Is de storm wat gaan liggen?

Dit gedicht is echt toepasselijk na een lang, mooi najaar! Vandaar dit interludium..

Ik heb even gewacht om te reageren op wat er de afgelopen tijd allemaal gebeurt maar ik denk dat iedereen nu al wel weet wat er gaande is..

De één trekt er zich allemaal niets van aan (tot het gevaar dichter bij blijkt dan gedacht), de ander worstelt er voortdurend mee. Weltschmerz heet ik dat dan = Wereldpijn, oftewel "melancholie die ontstaat door de onvolmaaktheid van de wereld" dit volgens Wikipedia. Ikzelf noem het 'samenlevingspijn'.

Mijn gevoel voor rechtvaardigheid maakt dat ik er van overtuigd ben dat ik die weltschmerz altijd al in mij gehad heb, maar sinds ik kinderen en kleinkinderen heb en me in meer of mindere mate verantwoordelijk voel voor hun geluk, heb ik er meer en meer last van. Iets in mij kan niet vatten dat er zoveel ruzie en oneerlijkheid is op deze aardbol en in de meeste gevallen gaat het dan nog om religie.

Dat een paar mensen beslissen hoe iedereen moet leven en dat al de rest zich daar maar naar moet schikken.. dat gaat mijn petje te boven. Voor mijn part mag iedereen geloven wat hij/zij wil en denken dat ze het bij de juiste godsdienst hebben .. Godsdienst is al sinds mensenheugnis de opium om het volk in bedwang te houden en dat zal altijd zo zijn. Maar via terreur of wreedheden jouw religieuze " waarden ?" opleggen aan anderen? Dat gaat voor mij een stap te ver.

Soms zou ik willen schreeuwen tegen de wreedheid in deze wereld en dan flits zomaar het beeld van " De Schreeuw" van Munch door mijn hoofd!

Munch Schilderde het zo mooi  : de wereld die gilt naar ons en hoe reageren we? Velen bedekken hun oren omdat ze niet willen denken aan al die wreedheid in de wereld. Anderen besterven het bijna van angst. Maar angst kan ook leiden tot struisvogelpolitiek en dan merk je dat sommigen radio, nieuws, kranten en sociale media verbannen ter zelfbescherming. Ze hullen zichzelf in de veilige cocon van hun gezin, familie en geliefden. Ze proberen er vooral niemand anders mee te belasten, maar dat is onvermijdelijk. Dromen van wonen 'op een onbewoond eiland', dat is pure utopia en lost niets op.

Angst laten domineren heeft echter ook geen zin al is het normaal dat de dramatische gebeurtenissen van de afgelopen tijd afschuw en verdriet met zich meebrengen.

Iedereen zegt wel: 'Je mag geen angst hebben, want dan geef je toe aan de terroristen.' We weten dat we geen angst mogen hebben, maar soms hebben we dat wel . Angst voor de wereld waarin onze kinderen en kleinkinderen zullen leven, angst voor de toekomst, angst dat onze maatschappij nog meer verdeeld zal raken. We hebben mekaar nodig. We moeten juist samenspannen tegen die gevaarlijke en verwerpelijke ideologie die ons allen bedreigt. We moeten samenspannen ongeacht welk geloof (of geen geloof) we hebben. Dat lijkt voor mij de enige oplossing.

Ik besef dat ik waarschijnlijk heel naïef overkom, maar ik weet ook geen andere uitweg....

Nu is het stilaan gedaan na die ene nacht vorst( -2,5 gr)...

De laatste rozen uit de tuin heb ik snel afgesneden om er binnen nog even van te genieten. Er stonden ook nog 6 aronskelken die nog wilden opengaan. Ik heb ze ook afgesneden maar blijkbaar zijn die minder vorstbestendig en staan er nu maar bruintjes bij !!

Farid rijdt met zijn VW-busje en gezinnetje (Fatima en 9 schattige kinderen) voor het eerst naar het Noordzeestrand. In Bredene aangekomen bemerkt hij een bord met een tekst: "DUINWEG" "Nondeju" sakkert Farid," Duinen zijn weg".

Even later merkt hij een bord met "STRANDWEG" en daarna met "ZEEWEG". "Alles weg", sakkert hij nogmaals. Wij dan maar beter terug gaan naar huis, maar dan nog even iets eten onderweg".

Komen ze bij een bord "WEGRESTAURANT". Farid heeft het niet meer.

Het begint al te schemeren als een politiepatrouille Farid staande houdt op de autobaan.

"Uw rechtervoorlicht brandt niet" , meldt de agent.

"Lamp en licht ook weg" sakkert de radeloze Farid.

"Geen nood" , zegt de agent, " 3 km verder bevindt zich een benzinestation, daar kunt u een nieuwe lamp kopen".

Farid is opgelucht dat hij geen boete heeft gekregen.

Even later arriveert hij bij het benzinestation en bemerkt een bord met de tekst: " HALOGEENLAMPEN"

Ik heb in het bos een ‘geheime plek’. Je komt er via een klein paadje dat flink overwoekerd is. Ergens middenin is een kleine open plek waar een boomstronk ligt als een stoeltje. Je kunt erop zitten en met je rug leunen tegen de stam van een grote spar. Echt geheim is de plek overigens niet. Ik kom er soms een vrouw tegen die dan op de stronk een sigaretje rookt terwijl haar hond om haar heen scharrelt. Een sigaret roken in het bos vind ik onder ons gezegd niet echt verstandig, heb er al eens iets van gezegd maar blijkbaar is die dame langs één kant doof...

Maar meestal heb ik er het rijk alleen. Gisteren baande ik me nog dapper een weg langs natte takken en door natte sporen. Ik ging op de stronk zitten en sloot even mijn ogen. Er was een frisse wind die door de bomen ruiste. Af en toe voelde ik zelfs even de stam van de spar bewegen, een apart gevoel: een levende rugleuning. Het voelde aan alsof ik op schoot zat, op de schoot van een boom in het bos, mijn universum… Ik voelde me omvat door iets dat groter is dan ik en het voelde veilig, verruimend en ik nestelde me erin. De ideale plek om even onze verstoorde wereld te vergeten...

Eigenlijk wilde ik dit blogberichtje als titel “de bloemen van de nazomer” geven, want wat een heerlijke herfst hebben we achter de rug. Maar ineens realiseerde ik me dat we al half november gepasseerd zijn en dus moet ik dat toch eventjes   laten binnensijpelen.

De zachte herfstdagen die we achter de rug hebben, waren toch een onverwachte luxe. Af en toe een warme nazomerse herfstdag met een teder zonnetje en niet te veel ochtend-grijs want daar houd ik echt niet van, dan lijkt alles zo grauw en griezelig , dat mag gerust elk jaar komen. En als het even kan ook zonder al die spinnenwebben waar ik gegarandeerd altijd tegenaan loop!

Maar wat me nog gelukkiger maakt zijn die late bloemen in mijnen hof er stonden er nog  genoeg die ook het mooie weer maakten.  Daarom ging ik gisteren nog even met mijn cameraatje op pad om jullie te laten meegenieten want tegen het einde van de week zou het kunnen vriezen en dan is al die late pracht snel weg!

Na wat er in Parijs gebeurde, even een bedenking... Kon dat maar waar zijn...

[Hoop]

"Oh, wat is er toch met onze wereld aan de hand

Overal ellende niemand loopt meer hand in hand

Een liefdeloze wereld, dat is wat ik zie

Waar was je al die tijd, liefde, ik begrijp het niet."

[Liefde]

"Krijg ik nu de schuld in m’n schoenen geschoven?

Kijk eens om je heen, je ziet niemand meer geloven."

[Geloof]

"Dat is nog niet zo gek alle hoop is ze ontnomen."

[Liefde]

"Waar was jij dan hoop, jij had eerder moeten komen.

[Hoop]

Wat zijn dit voor verwijten ik heb m’n best gedaan.

Maar zonder liefde en geloof kan hoop toch nooit bestaan"

[Liefde ]

"Wat nou zonder liefde, waar beschuldig jij mij van?"

[Hoop]

"Jij loopt de kantjes ervan af jij"

[Geloof]

"Nee, doe jij het beter dan. Ik zie alleen maar wanhoop, hoop."

[Hoop]

"En ik voel alleen maar haat, liefde"

[Liefde]

"En geloof, ik zie alleen maar ongeloof."

[Geloof]

"Help ons lieve Heer want we snappen het niet meer .We zien alleen maar haat, wanhoop . We zien alleen maar ongeloof."

[Hoop]

"Moet je ons nou horen, dat geruzie en gescheld. Juist daarom is er op de wereld oorlog en geweld."

[Liefde]

"Hoop, jij hebt gelijk, we moeten samen aan het werk .Het goede voorbeeld geven want samen staan we sterk."

[Geloof]

"Dan stel ik hierbij voor dat wij elkaar beloven , dat wij alleen nog lief hebben, hopen en geloven."

[Liefde]

"Wij zijn geloof, hoop en liefde in volmaakte harmonie"

[Hoop]

"De mensheid moet weer weten: wij zijn de grote drie, want er is geen plek voor wanhoop en ook niet voor haat en geen ruimte meer voor ongeloof. "

Liberté, égalité en fraternité.... wat blijft er straks nog van over met al die terugkerende zinloze aanslagen... "De wereld is om zeep.. er gebeuren rare dingen rondom mij..." iets in die aard zong Urbanus....Triest, intriest ...

In onze tuin hebben deze zomer weer wat vlinders rondgevlogen in alle soorten en maten. De kleuren variërden van eenvoudig wit, naar warm geel of gitzwart met rode tekening op de vleugels. Ze fladderden sierlijk over de struiken en rustten af en toe uit op een bloeiende bloem. Een heel vrolijk gezicht.

Voordat de vlinder er zó uit ziet, heeft hij echter een heus transformatieproces doorlopen. Het begint zo eenvoudig.

Uit het ei gekropen, eet de larve zoveel groene blaadjes als hij kan vinden. Als de rups voldoende gegeten heeft, trekt hij zich terug in zijn schulp en voltrekt er in zijn cocon een klein wonder. Als vlinder kruipt hij uit de pop en mag hij de wereld verkennen. Deze reis duurt meestal enkele dagen, hooguit weken.

Dat principe intrigeert mij. Je hebt de wereld als larve en rups aanschouwt, je trekt je terug en sluit je af van de wereld en komt dan, als een soort Assepoester, tevoorschijn wonderschoon aangekleed in de meest prachtige kleuren klaar om de wereld te verkennen!

Stel nu dat jij zo'n vlinder bent en je krijgt te horen dat je in deze verschijning enkele dagen de wereld mag verkennen. Wat ga jij dan doen? Eerst een stukje van de wereld verkennen? Hoog in de lucht naar beneden kijken naar de bomen en weilanden vol veldbloemen?

En als je trekt krijgt? Waar ga je eten? Wat kom je tegen?

Ga je dan op je reukzin af en vlieg je tuinen en boomgaarden in? Drink je nectar uit bloemen en eet je appels en pruimen in de boomgaard en dit alles zonder invitatie? Vlieg je van tuin, naar tuin, naar tuin en geniet je van datgene wat er is? Zo eenvoudig kan het zijn ook in het gewone leven.

Rest echter de volgende vraag.

Wat ga jij doen als je ontpopt bent? Blijf je zitten op je tak of ga je, in je nieuwe hoedanigheid, de wereld verkennen door gebruik te maken van je mogelijkheden?

Interessante vraag nietwaar? Maar die vraag wordt aan ons " senioren" niet meer gesteld.. zal ik ze dan maar stellen aan onze kleinkinderen?

Allereerst bedankt mensen om jullie wensen voor ons beiden we dragen ze mee een heel jaar lang en hopen er volgend jaar weer samen bij te zijn! 

Intussen hebben we geprofiteerd van het uitzonderlijk mooie weer ....

Vandaag al 46 j getrouwd en dankbaar daarvoor!

Het is weer zover. Het bos is weer een tapijt van vallende bladeren symbool van vergankelijkheid zoals het leven...

Gisteren een mooie herfstwandeling gemaakt in het bos in de buurt voor ik de ramen een beurt gaf! Had ik beter niet gedaan want een uur later regende het!! Maar van die natuur hebben we genoten. De bladeren beginnen stilaan te kleuren naar schakeringen van geel, oker, rood, roest en bruin. De stralen van de late waterige herfstzon schitterden tussen de kleurrijke bladeren en vormden zo een lichtspel van licht en schaduw.

In deze sfeer past volgend gedicht...

Het is me wat als je de dag vandaag één of ander toestel aankoopt, die verpakking binnenin .. zo belastend voor de natuur. Toen ik gisteren bezig was met het opruimen van zo’n “ Isomo” verpakking kreeg ik van het geknirp weer dat rare gevoel over mij. Het deed me denken aan wat me indertijd bij het lesgeven ook een paar keer overkomen is toen ik bij het schrijven op het bord met een te kort stukje krijt met mijn vingernagels over het bord kraste: sniiiieerp! Een afgrijselijk geluid!

Wanneer je dat overkwam tijdens je opleiding of stagelessen dan kreeg je gegarandeerd een nota!! Zo’n gekras waarvan mijn haar en dat van mijn leerlingen ten berge rees en letterlijk kippenvel en een raar gevoel in de tanden bezorgde , dat kan Isomo je ook geven en mijn “ lieve slaapgenoot” kan het dan niet nalaten om plagend in mijn buurt zo’n plak door te snijden met een mes om het kleiner te maken.

Maar hoe komt het toch dat mensen zo uitgesproken huiverend reageren op dit soort geluid?

Het kan niet anders of ik ging op zoek naar een antwoord en kwam uit bij Randolph Blake die er in 2006 zelfs een Ig-Nobelprijs voor kreeg. Zijn onderzoek leidde tot de conclusie dat het niet de hoge tonen zijn in het gekras die ons op stang jagen, maar tonen uit het middengebied van de frequenties die we bij het gekras te verwerken krijgen. Dat had volgens Blake met onze herkomst te maken. Die middentonen komen immers overeen met de tonen van de angstkreten die chimpansees produceren als ze in gevaar zijn. Ons huiveren bij vingernagels op het bord of bij knisperende isomo zou dus een reflex zijn dat we van onze apenfamilie overgeërfd hebben. ..

t’ Is maar dat jullie het weten ..

Exact zeven jaar geleden namen we afscheid van ma.
Mijn gedachten gaan vandaag naar een lieve, bijzondere vrouw, een moeder om trots op te zijn en die ik voor altijd meedraag in mijn hart.
Vandaag mis ik haar nog steeds en toch is ze altijd heel dicht bij mij.
Rust nu maar verder ma "daar" maar waar?

Geen kerkhofbezoek vandaag, ik draag mijn dierbaren altijd in het hart....Maar voor sommigen is het een troost om vandaag even langs te gaan bij diegenen die hen verlieten..Voor hen...

Ze zijn er weer de drie fameuze dagen. Niemand kon eraan voorbij gaan zonder er op één of andere manier aan herinnerd te worden :31 oktober, 1 en 2 november.
Halloween, Allerheiligen, Allerzielen: het is een soort drievoudige benadering van de dood, midden in het seizoen van het afsterven, de herfst. Drie manieren om met de dood om te gaan, om ermee te kunnen leven. Laten we het eens samen bekijken.
Allerheiligen en Allerzielen, die twee vormen als het ware een kerkelijke twee-eiige tweeling. De laatste jaren heeft hun niet kerkelijk broertje Halloween uit Noord-Amerika de plas overgestoken.
Halloween wordt op 31 oktober gevierd en is ook hier de laatste jaren  nadrukkelijk in het straatbeeld aanwezig onder de vorm van vele pompoenen, schedels, grappige en macabere figuren en spoken aan de ingang van de huizen en in de tuinen.
Halloween gaat om met de dood. Laten we er een grap van maken, de dood bezweren met ironie, ja cynisme bijna. Laten we een beetje chaos maken, want is dood niet een vorm van chaos, iets wat de goede orde van zaken en de agenda’s stevig verstoort? Of laat ons een feestje bouwen, een party waarop we ons als freaks verkleden. Een grap, een party, een snuifje cynisme we amuseren ons als het ware dood.

Het is een manier van omgaan met de dood eigen aan deze tijd en waarop de kerkelijke tweeling Allerheiligen en Allerzielen misschien wel eens heimelijk wat jaloers zijn, want die zijn zo ernstig, maar toch ook weer niet gelijk.
De naam van Halloween’s broer ‘Allerheiligen’ verwijst dan weer naar het geheel van de heiligen. Dat zijn er nogal wat.

Een officiële heilige is iemand die overal in de wereld en niet enkel op een bepaalde plaats vereerd mag worden en uiteraard pas na zijn dood. Iemand wordt ook pas heilig verklaard als een onverklaarbare of miraculeuze genezing aan hem of haar toegeschreven kan worden. Akkoord, bij heiligverklaringen kunnen soms serieuze vraagtekens gesteld worden en dat heeft blijkbaar niet alleen met de heiligheidscoëfficiënt van de persoon te maken maar ook met kerkpolitiek en geld. De verbinding met iemand in het hiernamaals werpt een ander licht op de duistere dood van het hiernamaals.
En dan is er zus Allerzielen: na de ironie van Halloween en de verering van Allerheiligen, is er de herdenking van Allerzielen. Na de pompoen aan de huisdeur en na de afbeelding van de heiligen in een kapel of kerk, is er de chrysant op het kerkhof. Zeg het met bloemen als je niet meer kunt praten met elkaar. Na het "pompoeneuse vertier" van Halloween en na de het kerkelijke van Allerheiligen, is er de bescheiden ingetogenheid van Allerzielen op de laatste rustplaats. De herinnering koesteren, niet willen vergeten, is ook een manier van omgaan met sterven en dood.
 "We zullen je nooit vergeten", wordt bij zoveel uitvaarten geschreven, maar geheugenverlies loert niettemin om het hoekje.
Misschien dat juist daarom voor sommigen op Allerzielen een bezoek aan die laatste rustplaats voor de overledene helpt om hem of haar een plaats te kunnen geven op onze  geheugenstick.

Ik heb dat in ieder geval niet nodig mijn dierbaren draag ik in mijn hart.

 Er staat een oud opaatje naast de snelweg met zijn scootmobiel die pech heeft. Het eerstvolgende benzinestation is pas over 20km. Komt er ineens een BMW naast hem staan.

De bestuurder zegt tegen hem: “Als je wil kan ik je trekken tot het volgende benzinestation. Als ik te hard rijd, moet je toeteren.”

"Oké", zegt de opa.

Eenmaal op de snelweg komt er een Ferrari naast de BMW rijden en daagt hem uit voor een race. De BMW-bestuurder vergeet helemaal dat de opa nog achter zijn auto hangt. Een ooggetuige ziet dat. Die zegt tegen zijn vrouw :

"Je raadt nooit wat ik net zag! Een Ferrari en een BMW waren aan het racen en een scootmobiel was aan het toeteren of die er langs mocht "...

De maand oktober is weer bijna voorbij en iedereen heeft al op de één of ander manier ervaren dat het herfst is... alhoewel de paddenstoelen alweer voor een groot deel verdwenen zijn en de goudgele en amberrode bladeren de bomen aan het loslaten zijn.

En de natuur gaat maar door op het ritme van de seizoenen. De natuur is echter nooit in de war, wij zijn meestal degene die in de war zijn.

HOE DOET DE NATUUR DAT?

De bladeren vallen zodat de bomen de vrieskou aankunnen in de winter. De energie trekt zich terug in de stam en het blad valt met behulp van de herfstwind op de grond. Het zal daar de kleine plantjes beschermen in de winter en als voeding dienen in het voorjaar.

EN WIJ?

In de herfst was men in vroegere tijden nog druk bezig met de laatste oogst, het inmaken van groenten en met het sprokkelen van hout. In de wintermaanden gingen de mensen van den buiten vaak met de kippen op stok, dat gebeurt nu niet veel meer. Ons leven gaat in éénzelfde tempo door, je werk, gezin, school, alles in een vast ritme. Het hele jaar door. Dat is niet helemaal onze natuur. Door de jaren heen , zijn we er aan gewend geraakt, maar het zou beter zijn om het tempo wat te verlagen zodat ook ons lichaam zich kan voorbereiden op de winter. We moeten dus ook overtollige ballast loslaten en terug naar binnen kijken . En dat is wel wat we in deze tijd van het jaar meestal steeds doen: emoties loslaten in de herfst. Zoals het buiten regent, zo regent het binnen ook! We zijn wat gevoeliger, misschien hebben we een kort lontje, vermoeidheid speelt op. Het lichaam geeft aan dat je een tandje terug mag doen. Dat je naar binnen mag gaan in jezelf dat je mag loslaten…

Ik probeer het in ieder geval al is het niet eenvoudig maar hoe ouder je wordt hoe gemakkelijker het gaat… Doe je mee of ben je liever in de war?