Even ter info..

Kerstmis is als een noodzakelijk kwaad. Er is geen ontkomen aan, dus kan je je er maar beter aan overgeven en je wentelen in de Kerst-gezelligheid. Buiten is het koud - al valt dat momenteel mee - en vroeg donker, dus je probeert het binnen gezellig te maken met je familie om je heen, de kerstboom mooi versierd, kaarsjes aan, muziekje erbij en veel lekker eten. Als je naar buiten gaat klinkt de kerstmuziek in de supermarkt en soms zelfs op straat. Op de radio speelt kerstmuziek en als je de tv aanzet zie je kerstfilms, veel reportages die terugblikken op het afgelopen jaar en vooruitblikken naar het volgende jaar en natuurlijk de reclames over één en al warmte, gezelligheid en samen kerst vieren. Hopelijk zijn jullie allemaal “in hogere sferen” geraakt door naar zo'n reclames te kijken. 

Nu wens ik jullie nog geen gelukkige Kerst want daarvoor is het nog wat te vroeg, maar ik wens jullie wel heel veel ‘voorpret’ en nogmaals: geef je eraan over he!

Gisteren had ik het over hoe afhankelijk we geworden zijn van internet en kwam tot de conclusie dat het hetzelfde zou als we ons afvragen: kunnen we tegenwoordig nog zonder de auto of kunnen we tegenwoordig nog zonder een GSM?

- Natuurlijk zouden we kunnen zonder Internet, zonder auto, zonder GSM maar de maatschappij zou dan weer -in het geval van Internet- naar +- 40 jaar geleden teruggeworpen worden en in het geval van geen auto's meer : dan gaan we qua mobiliteit ruim 100 jaar terug in de tijd

- Natuurlijk zouden we -als samenleving- verder kunnen bestaan/overleven, maar het leven en specifiek de economie, sociale netwerken, communicatie, etc. zouden er enorm onder lijden.

Het zou ,wanneer Internet helemaal zou ophouden te bestaan/functioneren, volgens mij leiden tot een wereldwijde economische crisis omdat juist belangrijke economische systemen en ook sociale systemen afhankelijk zijn van het bestaan van Internet. E-commerce b.v. is een wezenlijk onderdeel geworden van onze (wereld-) economie .

Ook educatief -je kunt allerlei info en studiemateriaal van Internet "plukken" - zouden we een gigantische stap terugdoen.

Nogmaals: ja, de wereld en de samenleving zouden verder "draaien" zónder Internet, maar dat zou wél enorme offers eisen.

Ben benieuwd wat onze milieu-spijbelaars daar zouden van denken?

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk heb ik in mijn kindertijd vaak gehoord en blijkbaar die van Proximus ook.
Gisteren namiddag werkte hier alles comme il faut.. gisterenavond opeens geen internetverbinding meer gevolg: geen mail binnenhalen, google startte wel maar ik kon geen enkele site openen tenzij FACEBOOK! Daar kon ik iets neerschrijven , reageren enz..maar naar mij blog gaan bv werkte niet , een andere site bezoeken lukte ook niet .IK kreeg steeds de melding :" Er is een fout opgetreden , proximus reageert niet Gelukkig werkte de TV wel!

Deze morgen sito presto met Proximus gebeld! We kregen instructies in de aard van schakel dit eens uit, druk daar eens op, steek een tandenstokertje in het gaatje langs de zijkant en blijf 10 sec duwen ( blijkbaar zou de modem terug in fabrieksstand komen). Gevolg …. Niets werkte nog, geen internet, geen mail, geen TV , geen internet op de GSM nada, niente! We sturen een technieker was het antwoord!

Deze namiddag rond 16 u belde die aan …. Alles opgestart , gekeken en … ALLES WERKTE alhoewel we op de middag ons dagelijks nieuws op TV niet hadden kunnen bekijken en internet nog steeds op zijn gat lag !! De brave man had zelfs een vervangingsmodem bij maar nadat hij de nodige metingen op onze lijn had gedaan, bleek alles in orde te zijn! Blijkbaar hebben ze een half jaar terug in de Regio Antwerpen hetzelfde probleem gehad, dan lag internet er ook uit maar sommige mensen konden wel nog op Facebook en op Twitter!! …
"Proximus zit duidelijk met een probleem", was die man zijn commentaar .. ik zal Brussel even opbellen….
Intussen heb ik me gerealiseerd hoe "verslaafd” we eigenlijk geworden zijn aan internet, aan TV aan de GSM... Hoe zijn we in ’s hemels naam groot geworden zonder die digitale wereld, vraag ik me af want in onze kindertijd kenden we die niet en eerlijk misten we die ook niet want we spraken met elkaar , we speelden met elkaar, we gingen op bezoek bij elkaar …

En nu ? Nu zijn we er even afhankelijk van als de jongeren.

Gisteren hebben we na lange tijd weer eens een spannende cross kunnen volgen op TV met sensatie op de Hotondcross in Ronse waar de veldrijders nog eens een echt cross parcours aangeboden kregen met modder en vette banen waar ze hun techniek , kracht en het kiezen van de juiste banen nog eens ten volle konden tonen. Onze landgenoot Toon Aerts kwam er als verdiende winnaar met een grote voorsprong als eerste over de meet. Eli Iserbyt ( een West Vlaming) werd tweede op 1’30 en Mathieu Van der Poel derde op 2’14…en Wat zie ik dan vandaag in de zondagkranten op de eerste pagina’s?

“Wel wel , hij kan dus toch nog verliezen en niet met een banddikte maar dik 2 minuten achter de winnaar Toon Aerts” en dan hebben ze het over de sympathieke Nederlander Mathieu Van der Poel! Wees nu eens eerlijk ,die jonge gast heeft 35 opeenvolgende zeges op zak zitten … Mag hij ook eens niet winnen? Hij komt uit een stage in Spanje waar hij zich met zijn ploeg voorbereidde op de baanwedstrijden dus niet de ideale voorbereiding voor zware crossen. Tot daar mijn pleidooi voor Mathieu want natuurlijk ben ik ook blij dat er weer eens een Belg op het bovenste schavotje staat. Toon heeft het verdiend want hij is een kei goede renner en mijn sympathie gaat ook naar Eli die met zijn klein en tenger figuur maar moet opboksen tegen die uit de kluiten gewassen Toon, Mathieu of Wout van Aert…

En daar ben ik dan bij mijn favoriet … wat kijk ik uit naar de terugkomst van Wout in het veldrijden en hopelijk kan hij terug het niveau bereiken van voor die horror crash in de ronde van Frankrijk want eerlijk… ik ben een echte fan van hem en geef het maar toe.. veldrijden of baankoersen krijgen een ander accent als hij er ook bij is!

En het is nog niet gedaan ,straks smeer ik mijn kuiten en stem en zet ik mij op de eerste plaats om de match Club Brugge - KV Mechelen te volgen. Je mag 1 keer raden voor wie ik me schor schreeuw!!!

Naar het einde van het jaar toe staat alles eigenlijk in het teken van gezellig samenzijn met familie of vrienden .Vriendschap, dat is toch een raar beestje met sommigen klikt het wel en met anderen niet. Hoe vind je mekaar vraag ik me soms af want hoe verschillend vrienden ook kunnen zijn blijkbaar is er toch altijd iets dat je in de ander herkent.Dat kan van alles zijn, dezelfde opleiding, dezelfde kijk op de wereld, dezelfde hobby, lachen om dezelfde grappen of met een beetje zelfspot ga maar door!

Elke eerste vrijdag van de maand komen we met een groepje samen om over koetjes en kalfjes te praten en met een oprecht luisterend oor er voor elkaar te zijn niet alleen tijdens de pieken maar ook tijdens de dalen want echte vrienden voelen het wanneer er iets scheef zit! Die ene namiddag maken we gewoon tijd voor elkaar, stellen we ons soms kwetsbaar op, delen we problemen of positieve momenten met elkaar. Met vrienden deel je dingen die je met een ander niet deelt, je geeft jezelf wel bloot maar door dat vertrouwen in mekaar ontstaat er vaak een mooie band!

Vrienden zijn niet altijd zoals je zelf bent, ze kunnen in bepaalde opzichten heel anders zijn, dat is leuk en misschien ook soms irritant maar lachen om mekaars minpunten maakt het spannend. Als iedereen hetzelfde zou zijn dan valt er ten slotte weinig te beleven . Goede gesprekken ontstaan vaak nadat je al een paar uurtjes met mekaar hebt opgetrokken of een wijntje op hebt en bijgekletst hebt over het dagelijkse leven. Goede vrienden maken elkaars leven leuker en door mekaar een positieve vibe te bezorgen of te relativeren, spaar je een bezoek aan een psychiater uit . Dat zeggen we dikwijls bij onze samenkomst.

Sinterklaas heeft de boot terug naar Spanje genomen en de speculaaskoeken in de supermarkten zijn in de aanbieding. Zwarte pieten maken ruimte voor rendieren. Ook de reclameblaadjes hebben de reis van brievenbus naar prullenbak terug gevonden … om plaats te maken voor Kerstaanbiedingen en cadeaufoldertjes…. Wat een papierverspilling!

De kerstboom staat hier weer te stralen en elke dag groeit de stapel kleurrijke cadeautjes onder die boom. Is dat belangrijk?

Het zijn niet enkel de lichtjes , slingers en kerstballen die de kerstboom versieren, ook de pakjes eronder zorgen voor die extra strik rond de feestdagen en moet je de stress om een geschikt cadeautje voor iedereen erbij nemen. Om die stress wat op te vangen gebruiken we hier vaak verlanglijstjes en als je het echt niet weet dan is een geschenkbon ook altijd een geslaagd cadeau . Je wil toch voorkomen dat je geschenk na Kerst op een tweedehandssite terecht komt!

In “mijn tijd” was de gedachte .. je moet content en dankbaar zijn met wat je krijgt schering en inslag …. Nu wordt veel losser met een minder geslaagd cadeau omgegaan… In ieder geval succes met de cadeautjesjacht en vlieg er maar in.

' k Kreeg net iets binnen...... zelf vind ik het iets dat onze generatie (senioren) typeert...... Zou ik het durven plaatsen ? Bah ja.....immers, de wereld IS aan de durvers ....

Wij zijn de spruiten nog uit liefde gemaakt, meestal in het donker of met het licht uit... Geboren in de jaren 1930 - 1960 , of sommigen (die nog taaier zijn) nog iets vroeger. Die nog meer onze kluit Aarde trouw zijn...... Wij waren de sterken uit de jaren '30 , 40 , 50 en 60 .

Vooreerst hebben wij een normale geboorte overleefd,

met moeders die rookten, en of dronken gedurende hun zwangerschap.

Zij namen aspirines, aten vinaigrettesaus,mayonaise en desserten

en zij werden niet getest op suikerziekte of cholesterol.

En na dat trauma werden wij op onze buik te slapen gelegd

in kinderbedden geverfd met mooie blinkende loodverf.

Er waren geen kindersloten op de deuren

en als wij met de fiets reden hadden wij basketbalpetten op en geen helmen.

Als baby of kind reden wij mee op de schoot van moeder

in auto’s zonder gordels, noch kinderstoelen of opblaasbare kussens.

In de bak van een camionnette zitten, of op het paard van Boer Zutter,

op een zonnige dag, was altijd een belevenis en iets héél speciaal.

Wij dronken putwater of water van de kraan en geen water uit een plastic fles.

Wij aten taartjes, wit brood, echte boter,

spek met eieren en beukennootjes en walnoten die al op de grond lagen.

Wij dronken warme chocolademelk met echte suiker erin.

We hadden geen last van obesitas. WAAROM ?

Omdat wij steeds buiten speelden. Daarom!!

Wij verlieten de woning ’s morgens vroeg om naar school te FIETSEN (er waren toen geen moeders die ons met de auto even konden brengen),of om heel de dag te spelen in de frisse lucht en dit op voorwaarde dat we ‘s avonds bij donker thuis waren. (of als de straatverlichting begon te branden).

Onze ouders wisten helemaal niet waar we uithingen.

We hadden geen gsm maar we hadden ook Dutroux nog niet meegemaakt.

We hadden "vuile kleren om te spelen" en "schone kleren" om op bezoek te gaan.

Wij hadden uren nodig om ons speelgerief zelf te maken.

Wij hadden geen Playstations, Nintendos, X-box, iPod enz.

Er waren geen videospelen, geen 150 tv kanalen, geen videofilms of Dvd’s geen stereoketens.

Voor 18 uur keek je alleen naar het 'testbeeld' Er waren geen computers of internet.

WIJ HADDEN NOG VRIENDEN en wij gingen buiten om met hen te spelen.

Wij vielen uit bomen, sneden ons, braken af en toe een arm, been of een tand.

We gingen appels en peren "plukken" en er waren daar geen gerechtelijke vervolgingen voor, om iemand daarvoor de schuld te geven. Als we dan toch gepakt werden, dan kregen we een pak slaag en thuis hielden wij wijselijk onze mond.

Wij kregen voor onze 12de verjaardag een grote fiets, speelden met stokken als degen, een deksel van de vuilbak als schild, katapulten, slingers, boog en rieten pijlen met vooraan een grote nagel...

Wij reden met de fiets of gingen te voet tot aan de woning van een vriend en gingen gewoon langs achter binnen. Wij waren er van harte welkom en schoven soms mee aan tafel voor het middagmaal.

Het idee dat onze ouders ons uit de gevangenis dienden te halen, was absurd, dat bestond gewoon niet. Zij waren Met en Voor de wet, en Met de leraars.

Als we op school een straf kregen, kregen we thuis nog eens extra straf erbij!

Onze generaties hebben enkele van de beste ondernemers, denkers en uitvinders van alle tijden en van heel de wereld voortgebracht.

Deze jaren brachten een explosie van nieuwigheden en nieuwe ideeën.

Wij hadden de vrijheid om te proberen, de schrik voor het falen, het succes en de verantwoordelijkheid die er mee gepaard ging.

Wij hebben geleerd om dat te beheersen en om daar mee om te gaan.

Als U één van hen bent? PROFICIAT!

Het is weer zover... onze studenten zitten al voor het tweede weekend met hun neus in de boeken. Er bestaan inderdaad aangenamere weekends. Maar willen ze versprekingen zoals hieronder vermijden dan letten ze toch maar best op!

* Er waren veel Engelsen aan de kust, vooral Duitsers.

* Op een mooie dag in de vakantie toen het eens slecht weer was ...

* De vissen namen vlug de benen, toen ze de vissers hoorden aankomen.

* .. waar niks meer overgebleven is van al wat er te zien is.

* We zagen in de dierentuin apen, olifanten, giraffen en ook twee zustertjes waar ik nog bijgezeten heb in de kleuterschool.

* Het was een goede chauffeur. Met zijn ene hand stuurde hij, en met zijn andere zong hij liedjes.

* Tegen de avond kwamen we aan onze laatste rustplaats.

* Door de grote droogte zagen we overal lege plassen staan.

* Eerst vulden we onze buik en toen onze emmertjes met zand.

* "We zullen hem de kop inslaan", siste de bandiet, "of als dat niet helpt, een andere remedie."

* ... en opeens begon mijn hart te kloppen ...

* Ze schoten hem dood, juist toen hij een nieuw leven wilde beginnen.

* "Schiet eerst het licht uit", snauwde de boef, "dan zullen we zien!"

* Agenda: "Tegen morgen de postbode verder afmaken."

* "Ik herinner het mij niet meer zo precies, maar in elk geval: het was onvergetelijk."

* De vissen steken de handen uit de mouwen om eitjes te leggen.

* De vogels leggen eitjes en na enkele dagen beginnen ze al rond te fladderen.

* Het wordt stilaan warmer, ik voel dat aan de kleren die ik uitgelaten heb

* Mijn vriend houdt parkieten, kippen, Spaanse ratten, vier zussen en een motorboot.

* We hebben een huis van ongeveer drie verdiepingen.

* Ik lees het liefst sprookjes die echt gebeurd zijn.

* Sommige mannen gaan naar het café om hun gestorven vrouw te verdrinken.

* Ik denk later ook te trouwen met een vrouw die veel houdt van beesten zoals ik.

* Vader speelt het liefst met moeder, maar hij verliest dan altijd.

- Opa? Vierden jullie vroeger ook Sint en Piet?

- Ja jongen, alleen waren het toen Sint en Zwarte Piet.

- Piet was zwart?

- Tot 2016 wel. Toen mocht het niet meer en werd hij wit.

- Waarom?

- Een groepje mensen vond het discriminatie en racisme, zo'n zwarte Piet.

- Maar Piet is toch heel slim en vrolijk, speelt met kinderen en deelt cadeautjes uit? Hij is toch geen rotzak?

- Nee, maar die mensen vonden dat Piet een slaaf was.

- Een slaaf? Van Sinterklaas? Deed die dan lelijk tegen Piet? Gaf hij Piet straf, of sloeg hij hem?

- Nee, dat niet. Ze zongen samen en deelden samen snoep uit.

- Dus Sint en Piet waren goede vrienden.

- Ja, net zoals Sint en Piet nu. Maar nu is Piet niet meer zwart.

- Nee, want dat mag niet.

- Opa?

- Ja?

- Er zitten vier kinderen in mijn klas, die zijn zwart.

- Oh ja?

- Ja. En hun pappa's willen nu gaan klagen bij de VN.

- Waarom dan, jongen?

- Omdat ze het discriminatie en racisme vinden dat al die lieve, gulle Pieten blank zijn. Alsof zwarte mensen niet goed genoeg zijn om Piet te worden. Ze vinden dat er ook zwarte Pieten moeten komen.....

We zijn ze weeral gewoon die donkere, koude dagen die vanaf november stilletjes onze woonkamer binnen sluipen en de nachten die elke dag weer een paar minuutjes meer afsnoepen van de dag. December, de start van een lange feestperiode met de intrede van de Sint, de voorbereidingen voor Kerst en de festiviteiten met Nieuwjaar.December heel vaak een periode van gemengde gevoelens.

Als ik aan december denk dan is dat met een dubbel gevoel want het is een maand waarin zoveel gevoelens bij elkaar komen. Een maand van terugkijken naar het afgelopen jaar en vooruit kijken naar het komende jaar. Een maand van gezelligheid en samenzijn, maar ook een maand van weemoed waarin ik nieuwsgierig ben naar wat het nieuwe jaar brengt. De donkere dagen helpen ook al niet om het vitamine D op peil te houden.

Omdat ik met mijn voet in de lappenmand lig en niet kan wandelen, was het de bedoeling om de Kerstboom wat vroeger te zetten kwestie van wat bezig te zijn, maar eerst zien of mij halfbedde daarin meegaat want normaal doen we dat na Sinterklaas. Mocht ik hem laten kiezen dan hoefde al dat “gedoe” niet maar ik weet dat de kleinkinderen het nog steeds plezant vinden dat de boom er staat op Kerstavond en de pakjes eronder verlokkelijk liggen te blinken… en zelf vind ik de avonden ook gezellig als de lichtjes branden ….Dat is de hoofdreden waarom er hier nog een Kerstboom staat en er Kerstversiering in huis is ! Doe jij er ook aan mee?

Sinterklaas is stilaan in aantocht daar kan je niet meer naast kijken noch in de winkels noch in de media en ik kan er niets aan doen maar het onvoorwaardelijke geloof van zoveel kleintjes in die Goedheilige man en zijn Pieten blijft me ontroeren.

Zelf heb ik warme en fijne herinneringen aan dit kinderfeest en het is altijd mijn grote wens geweest om dat door te geven aan onze kinderen en kleinkinderen. Ik denk dat we daar in geslaagd zijn! Toen onze kinderen nog jong waren, was de nacht van 5 op 6 december altijd een spannend moment. Zoon - en dochterlief gingen vol verwachting slapen na een laatste Sinterklaasliedje gezongen te hebben .

In Afrika hadden we geen schoorsteen of open haard dus de vraag hoe Piet daar ooit kon door geraken, werd niet gesteld! Nadat mijn slaapgenoot en ondergetekende met zekerheid hadden vastgesteld dat onze kroost wel degelijk in de armen van Morpheus lag, was het onze beurt. We stalden de cadeautjes uit, strooiden picknicken en mandarijntjes over de tafel en natuurlijk ook wat chocolade ventjes en suikergoed ( dat we meestal via de ambassade op de kop hadden kunnen tikken) en schreven een brief in het mooiste krullerige Sintengeschrift.

Nostalgische herinneringen, die teruggaan op oude tradities, christelijke folklore en kinderlijk bijgeloof…En nu zouden sommigen dat van de kinderen willen afpakken onder de noemer racisme …. Afblijven van die traditie zeg ik daar op… een kind zit daar echt niet mee in zijn hoofdje!

Black Friday hier, Black Friday daar …. Doe jij ook aan Black Friday?.

Shopaholics en koopjesjagers hadden de vierde vrijdag van november al lang aangekruist in hun agenda als Black Friday, de dag waarop elk jaar weer verkooprecords sneuvelen. Toch groeit almaar meer weerstand tegen die vanuit Amerika overgewaaide (ver)kooporgie. Help!

Als je een paar jaar geleden aan iemand vroeg wat Black Friday is, dachten ze waarschijnlijk iets als vrijdag de dertiende. Black Friday is in Amerika de dag na Thanksgiving Day. Die vrijdag hebben de meeste Amerikanen vrij. Nu ja, vrij… Het koopjesjagen levert daar meer stress op dan een gemiddelde werkweek. Leningen, nieuwe credit cards, alles hebben Amerikanen ervoor over om zo veel mogelijk dure producten met korting te kopen.

En nu doet België er ook aan mee ,nochtans blijkt uit onderzoek blijkt dat 87% van de producten die op BlackFriday in de aanbieding zijn, eerder in het jaar al eens goedkoper zijn.Ik heb zo mijn bedenkingen.

En om het helemaal gek te maken , is Black Friday wel een beetje racistisch hoor, waarom is er geen White Friday of Rainbow Friday .

Ik stel daarom het volgende voor:

Ik moet het toch wat anders aanpakken sinds ik borstkanker gehad heb, hoorde ik een dame zeggen terwijl ik bij de kapper zat..

Als ik de tijdschriften en kranten die de cijfers van talloze onderzoeken publiceren, mag geloven  dan ben ik bij de gelukkigen waar ze er alle twee nog zijn en dat ze gezond zijn. Het is niet aan iedereen gegeven en de ziekte met een grote K treft meer en meer vrouwen van alle leeftijden, die K houdt geen rekening met jong of oud. 

Vorige maand, toen ik " mijn meisje" weer eens liet onderzoeken, kreeg ik in het ziekenhuis een lintje opgespeld dat symbool stond voor borstkanker. Mijn "meisjes" of moet ik zeggen "oude dames"  hebben de pletwals weer eens overleefd en zijn goedgekeurd, Goddank!

Ik herinner me de dag dat ik in het ouderlijke huis naar beneden kwam en mijn ma me zei dat ze me er ééntje had gekocht. Mijn allereerste BH. Het ongeloof! De ontkenning! Ik had dat nog helemaal niet nodig, wat dacht zij wel! Mijn "meisjes" ingesnoerd voor de rest van hun dagen, evenmin als ik zelf zagen ze dat beperkt zijn in beweging echt niet zitten. :)

Ik kan me niet herinneren dat ze sinds dan ooit ferm gegroeid zijn. Volgens mij werd ik op een dag gewoon wakker en waren ze daar zoals ze er nu nog altijd zijn. Niet groot, niet mini, maar ze waren er. Hoe wispelturig de omvang van de rest van mijn corpus soms kan zijn, die van mijn "meisjes" verandert minimaal. Enkel toen ik zwanger was, tierden ze welig!!

Ik las onlangs dat een vrouw gedurende gans haar leven meerdere maten nodig heeft. Ik heb altijd al dezelfde maat gehad. Lekker handig, dat wel. Stiekem, maar eigenlijk ook een beetje luidop, ben ik er fier op dat ze er zijn, dat ze mijn decolleté vullen (wie het kleine niet begeert,…) maar vooral dat ze gezond zijn. Niet iedere vrouw heeft dat geluk.

Vrouwen, borsten, zachtheid.. drie begrippen die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Sommigen moeten hard vechten om dat geheel terug te krijgen en komen niet altijd ongehavend uit de strijd. Soms moeten vrouwen een deel van het geheel opgeven.

Daarom spelden ze bij mij dat lintje op daar waar de ziekte bij vrouwen– en blijkbaar ook af en toe bij mannen - kan toeslaan, maar die niemand verdient.

Dat ging door mijn hoofd toen die dame haar verhaal vertelde.

Ik schrijf november en de jaarlijkse processie is weer begonnen en het is niet de Sint die langskwam . Gisteren, zondag kreeg ik achtereenvolgens vertegenwoordigers van de volgende verenigingen over de vloer:

– de plaatselijke lagere schoolgangertjes met marsepein, kostende € 6

– de plaatselijke chiro met chocoladetruffels, kostende € 7

– de brandweer met een kalender, kostende € 4

– de plaatselijke voetbalclub met artisanale pannenkoeken, kostende € 6

- een buurjongentje met chocolade of vanille wafeltjes , kostende 6 eur.

Men beweert dat een stapje in de wereld zetten een dure zaak is, maar volgens mij zit je op even hoge kosten als je braafjes thuis blijft.

We stappen stilaan van onze roze wolk waar we sinds het weekend op dromen en geraken  weer stilaan terug in ons gewone doen want na het feest van zondag was het hier behoorlijk hectisch... Bloemen en cadeau's uitpakken en  bekijken maar vooral al de foto's die getrokken zijn op de harde schijf zetten om later te gebruiken om een foto-album te maken! Vandaag kregen we nog eens 7 GB binnen . Ik vroeg me af wat dat allemaal was, zo'n lading , maar het bleken vooral filmkes te zijn van het weekend met de kinderen en kleinkinderen en ook nog van op het feest.... Dus we zijn bijlange nog niet rond met kijken maar geloof me ... het is heerlijk!

Daardoor heb ik jullie wat verwaarloosd maar ik denk dat jullie dat wel begrijpen. We hebben zo'n fantastisch feest achter de rug en alles moet weer in zijn plooi vallen.

Bedankt aan de trouwe bezoekers die geduld hebben en niet afhaken als ik een paar dagen niet langs kom! Ik haal straks al die gemiste tegenbezoekjes in!

Nog een gezellige avond lieve mensen!

De winter heeft reeds een klein beetje van zich laten voelen....We mogen stilaan de wintertruien boven halen. Ik ben nog een keer door de tuin gegaan maar die is al verder winterklaar dan ik!Een laatste fotootje dan maar.

In de tuin gespot.

"En nu ben ik moe", verzuchtte de spin, terwijl ze de plakkerige resten van haar poten veegde.

Met plezier keek ze naar het enorme spinnenwebbed, dat ze in de lavendelstruik had gebouwd. Met al haar stramme ledematen klom ze in haar nieuwe bedje, keek tevreden om zich heen, deed haar ogen dicht en dacht aan haar aankomende avondmaal.

"Ik hoop op een dikke bromvlieg!", mompelde ze en begon alvast te smakken....

Oh happy day.....

Meestal heb ik geen probleem om de woorden te vinden om te zeggen wat ik denk of voel.. maar vandaag is mijn Duracelleke nog zo volgeladen dat mijn geest en hart blijven op replay staan en ik niet weet waar te beginnen om te vertellen wat een prachtige, warme , gezellige en feestelijke dag we gisteren beleefd hebben samen met onze beide families, onze kinderen en kleinkinderen en onze dierbare vrienden die we koesteren omdat ze een warme plek hebben in ons hart.

Het gezelschap was top, de verrassingen van de kinderen suppertop, het eten verdiende een sterretje, de geschenken waren verrassend, de bloemen waren een streling voor het oog en voor mijn bloemenhart maar wat ons vooral zo’n deugd heeft gedaan, is dat iedereen er met een big smile bijzat en blijkbaar mee genoot met ons.

De foto’s en films die gisteren getrokken werden, hebben we intussen al voor een groot deel toegstuurd gekregen en die krijgen zeker een plaats in een album die oma wel in mekaar zal steken…ik vind het alleen spijtig dat ik de warmte, de vriendschap en de liefde die we gisteren gevoeld hebben niet in een album kan vastleggen.

De warmte die we mochten ervaren, is iets dat we voor de rest van ons leven meedragen. Velen dromen van zo'n feest als ze 50 j getrouwd zijn maar wij hebben het beleefd. Daarom in de eerste plaats een dikke merci aan onze kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen …jullie gaven het feestje een extra dimensie door de bijdrage van iedereen . En onze tweede “dank je wel” gaat naar al de anderen die door hun aanwezigheid ons feest opfleurden….

Dat deze oma gisterenavond een probleem had om die ADHD rakker in haarzelf het zwijgen op te leggen zodat ze haar dikke teen zoals de voorbije 50 jaar tegen die van opa kon leggen, moet ik niet verklaren zeker? 

Vandaag lopen we hier beiden met een grote glimlach en een dankbaar gevoel rond!