. We zagen dat er werken aan de gang waren om boven de bestaande autostrades  een extra baan aan te leggen en op bepaalde plaatsen zelfs 3 boven elkaar. De betonen palen daarvoor rezen hier en daar al uit de grond. De verkeerswisselaars bestonden al uit 2 autostrades boven elkaar...
We hebben op termijn die werken zijn evolueren maar vertrokken een paar maanden te vroeg om er ook over te rijden. Maar nu loop ik al vooruit op de tijd.

Zaterdag 30-10- '71

In de voormiddag kochten we de nodige meubelen  regelden we de gas en elektriciteitsaansluiting en alles wat er bij het intrekken in een appartement komt zien.  De hitte waren we al snel gewoon alleen het hoogte verschil met België ( 800m) vroeg een kleine aanpassing, vandaar dat we 's avonds bekaf waren!

Zondag 31- 10- '71
Om 10u kwamen René en vrouw ons ophalen om samen een uitstap te doen even buiten de stad.
We reden naar " Colonia Tovar"; een typisch Duits dorpje op 60 km buiten de hoofdstad.



Het lag in de bergen op zo'n' 2000 m hoogte en van daaruit hadden we een enig zicht !!! De ingang van het dorp moest door een soort "arc", zie foto


>
De bergflanken waren prachtig begroeid en het rook er heerlijk, wat een verschil met Caracas waar de benzinegeur niet uit de lucht was!






Colonia Tovar was een Duitse kolonie waar naast de eigen taal en klederdracht niets spectaculairs te beleven viel.

Er waren nog een paar voorbeelden van de eerste rudimentaire huizen. Die werden na een tijd vervangen door  typische Duitse huizen.






We bezochten het kerkje en een klein museum en slenterden langs de vele toeristenwinkeltjes.
Het tochtje werd abrupt afgebroken door een plensbui. Het water kwam in bakken naar beneden en dat maakte de afdaling met de auto redelijk gevaarlijk.
Toen we terug de stad naderden , moesten we rechtsomkeer maken want de straten waren overstroomd met modder en water....

Woensdag 27-10-1971

Eindelijk, na veel geloop, was de vertrekdag voor ons tweede avontuur daar.
We hadden de laatste nacht bij de ouders van T geslapen want die zouden ons naar Zaventem brengen.
We stonden om 4:45u op want om 7:30u hadden we onze vlucht naar Frankfurt. Daar werden we per busje in transito gebracht. Om 10:15u vertrokken we dan met Lufthansa over de Canarisch eilanden naar Caracas, hoofdstad van Venezuela. Een tussenlanding op Las Palmas gaf ons reeds een eerste indruk van de Zuiderse warmte.We waren het al wat vergeten na drie maanden België!!
Vanaf Las Palmas ging het dan in een ruk naar Caracas.

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

We konden weeral dromen over wat ons te wachten stond en met ons hoofd in de wolken was dat niet moeilijk!!
Het was een lange, zware vlucht ( 7u). Gelukkig hadden we een goede bediening want Lufthansa viel 100% mee.
Emotioneel was dit vertrek veel minder geladen dan toen we voor het eerst op avontuur vertrokken. Ok, er waren wel eventjes traantjes bij het afscheid, maar dat hoort er bij zeker als je weet dat je voor minstens éen jaar weggaat?
Intussen hadden we na Mexico ook de meeste sceptici van de familie  op de hand gekregen want we hadden ons daar  toch behoorlijk gered! Vandaar dat het deze keer veel minder zwaar was dan ons eerste afreizen. We hadden al zoveel meegemaakt dat we geen schrik meer hadden van obstakels ter plaatse én we waren nu de taal machtig en dat maakte een groot verschil uit.
Misschien daardoor ook dat onze ouders veel rustiger reageerden dan de eerste keer en dat scheelde " een slik in de keel" !!
Vanuit het vliegtuig zagen we stilaan onze nieuwe heimat naderen en de spanning steeg.


Landen en opstijgen in Venezuela vergt altijd een staaltje vliegkunst want de landingsbanen liggen aan zee en veel plaats is er niet en aan de andere kant  rijzen de bergen direct voor je uit. Het is dus altijd  even de adem inhouden.

              

 We landden in Maiquetía waar de firma verantwoordelijke en zijn vrouw ons opwachtten. We passeerden de douane zonder problemen.

Maiquetia ligt aan zee en daarom was het er vochtig heet maar hoe meer we Caracas naderden, hoe frisser het werd. We waren  moe want bijna 24 u in de running, maar de eerste indruk was positief. Caracas was een propere, mooie stad en de mensen die we tot nu ontmoet hadden , vielen reuze mee.
We hadden er beiden weer zin in, T. omdat de job een nieuwe uitdaging was en ik met veel meer moed omdat ik nu ook de taal meester was.

Vorig jaar nam ik jullie mee naar het Mexico van de jaren '70. Het werd voor mij een heel emotioneel teruggaan naar het verleden en naar de tijd waar alle zekerheden en vaste waarden in mijn leven plaats maakten voor onzekerheid, een zoeken naar en vooral een enorm geloof in het ja woord dat T. en ik aan mekaar hadden gegeven.
De vuurproef hadden we bij manier van spreken goed doorstaan en daarom durfden we na een paar maanden België een tweede avontuur aan.

VENEZUELA

Het lijkt precies alsof de geschiedenis zich herhaalt.
Zoals ik mij toen weer moest opladen om naar een nieuw land en avontuur te trekken, zo moet ik mij hier ook opladen om aan dit reisverslag te beginnen. Maar het lukte toen perfect, de aanpassing ging vlugger dan verwacht , dus nu zal het hier ook wel lukken zeker? 
Mexico was ons eerste buitenland en de band ermee is en blijft anders dan met al onze andere landen. De link met de gevoelens en belevenissen toen is en blijft intenser dan al de andere.
 
Heel in het begin van " het tweede luik wat voorafging : 10/07/2007 van mijn blog"Het tweede luik    heb ik gezegd dat ik alles al perfect in mijn hoofd had vóór dat T. mij vroeg om met hem mee te gaan naar het buitenland nl: huisje, tuintje, kindje…
Van dat huisje en tuintje moest ik nog niet direct dromen maar aan dat laatste kon gewerkt worden!!  Daarom dat het accent van Venezuela veel meer lag bij die volgende grote mijlpaal in ons leven de geboorte van onze zoon!! Dit is ook éen van de redenen waarom we minder binnenlandse trips deden.

 

De  Republiek Venezuela is een land in het noorden van Zuid Amerika en grenst aan de Caribische Zee en de Atlantische oceaan in het noorden, Guyana in het oosten, Brazilië in het zuiden en Colombia in het westen. Voor de Venezolaanse kust liggen Aruba, Bonaire,Curaçao, Isla Margarita en Trinidad en Tobago.

Na de Eerste Wereldoorlog  raakte de Venezolaanse economie, die tot dan toe gericht was op landbouw, meer en meer gebaseerd op de productie en export van aardolie.

De vlag van Venezuela vraagt ook om wat uitleg. Ze bestaat uit 3 hoofdkleuren:

geel: staat voor de welvaart van het land, blauw staat voor de territoriale wateren van het land en  rood staat voor het bloed dat de patriotten in de onafhankelijkheidsstrijd hebben verloren..

Aanvankelijk stonden er 7 sterren in de vlag, ze symboliseerden de zeven provincies die in het begin van de negentiende eeuw tegen de Spanjaarden in opstand kwamen: Caracas, Cumaná, Barcelona, Barinas, Margarita, Mérida en Trujillo.

Nu staan er 8 sterren. De achtste ster staat voor "de overwinning en de toekomst".

Deze extra ster was ooit voorgesteld door Simón Bolívar, maar werd pas in 2006 toegevoegd. Die achtste ster verwijst mogelijk ook naar de Venezolaanse claim op een groot deel van Guyana en Trinidad en Tobago.

Dat Venezuela in de eerste plaats een petroleumland was en is, kon  je  op toeristisch vlak heel goed zien. Men had hier veel minder aandacht voor de restanten van de indiaanse cultuur. We waanden ons hier niet in Z-Amerika maar konden ons evengoed inbeelden dat we leefden in een metropool ergens in Europa.

Caracas, de hoofdstad waar we 2j1/2 woonden, kon gelijkgesteld worden met om het even welke grote Europese stad. Je vond er letterlijk alles tot zelfs ons “ Belgisch Witloof ”!!

De stad was éen smeltkroes van volkeren , de echte indiaanse Venezolaan vond je hier niet , daarvoor moest je al diep in het binnenland gaan!

Met dat in het achterhoofd kunnen we vertrekken!

Hebben jullie er zin in om weer mee te reizen?

Indien niet… je kan gerust wegzappen, no worries!!

Ladies and gentlemen fasten your seatbelts!

 

Nog even ter info. Als ik over onze buitenlandse avonturen vertel, dan kruip ik terug in de huid van dat jong meisje of die jonge dame(!) van toen, anders krijg ik het nooit verwoord zoals het toen aanvoelde. Dat moet lukken aan de hand van mijn dagboek en de herinneringen die beetje bij beetje weer boven komen.

Het is dus niet de bijna 40j oudere dame die vertelt!!!

Dit moet helpen om alles beter te plaatsen.

Gejaagd door..., neen , niet door de wind maar door het leven. Gedreven door de menigte. Gejaagd als een TGV, geen tijd om te kijken steeds weer vooruit! Vooruit.. voor wie , voor wat? Uiteindelijk streven naar de harmonie van een rijk gevuld leven. Beseffen dat,  wanneer de tijd gekomen is, we enkel onze ogen willen sluiten met een hart vervuld van liefde.

 Hoe noem je ......

Een mens in de woestijn :                       een zandloper
Een  houtworm in de beklaagden bank : een baliekluiver
Een aandeel in munitie:                          een knaleffect
Een  graaf zonder auto:                          een loopgraaf
Een  pater op een schimmel :                 zwart op wit
Een tor aan een rekstok:                         een rektor
Een hut van een eskimo:                         een ijshokkie
Een paardenvijg:                                     een vliegbasis
Twee vrijende duizendpoten:                 een ritssluiting
Een miljonair op de wc:                         een rijke stinkerd
Een  paling onder een tram :                  een aalmoes
Een stel boeven op een rij:                    een rijtuig
Een pedicure zonder werk :                   een voetzoeker
Een wc op een berg :                             hoge drukgebied
Een achterwerk van een kip:                 een  eitunnel
Een stuk ruimte onder bed :                   Povlakte( voorbijgestreefd !)
Een geestelijke in Duitsland::                een Duitse herder
Een verlopen filmster:                            een ekster
Een kind van krakers:                            een krakeling
Een ruzie tussen directeuren :               directiekeet
Een matroos met bril:                            een briljantje
Het paren van ijsberen:                         een koud kunstje
Sinterklaas met een lamp :                    een schijnheilige
Een kok in een vliegtuig :                      een luchtkoker
Een  belastingophaler in het chinees :   Ping pong foetsie
Het achterwerk van een boef:                een rovershol
Het achterwerk van de paus:                  een zalig uiteinde
Een drol naast de wc :                            een drukfout

Het  was vandaag het juiste weer om  in de tuin bezig te zijn. De bloembollen moesten er dringend in en ook het onkruid moest eraan geloven.
Om 16u was mijn "pijpje" uit en protesteerde mijn rug teveel om nog verder te doen. Dat kwam goed uit want ik wilde de eedaflegging van Obama niet missen.
Hebben jullie het ook gezien? Indrukwekkend hé die opkomst en de uitstraling  van die man!!
Nu moeten we maar hopen dat de brave man aan de verwachtingen kan voldoen.

Omdat ik niet verder kom dan het zeggen van "pap" ... laat ik het volgende clipje maar mijn logje afmaken.

Wil je ook meegenieten van de moderne " jeugdige" versie van Grease, zet dan mijn muziek stiller bovenaan, klik op Grease en  swing mee!!
Dat geldt echter niet voor mij mijn " oude, stijve" leden ze protesteren teveel ... Het wordt tijd dat het zomert en ik weer wat meer bezig ben buiten....
grease

Amerika kijkt al een tijdje uit naar de aanstelling van hun 44ste president de zwarte senator Barack Obama.

Vandaag doet hij het dus.
Barack Obama ,45j oud, van gemengd zwart/blanke afkomst schrijft geschiedenis door als eerste Afro-Amerikaan het Witte Huis te winnen. Hij zal de eed afleggen op dezelfde bijbel als oud-president Abraham Lincoln, zijn grote voorbeeld, deed bij zijn inauguratie.

Obama is een bijzonder slimme man, opgeleid aan de Columbia University en aan Harvard als jurist.
Obama's sterke kanten zijn zijn haast charismatische uitstraling, zijn intelligentie en zijn vleesgeworden multiraciale, multiculturele Amerikaan zijn. Daarom kijkt niet alleen een  ganse natie maar ook de wereld erbuiten  uit naar wat hij in de toekomst zal brengen.

Heeft hij een kans?
Ik denk het wel. Amerika heeft behoefte aan hoop, aan eenheid, aan een nieuw fris geluid, een nieuw fris gezicht. Uit alle kandidaten sprong Obama eruit, niet alleen door zijn kleur maar vooral door zijn jeugdige uitstraling.
Het zal een lange , moeilijke en harde weg worden maar in veel opzichten is Obama Amerika's beste hoop!
De verwachtingen in deze economische en politieke moeilijke tijd liggen dan ook hoog.

Zoals een dame die al uren voor het Witte Huis wacht op de inauguratie zei:
" For 8 years I was ashamed of my country, now I hope to get my proud back"

Een paar van Obama's uitspraken zijn nu al legendarisch
" There is not a liberal America and a conservative America- there is the United States of America."

" I don't oppose all wars. What I am opposes to is a dumb war. What I am opposed to is a rash war".

" My parents shared not only an improbable love, they shared an abiding faith in the possibilities of this nation. They would give me an African name, Barack, or blessed, believing that in a tolerant America your name is no barrier to succes".

Hoewel Obama  de vele verwachtingen - want de erfenis die hij meekrijgt is alles behalve rooskleurig- tempert, geven we hem nu best het voordeel van de twijfel.
Daarom ben ik - zoals zoveel anderen- benieuwd wat die man te vertellen heeft bij zijn eedaflegging.
Maar evenals zoveel anderen houd ik ook mijn hart vast en hoop  dat er  weer niet éen of andere fanatiekeling deze sterke figuur- waar iedereen zoveel van verwacht- het leven ontneemt. De wereld zit nu niet echt te wachten op een tweede Martin Luther King of een Kennedy story....

Eén dag voor de memorabele aanstelling van de eerste zwarte president van de USA, vond ik de volgende frappante vergelijking van twee voorgangers van de nieuwe president. Je staat daar toch wel even bij stil....

Toevalligheden … Of samenloop van omstandigheden


                                                                                 

Abraham Lincoln werd in het congres gekozen in 1846.
John F. Kennedy werd in het congres gekozen in 1946.

Abraham Lincoln werd president in 1860.
John F. Kennedy werd president in 1960.

De namen Lincoln en Kennedy bestaan uit 7 letters.
Beiden waren zeer gehecht aan de mensenrechten

De echtgenote van beide presidenten verloor een kind tijdens hun verblijf in het Witte Huis.

Beide presidenten werden gedood door een kogel in het hoofd.
Beide presidenten stierven op een vrijdag.

De secretaresse van Lincoln heette Kennedy
De secretaresse van Kennedy heette Lincoln

Beide presidenten werden vermoord door “zuiderlingen”
Beide presidenten hadden als opvolger een “zuiderling”

De naam van ieder van hun opvolgers bestond uit 7 letters,
Beiden heetten Johnson.

Andrew Johnson, die Lincoln opvolgde, werd geboren in 1808.
Lyndon Johnson, die Kennedy opvolgde, werd geboren in 1908.

John Wilkes Booth, die Lincoln vermoordde, werd geboren in 1839.
Lee Harvey Oswald, die Kennedy vermoordde, werd geboren in 1939.

Beide moordenaars waren bekend onder hun 3 namen

Het totaal aantal letters van hun respectievelijke namen bedroeg 15

Lincoln stierf in een theater met de naam ”Kennedy”.
Kennedy stierf in een limousine met de naam “Lincoln”.

John Wilkes Booth trachtte te ontsnappen vanuit een theater en werd aangehouden in een flatgebouw.
Lee Harvey Oswald trachtte te ontsnappen vanuit een flatgebouw en werd aangehouden in een theater.

Booth en Oswald werden vermoord voor hun proces ..

En nog verrassend ...

Eén week voor hij vermoord werd, was Lincoln met vakantie in Monroe, Maryland
Eén week voor hij vermoord werd, was Kennedy met vakantie met Marilyn Monroe.

Kan het allemaal toeval zijn … ?
Of is het mogelijk dat er toch nog andere ongekende “krachten” zijn… ?

Waarheid en realiteit zullen wellicht altijd erg geheimzinnig blijven...

Bijna dagelijk teister ik mijn toetsenbord zonder erbij stil te staan of het dat wel goed vindt.
Terwijl ik vandaag weer eens bezig was, dacht ik volgende verzuchtingen te horen...

Daar komt ze weer,....
 haar slanke vingers bespelen mijn knoppen,
 haar zachte druk brengt mij tot leven.
 De lettertjes worden woorden,
de woorden vormen zinnen,
 een tekstje wordt geschreven voor haar blog.

 Oh, meesteres van mij,
 bespeel toch al mijn zinnen
 want ik besta alleen voor jou,
 waar anders dien ik voor,
 ik jouw nederig toetsenbord!


Heel zachtjes heb ik mijn  toetsenbord gestreeld en stilletjes mijn pctje dichtgedaan.....

Telkens als er iemand vraagt waartoe die grote antenne naast ons huis dient en ik zeg: " mijn ventje is zendamateur", dan krijg ik vaak als antwoord " ah ja CBer!!".
Dan ben ik steeds blij dat er geen echte amateur in de buurt staat.
CBer zeggen tegen een rasechte zendamateur is zoveel als kwakzalver zeggen tegen een dokter. Dan voelen ze zich miskend en ergens kan ik hen begrijpen want ik ben zelf ook 4j heel actief geweest als zendamateur toen we in Nigeria woonden.
Daarom probeer ik hier eens uit te leggen wat het verschil tussen beide is.

Ik vertelde jullie al over de passie van mijn ventje voor radio .Nochtans bestaat er bij veel mensen een misverstand over die hobby.
Velen kennen het radioverkeer onder de burgers als CB dat nu echter weinig of niet meer voorkomt tenzij misschien onder truckbestuurders.

CB staat voor Citizens' band = een systeem voor korte-afstands radiocommunicatie in simplex (dwz dat je enkel om beurt kan praten en mekaar niet kan onderbreken of in de rede vallen).
Vandaar dat men een gesprek vaak afsluit met " over" als men wil dat de andere kant reageert!
CBers kunnen ook maar op bepaalde radiobanden uitkomen en hebben geen vergunning nodig, vandaar dat je ze niet mag verwarren met andere radioamateurs (= Hams)



Amateur radio of Ham radio is zowel een hobby als een dienst omdat "hams" verschillende vormen van radiocommunicatie toestellen bezitten om te kunnen communiceren met andere amateurs..
In oorlogsgebieden of rampgebieden of ver afgelegen gebieden is vaak enkel nog contact met een lokale zendamateur de enige communicatiemogelijkheid..
Deze eerste vorm van draadloze telegrafie stations vinden we terug in Canada en de USA.

Waarin verschilt nu een zendamateur van een CBer?

Zendamateurs gebruiken verschillende vormen van transmissie om te communiceren. De meest gebruikte is de stemcommunicatie .
In het prille begin van radiotelegrafie bestond een andere vorm van transmissie nl Morse.
Kennis van Morse was een eerste vereiste om een vergunnning te krijgen. Je moest daar dus een examen voor afleggen.
Uit die Morse zijn afkortingen overgebleven die ook door de amateurs gebruikt vb
roger = begrepen
QRM = er is storing van een ander station op de band
QRN = er is atmosferische storing
QTH = adres ( je vraagt dus niet wat is je adres maar wat is je QTH)
QRX = wacht even
QRL = werk
QSB = signaal dat op en neer gaat
QRZ = wie roept er op
QRPIETER= kinderen
QSL= bevestiging
XYL= echtgenote
88 = love en kisses
73 = groeten
enz......

Zo kan men op een snelle manier  doorgegeven  wat er gevraagd of bedoeld wordt. Die afkortingen worden ook bij  stemcommunicaties  gebruikt.
Vermits Morse nu voorbijgestreefd is, moet een zendamateur sinds 2003 geen  Morse examen meer afleggen om een vergunning te krijgen. Nochtans de " oude ratten" houden nog steeds van die "manier" van werken want het signaal reikt veel verder dan de stem..
Daarom wordt morse nog gebruikt  op de korte golfbanden voor experimenteel gebruik bv aarde-maan-aarde communicatie.

Zendamateurs gebruiken vandaag ook de computer gelinkt aan hun zender om op andere manieren contacten te leggen zoals bv RTTY= radioteletype, Packet radio of echolink. Met dit laatste kan je via lokale internet verbonden repeaters communiceren.

Wat zijn repeaters?

Om een groter bereik te hebben op bepaalde banden moet een zendamateur een beroep doen op repeater systemen.
De bedoeling van een repeater is om het radiosignaal van de zender  te versterken. Je kan ze vergelijken met de masten voor mobiele telefonie.
Daarom staan ze meestal op heuvels, bergen of hoge gebouwen. Zo kan je met bv minder vermogen toch een ander station dat 100 mijlen ver ligt contacteren.
Vermits er ook onder de piloten, astronauten en cosmonauten zendamateurs zitten, bestaat er soms een kans om hen op een " missie " te contacteren op vooraf afgesproken frequenties en tijden.
Omdat deze contacten uitzonderlijk zijn , hebben ze een onschatbare waarde voor de echte zendamateur!!!

Nog een ander punt van verschil met CBer is dat een zendamateur over een licentie moet beschikken vooraleer hij in de "lucht" mag komen.
Daarvoor moet hij examens afleggen bij BIPT ( de vroegere regie)
Het eerste  examen dient om te bewijzen dat je de nodige kennis hebt om zo'n station te gebruiken ( electriciteit, antennekennis, een zender kunnen afstemmen op de juiste frequente enz) en dat je ook alle wettelijke reglementen kent zodat je weet wanneer en waar je mag uitzenden om te voorkomen dat je op de frequentie komt van een andere amateur of op andere radiodiensten ( politie, luchtvaart enz..)
Ben je daarin geslaagd dan moest je een examen Morse afleggen maar dat is nu geen voorwaarde meer om je vergunning te krijgen.
Van zodra je geslaagd bent in je examen krijg je een roepnaam ( callsign) Dat is nu jouw radiopas.
Je begint en eindigt elk gesprek met het vermelden van je callsign, zodat iedereen weet wie er op frequentie is en dat je geen " piraat" bent.
Elke callsign is uniek en er bestaat er geen tweede van.
Zo'n callsign wordt ook volgens een vast patroon opgesteld.
De twee eerste letters staan voor het land, dan volgt  een nummer en daarna je persoonlijk code.
 vb Elke callsign uit  België begint met ON,
PA staat voor Nederland ,
G staat voor Engeland,
D en DK voor Duitsland,
EA en EB voor Spanje enz

Onze callsign van Nigeria bv was 5N0ATW en 5NOWNL en werd omgeroepen  als
Five November Zero, alfa tango whisky en five november zero whisky nancy lima. Zoals jullie zien is  Engels de voertaal  onder zendamateurs.

Als een woord niet begrepen wordt dan gebruikt men een universeel alfabet om het te spellen..
a = alfa
b = bravo
c = charly
d =delta
e = ecco
f = foxtrot
g = golf
h = hotel
i = Italy
j = Juliët
k = kilo
l = lima
m = Mike
n = november/nancy
o = oscar
p = papa
q = quebec
r = romeo
s = sierra
t = tango
u = uniform
v = victor
w = whisky
x = x-ray
z = zulu
dat behoort ook tot de examenstof!
Het is heel handig om dit alfabet te kennen omdat het heel vaak gebruikt wordt bij het doorgeven van rapporten enz.

Het is ook een " must" dat elke zendamateur een logboek bijhoudt.
Daarin staan al de contacten die hij maakt, opgeschreven zoals uur, dag, jaar, met wie( callsign) , op welke wijze ( SSB, morse...) en hoe sterk het contact was. 
De BIPT  kan op elk moment inzage van je logboek opvragen....

Het is ook een extraatje aan de hobby om elk contact te bevestigen met een QSL kaart. Dat is een gepersonaliseerde kaart waarop alle info die in het log staan vermeld zijn. Die stuur je dan op naar je contactpersoon.
Ik geef hier een voorbeeld van mijn QSL kaart uit Nigeria.



Hier de achterkant van de kaart om een contact te bevestigen



Voor sommigen is het een sport om zoveel mogelijk kaarten van zoveel mogelijk verschillende landen te verzamelen.

Uiteraard kan je pas uitzenden als je over de nodige apparatuur beschikt.
Dat betreft niet enkel een transceiver (zender/ ontvanger) maar ook de nodige antennes voor de nodige banden.
Daarom staan wij hier naast het huis met een mast van 23m hoog die vastgemaakt is aan een blok beton in de grond van zo'n 4 kub.
Op die mast staat een 5 elements antenne van zo'n 11m breed en 11m lang... Vandaar dat we onlangs aan de BIPT moesten aantonen dat onze antenne reglementair was en geen storing veroorzaakte bij buren op radio , tv enz...

Om een vergunning te behouden moet een  zendamateur aan de nodige normen voldoen en daarvoor soms bepaalde maatregelen nemen of aanpassingen doen. Je moet uiteraard elk jaar zo'n 50 euro neertellen om te mogen " zenden"

Er was een tijd dat ik ook erg door de zendmicrobe gebeten was.
Omdat er in Nigeria weinig of geen " ontspanningsmogelijkheden" waren, was die hobby een uitstekende manier om je beperkte wereld te doorbreken.
Vermits ik de enige vrouw was in Nigeria met een licentie en ik enkele talen spreek , was ik vaak " grof wild" op de band.!!! Wij ( mijn ventje en ik) hebben heel dikwijls tot uren in de nacht "pile ups" afgehandeld met andere amateurs over heel de wereld.
Die vergunning kwam ook goed uit als mij ventje voor een week de " brousse" in moest en alle andere communicatie wegviel!!!

Hier in Belgie zijn er meerdere YLs ( zo worden vrouwelijke zendamateurs genoemd ) en is de uitdaging  daarom minder groot, daarbij heb ik nog steeds mijn handen vol met de kleinkinderen, het gezin en ... nu ook de blog sinds ruim een jaar !!!!
Misschien dat ik ooit eens terug de amateurswereld instap want soms kriebelt het wel als mijn ventje bezig is. Maar ik moet daarvoor terug een examen  afleggen  want mijn Nigeriaanse vergunning is niet compatibel hier in België.

Het was Paz die mij op de gedachte bracht om een iets over zendamateurs te schrijven . Veel mensen hebben geen idee wat dat juist inhoudt .

Als jullie maar onthouden:  

                               Zeg nooit CBer tegen een zendamateur !

 Wist je dat alleen vrouwelijke muggen steken?

Alleen vrouwelijke muggen steken omdat zij de eiwitten uit het bloed nodig hebben voor de ontwikkeling van hun eitjes. Mannelijke muggen overleven met de nectar van bloemen. Het is nog niet bekend volgens welke criteria de vrouwelijke muggen hun "bloedgevers" uitzoeken. Aantrekkelijke stoffen voor de mug zijn o.a. stoffen die door het menselijke lichaam worden afgegeven bijvoorbeeld bepaalde fragmenten van eiwitten, uitwasemingen van ammoniak, melkzuren, koolstofdioxide of boterzuren. Er gaat een gerucht rond dat muggen op zweetvoeten afkomen. Verder spelen ook de luchtvochtigheid, de omgevingstemperatuur , de hoeveelheid licht en de omgevingskleur een belangrijke rol.

Wist je dat dat de meeste vrouwen het vaak kouder hebben dan mannen?

Behalve dat het heel romatisch is om te zeggen dat je het koud hebt, zodat je vriend/ventje even z'n arm om je heen kan leggen, is het ook wetenschappelijk bewezen dat vrouwen het eerder koud hebben dan mannen.
Bij vrouwen vloeit er minder bloed naar de uiteinden van het lichaam dan bij mannen. Maar er zijn nog meer redenen.Zowel mannen als vrouwen hebben het moeilijk met lage temperaturen. Volgens professor menselijke fysiologie Mike Tipton van de universiteit van Portmouth komt dat doordat de mens ‘ontstaan’ is in warme streken. Later heeft hij zich moeten aanpassen aan lagere temperaturen.
Maar van nature hebben we dus liever hoge temperaturen. Toch is het opvallend dat mannen minder problemen hebben met de kou dan vrouwen. Tipton onderzocht het fenomeen en kwam tot de conclusie dat vrouwen het wel degelijk kouder hebben dan mannen. Vreemd genoeg komt dat deels doordat vrouwen efficiënter omgaan met de warmte die ze produceren. Omdat het vet bij vrouwen beter verdeeld is over het lichaam dan bij mannen, zijn vrouwen beter in staat om het bloed naar de belangrijkste organen te laten stromen. Handig zou je denken, maar daardoor stroomt er bij vrouwen ook wel minder bloed naar de handen en voeten. En zo krijgen vrouwen het koud.
Dat is niet de enige oorzaak. Ook hormonen spelen een rol. Tijdens de menstruatiecyclus verandert de temperatuur van vrouwen. In de fase na de eisprong kan dat al snel een verschil maken van 1 graad Celsius.

Wist je dat de strepen van een zebra voor verkoeling zorgen?


De zebra heeft opvallende wit-zwarte strepen. De strepen zijn een soort beschermingsmechanisme voor de zebra. Door deze strepen kunnen leeuwen een zebra moeilijk onderscheiden. De leeuw ziet namelijk alles in zwart wit. Als een kudde zebra's gaat rennen kan een leeuw de afzonderlijke zebra's niet meer onderscheiden.
Naast de bescherming zorgen de strepen voor verkoeling. Doordat de zwarte strepen het zonlicht absorberen en de witte strepen het licht weerkaatsen is er een temperatuursverschil van wel 10 graden celcius tussen de strepen. Door dit temperatuursverschil ontstaat er een beetje wind wat de zebra afkoelt.

Wist je dat dolfijnen en walvissen met één oog open slapen?
 

Dolfijnen en walvissen zijn zoogdieren. Ze zijn dus warmbloedig en om goed te functioneren moeten ze slapen. Het probleem is de omgeving waarin ze leven
De zoogdieren die op het land leven ademen zonder erbij na te denken. Het lichaam ademt automatisch. Dit zijn 'onbewuste' ademers.
Dolfijnen en walvissen leven in het water en kunnen vrij lang onder water doorbrengen (soms 30 minuten of zelfs nog langer). Zij moeten dus naar de oppervlakte gaan om te kunnen ademen. Zij zijn dan ook 'bewuste' ademers. Dit veroorzaakt dus een probleem wat slapen betreft.
Korte periodes slapen is geen optie vanwege het risico dat ze te lang zouden slapen. De oplossing voor hen is dan ook dat ze één hersenhelft tegelijk 'uitschakelen'. Er slaapt dus maar één hersenhelft tegelijk. De ander kan dan gewoon in de gaten houden of er geademd moet worden en daar op in spelen. Dolfijnen en walvissen zijn dus altijd minimaal voor de helft wakker.

Wist je dat mensen die jongleren grotere hersens hebben?

Mensen die jongleren hebben grotere hersens. Vooral de gebieden die verantwoordelijk zijn voor de verwerking van visuele informatie groeien. In de bewegingscentra is geen wezenlijke groei te zien. ( dus allemaal aan de slag!!!!)

Wist je dat er inderdaad een ode aan de man bestaat?
Wil je die ode lezen ga dan eens naar de reacties zien op mijn blog gisteren en daar lezen jullie wat Bojako erop geplaatst heeft. Bedankt Bojako!!

  

Toen God de vrouw schiep was Hij al 6 dagen aan het overwerken. Er verscheen een engel en die zei:
 "Waarom spendeert u zoveel tijd aan dit model?"
En de Heer antwoordde:
 "Heb je gezien aan welke voorwaarden mijn creatie moet voldoen?
Ze moet flexibel zijn, 200 beweegbare delen hebben die allemaal te vervangen zijn, ze moet functioneren op cola light en kliekjes, een schoot hebben waar 4 kinderen op kunnen zitten, een kus die alles kan genezen, van een geschaafde knie tot een gebroken hart én ze mag maar 1 paar handen hebben.
De engel was overweldigd door alle voorwaarden:
 "1 paar handen! Niet te geloven! En dat is het standaard model? Dat is teveel werk voor 1 dag. Neem op z'n minst morgen erbij om het af te maken."
"Maar dat gaat niet," protesteerde de Heer. "Ik ben bijna zover, ik heb deze creatie die mij zo na aan het hart ligt bijna afgerond. Ze geneest zichzelf al als ze ziek is EN werkt 18 uur op een dag.
" De engel kwam dichterbij en raakte de vrouw aan.
"Wat heeft U haar zacht gemaakt Heer."
"Ze is zacht" zei de Heer, "maar ik heb haar ook heel hard gemaakt. Je hebt geen idee wat zij kan doormaken of voor elkaar kan krijgen."
"Kunnen ze ook nadenken?" vroeg de engel.
De Heer antwoordde:
 "Ze kan niet alleen nadenken, ze is ook in staat om zaken te beredeneren en te onderhandelen." Toen viel de engel iets op, hij raakte de wang van de vrouw aan.
" Oeps, ik geloof dat deze lekt! U heeft er teveel ingestopt."
"Dat is geen lekkage," corrigeerde de Heer "dat is een traan".
"Waar dient een traan voor?" vroeg de engel.
De Heer zei:
 "De traan is haar manier om uiting te geven aan haar vreugde, haar leed, haar pijn, haar teleurstellingen, haar liefde, haar eenzaamheid, haar droefheid en haar trots."

De engel was onder de indruk.
"U bent geniaal, Heer. U heeft aan alles gedacht! De Vrouw is werkelijk ongelooflijk."

En dat is ze!
Vrouwen hebben krachten die mannen doen verbazen. Zij doorstaan ontberingen en dragen lasten, maar houden vast aan geluk, liefde en vreugde. Ze glimlachen wanneer ze willen schreeuwen. Ze zingen wanneer ze willen huilen. Ze huilen als ze blij zijn en lachen als ze nerveus zijn. Ze vechten voor datgene waar ze in geloven. Verzetten zich tegen onrechtvaardigheid. Ze accepteren geen 'nee' als ze geloven dat er een betere oplossing is. Ze nemen minder, opdat hun familie meer heeft. Ze begeleiden een bange vriend(in) naar de dokter. Hun liefde is onvoorwaardelijk. Ze huilen wanneer hun kinderen zichzelf overtreffen en juichen als hun vrienden in de prijzen vallen. Ze zijn blij met het nieuws van een geboorte of huwelijk. Hun hart breekt als een vriend(in) sterft. Ze betreuren het verlies van een familielid, maar blijven sterk wanneer ze denken dat er niet genoeg kracht over is. Ze weten dat een knuffel en een kus kan helpen een gebroken hart te helen.
Vrouwen zijn er in alle maten, kleuren en vormen. Ze zullen rijden, vliegen, lopen, rennen of mailen om te laten zien hoeveel ze om je geven. Het hart van de vrouw zorgt dat de aarde draait. Zij brengen vreugde en hoop. Zij bezitten mededogen en idealen. Zij ondersteunen familie en vrienden. Vrouwen hebben de essentie om dingen te zeggen en alles te geven.

Dit wilde ik even neerzetten als ode aan al de vrouwen die mij vorig jaar gesteund hebben toen ik het moeilijk had.
Ik hoop dat ik ook  eenzelfde ode vind aan de man want ook van hen  ondervond ik veel begrijpende reacties..En als het nu nog af en toe eens moeilijk is, dan denk ik daaraan terug...

Verloren maandag of Verzworen maandag (Frans lundi perdu of lundi parjuré) is een Vlaamse traditie op de maandag na Driekoningen. Deze traditie is vooral hardnekkig in de provincie Antwerpen .

De maandag na Driekoningen is dus de uitgelezen dag om worstenbrood te eten. Alle winkels liggen vol met deze broodjes van vettig deeg en sappige worsten, een appelbolletje erbij kan ook nog. Als je langs de bakkerijen wandelt,  verpreidt de oven  aangename geuren.
Verloren maandag is een gebruik uit het Antwerpse en daar kennen wij (oerechte  West Vlamingen) de traditie niet van. Dus werd het even aanpassen toen we hier in 1983 kwamen wonen.
Maar zoals elke “ goede inwijkeling” doet, eten we nu ook al smakelijk ons broodje en onze appelbol op die bewuste dag!
Ik wilde toch wel iets meer weten over de achtergrond van die gewoonte.
Dit is beknopt wat ik in wikipedia vond over de verloren maandag:

" Vroeger kregen de arbeiders in de haven van Antwerpen ’s zondags hun loon. Sommige mannen gingen dan op café zich bezatten en gaven de overschot van hun geld dan aan hun vrouw. Maar op Driekoningen, een feestdag, vierde iedereen feest met het loon en was er de volgende maandag zo goed als niets over. Dus, om toch niet met een lege maag te zitten, struinden de mannen alle cafés en slagers af om toch maar iets te eten te hebben voor hun kroost. De slagers maakten dan worstenbroodjes, wat goedkoop, heel lekker en vullend was, en gaven die dan aan de arbeiders, zodat ze die dag dan toch nog iets te eten konden krijgen. Die dag werd er dan ook alleen verlies gemaakt door de slagers en het was dus een dag van verloren arbeid, een Verloren Maandag."

Uiteraard zijn er varianten te vinden op dit verhaal.
Bepaalde bronnen verwijzen dan weer naar de Antwerpse haven.
Traditioneel mochten de havenarbeiders op de maandag na de eerste zondag na Driekoningen op kosten van de natiebazen… drinken! Daarbij werd hen iets warms te eten aangeboden, samengesteld uit ‘onverkoopbaar’ vlees, en brood. Dat “verloren brood“ zou dan aan de oorsprong liggen van de specifieke naam van die dag.

In de Zondagskrant van gisteren stond zelfs het volgende:
In een Lorreinse akte van 1231 is er voor het eerst sprake van een lundi parjuré. Deze term slaat terug op het feit dat sommige ambtenaren die dag hun eed aflegden. Die eedaflegging ging gepaard met de nodige feestelijkheden. De herbergiers deden hun best om de klanten zo lang mogelijk te houden en zorgden voor een hapje. Samen met de bakkers trakteerden ze op gebraden vlees en gebakken brood. Pas rond 1880 werd dat vlees en brood gecombineerd in een worstenbrood.
Wat er ook van aan is, wij zullen weer " en masse" worstenbroodjes en appelbollen eten vandaag.

Smakelijk!

Niet veel inspiratie vandaag dus verwijs ik jullie naar een andere plek!

Ga eens zien op de site :What age do you act? ?

Het is de bedoeling om te kijken of je zo oud bent als je je voelt ????
Soms is het resultaat heel grappig, onthullend of misschien ben je zo oud als Methusalem!!!
Waag je kans.. Ik heb het ook gedaan ....het resultaat????
Ik laat het in het midden als dat volstaat!!! (smile)...

Vandaag was het weer zover.. mijn 5 wekelijks bezoekje aan de " podologe" (schoon woord he! ) stond op mijn kalender aangeduid.
Vroeger en dan spreek ik voor de tijd dat T oogproblemen had, liet ik mijn " ventje" af en toe  met mijn voeten "spelen".. maar sinds zijn dieptezicht op het ene oog verdwenen is... liever niet, , mocht hij dat " jobke" missen dan kan hij het nog altijd " figuurlijk" proberen!!!!!!!!
Nu heb ik  enkel een probleem met de nagelbedden rond mijn grote tenen, maar als ik hem erop los laat dan  zou het eens veel erger kunnen zijn!!
De dame in kwestie kent niet alleen goed haar vak, ze is ook nog eens " goed van de tongriem gesneden"!!! Moest ze kunnen  ze praat  je tenen eraf!
Ikzelf trek ook wel behoorlijk mijn plan als het er op aan komt (!!) daarom is dat ook meestal een kletsuurtje erbovenop.
Mijn " podologe" is een 5tal jaren ouder dan ik maar we hebben wel dezelfde herinneringen aan vroeger.
Van het éen kwam het ander en opeens waren we bezig over het naaien en breien in onze lagere school tijd. We hadden beiden nog van die kleine , schattige kindersokjes gebreid en ook echte wollen kousen. We hadden het er nog over hoe kundig we waren met ons breiwerk met 4 naalden en hoe we op de wanten die we maakten ook nog eens figuurtjes of diertjes "maasden". kennen jullie dan ook nog?



We hebben gelachen met de japons die we moesten maken.
De nonnekes indertijd zorgden er angstvallig voor dat die niet teveel de " contouren " accentueerden want je kon er een half dorp in kwijt... Een half schooljaar deden we aan 1 japon en ..  daarna werd die zo diep mogelijk in de kast gestopt!!!!
Naaien en breien waren nooit echt aan mij besteed, maar doekjes met de" kruiskessteek" of " smyrnakussens" maken .. daar kon ik mij wel mee bezig houden! Ik heb in Nigeria zelfs bedspreien gehaakt om de tijd te doden als ik weer eens alleen was en T voor een week in het binnenland zat!! We noemen dat " crocheteren"....of is dat een echt West Vlaams woord???

We vroegen ons ook af of er nu nog geweven werd met zo'n lange platte naald en papieren reepjes.??

Zij vertelde dat er op haar school  tijdens de naai/breilessen voorgelezen werd uit een boek.
Bij mij was het veel toffer,... wij dreunden dan de 12 artikelen van het geloof af , de akte van Geloof, Hoop , Liefde en Berouw, de 10 geboden van God en de 5 geboden van de H.Kerk en eindigden steevast met het  paternoster.....Zou iemand van de jonge mensen dat nog allemaal kennen???? Ze denken steevast dat je van een andere planeet kom als je dat nu nog afdreunt.....
Als de " non" een heel goeie dag had mochten we ook religieuze liederen zingen... Herinneringen die mij nu enkel aan het lachen brengen en zeggen dat we het vroeger zo echt meenden!!!!!!!

Als ik bedenk dat er maar éen generatie verlopen is en  dit nu allemaal als  achterhaald  bekeken wordt dan is het bijna niet te geloven .
Wij zijn toch wandelende antiquiteiten aan het worden of niet??.. (Dat niemand het waagt om dat tegen mij te zeggen, ik alleen heb de toestemming!!!!)

Het werd een gezellige babbel en intussen vergat ik dat het gewroet aan mijn tenen soms wel pijnlijk was...
Nog nakeuvelend en lachend gingen we naar de kassa en toen ik wilde betalen, kreeg ik laconiek te horen : " er is éen euro bijgekomen"... Een euro, niet zo erg misschien maar ik zat met mijn gedachten nog in het jaar " stillekes"  en dan was éen euro 40 bfr...40 FR , ik wist direct dat die "goede oude tijd" " vorbei, verweht , nie wieder " was .. en dat we nu anno 2009 zijn waar alles langzaam maar zeker duurder en duurder wordt!!!!