Maandag 8 december 2008
Kroniek van een zondag.....
Ik werd deze ochtend wakker.
Tegen mij aan voelde ik het warme lijf van mijn “ bedgenoot” die nog heerlijk lag te slapen. Terwijl ik mijn ogen opende, was daar meteen de realiteit van de dag. Misschien ken je dat gevoel tussen waken en slapen waarin de wereld van buiten nog niet binnengedrongen is in je droomwereld…
Ondanks de warmte van het bed met mijn lieve “ vechtgenoot” tegen mij aan, ondanks dat was mijn gevoel grijs en wilde ik het liefst weer slapen en teruggaan naar mijn droomwereld achter mijn gesloten ogen..
Ik had de nacht doorgebracht bij mams, een heerlijke moment dat helaas alleen nog in mijn dromen kan….
Maar de dag was al begonnen en vooraleer ik weer in mijn bed zou liggen en misschien zou verder dromen, zouden nog vele uren verstrijken, vele uren in de werkelijke realiteit van elke dag.
Dus stapte ik uit mijn bed en liep naar de douche. Eigenlijk had ik mij nadien frisser moeten voelen, maar al mijn handelingen leken vandaag op “ automatische “ piloot te staan.
Ik ben uiteindelijk toch op een normale wijze de dag doorgekomen door te zoeken naar wat mij allemaal kon helpen om " te aanvaarden ” dat er geen weg terug is, dat er alleen maar herinneringen aan mams overblijven.
Zo is tot nu toe - sinds die zondag 2 nov- bijna elke zondag een moeilijke dag en met de eindejaarsfeesten in het vooruitzicht – een eerste Kerst , een eerste nieuwjaarsdag zonder ma- wordt het er niet eenvoudiger op.
Een blije glimlach kan kleur leggen op de grijze dag dus....schilder je mee?
Geschreven door natoken om 00:11
Reageer op dit bericht




















12 reacties op dit bericht
geweldig mooie droom
wat een mooie droom weet waar je over praat ben ook nog niet zo lang geleden ma kwijt blijft moeilijk maar er zijn ook nog mooie dingen ooit zien we ze terug gr.mieke veel sterkte
..
liefs,
*
Ik herken
dit en het zal nog lang duren vooraleer die ontwenningsverschijnselen, want zo noem ik dat, overgaan en alles een normale rustige en minder emotionele plaats in je leven krijgt.
Ik zou trouwens op je blog kunnen blijven plakken en alleen maar naar die mooie muziek luisteren, die je hier staan hebt.Zonder meer prachtig.
Stuur je een warme knuf.
Michelly
dit zijn zo van die dagen die een mens zo overkomen .... als we maar positief blijven....
Het leven is een pikdonkere kelder waarin wij op de tast dingen ontdekken, maar niet vermoeden wat er nog overblijft
De dood is als het doven van een kaars. Als de ochtend is aangebroken schuilt achter de tranen van verdriet de glimlach van de herinnering....
( en in deze laatste kan je je denk ik wel terugvinden.....)
Liefs
Ik weet hoe het voelt, al is het lang geleden dat mijn moeder overleed. Ik koester ook de momenten dat ze in die halfdromen dichtbij is.Wanneer ik met m'n zus samen ben hebben we het vaak over mama zoals ze was met haar spontaniteit, hebbelijk- èn onhebbelijkheden. Maar ook vooral over dat ene belangrijkste... de liefde die ze voor ons en wij voor haar voelen. Dat blijft altijd!
Liefs,
Hetty
Pijnlijk ontwaken
al huilt
buiten de noordenwind
en is het haast ondraaglijk kou
in je droom is het gezellig warm
loop je met jouw make om je arm
je wilt
niet wakker worden
want
zij was een droom van een vrouw
Groetjes, Uilenspiegel
..
..
Ik heb ook geleerd om zulke dromen positief te bekijken.
Het zijn heerlijke momenten om weer van je moeder te genieten, al is het maar in een droom Natoken.
Het is in die dromen dat je elkaar altijd weer zult onmoeten en op een bepaald ogenblik beslis je zelf of je daar een goede of een nare ervaring van maakt.
Ik heb voor het eerste gekozen en ik vind die ogenblikken met mijn ouders heerlijk al zijn ze niet echt.
Daarom geniet ik nu ook zo bij het bekijken van de DVD die Paz voor me heeft gemaakt.
Even terug die stem horen, die ogen zien ... sommigen zullen het pijnlijk vinden, maar ik geniet van elk ogenblik.
Heel dikke warme knuffel,
...
Ik doe met je mee en pak mijn hele doos kleurpotloden te voorschijn!