De Janssens hadden geen kinderen en besloten een donor te zoeken om moeder Janssen te bevruchten en zo hun gezin te starten. Op de dag dat de donor langs zou komen, moest meneer Janssen op zijn werk zijn. Dus hij kuste zijn vrouw en zei: "Ik ga ervandoor, die meneer zal hier snel zijn."

Een half uur later kwam heel toevallig een deur-tot-deur babyfotograaf langs en belde aan.

"Goedemorgen, mevrouw. U kent me niet, maar ik ben hier om ..."

"Oh, je hoeft niets uit te leggen, hoor. Ik verwachtte je al," onderbrak mevrouw Janssen hem. "Werkelijk?" vroeg de fotograaf.

"Nou, prima! Mijn specialiteit zijn baby's."

"Dat hoopten mijn man en ik al. Kom alsjeblieft binnen en ga zitten."

" uhum. " Waar gaan we precies beginnen?" vroeg mevrouw Janssen blozend.

"Laat alles maar aan mij over, mevrouw. Meestal doe ik er eerst twee in de badkuip, één op de bank, en soms nog een paar op het bed. Vaak is de vloer in de huiskamer ook leuk. Dan heb je een groter oppervlak." "Badkuip, huiskamervloer?

Geen wonder dat het niet werkte voor mij en Harry."

"Nou, mevrouw, niemand kan het in één keer goed doen. Maar als we verschillende posities proberen en ik schiet van zes of zeven verschillende hoeken, dan weet ik zeker dat u tevreden zal zijn over de resultaten."

"Ik hoop dat we dit snel achter de rug hebben," piepte mevrouw Janssen.

"Mevrouw, in mijn soort werk moet een man zijn tijd nemen. Het kan makkelijk binnen vijf minuten, maar dan weet ik zeker dat u daar niet tevreden over zal zijn."

"Ik weet het wel zeker!!" riep mevrouw Janssen uit.

De fotograaf opende zijn koffer en pakte zijn album met babyfoto's.

"Deze is gemaakt op de bovenkant van een dubbeldekkerbus midden in Antwerpen."

"Mijn God!", riep mevrouw Janssen uit, aan haar zakdoek plukkend.

"En deze tweelingen zijn bijzonder goed gelukt, er rekening mee houdend dat de moeder nogal moeilijk deed." De fotograaf gaf haar de foto.

"Moeilijk?" vroeg mevrouw Janssen.

"Ja, helaas wel. We moesten uiteindelijk naar het stadspark om het voor elkaar te krijgen. Overal om ons heen stonden mensen te dringen om het maar goed te kunnen zien.

"Te dringen?" vroeg mevrouw Janssen, haar ogen open van verbazing.

"Ja ... " vertelde de fotograaf,"...en voor langer dan drie uur! Het mens bleef maar schreeuwen en commentaar geven. Ik kon me amper concentreren. Toen begon het donker te worden en moest ik het snel afwerken. Toen er uiteindelijk eekhoorntjes aan mijn gereedschap gingen knabbelen, moest ik alles wel weer snel terug stoppen."

Mevrouw Janssen leunde naar voren. "U bedoelt dat ze werkelijk aan uw uhum gereedschap knabbelden?" "Jazeker. Nou mevrouw, als u er klaar voor bent, zal ik de standaard opzetten, zodat we aan de slag kunnen."

"Standaard?" Mevrouw Janssen keek nu ontzettend bezorgd.

"Ja natuurlijk, ik heb de standaard nodig om mijn Canon op te laten rusten. Hij is veel te groot voor mij om vast te houden wil ik goed kunnen schieten .. Mevrouw? Mevrouw?

Goeie God, ze is flauwgevallen! Zou ik iets verkeerds gezegd hebben?"

Onlangs had ik een gesprek met een vriendin en waarover ben je dan zo allemaal bezig? Je kinderen , je kleinkinderen en er worden linken gelegd naar het verleden en hoe onze ouders zouden gereageerd hebben op de hedendaagse mentaliteit en opvattingen van hun kinderen en kleinkinderen.Achteraf maakte ik voor mezelf de bedenking dat al zijn onze ouders reeds lang gestorven ze toch een herinneringen blijven in het hart en de geest van hun kinderen.

Heb je er ook al eens bij stilgestaan hoe vaak je verwijst naar je vader of moeder als je in het verleden terugkijkt? Je zou geen verleden gehad hebben en ook geen toekomst waren je ouders en niet geweest omdat je dan eenvoudig weg niet zou bestaan hebben. Dus of je het wil of niet , of je herinneringen mooi of slecht zijn, ouders kan je nooit uit je herinneringen bannen omdat de band over de dood heen blijft bestaan.

En al probeer ik het leven steeds een positieve draai te geven toch ben ik af en toe ook wel eens op een andere manier met het leven bezig al naargelang de omstandigheden of gebeurtenissen en dan komt steeds die essentiële levensvraag “ hoe geef ik het niet meer zijn een plaats?”

Toen ons ma gestorven was, gingen mijn zus en ik haar begroeten en toen werd spontaan de vraag gesteld…. Waar zou ma nu zijn? Ik was getroffen door die vraag van mijn zus omdat we tot dan nog nooit samen over zoiets gepraat hadden en ik dus blijkbaar niet alleen met die vraag zat.

Nu ik ouder ben komt die vraag vaker terug …en heb ik nog steeds geen antwoord. …

Jij trouwe bezoeker zal er ook geen antwoord op hebben, denk ik maar soms , heel soms blijft een mens struikelen over die essentieelste levensvraag.

En neen ik ben niet depri hoor, het is gewoon even kopie van een flard van mijn interne schijf die per toeval hier op mij PC belandt.

Voor straks een aangename en liefst niet te hete dag!

In het indianendorp vraagt de kleine indiaan aan zijn vader:

'Waarom hebben wij toch van die eigenaardige namen?'

'Dat is bij ons traditie. Onze namen hebben veel meer betekenis dan die van de blanken.

Ik heet Zwarte Veder omdat ik bij mijn geboorte zwart haar had.

Je moeder heet Schuimend Water omdat ze vlak bij de bergbeek geboren is.

Je zusje heet Bleke Maan, omdat het volle maan was toen zij het levenslicht zag.

Heb je het nu begrepen, Vergeten Pil?'

Als je een maand niet meer in je tuin kan werken dan krijg je het volgende ...

Verdorie , verdorie , verdorie... ik had hier één en andere opmerking neergeschreven en bij het plaatsten ging er iets fout en mag ik het opnieuw proberen.

Nu ik meer tijd heb dan normaal, lees ik ook meer de krant en kijk ik meer TV  of ben ik op mijn GSM bezig en wat is mijn bevinding?

Je kan beter niet zoveel tijd hebben want een goed nieuws show is het de dag van vandaag nergens.

Al sinds de uitspraak in het proces van de Reuzegommers wervelt de wrevel en de ontgoocheling door de maatschappij... Het gevoel dat die " fils à papa's " een te gemakkelijke straf kregen en er zelfs zonder strafblad van af kwamen zet kwaad bloed. En die boete is om te lachen, als je een zware overtreding maakt met je  wagen betaal je meer ook al is er geen dode gevallen. Hier negeerde een groep "zatte" studenten de kritische toestand van een medestudent en waarom?

IK ga er wel mee akkoord dat een werkstraf beter is dan de celstraf, daar "kunnen" ze uiteindelijk iets uit leren als ze maar op de juiste plaats tewerkgesteld worden zodat ze vanuit hun luxewereld ook eens de ander kant van de maatschappij leren kennen en dan bedoel ik de kant van de mensen met tegenslagen of handicap die niet zo gegoed zijn als zij zelf! 

Hier kunnen we nog  uren over bomen maar draai en keer het hoe je wil Sandra Dia had dat niet verdiend en zo blijft de vraag .. wat als hij blank was geweest?

Dat proces van Ilse Uyttersprot die door Jürgen D vermoord werd , heeft ook al menig burger beroerd zeker na de serene getuigenis van de moeder! Ik stel mij alleen de vraag wordt Jürgen D uiteindelijk schuldig bevonden met voorbedachte rade of vindt men ook hier weer éen of andere verzachtende omstandigheid. Een moeder en kind van is uit het leven gerukt op zo'n brutale wijze dat men geen " maars" kan inroepen .. maar ja wie durft nu nog de handen in het vuur steken voor de uitspraken van het gerecht? Ik ben niet in de positie om hen te beoordelen maar heb er wel bedenkingen bij of het altijd consequent verloopt.

En dan Oekraïne met die sabotage van een stuwdam die zowel voor de mens als voor de natuur een ramp is....  Waar zijn ze daar toch in 's hemelsnaam mee bezig?

De natuur ergert zich ook aan de omstandigheden en het blijven roofbouw plegen op kap van die natuur en wreekt zich met aan de ene kant bijna onblusbare brandhaarden zoals nu in Canada... Tot zelfs in New York en omgeving hebben ze last van die ramp...of overstromingen aan de andere kant van de wereld en zo kan ik verder gaan... maar daar wordt een mens niet vrolijker van.

We zullen dus maar proberen te genieten van elke dag al zal het vandaag toch binnen zijn want bij de temperaturen die ze voorspellen, zie je biebie niet buiten... Maar voor de zonnekloppers.. laat je maar gaan maar smeer je toch maar goed in want het wordt bakken en braden. Hier al 27 gr en het is nog geen 11 u!

Als je echt leest wat er op de blogs geschreven staat dan kan dit emoties of herinneringen oproepen. Wat hieronder staat heeft helemaal niets te maken met het logje dat ik las maar ik werd in het verleden gekattapulteerd en van het ene kwam het andere...

Probeer nooit de kronkels van een brein te begrijpen

Ik ga nu wel heel ver terug in de tijd maar onze lieve Ani is de aanstoker met haar oud liedje op haar blog 

"mijn pappie is enkel een foto…" Bog Scholte

Vaak zie je zondags in ons straatje

Een jongen voor het venster staan

Die stil kijkt naar de and're kind'ren

Die met hun vaders wand'len gaan

En soms dan vraagt wel eens een vriendje

Wat is jouw vader voor een man

Ik zie je nooit eens met hem buiten

En 't stille ventje antwoordt dan

refr.:

Mijn pappie is enkel een foto

Die staat bij ons thuis op 't buffet

En 's avonds, als mammie gaat werken

Dan hangt zij hem boven mijn bed

Hij gaat zondags nooit met me wand'len

Hij kijkt enkel naar me en lacht

Maar hij is mijn liefste

En voor ik ga slapen

Dan fluister ik: pappie.mijn pappie.. goenacht.

Wanneer ik speel met mijn meccano

Mag hij naast mij op tafel staan

En als ik dan iets moois gebouwd heb

Kijkt hij me soms zo levend aan

Meccanobouwen is heel moeilijk

Je wordt er ongeduldig van

En 't is natuurlijk wel vervelend

Dat hij me nooit eens helpen kan

refr.

Soms lig ik in mijn bed te denken

Strakt komt hij uit zijn lijst vandaan

En 'k zie opeens een echte vader

Zo groot en levend bij me staan

Dan zegt hij: wij gaan voetbalspelen

Trek eens je jas aan, 't wordt al fris

Maar 't is natuurlijk fantaseren

Omdat hij maar een foto is

refr.

Ie er iemand die dit liedje nog  kan meezingen? Ik wel 

Ani schreef op haar blog dat haar dorp niet meer is zoals het vroeger was, de buurtschap en de gezelligheid zijn weg en vele huizen zijn vervangen door hoge appartementsgebouwen en de buurtwinkels door grote supermarkten. Zwaar verkeer en autofiles verstoren de mobiliteit en de rust van de huidige bewoners!

Ik denk dat het herkenbaar is bij iedereen die op ons trammeke of op het volgende zit …. Ik zou ook vellen lang kunnen vullen door te vertellen hoe het vroeger in ons straatje was… Die tijd is voorbij en persoonlijk mogen we niet klagen wat de rust en de stilte betreft.

Vandaag heb ik van mijn “ luie” periode gebruik gemaakt om op het terras te zonnen… Met de bossen in de buurt zitten hier redelijk wat bosduiven in de bomen en op de mast en het enige wat de stilde vulde was…( je moet dat met gevoel en langgerekt lezen )

Roekrakaroekoe, roekrakaroekoe …. Roek , roek...

Koekeroekroekoe , koekeroekroekoe...

Met tussendoor tsjierp , tsjierp tsjieperietsjiep en verder niets tenzij een grasmachine die bij één van de buren de stilte verstoorde.

Dat zijn toch heerlijke geluiden en veel rustgevender dan het remmen of toeteren van wagens of het trillen van de grond omdat er weer een zware vrachtwagen voorbij davert! Als je maar je ogen de kost geeft en je oren te luisteren legt dan heeft de natuur zoveel schoons te bieden ….

Rustig aan, niks forceren, je tijd nemen, je laten verwennen….het klinkt allemaal misschien zalig in de oren maar als je kleine oortjes hebt en bij het uitdelen van geduld op de laatste rij stond dan klinkt dit eerder als een beproeving. Wie mij kent zal mij begrijpen …..

Revalideren als je niet echt ziek bent en het kriebelt om alles terug onder controle te hebben….. geloof mij dat is ook geen cadeau! Maar soms moet een mens luisteren naar de dokter, zijn halfbedde en zelfs de kids…

Wat dat oplevert?

Een ongeduldige 78jarige die het moeilijk heeft om zich te voegen naar de huidige omstandigheden, die niet alleen kriebelende handen heeft maar ook voeten en tenen want lang stilzitten is echt niets voor mij…

Ik weet het ,iedereen bedoelt het goed en mijn halfbedde die doet echt zijn best en de kinderen menen het ook als ze zeggen “ ma.. je zal even moeten wat door de vingers zien…” maar die vergeten dat ik tussen mijn vingers kieren heb om te spieken…. 

Maar ach zou ik klagen? Welnee zeker ,alles gaat voorbij als je maar geduld hebt .. lap ik bots dus voortdurend met mijn neus op mijn “ zondeke”….

Ik doe zo mijn best dat ik zelf al een litanie verzameld heb..

Van alle ongeduld …. Verlos mij

Van enige drang om te willen poetsen … verlos mij

Van opstapelende strijk…. Verlos mij

Van onkruid dat op mijn “ siskes” werkt …. Verlos mij

Voor de bloemen die vragen om in een vaas gezet te worden… Laat ze verder welig bloeien .

Voor de groenten en bloemen die naar water snakken … laaf hun dorst.

Voor die paar buren die ons praatje aan de brievenbus missen….. laat hen nu zelf maar volop aan het woord… 

Voor mijn lieve slaapgenoot die echt zijn best doet …. Geef hem een dikke pluim.

Voor mijn gezaag en dwaas geschrijf hier … vergeef het mij ik heb teveel tijd!

MAAR over 4 weken laat ik de riemen los en ‘ de hemel aanhore mijn verlangen” alles en iedereen zal het geweten hebben…..

Amen!

Eindelijk het weertje waar iedereen naar uitkeek. Spijtig voor de studenten die nu in de blok zitten of aan de examens beginnen....maar het mag nog zo blijven voor de rest van de zomer met af en toe een buitje in de nacht. Veel vragen we toch niet of wel? Van dit front niet veel nieuws, alles verloopt zoals het moet en enkel geduld en tijd lossen alles op.

Even een kort berichtje dat alles hier ok is naar omstandigheden. 

Dat rustig zijn en niets doen is wel een opgave maar ik luister naar de dokter en mijn halfbedde maar vooral naar mijn body en voorlopig zegt dat ... " handen af " als het begint te kriebelen!

Bedankt aan de bezoekers die toch blijven aankloppen dat doet goed!

Dag lieve bezoekers.

Ik ben terug thuis en nergens beter dan thuis om te herstellen.Alles verlooopt zoals het moet alleen voel ik me nog slap maar dat komt wel goed!

Een fijn en zonnig weekend iedereen en bedankt aan de bezoekers die me een een duwtje in de rug gaven!

Ik moet morgen naar het ziekenhuis en zal daardoor de volgende week of langer niet te zien zijn op jullie blogs en ook niet hier.

Houd jullie goed en keep smiling dat helpt altijd beweert men toch!

Hartelijke groet aan de bezoekers hier.

Vandaag vieren ze in West Vlaanderen moederdag daarom aan alle moeders proficiat! En met moeders bedoel ik alle vrouwen die moeder zijn, moeder zijn geweest, het graag hadden willen zijn, die het graag willen worden, die het zonder het te zijn die rol hebben, die het moederinstinct bezitten, die besloten hebben het niet te willen zijn, die het zijn maar het niet kunnen…..

Hartelijke groet aan iedereen die hier langskomt

Poehhh krijgen jullie met dit weer ook zo ontzettend veel zin in lente?

Ik echt enorm. Ik denk alleen dat we nog even geduld moeten hebben.

Op 8 mei 1945 capituleert nazi-Duitsland en komt er een einde aan het vreselijke naziregime.

In veel landen is 8 mei een feestdag waarop de bevrijding wordt gevierd maar waar er ook wordt stilgestaan bij de gevolgen van fascisme, negationisme, antisemitisme en racisme.

Als je nog niet besmet bent, geniet van het weekend!

Het geven van Lelietjes-van-dalen of beter gekend onder de naam meiklokje is eigenlijk letterlijk een vergiftigd geschenk……

De traditie wil dat we op 1 mei een bosje meiklokjes aan iemand geven als geluksbrenger. Maar wist je dat het per ongeluk inslikken van lelietjes-van-dalen ernstige spijsverterings- en hartklachten kan veroorzaken?

Achter deze kleine, aangenaam geurende bloem gaat dus een uiterst giftige plant schuil. Het Antigifcentrum registreert jaarlijks tussen 40 en 60 oproepen voor vergiftiging door lelietjes-van-dalen.

Alles in lelietjes-van-dalen is giftig. Van de wortels van de plant tot de bloemen, de bladeren, de stengel en de vruchten (tussen augustus en oktober). Zelfs het water in de vaas waarin de plant heeft gezeten is schadelijk voor onze gezondheid. Waarom? Volgens informatie van het Vergiftigingencentrum "bevat de plant stoffen die een effect hebben op de hartspier en de bloedsomloop".

Misschien moet die informatie meer doorgegeven worden  hoe goed bedoeld zo'n boeketje ook is!