Shoppen

De eerste keer vond ik het een goed idee. De tweede keer dacht ik .. daar gaan we weer ....

40 dagen na Kerstmis vieren we Maria lichtmis een feest dat een christelijke en een Keltische oorsprong. En hoe doen we dat? Met... pannenkoeken!

Pannenkoeken eten op 2 februari is een oeroude klassieker. Maar weet je waarom we juist pannenkoeken eten op die dag?

Christenen herdenken de dag waarop Maria, volgens de joodse traditie, een zuiveringsoffer naar de tempel bracht, 40 dagen nadat Maria van Jezus beviel, offerde ze, zoals Mozes het voorschreef, een lam of twee duiven om zich te zuiveren. Later werden ter ere van Maria op die dag processies gehouden met brandende kaarsen. Vandaar de naam ‘lichtmis’.

In de Keltische traditie verwijst het feest dan weer naar het einde van de donkere dagen en de terugkeer van het licht, naar lente en nieuw leven. En wat lijkt beter op de lentezon dan zo'n lekkere pannenkoek? De kippen leggen opnieuw, er zijn weer eieren genoeg om het beslag te maken.

Dit pannenkoeken bakken wordt uitgedrukt in het gezegde:" Er is geen vrouwtje nog zo arm, of ze maakt haar pannetje warm", al heeft het woord 'pannetje' in het oud Nederlands taalgebruik wel een seksuele bijbetekenis. Wat vaak het geval was in die oude uitdrukkingen.

Snoepers waren het, onze voorouders. Bak jij ook nog pannenkoeken op Lichtmis of wordt die traditie stilletjes naar de vergeethoek geduwd?

Ik dacht waarover kan ik het vandaag eens hebben. En toen zette mijn slaapgenoot de Tv op en hoorde ik Jeroen over een sjalotje en een eitje bezig...en een koffielepeltje mosterd en de levertjes...en dat het een topslaatje zal zijn . En meteen had ik een onderwerp.

tje...tje...tje...Je begrijpt wellicht niet wat ik daar mee bedoel ! Geeft niet ik zal het seffens eens vertellen.

Alles heeft een naam en als we iets lief en schattig vinden dan maken we er al vlug een verkleinwoord van en daar wil ik het over hebben.

Ik heb niets tegen verkleinwoorden maar ze moeten niet te pas en te onpas gebruikt worden. Je mag gerust tegen je vriend of man "schatje" zeggen en tegen een kind "mijn engeltje ". Daar gaat het echt niet over . Ik krijg wel de kriebels als ik bv kookprogramma's zie over de manier waarop alles genoemd wordt van de tafeldekking tot het dessert worden er verkleinwoorden gebruikt. Van het bloemstukje op tafel tot de bordjes en de servetjes, van het voorgerechtje met een slaatje tot het soepje, van de aardappeltjes en kroketjes tot de groentjes, van het chocomousje tot het ijsje overgoten met een sausje.... Ik krijg daar zo de kriebels van . Noem de dingen bij naam en plak daar niet altijd een -je ,-tje of -pje aan. Het klinkt op den duur zo belachelijk.

Bij veel van die kookprogramma's  is het precies een trend geworden om alles te benoemen met een verkleinwoord. Dan mag de tomaat zo groot zijn als een pompelmoes en de druiventros gigantisch zijn toch wordt het een tomaatje en een druifje. En dan ligt alles op een bedje van.... Meestal is het enkel versiering en op den duur is ons bord één en al versiering en wordt er vergeten dat het om op te eten is al geef ik toe dat een mens ook vaak met de ogen eet!

Weet je wat ik doe als ik een mooi aangekleed bord voorgeschoteld krijg? Wel ik maak er een foto van en achteraf kan ik er nog eens van genieten. Dus je weet het bij mij krijg je geen soepje,,geen slaatje, geen patatje en nog minder een chocomousje. Alleen maar soep, sla, patat en chocomousse .....

Oud worden in schoonheid zeggen ze dan maar......

Bemerk je ook dat de trappen elke dag steiler worden ,dat de boodschappen steeds zwaarder worden en de afstanden steeds langer lijken?Als ik het huis uit kom is het precies of onze straat is langer geworden.

En de mensen houden ook steeds minder rekening met elkaar, vooral de jongeren. Ze fluisteren de hele tijd! Als je ze vraagt luider te spreken, blijven ze, wat ze zeggen herhalen tot ze er rood van worden. Je ziet alleen hun lippen bewegen. Wat denken ze wel, dat ik een liplezer ben? 

Ook spiegels zijn niet meer zoals ze vroeger waren het lijkt alsof de zwaartekracht de laatste  jaren flink toegenomen is. 

Zelfs de kledingfabrikanten maken er maar een potje van. Waarom is maat 40 ineens 44 of 46 geworden? Denken ze soms dat niemand het merkt? De fabrikanten die de weegschalen maken doen al net zo vreemd. Denken ze echt dat ik "geloof" dat ik weeg wat ik daarop zie? Wie denken die fabrikanten eigenlijk voor de gek te houden?

Ik wilde iemand bellen om te vertellen wat er allemaal gebeurt maar zelfs Proximus zit in het complot. Ze maken de cijfers en letters in het telefoonboek zo klein dat niemand ooit meer een nummer kan vinden!

Het enige wat ik nog kan doen is de boodschap : " We worden aangevallen" op de blog zetten zetten om allen die boven de 65 j zijn te verwittigen dat dit onmenselijk complot moet gestopt worden want er moet hoog nodig iets gedaan worden anders zal iedereen deze verschrikkelijke mensonterende paktijken ondervinden.

Dus beste bloggers van boven de 60-70 , dit onmenselijke complot moet gestopt worden. Wat doen we er aan?

Jullie zullen intussen uitgekeken zijn op de ravage in onze tuin en zolang het zo'n weer is , blijft de boel liggen, trouwens alles moet via verzekeringen geregeld worden en dan weten jullie het wel.

Ik hoor langs alle kanten dat er slachtoffers vallen van de griepmicrobe die de ronde doet en dat die ook lelijk huis houdt met de luchtwegen. Wij houden alle vingers gekruist en hopen dat onze griepspuit het ergste tegenhoudt.

Voor de rest valt er langs deze kant niets spectaculairs te vertellen en we houden het maar beter zo want meestal is geen nieuws goed nieuws zeggen ze toch.

Houdt jullie allemaal vast aan de takken van de bomen ( als ze nog  rechtstaan ) en tot de volgende.

Een dikke knuffel voor al mijn trouwe bezoekers

Ook als een boom zijn tijd heeft gehad, herkent men nog steeds aan zijn kringen de grandeur van zijn verleden. De natuur heeft eigenlijk niets dat van nature lelijk is .Zelfs sporen van verval zijn als een mooi testament van vergane glorie.

Spijtig genoeg heeft diezelfde natuur er anders over gedacht toen vorige week de storm een paar van onze bomen hun grandeur ontnam.. Het is een echte ravage in onze achtertuin.

 Als het winter is dan kijken we allemaal uit naar de momenten dat de zon weer van de partij is dan gaan de meesten weer dromen van de zon. De zon is niet alleen een bron van warmte en licht ze is zoveel meer dat velen een gans leven in de ban blijven van die vuurbol!

Deze week liepen we een kennis tegen het lijf die over een paar sterke teloscopen beschikt en die wist te vertellen dat de zon soms heel actief is en het de moeite loont om te zien en mochten we ooit geïteresseerd zijn om naar de zon en de ruimte te kijken we even moesten binnenspringen ...  Doen we zeker !!

Recent zagen we een documentaire over zonnestormen en beseften we dat wat zo mooi lijkt ook vernietigend kan zijn. Er zijn zelfs instanties die de zonnestormen observeren en bij de hele zware exemplaren kunnen waarschuwen. Dat is belangrijk want in onze complexe maatschappij ligt heel wat plat als de satelieten niet meer werken.

De documentaire liet beelden zien van een heftigheid waar ik me niets bij kan voorstellen. Zo'n inmense hoeveelheid kolkende energie, daarbij vergeleken lijkt een  gaskachel een nanodeeltje.

Dat doet me beseffen dat de zon onze bron van leven is.  Zonder zon geen groei en voedsel. Maar ook lichaam en geest hebben zonlicht nodig. Hoeveel mensen worden niet somber na een periode van bewolkt weer? Aan de andere kant denk ik op een heldere zonnige zomerdag wel eens aan alle mensen, die liggen te verbranden op strand. Zover gaat mijn passie voor de zon nog niet!

Waarom ik hier nu over begin... om jullie allemaal op te beuren dat er na deze sombere periode van het jaar zeker weer een zonniger moment volgt.

Een goeie start van de week lieve blogvrienden.

Ze hebben eergisteren hierboven toch wel heel erg hun best gedaan met wolken uitschudden en zo .. nog veel te vroeg voor de grote kuis als je het mijn vraag!

Je kan er wat lacherig over doen maar voor sommigen is zo'n storm een echte ramp geweest en anderen lieten er zelfs het leven bij.. De TV beelden waren apocalyptisch.

Ten huize Natoken zijn we er ook niet ongeschonden van af gekomen.  Achteraan in de tuin hebben 3 hoge bomen de strijd tegen de wind verloren en liggen ze nu bij de buren op hun tuinhuisje. Een 4e zit nog bij de twijfelaar maar zeker weten dat hij bij de volgende zucht zijn lotgenoten volgt!  De verzekering is al verwittigd en de foto's zijn ook al genomen kwestie van later geen problemen te hebben want ik vermoed niet dat dit prioriteit zal hebben bij de verzekeringen. Maar ik kreeg nogal snel antwoord dat we niet verantwoordelijk zijn want dat de storm is uitgeroepen  als een geval van overmacht en iedereen zal zijn eigen verzekering moeten aanspreken! We zullen weer weten wat gedaan al zal de boomhakker er wel moeten bijkomen!

Maar het kan veel erger als je ziet wat er bij onze Noorderburen allemaal misgegaan is...

Rare winters zijn dat als je het mij vraagt en dan noch beweren sommige arrogante leiders dat er niets mis is met ons klimaat.. Welke bewijzen moeten die mannen dan nog krijgen?

Hoe is het bij jullie verlopen lieve bezoekers.. de dans ontsprongen?

Vandaag niet zoveel te vertellen tenzij dat iedereen zich stevig aan de takken van de bomen vasthoudt - als die nog recht staan tenminste - want blijkbaar houdt de storm lelijk huis! Wat een rare winters krijgen we!

Daarom even overschakelen naar een gedachte die zomaar in me opkwam...

Een vraag die je vaak krijgt is ‘hoe gaat het met je?’.

Wat antwoord je daar nu op?

Wanneer iemand mij vraagt hoe het gaat antwoord ik ‘goed!’ wanneer ze niet weten van de dingen die soms spelen. Wanneer ze dit wel weten verandert het in ‘oh! Ja! Wel goed hoor!’

Er zijn voor mij een aantal dingen die het moeilijk maken om de vraag ‘hoe gaat het met je’ te beantwoorden. Eén daarvan is dat ik nooit weet of iemand het echt wil weten. Is het een oprechte vraag of is het zo’n vraag waarvan ze vinden dat ze hem moeten stellen maar eigenlijk niet zitten te wachten op een echt antwoord? Geen idee!

Daarnaast is het gewoon een vage vraag die iedereen spontaan stelt als je iemand ontmoet. Bedoelt men dan ‘hoe gaat het op dit moment? Of wil men weten hoe het in het algemeen gaat?

Daarom zeg ik maar gewoon ‘Oh! Ja! Goed en..

Hoe gaat het met jou? Nu? Op dit moment beste bezoeker?

.Brr ik had het koud vandaag..en toch .. het kan veel kouder “ Dat zullen jullie wel vaak horen deze dagen..

Die winters van vroeger, dat waren nog eens winters".

Bij zo'n uitspraak wordt er meestal wat meewarig gelachen. Als iemand het heeft over die winters van vroeger, toen er elk jaar ijs lag, toen er toch minstens één keer per winter een halve meter sneeuw viel, als iemand daarover begint dan is er maar één conclusie. Dan heb je te maken met de vage herinneringen van een senior" klinkt beter dan een bejaarde.

In een vlaag van pure nostalgie put deze krasse zeventiger dan even uit haar arsenaal met oude herinneringen. Hier volgen enkele flarden ervan... Vroeger hadden we nog geen verwarming, zoals de meeste mensen tegenwoordig hebben. ‘s Morgensvroeg als we uit bed kwamen, moesten de kachels ‘aangestoken’ worden. Eerst met wat kranten met wat houtjes of karton erbij. Als dat wat begon te branden, kwamen er briketten op. Later werden dat eierkolen of ‘nootjes vier’. De winter bracht niet alleen problemen met zich mee. Wij, als kinderen, vonden het prachtig als het sneeuwde. We stonden 's avonds voor het raam te kijken naar die grote sneeuwvlokken die door de lucht dwarrelden. We staken het buitenlicht aan om alles goed te zien buiten. Er viel meestal een heel dik pak sneeuw en de volgende morgen waren we vroeg uit de veren en snel in de kleren om een sneeuwpop te maken.

In de winter waren onze bedden erg koud. Voor de kruiken bestonden, kregen we een opgewarmd strijkijzer mee dat in een oude handdoek gedraaid was om zo het bed en onze voeten op te warmen. Later kwamen de rubber kruiken .

s Morgensvroeg namen we die lauwe kruiken mee naar beneden en gingen ons in dat lauwe water nog wassen. Wat kon het koud zijn! Als we wakker werden, zagen we van die prachtige bloemafzettingen op de slaapkamerramen. Al een wonder op zich. Je kon er niet doorkijken terwijl je zo graag wilde zien of er sneeuw lag. Dan drukte je je tong tegen het raam, maar die warme tong bleef vastzitten aan het bevroren raam. Au, dat deed pijn, vooral als je je tong er weer af wilde trekken, had je een gevoel of er een ‘lapje vlees’ bleef hangen. Met onze adem maakten we dan een ‘kijkgaatje’ waardoor je naar buiten kon kijken. We waren niet te houden als er een dikke ‘bult’ sneeuwlag. Prachtig was dat, die ongerepte sneeuw.

Om ons te beschermen tegen winterse verkoudheden kregen we dagelijks een lepel smerige, allervreselijkste levertraan, bah bah, wat vies was dat! De enige plaats inhuis die lekker warm aanvoelde was de woonplaats waar vaak ook gekookt werd op een Leuvense stoof. Wie heeft geen herinneringen aan die platte- buiskachel waarop gekookt werd of pannekoeken gemaakt, die als oven dienstdoen kon, waarop de koffie en bepaalde schotels warm gehouden werden, waaronder de kat zat te snorren, waar de kousen konden aan drogen en de voeten gewarmd,... Ja, die stoof die destijds aangestoken werd met steenkolen, waar de vuurtang met een haak aan de stoofleuning hing en de steenkoolkit/kolenbak naast stond.

In West-Vlaanderen sprak men over deze stoof als ‘buzestove’ (buze = buis). Ik heb de beste herinneringen aan de buzestove bij mijn grootouders in West-Vlaanderen waarop met Nieuwjaar wafels gebakken werden met zo'n wafelijzer dat draaide in het open vuur en pannenkoeken op de 'buze'... en waar we in de winter onze voeten tegen warmden tot onze sokken bijna in brand vlogen...pure nostalgie natuurlijk, want in de onmiddellijke omgeving van de kachel was het warm maar in de andere kamers bitter koud....

Gaan we deze tijden nog weer ooit meemaken? Nu het op de Noordpool 5 graden warmer is dan normaal. Nu de ijsberen aan de slanke lijn gaan doen, opdat ze niet door het ijs zullen zakken. Nu er schepen noordelijk van Canada van oceaan naar oceaan kunnen varen, in de winter!! De kans lijkt klein...

 Wij zitten hier sinds gisteren met een loopneus van jewelste precies alsof ze de marathon moet lopen, een pijnlijke keel, hoesten, niezen en hoofdpijn. Ons spuitje tegen de griep zal ons misschien van erger behoeden maar het is nu even uitzieken en rusten .. Gelukkig behoren we tot de categorie die stilaan mag genieten van een “oude” dag al moet je dit ook vaak met een korreltje zout nemen.. Maar soit, er zijn ergere dingen in het leven zeker, dus ik hoop nu maar dat jullie bij het lezen van dit logje niet besmet worden.

Maar ik wilde me toch even laten horen want voor de rest is alles ok!

Daarom als afsluiter deze tip.

Voor het geval jullie nog twijfelen...

Na maanden zonder vlees en alcohol nu 30 dagen zonder klagen. Dat de zon al veel te lang niet heeft geschenen. Dat het leven toch wel duur geworden is, de trein nog maar eens vertraging had, de kassierster niet vriendelijk was. Dat je haar niet goed ligt, je wallen onder de ogen heb, het kilootje dat er is bijgekomen. We staan elke dag voor de spiegel en zijn geneigd te kijken naar wat níét goed is terwijk het zo gemakkelijk anders zou kunnen.Allemaal hebben we onze eigen redenen om van tijd tot tijd een stevig potje te klagen. Maar één iets hebben we gemeen: we worden er niet gelukkig van.

Met de nieuwe actie ‘30 Dagen zonder Klagen’ willen Isabelle Gonnissen (43) en Greet Van Hecke (46) daar verandering in brengen. Campagnes als Dagen zonder Vlees en Tournée Minérale hebben duizenden mensen aangesproken.

30 Dagen zonder Klagen’ begint niet toevallig volgende maandag. De derde maandag van januari staat bekend als Blue Monday, “de meest depressieve dag van het jaar .Dé dag bij uitstek voor de start van een actie die de mensen positiever in het leven wil doen staan”, zegt Isabelle Gonnissen.

Ik heb besloten om te “proberen” eraan mee te doen jullie ook?

Misschien lukt het ons met ­gemak om dertig dagen niet te klagen. Maar zelfs als we nu al weten dat we daar niet in zullen ­slagen, is dat geen schande. Want klagen heeft ook z’n voordelen. Het lucht bv op en eigenlijk is het net heel sociaal: we starten er een gesprek door.

‘t Is hier ‘een beetje stilletjes hé? “Inderdaad, liefste bezoeker.” “Hoe dat komt het,? “Goh, daar vraag je me wat. Als ik zou zeggen ‘geen tijd’, vinden jullie dat wellicht een flauw excuus en daar hebben jullie eigenlijk gelijk in. Ik kàn wel tijd vrijmaken, maar momenteel spendeer ik mijn  vrije uurtjes aan andere zaken .”  Jullie denken misschien ,maar allé, wat kan er nu belangrijker zijn dan blogjes schrijven? Ik verwaarloos jullie maar ik kom zeker af en toe terug als ik wat inspiratie heb. Ik vergeet jullie niet maar momenteel zijn er andere prioriteiten . Bedankt dat jullie blijven aankloppen!

Heb jij ook die indruk dat de donkere dagen van de laatste weken precies nóg donkerder zijn? Zeker weten dat het gebrek aan zonlicht er voor veel tussen zit maar door de bewolking en mist en regen moeten we er niet op rekenen dat we die zonnebril rap moeten bovenhalen.

Volgens mij viel ook nog uitzonderlijk wat regen de voorbije maand wat het weer nog treuriger maakt. Dat wegblijven van de zon heeft veel invloed op mensen want daglicht heeft nu eenmaal invloed op ons slaap- en waakritme. Ons lichaam denkt dat we moeten gaan slapen als het donker is. Wat betekent dat je blijkbaar al vanaf vier uur 's middags slaaphormonen aanmaakt. Ik val al op de middag in slaap terwijl ik naar het nieuws kijk op TV .. om dan wakker te schieten als de weerman met een glimlach nog steeds nat en koud weer voorspelt.

Weinig daglicht heeft zeker invloed op je humeur en werkt vermoeiend. Zo loop ik hier de laatste dagen rond op automatische piloot, er is van alles te doen en te regelen maar de drive wil maar niet komen. Normaal gaat zo'n bui rap voorbij maar nu heb ik er precies wat meer last van. Maar het kan alleen maar beteren, zeggen ze dan. Daarom sluit ik af met volgende winterspreuk.

“ Een druilerige nieuwjaarsdag voorspelt veel vreugde en gelach”..

Dus mensen de vooruitzichten zijn goed.

We zijn weer vertrokken voor de volgende 365 dagen.. Wat 2018 in petto heeft daar kunnen we enkel maar naar raden. We moeten het nemen zoals het zich aanbiedt en hopen dat er geen te grote problemen dit jaar ons pad kruisen.

Het nieuwe jaar werd in ieder geval overal met veel toeters en bellen verwelkomd. Bij ons in de straat was het rustig, het jong volkse is weg en de “oudjes” weten hun centen blijkbaar beter te besteden! Niet iedereen dacht er zo over want het knallen van het dorpscentrum waaide tot hier over, het leek wel oorlog zo’n salvo’s die te horen waren , het hield niet op , zeker 10 min lang een lawaai van je welste ,spijtig genoeg zagen we niets. We hebben dan maar het vuurwerk op TV gevolgd en om klokslag middernacht was het weer het klassieke knuffelmoment , weliswaar met zijn tweetjes… Wat we mekaar gewenst hebben? Een goede gezondheid en dat we op het einde van 2018 weer knus samen mogen genieten van de volgende eindejaarsdrukte. Meer moet het op ons trammetje niet zijn!

Ik hoop dat iedereen de overgang overleefd heeft en er ook met volle moed tegenaan gaat!

Het is weer zover: het jaar is bijna voorbij.

Voor het feest losbarst zijn de laatste dagen van een jaar gereserveerd om even terug te kijken. De kranten staan vol met lijstjes van de beste boeken, cd’s, films ...... Op televisie zie je alle ellende die je eigenlijk niet had willen weten, nog een keer voorbij komen, in ontelbare jaaroverzichten. Op de radio zijn ze bezig aan de top 1000 en zo gaat het verder. Ik lees, kijk en luister er liever niet naar.

Als het einde van een jaar nadert dan voelt het alsof je iets verloren hebt… tijd die voorbij gevlogen is zonder dat je er erg in had. Dan heeft een mens vaak de neiging om eens achterom te kijken om te zien of je niets vergeten bent, wie je verloren bent in de loop van het jaar maar ook naar de mooie momenten. Ik betrap mezelf ieder jaar weer op dat evaluatie moment. Wat heb ik het afgelopen jaar allemaal gedaan?

Globaal genomen was het voor ons best een goed jaar. Voor sommige blogvrienden dan weer wat minder en kan het niet snel genoeg voorbij zijn! Naast de grote lijn en vele hoogtepunten, waren er ook mindere punten. Er waren nog genoeg fouten te maken en diepe kuilen om in te vallen. Maar dat maakt niet uit. Ik ben dit jaar gelukkig geweest en er is niets dat ik anders had willen doen.

De volgende stap is het bedenken van goede voornemens. Ik weet geen dingen die ik het afgelopen jaar gedaan heb, die ik komend jaar niet meer wil doen. Goede voornemens, zeker als ze ingaan op 1 januari, zijn volgens mij gedoemd te mislukken.

Daarom blijf ik mijn leuze “ carpe diem” trouw en geniet met volle teugen van elke dag ook tot het einde van dit jaar en dan opnieuw beginnen zeker?

Daar komt ie weer al in het zicht die laatste dag van het jaar, vol sfeervolle lichtjes en feesten in welke vorm en betekenis ook. We komen bij elkaar, bijvoorbeeld om samen te eten, vaak lekker en meestal te veel. We verrassen elkaar met iets extra’s, knallen met kurken en vuurwerk en genieten van de tijd samen. Dat allemaal is bedoeld om er iets aangenaams van te maken, een knusse boel, alleen wordt voor mij al dat geloop vooraf soms een beetje van het goede teveel! Maar....

Hier ten huize Natoken is die drukte al wat gaan liggen omdat we zondag gezellig bijeen waren voor een verjaardagsdrankje en een Kerstmaaltijd.

Voor de blogvrienden die tot aan de laatste dag van het jaar trouw blijven langskomen.. houd het hoofd koel en het hart warm!