Rozen

Straks vallen ze weer "en masse" in onze brievenbussen , de magazines en reclamefolders met zomer outfits en solden.

Wanneer ik alle reclameaffiches met slanke modellen zie die pronken met maatje 34/36 dan besef ik hoe groot de nood is aan echte lijven met een rimpeltje, een bultje en bobbeltje. En daarom ben ik opgelucht wanneer ik in de media eindelijk een lijf zie zoals het mijne. Met een Michelin bandeke bv..

Wanneer kwam een vrouw met een niet zo platte buik prominent in beeld bij een reclamespot?

Wanneer erkenden we voor het laatst dat vrijwel iedere vrouw een vetrol, een bobbeltje of een vleugje cellulitis heeft?

Oeps, er is daar eentje dat wat ongemakkelijk wordt .. mijn lijf!

Begrijp me niet verkeerd, liefste lijf: ik ben niet ontevreden over jou. Ik zie je als iets unieks. Iets wat helemaal van mezelf is. Dankzij jou kan ik mijn persoonlijkheid delen met de buitenwereld. Je bent een leeg canvas waarop ik mezelf kan uitdrukken met hier en daar wat extra kleur in mijn haren of op mijn lippen, een paar leuke outfits dan lukt dat wel .

Er was een tijd dat onzekerheid soms wat bleef nazinderen. En is dat niet normaal? Het kan als vrouw zo moeilijk te zijn om vrede te vinden met je lichaam wanneer de ene zegt dat je je rondingen mag tonen, terwijl de ander je op het hart drukt dat iedere zichzelf respecterende vrouw zichzelf bedekt.

Liefste lijf, de wereld maakt het ons vrouwen niet altijd even gemakkelijk om onszelf te appreciëren zoals we zijn. De weg naar zelfliefde legde ik, zoals zo veel vrouwen van mijn leeftijd, niet altijd even snel af. Het besef dat ik de macht heb om zelf te bepalen hoe ik er mag uitzien, geeft me de kracht om trots te zijn op jou .

Liefste lijf, je bent helemaal goed zoals je bent. Natuurlijk wens ik wel eens dat mijn buikje wat platter was. Natuurlijk zou ik soms willen dat ik enkele kilo’s als sneeuw voor de zon kon laten verdwijnen.. Natuurlijk zou ik die rimpeltjes rond mijn ogen en mond willen wegwerken..  Ach hoe gespierd, slank of rond we ook zijn, iedere vrouw heeft haar complexen. Maar misschien doen we het onszelf wel aan, die onzekerheden. Want hoewel ik niet in het gedoodverfde maatje S pas, voel ik me toch dankbaar dat ik vooral nog redelijk gezond ben voor mij “ lentes” .

Ja, liefste lijf. We kennen elkaar heel goed na al die jaren samen. Ik ben goed zo en jij ook. Zo hoort het.

Ik heb het tot nu toe volgehouden om niet te zagen en te klagen over het weer want als het hier eens omslaat dan weet het ook van geen ophouden. Maar momenteel is het echt van het goede teveel. We zitten hier met alles dicht, de luifel is uitgeschoven, de overgordijnen zijn toe en dat allemaal om de zon weg te houden, maar toch is het momenteel 25,2 gr binnen! Mijn slaapgenoot oppert dat hij eraan denkt om in de toekomst airco te laten installeren als het zo blijft duren ! Maar hier in ons Belgiekske is er nooit zekerheid op termijn!

Jaren hebben we in de tropen gewoond en dan zouden dergelijke temperaturen niet zo exeptioneel mogen aanvoelen maar we zaten wel altijd met airco binnen en geloof me dat scheelde een slok op de borrel . En zeggen dat er mensen zijn op onze knikker die maanden na elkaar zo'n hitte of nog warmer moeten verdragen zonder de luxe van overgordijnen, dubbel of driedubbel glas en een serieuze isolatie en zeker geen airco! Mag ik dan wel klagen voor die paar weken dat het hier tropisch warm is?

Waar mijn hart wel pijn van doet is dat mijn bloementuin die zo mooi in de groei stond nu te vroeg in de bloei gaat met als gevolg dat de bloemen verslensen terwijl je er naar kijktl Ze zijn bijlange ook niet zo groot uitgevallen als ander jaren en een boeket ervan maken is niet simpel! Ook de natuur snakt naar regen en de boeren vrezen dat na de natte, tegenvallende oogst van vorig jaar de hitte hen nu wel eens een flink gat in hun inkomsten zou kunnen kosten. En dan zijn er nog " hoge Pieten" die beweren dat er niets aan de hand is met ons klimaat... 

Terwijl de strijkstapel hier elke dag aangroeit, zoek ik naar een geschikt moment om die een kopje kleiner te maken maar enkel de late avonduren komen in aanmerking en daar heb ik nu ook geen zin in! Mijn slaapgenoot stelde voor om buiten onder de bomen aan de slag te gaan .. hij is zelfs bereid om alles naar buiten te brengen en te installeren om te kunnen strijken...maar vandaag is dat geen optie! Als het blijft bakken en braden , zal ik toch eens in gang moeten schieten daar in de lommerte van de bomen.

Ik ga daar eens serieus over nadenken zie maar ik vrees dat ook die inspanning teveel energie zal kosten!

Wat er zich nu in Portugal voordoet is een echt inferno en dat wil je nooit meemaken. Wat een ellende. Ik sta er toch we even bij stil want ook wij wonen in een bosrijke omgeving en je ziet het is zo gebeurd.

Men schrijft wel dat bosbranden nuttig kunnen zijn voor het voortbestaan van het bos. Door een bosbrand komt een volgegroeid deel van het bos weer vrij. De voedingsstoffen, die opgeslagen waren in dood hout, komen via de as weer terug in de bodem. Op de open plek zullen al snel nieuwe planten en bomen opschieten.

Branden die op een natuurlijke manier ontstaan, zoals door droogte, blikseminslag, de wrijving van de takken tegen elkaar een achteloos weggegooide sigaret of een fles die de zonnestralen reflecteert daar valt meestal weinig tegen te doen.

Wat mij vooral ergert zijn de bewust aangestoken branden van één of andere gestoorde geest of van de maffia. Wanneer ze onvoldoende terreinen vinden om te bouwen, steken ze bewust een stuk bos in brand om dan later na een paar jaar die grond toch als bouwgrond te kunnen kopen. Geldgewin, pure business ten koste van de natuur en de habitat van dieren en mensen. Deze branden veroorzaken grote schade in menselijk opzicht (verlies van mensenlevens) en voor het milieu (aantasting van de flora en fauna). Ook de economisch gevolgen zijn niet gering: vernietiging van woningen, schade aan de bosbouw, kosten van de brandbestrijding enz.

Wat nu  in Portugal gebeurt is een spijtige speling van het lot maar meestal zijn mensen de daders van zo'n gebeuren!

Het wordt warm onder onze voeten soms letterlijk maar ook figuurlijk; maar alle alarmsignalen van Al Gore en soortgenoten, alle Kyoto plannen ten spijt, men blijft roofmoord plegen op de rug van onze kleinkinderen en achtekkleinkinderen. De cijfers over de ontwikkelingen van fauna, flora en habitats zijn regionaal en vaak ook mondiaal zorgwekkend. Dat soorten uitsterven is op zich een doodnormaal fenomeen, maar de snelheid waarmee boeiende componenten van onze biodiversiteit er de brui aan geven is dat niet. 

Bij zo'n rampen denk ik dan weer eens aan diegenen die na ons komen en  waar de jonge mensen de moed en de hoop nog blijven halen om verder kinderen op de wereld zetten…..
Ik moest dit even kwijt, een spatje op een hete plaat ... en we leven verder....

Een moeder komt met haar dochter van zestien aan bij haar gynaecoloog. "Wat is uw probleem?" vraagt de arts aan de moeder.

"Ik heb geen probleem dokter, maar er is iets met mijn dochter. Ze is de laatste tijd steeds misselijk, moet overgeven en ze komt plots aan."

De dokter onderzoekt de dochter zorgvuldig. "Mevrouw, ik weet niet hoe ik het u moet zeggen, maar uw dochter is zwanger. En ik denk al ongeveer een kleine drie maanden."

"Wat?" roept de moeder uit,"Dat kan niet. Mijn dochter is zelfs nog nooit in de buurt van een man geweest. Is het niet, schat?"

De dochter knikt bevestigend. "En ik heb zelfs nog nooit een man gekust," vult deze laatste nog aan.

De dokter strijkt bedenkelijk over zijn gezicht en gaat naar het raam. Daar gekomen kijkt hij aandachtig naar buiten. Er valt een langdurige stilte. De moeder weet niet goed wat er gebeurt en wacht af. Na zo'n vijf minuten, vraagt ze uiteindelijk.

"Dokter, is er iets daarbuiten, dat u zo blijft staren?"

"Ja," antwoordt de dokter, "de laatste keer dat dit gebeurde, schoot er een ster langs de hemel en kwamen er drie wijze koningen uit het oosten. Dat schouwspel wil ik absoluut niet missen."

 Diep in mijn hart blijft er altijd een kind zitten. Een kind dat enthousiast naar haar kleinkinderen van "kijk een regenboog" doet en "kom buiten kijken" roept als er een luchtballon over vliegt. De pubers doen dan hun best, ze komen kijken en doen enthousiast en denken vermoedelijk: "oh oma krijgt het weer". Maar ik denk dat ze het later ook met hun kinderen zullen doen die op hun beurt hetzelfde zullen denken eens ze tussen de 11 en de 18 zijn. Dat laatste is een gok, ze zitten zo ver nog niet. Ik laat het weten wanneer hun ogen rollen wijzigt naar echt enthousiasme. 

Ik vermoed dat veel volwassenen het regenboog- en luchtballonkind in zichzelf nog zitten hebben. Ik ben alleen niet zo zeker dat veel volwassenen het bellen blazend en kleurend kind nog in zich hebben. Dat is allemaal wel leuk en fijn als je eigen kinderen nog klein zijn of als je kleinkinderen hebt. De weg naar even in hun kleurboeken kleuren ("geef nu toch EINDELIJK mijn boek eens terug, oma) en even bellen blazen is begaanbaar. Helaas worden ze groter en dan ben je bijna verplicht om een potje bellenblaas en een kleurboek voor jezelf te gaan kopen. Op kleurboekniveau bestaat het al, er zijn kleurboeken voor volwassenen. Ik vind ze echter nogal saai, dus ik heb het nog niet gedaan. 

Op bellenblaasniveau is het andere koek. Je kan er natuurlijk kopen onder het mom dat het voor je kleinkinderen is. Weten die winkeljuffrouwen veel. Maar dan moet je in het geniep gaan blazen tenzij je een grote tuin hebt waar het niet opvalt!

Waarom ik het hier over bellen blazen heb? Omdat ik daar juist op straat twee kinderen uit de buurt daarmee bezig zag. Ik heb hier ook nog zo'n potjes staan... en nu bekruipt me toch wel de drang zeker om ook nog eens stiekem bellen te blazen ergens verweg in de tuin waar niemand mij kan zien. Ik vrees dat zelfs mijn slaapgenoot even fronst mocht hij mij bezig zien!! Als er dus een zeepbel overzweeft .. misschien is het wel één van mij!

We zijn voor een verlengd weekend even naar Calais geweest en wat hadden we geluk, het weer was top, het hotel was comme il faut, het gezelschap kon niet beter enkel mijn slaapgenoot en ik.

Natuurlijk stonden de 2 Caps op ons lijstje en door het heldere weer konden we vanop cap Blanc -Nez de cliffs of Dover heeeeel duidelijk zien!

Enkel op het kanaal was het druk met een komen en gaan van schepen..

Ook de omgeving was prachtig!

Jantje moet van de juf een opstel schrijven.

Opeens vraagt hij: "Juffrouw, hoe schrijf je 'memmen'?"

De juf kijkt verbaasd op en antwoordt: "M-e-m-m-e-n, Jantje."

Een paar minuten later klinkt het: "Juffrouw, hoe schrijf je 'tetteke'?"De juffrouw fronst haar wenkbrauwen, maar besluit toch te antwoorden:"T-e-t-t-e-k-e."

"Dank u, juf!"

Jantje schrijft geconcentreerd verder, maar twijfelt opnieuw aan de spelling van een woord.

"Juffrouw, hoe wordt 'bollen' geschreven?"

De juf vindt zijn woordkeuze nu toch wel heel bizar en maakt zich zorgen: "Maar Jantje toch, waarom heb jij al die woorden nodig? Lees eens voor wat al op je papiertje staat."

Waarop Jantje begint te lezen: "Memmen ne nieven otto gekocht, maar 't zal nog een tetteke duren eer em kan bollen."

Je had toch niets anders in je hoofd hé? Die juf blijkbaar wel ...

Mei is voorbij, de eitjes zijn gelegd en straks zijn alle vogels weer blij...

Voilà als dat geen onzinnige opener is van een logje dan ken ik er niets van

Hebben jullie het ook gezien , hier staat al 5 juni .. de tijd rent ons voorbij en we moeten ons aan het gras vasthouden om mee te zijn de dag van vandaag..

Maar nu wil ik het even over de braderij van vrijdagavond in ons dorp hebben!

Het is jaarlijks een drukke bedoening met veel volk vooral de jongeren uit het dorp die de massa aanvullen, veel kraampjes , enkele animaties en attracties voor dat jong volkske en vooral een doordringende stank.

Ik weet niet hoe jullie daar tegenover staan maar al die frietkramen en oliebollen kramen en hamburgertenten .. en andere  olie omstanigheden .. ze doe je walgen in plaats van goesting krijgen. Normaal laat mijn slaapgenoot zo'n momenten nooit voorbij gaan want dan is het oliebollendag maar na de minder leuke ervaring van vorig jaar toen de bollen helemaal niet uitgebakken waren en urenlang op de maag bleven liggen, was het nu de geur van verbrand vet die elke zin in oliebollen wegnam.. Ik hoop dat iedereen zich aan de normen houdt qua verversen van vet maar zo rook het vrijdag niet .. dus hebben we het maar bij een wafel gehouden en hebben  het lawaai en de drukte snel achter ons gelaten.. Tiens zouden we oud worden misschien?

En om niet uit de begintoon te vallen ...

Ergens gezien en vond dit een geslaagde woordspeling daarom .. even onzinnig afsluiten als ik begonnen ben

Flanders field in mijn tuin waar de klaprozen volop in bloei geraken….

Gelukkig zorgen klaprozen voor wat kleur vandaag….

Ani zei in een reactie .. je hebt nog chance gehad met het weer en of we geluk hadden.. niet te warm maar een aangename warmte , geen regen of dreigingen  dus wat wil je nog meer op een lentefeest?

Ik weet het : gezelligheid, sfeer, aangenaam gezelschap en toffe feestvierdertjes .. en natuurlijk mag iets lekkers voor tussen de kiezen ook altijd . Hewel we hadden het allemaal en iedereen genoot volop van het feest ... Het doet zo'n deugd aan ons oma en opa hart om onze kleinkinderen te zien opgroeien en weer een stap verder te zetten in hun jong leven..maar vooral dat we er nog kunnen bij zijn. Dit zijn zo van die momenten met stip voor ons.

De bakker nog aan de deur kwam.

Je een liter melk los kon kopen.

Je opbleef voor Cassius Clay.

Maandag bij jullie thuis nog wasdag was.

Je salaris nog in een loonzakje werd uitbetaald.

Je op vrijdag in de teil gewassen werd.

Je Charlie Chaplin nog hebt zien spelen.

Je platen van de Beatles hebt gekocht.

Je nog een platenspeler had.

Je nog zondagse kleren hebt gedragen.

Je ouders een voorraad aardappels voor de winter insloegen.

Je moeder in het voorjaar alles overhoop haalde voor De Grote Schoonmaak.

Je nog op de draaimolen of in de rups hebt gezeten.

Je oude kleren meegaf aan de voddenman, die langs kwam.

Je nog op de poef mocht winkelen.

Er nog een draaischijf op jouw telefoon zat.

Jouw kinderen nog katoenen luiers droegen.

Je nog op rolschaatsschaatsen met vier wielen hebt gereden.

Bij jou thuis nog een kolenboer eens per jaar eierkolen, cokes of briketten kwam brengen.

Je de koperen deurbel en brievenbus nog gepoetst hebt.

Je nog een postzegel van 50 cent op je brieven plakte.

Je nog een taksplaat aan je fiets had. 

Je zilverpapier spaarde voor de negertjes in de missies.

Je nog jaarlijks een hondenmedaille moesten kopen. 

Je nonkel Bob en tante Terry nog hebt gekend. J

e moeder bonnetjes en zegeltjes van Fort en Drie Molenkens spaarde.

Je nog zonder gsm de deur uit ging.

Je prentjes uit de chocoladerepen ruilde op school.

Je een zakje frieten voor 5 frank hebt gekocht.

Je Artis-punten verzamelde.

Je nog speelde met glazen knikkers op de speelkoer. 

Je België op het Eurovisie Songfestival hebt zien winnen.

Je nog naar zwart-wit televisie hebt gekeken.

De uitgaansavond 's avonds om 8 uur begon en je vóór 1 uur 's nachts thuis moest zijn.

Weet je dat allemaal nog?

Dan ben je een oudje zonder Alzheimer !

Deel drie wordt opgebouwd rond alles wat te maken heeft met de Kip en het ei en vormt de apotheose van de stoet Vendeliers, parakorpsen uit binnen – en buitenland en spectaculaire folkloregroepen zoals de Steltlopers van Merchtem trakteren het publiek op een wervelende parade .

Deel twee toonde “Deinze in beweging” met de economische bedrijvigheid en beroemde ereburgers. De uitbeelding van de leurders, de houten vaten met alcohol van de jeneverstokerij Filliers, de productie van kinderwagens en speelgoed en de Molens van Deinze gaven aan dat het economisch leven nooit heeft stilgestaan.

Ik kan niet alle groepen tonen dus hier een kleine selectie..

Op zondag 23 mei trok de stoet van Canteclaer door Deinze en vermits we juist op die locatie waren een paar fotookes en wat achtergrond info. De hoofdreden van de stoet is om een volksspektakel te houden als ode aan de kip en het pluimvee waarvan Deinze het belangrijkste van het land blijft.

Lag de installatie van de Nationale prijzencommissie voor het levend pluimvee in 1961 aan de basis van het ontstaan van de Canteclaerstoet in 1962 , dan liggen de accenten na 55 j nog altijd op de kip in al haar gedaanten, van levenslustige vogel op het erf tot een lekker hapje op iedere Vlaamse dis en feest! De tragiek van deze lotsbestemming komt tot uiting in het ons bekende dierenepos “ Van de Vos Reynaert”.

De stoet bestond uit 3 delen waar zo’n 200 wagens en groepen deelnamen. Eerst werd de geschiedenis van Deinze getoond met een reis door de tijd vanaf de Gallo Romeinen, de Noormannen en de heilige Poppo ( in Deinze geboren in 978 en gestorven in 1048.) Hij wordt aanroepen als steun tegen oververmoeidheid, angst , prikkelbaarheid , zenuwpijnen en reuma.

Daarna kwam de bouw van het stadhuis en het heksenproces van Tanneken Coninx aan bod met de naar de USA uitgeweken Deinzenaars.

Ik zong het mee uit volle borst. Het overbekende liedje van Gérard Lenormand dat op de radio speelde: "La ballade des gens heureux." Met dat meezingen bezorgde ik niemands oren overlast, want ik was even alleen in huis.

Waar dat plotse geluksgevoel nu toch vandaan kwam, vroeg ik mezelf af. Was het misschien omdat de zon toch nog een beetje van de partij was al hadden ze regen voorspeld, of van de mooie kleur van de eerste aardbeien die ik gekocht had? Eigenlijk had Meeuw me ertoe aangezet toen ik haar blog las ! 

Een poos later liep ik nog te denken over die blijde stemming. Mijmerde ik over wat "geluk" eigenlijk is. 

Misschien gewoon je niet laten ringeloren door die kommer en zorg. Weigeren jezelf zielig te vinden en openstaan voor elk heerlijk geniet-momentje.

Daarom , zing met me mee.. je viens te chanter la ballade, la ballade des gens heureux...

Een vader loopt met zijn zoontje langs bessenstuiken.

Zegt de jongen :"papa wat groeit er aan die struiken?"

Zegt de vader: "dat zijn blauwe bessen."

Zegt de jongen:" maar de bessen zijn rood."

Zegt de vader: "dat komt omdat ze nog groen zijn"

Willen die bessen nu eindelijk eens kleur bekennen...

Ik weet niet hoe het met jullie zit maar zodra de zon er echt voor gaat, begint het bij mij ook te kriebelen..

De voorbije weken stonden in het teken van de tuin zowel bloementuin als moestuin! Eindelijk liggen beide er goed bij en is het nu wachten op zon en af en toe een kleine bui om alles aan het groeien en bloeien te krijgen...

Het terras, de paden rond het huis en de oprit zaten behoorlijk onder het mos en de frisse kleur was ook weg dus hadden ze dringend een opfrisbeurt nodig. Gelukkig is mijn slaapgenoot er ook nog en heeft hij het grootste deel van die karwei voor zijn rekening genomen want met een drukspuit uren aan een stuk  bezig zijn is geen lachertje.. Ik ben dan gevolgd om de ramen en muren die door de drukspuit vuil gemaakt waren terug proper te maken en zie ... langs buiten is alles ok!

Misschien is het bij jullie ook zo maar elk jaar rond deze periode komt de " goesting" om aan de lentekuis te beginnen er ook aan en daar ben ik vandaag ingevlogen.. Het slaapgedeelte en de badkamer zijn weer spic en span , alles glanst en ruikt heerlijk , voldaan maar wel met een lege pijp viel ik deze avond in de zetel...

De komende dagen volgt de rest van het huis maar alles met mate .. wat vandaag niet gedaan is doe ik morgen wel zeg ik dan... Ik sta  verbaasd over mezelf want normaal was dat vroeger doorzwoegen tot alles klaar was. Maar het lukt me helemaal niet meer om alles op een paar dagen rond te krijgen... de wil is wel nog sterk maar het vlees protesteert en dan meer bepaald de rug...

En toch ... het voelt zo goed aan 's avonds in de zetel neer te ploffen en de geur van zeep en boenwas  op te snuiven... en als de zon dan ook nog van de partij is dan gaat alles zoveel beter.

Of ik dan gans de tijd binnen bezig was? Neen hoor, in de namiddag hield ik het voor gezien en met een lekker kopje koffie en languit in een relax op het terras heb ik genoten van de rust hier in de buurt en het gezang van de vogels...  Het mag voor mij zomers blijven hoor...daar krijgt  een mens niet alleen mentaal maar fysisch een opkikker van.

Tot daar mijn agenda van de voorbije  en de komende dagen...

Een terugblik op mijn werkdag gisteren

's Morgens mijn rechterbeen eerst uit het bed gezet