Even een update

Mannekes, mannekes heb ik me daar vannacht een droom gehad! Ik wil nu niet van een mug een olifant maken maar als je even tijd hebt dan neem ik je mee naar de wereld van Klaas Vaak. Voor diegenen die niet veel tijd hebben " salut en de kost" wat dit gaat toch even duren!

Toen we gisteren gingen slapen, trok ik de slaapkamerdeur dicht en dook ik onder ons donskieken. Ik was juist het lijstje van mijn dromen aan het aflopen om te zien wat ik nu wel of niet wou dromen. Och…een droom blijft maar een droom, maar ne mens kan beter over iets plezant dromen hé zeker als je op de blaren ligt!!!

Ik zag daar dromen staan over ruzie en ambras en dacht nog als ik daar moet van dromen is het om een ganse nacht wakker te liggen hé.

Dromen over de liefde moet ik ook niet doen, want ik heb mijn liefste nog naast mij! Maar ik weet niet of jullie zo’n droomlijst hebben, maar daar staan soms rare titels op hoor! Ik zag daar plots staan: de kuchende mug. Awel, ik was zo curieus dat ik die droom heb aangestipt. Omdat ik niet meer moest wakker liggen om verder mijn droom te kiezen, was ik dus ook rap in dromenland verzeild. Ik was nog bezig met het deuntje te kiezen dat ik zou snurken in mijn slaap, als ik daar plots hoor hoesten. Ja, dat is verschieten ! Ik luisterde nog eens en ja hoor, iets later was het weer van dat.

Wat raar was, eerst kwam het gehoest van boven mijn hoofd en dan van tegen de muur. Ik stak - in mijn droom - het licht aan en terwijl ik zat te zoeken of er daar ene onder mijn bed zat te hoesten, hoorde ik plots terug hoesten boven de kleerkast. Maar toen ik aan de kleerkast zat, kwam het gehoest van tegen de verwarming. Stilletjes ging ik op zoek naar de onzichtbare hoester als ik daar plots tegen het raam terug hoorde hoesten. Ik wreef eens in mijn ogen en zie ik daar toch wel een mug zitten zeker

Ik wilde haar een klop geven zodat ze geen ganse nacht boven mijn hoofd zou zoemen maar toen begon die daar toch wel weer te hoesten zeker.

-Euh…wat is dat hier, een mug die hoest, dat heb ik nog nooit gezien!

-Ja Natoken, er zijn geen seizoenen meer hé…..hoest kuch…hoest.

-Hoe…jij kan niet alleen hoesten, maar ook praten?

-Vaneigens …hoest…in jouw droom ...hoest... kan iedereen toch spreken?

-Euh….allé dan, dan kan ik je ook vragen waarom je hier zo zit te hoesten, kan je niet zoemen zoals iedere mug?

-Ik zou wel willen maar ik heb een valling opgedaan door al die regen en ik zit met een klein zoemstemmetje en moet alsmaar hoesten.

-Jamaar, je moet je verzorgen hé!

-Och…Natoken, met de klimaatsveranderingen is het geen leven meer hé. Vroeger konden we nog eens lachen als mug als we zo een ganse nacht iemand konden wakker houden, maar nu zit ik hier met rillingen op mijn natte vleugels en is het plezante eraf hoor.

-Ach, je moet de moed niet laten zakken hé.

-Hoest…kuch…nies…zoem…kuch

-Allé, kan ik iets doen?

-Ik heb dorst.

Ik nam de mug op en zette ze bij het raam waar ze van een druppel kon drinken die naar beneden liep door de condensatie. Maar ze zag zo bleek, dat ze zelfs de kracht niet meer had om iemand te steken. Ik zag in die kleine natte oogjes dat ze haar eigen gezoem miste.

-Natoken, kan je het licht niet uitdoen, want het doet zeer aan mijn ogen en wil je liefst niet te luid praten, want ik heb zeer aan mijn hoofd.

-Jamaar, dat is straf , als jij hier de ganse nacht rond mijn kop zoemt, heb ik ook zeer aan mijn hoofd hoor!

-Ja, maar dat is het leven hé, we zijn er om te zoemen.

Ik heb de mug dan maar op mijn hoofdkussen gezet en de ganse nacht mijn adem in haar richting geblazen om haar warm te houden hé. ( dat van dienen warme adem had ik eens in een kerststal gezien ).

Toen deze morgen in mijn droom mijn wekker afliep, sprong die mug daar toch wel ineens recht zeker. -Zoem….zoeeeeeem….bzzzzzz….zoembzzzzzzzzz

-Awel, awel, wat krijgen we nu?

-Ja, bzzzzzzzzz ’t is al veel beter .

Ik stak het licht aan en ze vloog tot op de kast, waar ze in het licht van die mooie schaduwen vormde op de muur. Ik keek bewonderend toe, want het is niet elke dag dat je een mug ziet dansen in het licht hé. Ineens begint ze zich daar te rekken en te kronkelen zodat haar schaduw een olifant op mijn muur tekende.

-Bedankt voor uw goede zorgen Natoken, dank zij u kan ik volgende nacht weer boven je hoofd komen zoemen.

-Hélaba, je gaat juist niks..

-Jamaar Natoken, een mug is er om te zoemen hé.

-Euh…ja dat is ook waar, maar moet dat juist boven mijn hoofd?

-Nee ik kan het ook op het plafond of op de muur.

-Jamaar dan ben ik ook wakker!

-Ja, dat is het leven hé en daar kan ik ook niks aan veranderen , ook niet in jouw dromen, maar weet je wat? Ik zal elke morgen voor u een paar schaduwen op de muur komen dansen.

-Awel ’t is goed, dat zie ik graag, vooral die schaduw van die olifant.

-Jamaar Natoken, dat is nu juist de moeilijkste schaduw, want van een mug een olifant maken is juist de moeilijkste schaduw.

-Bah nee, je deed dat goed.

-Nee nee, dat hangt ervan af hoeveel licht er op mij schijnt.

-Ha, nu begrijp ik het, hoe meer je in de schijnwerpers staat, hoe meer je van een mug een olifant kan maken?

-Juist !

Toen ik op deze morgen echt wakker werd, was mij dat toch wel bijgebleven en naar het schijnt neemt je uit jouw droom altijd iets mee naar de realiteit van het leven.

Ja, van een mug een olifant maken kan ook in de realiteit hé. Hoe meer je iets klein in de schijnwerpers zet, hoe groter het wordt.

In feite is dat nogal een geluk dat ne mens eens iets speciaal droomt voor hij wakker wordt in de pijnlijke realiteit momenteel.

’t Is nu maar te hopen dat ik volgende nacht niet van een  olifant droom die zit te zoemen op de kleerkast. :)

Gelukkig kan ik hier binnen vallen zonder gevaar van besmetting. Het is overal corona hier en corona daar, hopelijk duurt dat geen maanden. Wat nu gebeurt is ernstig. Ik las vandaag dat de impact op mens en economie kan vergeleken worden met een oorlog. Gelukkig beseffen velen dat er niets is gewonnen met paniek. Corona is niet de eerste medisch mondiale uitdaging.

Wat mij in deze situatie vooral opvalt is dat wanneer China niest de rest van de wereld verkouden is. Als deze crisis één ding duidelijk maakt dan is het hoe afhankelijk iedereen is van de Aziatische grootmacht. In dat land is een kwart van de wereldwijde productiecapaciteit geconcentreerd. De wekenlange sluiting van Chinese fabrieken ontregelt productielijnen over de hele wereld. Schaarste en werkloosheid liggen op de loer. De economie sputtert enorm.

Door middel van renteverlagingen via centrale banken en steunmaatregelen trachten regeringen het vertrouwen in de economie te stutten. Uiteindelijk zullen overheden moeten laten zien dat ze de crisis weten te bezweren. En hoe landen dat aanpakken - snoeihard zoals Peking of met iets meer tact zoals in West-Europa - is aan hen zelf. Zo lang ze hun aanpak maar onderling afstemmen en niet handelen als de einzelganger Trump. Europeanen welkom? Njet. Groot Brittaniërs? si !!

Europa kijkt intussen met angst en beven naar Italië, waar het coronavirus maar niet onder controle geraakt. Maar waakzaamheid is overal het thema vandaag ,ook bij ons. “Blijf in je kot”, zegt Maggie die intussen ook vragen heeft bij de coherente structuur van de gezondheidszorg in ons land .We hebben maar liefst acht ministers van Gezondheid en nu zouden ze er nog een commissaris bij zetten om het corona probleem aan te pakken… Geen regering maar toch kunnen nieuwe benoemingen….moet kunnen...

Intussen zitten wij inderdaad nog steeds zonder een regering. Ik denk dat de politiekers blij zijn dat ze nu niet het gespreksthema nr 1 vormen . Neem die mannen hun loon af zolang ze geen akkoord hebben en je moet geen helderziende zijn om te voorspellen dat we binnen de kortste keren een regering hebben. Ik ben beschaamd in hun plaats als ik probeer om dat aan niet Belgen uit te leggen. Je krijgt het niet verklaard.

Voilà ik heb stoom afgelaten ( door die brandwonde produceer ik extra warmte vandaar )

 Ik las in de krant:

”Een laffe overvaller kreeg een koekje uit eigen trommel, want hij werd neergestoken met zijn eigen mes.”

Vroeger placht men een koekje van eigen deeg te krijgen, maar het spreekt natuurlijk vanzelf dat men die in een trommel bewaart.

Ik hoorde op de radio:

”In de politiek is wijsheid ver te zoeken. Men dempt het kalf als het verdronken is.”

Er is een tijd geweest dat men de put dempte als het kalf verdronken was, maar vandaag de dag moeten we besparen en hebben we zelfs geen put meer nodig.

Een vriendin van me verkondigde:

”Mond-op-mondreclame is nog altijd de beste reclame.”

Hoewel dat in sommige gevallen kan kloppen, verkies ik toch de mond-tot-mondreclame.

In een e-mail las ik de volgende passage:

”Het heeft nu lang genoeg geduurd. We zullen de knoop moeten doorkakken.”

Als je ‘t schrijft, verschilt het slechts een kleinigheid met doorhakken, maar als je ‘t moet uitvoeren is het een wereld van verschil en volgens mij geen sinecure.

Ik kreeg eens een brief en de schrijver ervan besloot met de woorden:

”Drank bij voorbaat.”

Ik heb mijn hele brievenbus doorzocht, maar er was nergens drank te bespeuren. Veel beloven en weinig geven …

Tsja….. het was niet mijn bedoeling om dit gezegde uit te testen maar je hebt zo van die mensen die het eerst moeten zien of voelen voor ze het geloven hé?

Dat heb ik vorige donderdag voorgehad met kokend water uit een waterketel en vraag me niet hoe…..ik weet het ook niet maar DOM DOM DOM!!!

Als het weer geen glimlach op de gezichten tovert dan maar op een andere manier proberen..

Een Italiaan vertelt zijn vrienden:

"Gisteren heb ik mijn vrouw gemasseerd met aromatische olie en daarna hebben we zo'n intense nacht beleefd dat ze gedurende 5 minuten heeft geschreeuwd!"

De Fransman antwoordt :

" Ja, niet slecht! Gisteren heb ik mijn vrouw ingesmeerd met aromatische boter. Daarna hebben we zo stevig tekeergegaan dat ze gedurende 15 minuten heeft geschreeuwd!"

De Belg repliceert:

"Ik heb haar ingesmeerd met chocolade. Daarna hebben we de liefde bedreven en heeft ze 3 uur geschreeuwd!"

Vragen de twee anderen nieuwsgierig:

"Wat heb je dan wel gedaan om haar drie uren aan het schreeuwen te krijgen?"

"Ik heb mijn handen afgeveegd aan de gordijnen!"

Ik heb een paar dagen geleden de suffe leeftijd van 75 gehaald , een leeftijd waarvan ik vroeger vond dat je niet mocht mopperen als je dan dood ging. Het voelt wel even raar aan om de leeftijd te hebben die ik vroeger als Echt Heel Heel oud zag.

Jaja, ik bereikte de big 7-5! Ik vind dit nogal wat 75 worden.. omdat je de volgende dag wakker wordt en er niks veranderd is, maar tegelijkertijd verandert er heel langzaam zoveel. 75 j en hoewel ik het vooral een mijlpaal vind - ¾ eeuw op deze blauwe knikker is al wat - toch heeft het iets.

Naar aanleiding van die 75ste verjaardag deel ik een paar momenten waarop ik denk ...nu word ik toch stilaan oud.

- Als kleine kinderen me aanduiden als ‘je bent toch al oud”

- Als ik last heb van allerlei pijntjes of een stijf lijf.

- Die momenten dat ik dames van 40 zie lopen met kleding (of ja, ‘outfitjes’ natuurlijk – of nog erger ‘outjes’ of ‘fitjes’) die hip en modieus is en waar ik echt niet meer in pas!

- Wanneer ik in de supermarkt aan een voorbijganger moet vragen iets van een hoge plank te halen omdat ik er niet mee bij kan!

- Altijd in de eindexamenperiode van de kleinkinderen als ik terug denk aan die van mij. Dat het bij mij al meer dan 60 jaar geleden is dat ik examen deed vind ik echt héél ernstig.

- Als ik de jongeren zie die alleen maar met hun telefoon bezig zijn . Vroeger praatten we nog gewoon met elkaar !

- Altijd als ik een zin begin met ‘Vroeger…’

- Als ik met 17- of 18-jarigen praat over hun toekomstplannen en vervolgstudies en me dan realiseer dat ze mijn verhalen waarschijnlijk net zo boeiend en relevant vinden als ik dat vroeger vond bij “oude mensen”…

- De gedachte dat er om 3 uur ’s nachts nog mensen voor hun plezier in een club staan te dansen…

- Als mijn ogen soms om 22.00 uur al bijna dicht vallen terwijl ik naar TV kijk.

- Als ik moet googelen om erachter te komen wat ‘swag’, ‘ewa’ of ‘beire’ is.

- Als ik langs een cafeetje loop en alleen maar denkt ‘Jezus, wat staat de muziek hier hard’!

- Als ik bij het zien van een 20-jarige die in november hardloopt in een kort broekje denkt "kind, zou je niet eens wat warmers aantrekken?"

- Als ik de kinderen hoor praten over hoe druk ze het hebben terwijl ik zelf kan zeggen dat ik “gewoon even lekker rustig aan hebt gedaan”.

- Als ik tegen de kinderen en kleinkinderen bij het afscheid zeg dat ze voorzichtig moeten zijn en even een berichtje moeten sturen als ze thuis zijn en ze mij met een vage glimlach " jaja" zeggen

- Als ik kruiswoordpuzzels oplossen vaak een aanlokkelijkere activiteit vind dan naar een festival te gaan bij wijze van spreken dan.

- Als ik mezelf hoor zeggen “Wat? Kost dat VIJF euro? Daar betaalde ik vroeger 20 frank voor!”

Ik stop er mee want zo word ik er echt niet jonger van...

Wanneer voel jij je oud?

Aan iedereen die hier voor mijn verjaardag wensen afzette... .

'k Voel mij vandaag zo… Hoemperapapa....

Ik heb nu eens echt zin om iets dwaas te doen en niemand houdt me tegen!! Ben vanmorgen opgestaan in de wetenschap dat er weer een jaartje bij is. Ik zit nu precies 5 jaar op trammetje 7!! Het rammelt wel wat af en toe maar voor de rest bolt het nog redelijk goed dus zeg ik nu eens zelf Congratulations!

"Ik" is dus jarig en om het niet te vergeten begon ik mijn dag al zingend: Happy birthday to me
Happy Birthday to me ...
Vandaag schuif ik weer een bank vooruit op trammeke 7. Heel even maak ik een balans op waar ik niet direct vrolijk van word. Mijn leven vliegt voorbij, mijn jeugd is blijkbaar toch niet voor eeuwig. Mijn lichaam begint duidelijke aftakelingsverschijnselen te vertonen. Bij hoogdringendheid moeten er fundamentele keuzes gemaakt worden. Tijd voor actie! De tijd die nog rest, moet aan 200% geleefd worden...
Sad me, want er is weer een jaartje erbij. Mijn knieën en gewrichten kraken of protesteren , mijn haar wordt grijzer en dunner, de ideale 90-60-90 ben ik al lang kwijt, de knoken worden stijver, de rug protesteert om maar niet van die stiekeme rimpeltjes te spreken! Oké , mijn weegschaal is niet langer een trouwe bondgenoot, mijn huid was ooit strakker en de sterkte van mij bril blijft maar toenemen Blijkbaar gebruik ik de laatste jaren ook nog eens de verkeerde zeep bij het douchen want ik blijf maar krimpen. Voorlopig doen - gelukkig- mijn bieterkes nog steeds relatief goed hun dienst....

Lucky me, want ik mag genieten van de liefde en genegenheid van mijn "half bedde" , mijn kinderen en 6 kleinkinderen en mijn vrienden! Aan de andere kant ik krijg steeds meer tijd voor mezelf, er is meer rust in mijn leven, ik kan doen wat ik wil en meer en meer mezelf zijn! Ook dat is ouder worden.

Bad me, ik ga nu vandaag eens doen waar ik zin in heb en trek me vandaag niets aan! In de loop van de dag zullen we vandaag wel vieren met een paar vrienden.
Vinden jullie dit allemaal wat bizar? Het zal zeker aan de leeftijd liggen? In ieder geval ...I feel good! Hoe klinkt dat liedje? "Gek zijn is gezond...." dus zing maar mee .Ik las ooit op de scheurkalender de woordspeling:- Eet meer Freud, dan blijf je Jung- ! Daar trek ik me aan op.

Hiermee sluit is dit gekke gedoe af.
Voor jou lieve bezoeker heb ik vandaag een glaasje blog-Champagne klaargezet. Je lege glas mag je - als je genoeg hebt- in de reactie-zaal gewoon achterlaten.
Ik doe de afwas wel ... ;-) !
Jabedabedoe.......

Leve de Seniorengym

Mijn ouder wordend lichaam protesteert hier en daar.

M’n dokter raadde me een fitness club aan.

‘k Schrijf me in bij de aerobicgroep voor senioren.

Ik buk, draai, duizel, spring op en neer, zweet een uur lang.

En als ik dan uiteindelijk mijn gymschoenen aan heb, is de aerobictijd voorbij..

Op Fb zag ik een foto van een lessenaar zoals we die vroeger kenden in de lagere school met zo’n inktpot in het midden en een deksel dat je kon oplichten om dan je schriften en zo in de lessenaarsbak te leggen…en als in een film kwamen al die herinneringen van vroeger op school weer boven..

Achteraf gezien hebben we toch een hele weg afgelegd.. van die harde houten bankjes die aan zo’n lessenaar vasthingen tot de inktpot in het bankje en de pen die vastgemaakt was aan een houten houdertje om er dan voorzichtig mee in je schrift te schrijven met of zonder vlekken .Ken jij ook de griffel en de lei waar je rekenoefeningen op maakte om ze dan met een nat sponsje weer af te vegen om de volgende erop te zetten…en die zware boekentassen die aan een haakje aan het schoolbankje hingen om te voorkomen dat je er om te haverklap tegen liep als je vooraan moest komen?

Wat waren we trots op dat houten bakje met een schuifdeksel waar je pennen en potloden en een gom in staken. Als ik nu de pennenzakken van de jeugd zie... wat een verschil!

Ik heb altijd op een nonnenschool gezeten zowel in de lagere school als in het middelbaar en eerlijk.. we kregen meestal heel bekwame leerkrachten die de passie van het lesgeven hadden maar hun methodes waren niet altijd "comme il faut!" De lat waarmee ze op je vingers tikten of de bordveger die door de klas vloog .. ze verscherpten wel je reflexen!!

Herinner je je nog de "reverences" waarmee je ’s morgens de nonnetjes of juffen begroette voor je de klas inkwam? Ik zie dat onze jonge mensen niet meer doen!! Maar wat me het meest bijgebleven is en nu nog niet verteerd lijkt, is die lange rode tong die ze om je nek hingen en waar je op de speelplaats moest mee rondlopen omdat je blijkbaar een keer teveel gepraat had in de klas!! Je kent dat niet? Dan was je een braaf kind, helaas heb ik een paar keer de "eer" gehad om zo'n ding te "showen" en ik voel nu nog altijd dat beetje frustratie die ik dan voelde alleen .. toen zegde je niets !!

En over de Goede Week zou ik ook nog vellen kunnen neerschrijven van wat ons toen allemaal opgelegd werd…Hoe oud of jong je ook was .. er werd gebeden en naar kerkdiensten gegaan waar je uren na elkaar op een harde rieten stoel op je knieën moest zitten en bedwelmd geraakte van wierook en zweet van de massa in de kerk om niet te spreken over de kruisgang , er kwam maar geen einde aan. Heeft me dat nu een betere christen gemaakt? Soms zegt men overdaad schaadt en nadat ik op 20 j de nonnen verliet , had ik eerder een dégout gekregen van al die rituelen dan een overtuiging dat het de juiste levenswijze was.. We wijzen met de vingen naar de Islamjongeren die geïndoctrineerd zijn.. maar waren wij dat ook niet in de jaren 50/60?

Maar ik wil hier niet verder op in gaan , zoals ik al zei ,ieder zijn leven en mening . Ik sta nu gewoon even stil bij mijn schooljaren ts 1948 en 1965 ......wij zijn curiosa aan het worden met onze herinneringen.

Onlangs las ik een artikel over de babyboomers generatie. En wat dan met die babyboomers, hoor ik jou denken? Ja, ik weet het wel, ik behoor zelf tot die generatie en ik ga ze dan ook met hand en tand verdedigen.

Toch is het goed om af en toe eens naar onszelf te kijken. Want dat babyboomers niet echt als normaal kunnen beschouwd worden, is wel het minste dat je kan zeggen. Nu kijk je mij vragend aan , lieve lezer, wel ik zal het jou even uitleggen...

In heel de geschiedenis van de mensheid is er nooit een generatie geweest die zoveel tegen schenen gestampt heeft, die heilige huisjes met zoveel genoegen afgebroken heeft, die zo vindingrijk was en die zoveel groei en vooruitgang creëerde en er bovendien nog goed mee wegkwam dan de babyboom generatie.

Het begon al in onze jeugd, met 'langharig werkschuw tuig' dat tegen zowat alles en nog wat begon te contesteren. Jongeren die collectief overtuigd waren van hun eigen grote gelijk, die in hun jeugdig enthousiasme de wereld gingen veranderen en het dan nog gedaan hebben ook. Hoe komt dat toch vraag ik mij dan af. Zat er in die jaren iets in het water,of in de lucht? Kwam het door een lichte vorm van radioactieve straling? Wie zal het zeggen. Het leek wel of de toenmalige jongeren door een soort van besmettelijk virus aangetast waren, een virus dat een ongebreidelde expansie, groei en ontwikkeling opwekte. Niks of niemand kon het enthousiasme van de generatie onder controle krijgen. Niks kon hun drang naar vernieuwing, naar verbetering en vooruitgang stoppen. Muziek, mode, techniek, geneeskunde en alles wat maar enigszins voor verbetering vatbaar was, werd onder de loep genomen. Een generatie doorzetters was opgestaan. En de wereld zal het geweten hebben. The sky was the limit. Grenzen waren er om verlegd te worden. Mogelijkheden werden gecreëerd. De babyboomers kenden geen beperkingen. Maar nu worden ze ouder en worden aan de kant gezet door een nieuwe generatie.

Normaal zou je zeggen. Ouderen moeten plaats maken voor jongeren. Maar die oude rock & rollers laten zich niet zomaar in een hoekje drummen. Het gaat er niet meer aan toe zoals in de jaren vijftig van vorige eeuw. Toen waren mensen van 60 jaar oud en versleten , leefden enkel nog in het verleden leefden en hielden zich bezig met zagen over de goede oude tijd. Niet zo met de babyboomers. Die zien dat anders. Gepensioneerde babyboomers zijn "jongens en meisjes" van 65 en ouder die hun plaats opeisen, die niet willen wegkwijnen in een rusthuis, die zich organiseren en niet op hun kop laten zitten, die bewust willen deelnemen aan de maatschappij en hun steentje meer dan bijdragen. Het lijkt wel alsof babyboomers zelfs de tijd naar hun hand willen zetten. En blijkbaar slagen ze er nog in. Want als ik de volle agenda van die generatie bekijk, moet ik vaststellen dat ze van plan zijn om nog jaren door te gaan. Van stoppen hebben ze nog nooit gehoord. Babyboomers zijn dan ook niet te stoppen. Ze zullen doorgaan tot ze erbij neervallen.

Als jij ook een babyboomer bent, kan ik alleen maar zeggen: goed zo en laat de jonge generatie maar eens zien hoe het moet.

Opstelzinnetjes:

- Tegen morgen de postbode verder afmaken.

- Ik herinner het mij niet meer zo precies, maar in elk geval: het was onvergetelijk.

- De vissen steken de handen uit de mouwen om eitjes te leggen.

- De vogels leggen eitjes en na enkele dagen beginnen ze al rond te fladderen.

- Het wordt stilaan warmer, ik voel dat aan de kleren die ik uitgelaten heb.

- Mijn vriend houdt parkieten, kippen, Spaanse ratten, vier zussen en een motorboot.

- We hebben een huis van ongeveer drie verdiepingen.

- Ik lees het liefst sprookjes die echt gebeurd zijn.

- Sommige mannen gaan naar het café om hun gestorven vrouw te verdrinken.

- Ik denk later ook te trouwen met een vrouw die veel houdt van beesten zoals ik.

- Een deel van de raket vliegt naar de maan en de rest is dan natuurlijk naar de maan.

- We gingen naar Oostakker met een hele bende bedevaartgangers en gangsters.

- Hij is uit het venster op de vierde verdieping gesprongen omdat hij te diep in de put zat.

- Gelukkig dat alle rode lichten groen waren.

- Ze hebben daar een grote hond. Als er iemand van voor belt, begint hij vanachter te blaffen.

- Ik liep langs de beek en zag een boerin een koe melken, in het water zag ik het omgekeerde.

- We hadden veel werk, want er waren boterkoeken voor 300 mensen die allemaal opengesneden en gesmeerd moesten worden.

- Velen gaan naar de winkel om een groot stuk vlees zoals mijn moeder.

- We mochten spelen met oude kleren van mijn grootouders die netjes gewassen en gestreken in hun kist liggen.

- Hoe noemt men de plaats waar beenderen samenkomen? (gewricht)

- De beenderen komen samen op het kerkhof.

- Vader is een echte mopperaar. Hij kent altijd de laatste moppen.

- Gelukkig dat onze stofzuiger nogal langdradig is.

- Omdat het zo'n mooi weer was, mochten we nog enkele minuutjes overspel doen.

- Spaghetti smaakt naar macaroni, maar een beetje langer.

- Ik denk dat ik al lang dood zal zijn tegen dat ik tachtig jaar ben.

- Als grootvader nog leefde, zou hij zich doodgelachen hebben.

- Zus heeft pilletjes gekregen voor de afgang van de dokter.

- Ik ging mijn neef bezoeken die ziek was om hem geluk te wensen.

Daar kan ik van genieten zie....die kinderhoofdjes die zo vol ideetjes zitten...

Ik zou het echt niet weten.

Als het Moederdag is, heb ik geen moeder meer om te vieren, op Vaderdag ontbreekt mijn pa op het appel, de klokken van Rome plegen me straal te negeren, net als dat stom duinkonijn … eh … de paashaas. Sinterklaas, de kindervriend, laat me compleet links liggen. Nu schuiven ze zelfs al een tijdje Valentijnsdag in onze schoenen… en mijn Valentijn, de liefde van mijn leven, ma grande passion, mon amour pour toujours, meine Leidenschaft, my love vindt al dat opgefokt gedoe niet zijn ding en eerlijk..voor mij is het ook geen must..

Daarom mogen ze voor mijn part het moeras inzakken met al die feestjes, ik laat me niet kennen: tevreden strompel ik voort met een onbeschadigd humeur als we maar gezond zijn!

Ok, romantiek maakt van het leven misschien nét dat tikkeltje meer maar dat kan ook zonder dure cadeaus om je partner op tijd en stond te verrassen. Het hoeft heus niet (alleen) met Valentijn. Nee , commerciële onzin vind ik dat. Als je van elkaar houdt, hoef je dat toch niet op een bepaalde dag aan elkaar te tonen? Bij ons is het elke dag Valentijn. Ik hoef vandaag geen cadeautje, want hij is het cadeautje. Liefde laat zich niet vangen in commercie.

Voor diegenen die wel Valentijn vieren....maak er een mooie dag van!

-  Wat is het toppunt van blond zijn? Iets doms doen en dan zeggen: Tja, bruin hè?

- Wat is het toppunt van brutaliteit? Een spookrijder inhalen.

- Wat is het toppunt van dankbaarheid? Een kietelaar die terugkietelt.

- Wat is het toppunt van dierenmishandeling? Een slang viagra geven

- Wat is het toppunt van discriminatie? Alle bloemetjes water geven behalve de Afrikaantjes. Alle buitenlandse euro's weigeren.

- Wat is het toppunt van domheid? In het woordenboek opzoeken wat het woord 'woordenboek' betekent .

                                                   Iemand opbellen en vragen wat hun telefoonnummer is.

- Wat is het toppunt van egoïsme? Je eigen naam roepen als je klaarkomt.

                                                   Een kuil graven voor een ander en er zelf in gaan zitten.

- Wat is het toppunt van geduld? Een ei pellen met een bokshandschoen aan.

                                                 Op je kop gaan staan en wachten tot je sokken afzakken.

                                                 Een dove roepen en wachten tot die komt.                                                         

                                                 Een vis op de muur tekenen en wachten totdat hij wegzwemt.

- Wat is het toppunt van gezelligheid? Samen keihard zingen in een stille tocht .

- Wat is het toppunt van goed je werk doen? Een patient wakker maken om zijn slaappil te geven.

- Wat is het toppunt van grof? Iemand die maar 1 been heeft een step geven.

- Wat is het toppunt van heimwee? Een drol die terug omhoog kruipt .

- Wat is het toppunt van klagen? Teruggaan naar de balie en zeggen dat er een gat in je donut zit .

- Wat is het toppunt van klungelig? Struikelen over draadloos internet

Ik heb me voorgenomen om tijdens de wintermaanden een fotoalbum te maken van ons 50j huwelijksfeest dat we in november gevierd hebben. Ik heb al wat albums gemaakt vol met mooie herinneringen die ons leven kleurden want voor je het weet is je leven zo voorbij gevlogen! Nochtans, iedereen heeft een virtuele fotoalbum van zijn/haar leven. Volg eens mee…

Het begon al in jouw moeders schoot toen die langzaam dikker werd ( nu zien ze jou bij die eerste echografie,) de eerste weken van je prille leven, je mama en papa konden hun ogen niet geloven, nog enkele maanden te gaan, vanaf dan nam jij bezit van hun leven en van hun bestaan.

Je babytijd was zalig, geen besef van wat er zoal rondom jou gebeurde, een levende pop was jij, tot het eerste woordje in je mondje werd gelegd en door jou brabbelend werd gezegd. De kleutertijd was heerlijk, dat mondje stond niet meer stil, je energie was niet te bedwingen, de kleuterschool was als een speeltuin voor je en daarna voor het eerst naar de lagere school, je leerde lezen en schrijven, al die letters werden zinnen, je leerde zoveel dat eerste jaar. Het duurde nog wel even voor je het allemaal begreep, maar na één jaar was je geen kleuter meer, neen je kon lezen, schrijven en tellen, krijg je eerste schoolrapport.

De volgende jaren waren een revolutie, je spartelde door jouw woelige tienerjaren, je volwassen leven kon beginnen. Beverig op je benen stapte je het echte grote mensenleven binnen , je ging werken of studeerde verder. Je werd ingenieur of schooljuf , houtbewerker of verpleegster, dokter of bediende , boer of bakkersvrouw keuzes te over waren er. Jij maakte je keuze links, rechts of gewoon rechtdoor, verliefd, verloofd, getrouwd en voor je het wist was jij vader of moeder, had je zelf kinderen , een job, een huis je eigen leven en voor je het besefte was je oud.

Die album van je leven is in jouw geheugen van begin tot het einde volgeplakt met foto's, volgeschreven, jouw fotoalbum vol met herinneringen uit je leven die je zo graag wil bewaren voor je kinderen en aan hen doorgeven.

Daarom probeer ik – als het kan- intense momenten visueel vast te leggen. En geloof me .. het gaat vooruit!

Dat slijmgedoe heeft lang genoeg geduurd en als mijn body het nu nog niet begrepen heeft dan zal het ok niet meer komen . Maar ja soms is dat deel van mij " dur de comprenure".

Waarover kan ik het nog hebben? Over februari die zich ook weer heeft aangemeld en dat de winter verder gaat zoals hij nu al een maar maanden bezig is nl met herfstig te zijn. Als Bozerke nu nog durft beweren dat het grondwater alarmerend laag staat dan zullen de boeren stilaan protesteren want veel velden en weiden liggen er blijkbaar al oververzadigd bij.

Doet die kwakkelwinter iets met jou of ben je al blij dat het niet ijzig koud is? Onze generatie heeft andere winters gekend en eigenlijk mis ik die wintertafereeltjes wel...je kon er mooie foto's van maken.

Voor diegenen die dromen van zon en mooi weer heb ik een goeie tip!

Wees niet sip in de winter, draag een bikini onder je coltrui!

Dag lieve mensen tot de volgende.

Niet verschieten dat ik het eens over een andere boeg gooi! Voor ik weer een cijfertje bijzet op mijn levenslijn wil ik even slijmen tegen die corpus van mij!

Dag Lief Lijf, we kennen mekaar al lang ,74 Jaar en 11 maanden om precies te zijn. Maar ’t is de eerste keer dat ik je een brief schrijf.

Ik heb je leren kennen als iets vanzelfsprekends. Je bent er immers altijd al geweest. Ik kan mijn leven  niet voorstellen zonder jou. Waar ik ben, ben jij en omgekeerd. Je hebt me naar veel plekken gebracht eerst gedragen door anderen maar al snel wilde ik het zelf uitzoeken. Je hebt me dingen geleerd met vallen en opstaan, eerst op handen en knieën , later voetje voor voetje, soms hollend, huppelend of struikelend of op m’n tanden bijtend of met kriebels in m’n buik of met mijn hoofd in de wolken , met knikkende knieën en rillingen over m’n rug. Daarvoor heb ik je nooit bedankt . Nu accepteer ik je (wat meer). Hoewel.’t Is soms toch lastig want een paar onderdelen vertonen slijtage verschijnselen . Tot nu toe ging het allemaal van een leien dakje of toch zo goed als. (Bedankt voor de selectieve herinneringen) .

Telkens na een paar drukke weken ,moet ik me neerleggen bij het feit dat ik geen 3x7 meer ben ,dat kwistig omgaan met mijn krachten gestraft wordt, dat feesten ok is als ik daarna maar de tijd neem om terug de "oude" te zijn.

Misschien heb ik je niet altijd genoeg gerespecteerd,  je niet altijd gegeven wat je nodig had rust, slaap en vitamines. Ik heb je af en toe volgestouwd met suiker, vette rommel en niet altijd geluisterd wanneer je ziek was. Maar ik ga m’n leven beteren.( het mag wel na 74 j!!)  Ik zal rekening met je houden, je horen wanneer je roept,  je op een fiets zetten als het kan, je voldoende zuurstof geven door veel te wandelen, bewegen als je het toelaat en rusten als je het nodig hebt. Ik wil je nog een hele tijd meenemen op mijn tocht ....