Na een drie daagse reis zijn we zondag goed aangekomen op ons vertrouwde stekje in Spanje. Gelukkig zijn we op tijd vertrokken als we die beelden vanuit het thuisfront zien.Al was het weer zeker beter dan thuis, hier voelde het ook winters aan met daarbovenop regen.

Vandaag donderdag is het al iets beter en behaalden we al 15gr maar de koude wind van over zee maakt het echt nog niet aangenaam om buiten te zitten. We moeten hier overdag ook nog stoken maar we zijn al blij dat het niet meer regent.

 Ons straatje is er eentje van "los pensionistas" daar lachen we vaak mee. We vormen een allegaartje van Nederlanders, Belgen, Luxemburgers en Schotten maar het klikt en is best gezellig. En we werden al uitgenodigd om volgende week de verjaardag van een Nederlandse te vieren... we hebben het hier dus heeeel lastig.

Groetjes aan iedereen die langskomt of al langsgekomen is. Ik heb echt nog geen tijd gehad om te reageren maar bedank jullie alvast!

Straks is het weer zo ver dan tellen we af en op klopslag 12 is het weer het knuffelmoment om een nieuw jaar te starten ..

Het is altijd al een moment geweest dat me pakt en hoe ouder ik word hoe emotioneler ik ben bij de start van een nieuw jaar en hoe lastiger om de traantjes tegen te houden en hoe langer we die knuffel vasthouden.

Ik knuffel jullie allemaal virtueel en wens jullie een goed 2026 met veel liefde, vriendschap en een goede gezondheid!

Alles ok hier maar stilaan zeer druk met de komende feestdagen en onze vakantie.

Zoals naar gewoonte is de Sint ook dit jaar ons huis voorbijgegaan zonder aan te kloppen dus tellen we nu af naar Kerst en hopen dat de Kerstman ons niet vergeet.

De Kerstkaarten worden stilaan geschreven. De kerstboom staat te pronken en te stralen met daaronder veel pakjes want ons bendeke wordt al maar groter. Hier zal het een speciale Kerstavond worden want de reismicrobe van oma en opa zet zich precies verder. Ik weet nu al dat bij het afscheid nemen die avond deze oma het niet droog zal houden.

Onze jongste kleindochter heeft na haar afstuderen deze zomer een sabbatjaar ingelast en vertrekt op 3 jan voor 6 maanden naar de States regio LA welbepaald Santa Barbara . Ze gaat daar haar Engels bijwerken en ook genieten van de omgeving.

Een andere kleindochter studeert dit jaar af in de richting MXD. Voor diegenen die niet weten wat dat is...( Mixed Experience Design is een uniek keuzetraject met een focus op ruimtelijk en visueel ontwerp. Vrij vertaald: het creatief vormgeven van binnen- of buitenruimtes. Je leert hoe je een creatief idee kan vertalen in een verbluffend ruimtelijk concept en een unieke visuele identiteit. Die ruimte kan de binnenkant of de buitengevel van een gebouw zijn, maar ook een evenement, een festival, een beurs, een pretpark of een dierentuin. Uit jouw creatieve geest stromen in ieder geval de meest verrassende ruimtelijke belevingen. De invulling van de ruimte baseer je op een verhaal, sociale interactie en een mix van sound, video, foto, motion, graphic design, 2D en 3D.) Haar eindstage zal ze in Nieuw-Zeeland doen daarvoor trekt ze voor 3 maanden naar Wellington .

Beiden zijn heel enthousiast en kijken er al naar uit. We begrijpen hen perfect want hebben we niet hetzelfde gedaan en een unieke kans meegenomen toen we in 1970 naar Mexico vertrokken met dat verschil dat wij met ons tweetjes waren en zij gaan alleen!

Wij weten uit ondervinding dat het voor beiden een unieke ervaring zal zijn. Ze staan alle twee vol enthousiasme te trippelen om te vertrekken. En zo neemt de jeugd stilaan het avontuurlijke dat bij oma en opa stilaan geblust is over.

Ik zie dat het weer al een hele tijd geleden is dat ik hier iets schreef maar ja er valt ook niet veel spectaculairs te beleven vandaar.

Ik kom juist terug van een bezoek aan de dermatologe ivm mijn mondprobleem.. sjonge, sjonge. Mijn afwpraak was om 15u10 en ik kon er maar om 15u55 bij.. van uitlopen gesproken. Ik zei haar dat ik al dacht dat ze me vergeten was maar ze antwoordde dat ze vandaag 45 patiënten moest zien en dat ze probeerde om iedereen nog een beurt te geven.

Het is me inderdaad nogal wat als je een afspraak moet maken bij een specialist of dokter. Ik belde vandaag naar de tandarts of ik nog dit jaar een afspraak kon maken. Het is een groepspraktijk met 6 dokters en mondhygiënisten maar geen plaats tot ergens in jan. Omdat we dan even weg zijn, heeft ze gezocht of er toch ergens een gaatje was bij de specialist die mij normaal behandelt ( die kent mijn probleem) en woensdag kon het nog omdat er een patiënt afgebeld had. Pff ikke blij . 

Tot daar het laatste nieuwsje de rest bespaar ik jullie en mezelf want ik ben te lui nu om veel te schrijven.

Houd jullie goed en bedankt aan die 4/5 getrouwen die blijven langskomen. Mijn teller zegt wel dat er veel meer zijn maar ik merk daar niets van!

Tot de volgende bij leven en welzijn.

Goeie morgen blogvrienden.

Daten met een West Vlaming.....

Voor veel trouwverjaardagen bestaat er een algemeen vastgestelde, traditionele benaming. Voor 56j bestaat dat niet in tegenstelling tot bijvoorbeeld het 25- of 50-jarig huwelijk.

In sommige tradities wordt die 56j samen wel geassocieerd met de lapis lazuli, een kostbare blauwe siersteen die symbool staat voor loyaliteit en wijsheid.

Lachen en huilen, pieken en dalen, houden van en water in de wijn leren doen en dan kan je zoals wij vandaag die 56 jaar getrouwd zijn vieren en koesteren. Een hele prestatie niet?

Wat is het geheim, hoe hou je het vol en hoe blijft het boeiend, heeft al eens iemand gevraagd?

De meeste mensen maken de fout te denken dat een huwelijk een grote doos cadeautjes is en dat het normaal is dat die doos in de loop der tijd steeds leger wordt. In werkelijkheid is het de kunst om ervoor te zorgen dat je cadeautjes in de doos van je partner blijft stoppen en omgekeerd zodat ze niet leeg wordt en dat moeten zeker niet altijd tastbare cadeautjes zijn.

Belangrijk is ook te weten dat je zo ongeveer elke 10 jaar met een compleet ander persoon getrouwd bent want mensen veranderen en het komt erop aan te leren om mekaar soms een beetje anders lief te hebben. Zegt men niet liefde is een werkwoord?

Daarom nodig ik jullie uit en vraag " drinken jullie een glas met ons mee om die speciale dag te vieren"?

Vandaag 17j geleden ,ook op een zondag, kregen we het bericht dat ma gestorven was..zo lang maar toch nog zo dichtbij.

Ma,

vandaag gaat over jou

dus denk ik niet alleen

maar schrijf ook over jou

over hoe je was over

wat je deed lach en leed.

Ma,

vandaag staat je foto

kleurrijk op het scherm

voor ieder die het zien wil

maar alleen ik

leef van je herinneringen

die ik met liefde koester.

/center/

Op 1 november of Allerheiligen herdenken we onze dierbaren die ons hebben verlaten en daarom staan de kerkhoven vol bloemen. Niet overal op de wereld verloopt Allerheiligen op dezelfde manier . Ik neem jullie mee naar Mexico 1 November 1970.

Volgens de Mexicaanse traditie wordt er van de doden verwacht dat ze de levenden bezoeken en hun speciale gasten zijn voor die avond. Het is een combinatie van Prehispanische Indiaanse gebruiken en katholieke tradities van het middeleeuwse Spanje. Men gelooft dat op 1 november de zielen van alle overleden kinderen terug komen naar huis en op 2 november komen de zielen van de volwassenen ook terug. Op 1 november worden er kaarsen en wierook aangestoken om de weg naar het familiealtaar te verlichten. Op veel plaatsen maken families een pad van goudsbloemblaadjes van de straat naar het familiealtaar, zodat de zielen de weg kunnen vinden.

Dit is altijd een blijde gebeurtenis omdat de Mexicanen geloven dat de doden de levenden ieder jaar bezoeken op die dag. Men viert de dag door het kerkhof te bezoeken en offers mee te nemen, zoals pan de muerto (brood van de dood), eten, drinken, bloemen en kaarsen. Het altaar ( ipv een zerk) is meestal een tafel bedekt met crêpepapier waar een aantal voorwerpen zorgvuldig op worden geplaatst, zoals foto's van heiligen, wierook en veel kaarsen. Eten en drinken mogen op het altaar ook niet ontbreken en in het bijzonder het lievelingseten en drinken van de dode aan wie het altaar is opgedragen. Men gelooft dat de doden spiritueel van het eten genieten, waarna het uiteindelijk door de levenden wordt opgegeten.

Sommige Mexicanen leggen er ook kleding van de overleden persoon bij of dingen die ze graag gebruikten toen ze nog leefden. Bijvoorbeeld , als een altaar voor een overleden oma is, worden haar rebozo ( een soort sjaal) en haar bril erbij gelegd. Als ze van breien hield dan worden er breipennen en wol bijgelegd. Als het altaar voor een opa is , worden zijn hoed en speelkaarten op het altaar gelegd. Als het altaar voor een kind is dan worden er speelgoed en snoepjes opgelegd. Aan al die attributen kan je meestal zien of het altaar voor een man, vrouw of kind is.

Op 1 november gaan families van wie hun kinderen zijn overleden naar hun graven toe om die te versieren. Op sommige plaatsen van Mexico gelooft men zelfs dat de zielen van de kinderen op die dag om 8:00 u aankomen. Op dit uur wordt dan ook een ontbijt voor hen geserveerd dat bestaat uit rijst met melk, chocolademelk, pompoenzaden, snoepjes, amandel-suikerdeeg en brood. Kinderen geven op die dag snoepjes aan elkaar in de vorm van doodshoofden met hun naam erop. Dit was even ter info.

In Aguascalientes waar wij woonden, begon men aan de viering van 1 november al een week op voorhand. De " dia de los muertos" was hier geen triestige bedoening maar eerder een feest ...Overal in de straten vonden we kraampjes met kleine doodshoofden, skeletten, doodskisten en andere lugubere dingen. Zelfs de snoepjeskramen hingen vol met dergelijke afbeeldingen. Ik plaats een paar foto’s van zo'n suikeren doodsafbeeldingen! Eigenlijk te schoon om op te eten!! .

Het is al een tijdje geleden dat ik hier nog iets schreef maar wat wil je, er gebeurt niets spectaculairs en als er al iets gebeurde dan was het alleen voor mij extra pech!

Ik vind dat we niet mogen klagen van het weer tot nu toe. Het is wel frisser de laatse week maar we zijn dan ook bijna halfweg oktober. De tuin en de vallende bladeren en kastanjes houden ons nog goed doende maar wat het meest opvalt is dat er dit jaar zoveel eikels zijn!

Wij maken dagelijks een wandeling in de buurt en het bos  en ik ben al een paar keer uitgschoven op die eikels. Gelukkig heb ik blijkbaar nog een goed reflex want anders had ik al een paar keer serieus de grond gekust en dat in op onze leeftijd geen goed gedacht. We laten dat beter aan de Paus over , die is erin gespecialiseerd .

Nog een goede avond en morgen gezond weer op.

Mijn half bedde en ik zijn dat jaar 80 geworden en hadden gepland om met een etentje samen met de kinderen, de kleinkinderen en hier en daar al een vriendje of vriendin die stap op een andere tram te vieren maar krijg de agenda's van 14 mensen maar eens afgesteld!!! Het was wachten tot iedereen terug was van vakantie of jeugdkampen of andere stoorzenders voor we een datum konden pinnen en zie dat was dan  gisteren gelukt.

We hadden een top avond met goed eten en drank maar vooral met veel gebabbel en gelach met ons bendeke en dat deed ontzettend deugd. Alleen... zit deze oma nu om 3u in de nacht te tokkelen op haar PC want na zo'n drukte en getetter en ook zo laat eten, geraakt mijn koppeke niet direct in slaap en in plaats van te woelen en mijn ronkend halfbedde te storen , ben ik dan maar opgestaan en wat beginnen tokkelen op mijn PC. en zo krijgen jullie nog eens iets te lezen bij mij.

Meteen weer eens bedankt aan diegenen die toch een bezoekje brengen ook al ben ik niet meer zo actief maar ik lees het wel elke dag!

Nog een fijne zondag en geniet van een herfst zonnetje of .. van het kijken naar het Wereldkampioenschap wielrennen in Rwanda. Ik behoor bij de tweede groep

Even een bedenking....

Toen ik vandaag thuiskwam na het boodschappen viel het me op dat er behoorlijk wat hooiwagens op onze witte voormuur zaten. 

Waarom zijn er dit jaar zoveel langpootmuggen, vroeg ik me af?

De hoge temperaturen van de afgelopen maanden liggen zeker aan de basis van deze muggenplaag. Langpootmuggen leven ongeveer twee weken; die periode gebruiken ze om zich voort te planten.

Langpootmuggen  worden aangetrokken door licht. Wellicht daardoor dateen witte muur waar de zon op straalt hen aantrekt. 

Deze insecten zijn te herkennen aan hun lange, slanke lichamen en hun lange, fragiele poten, die hen hun naam geven

Een langpootmug (ook wel 'vliegende hooiwagen' genoemd) kan niet steken en is volkomen ongevaarlijk voor mensen, omdat ze geen bijtende of stekende monddelen hebben. Ze worden vaak verward met de vervelende steekmuggen, maar langpootmuggen voeden zich niet met bloed en zijn slechts onhandige, slungelige vliegers die niet schadelijk zijn en ze laten zich gemakkelijk fotograferen. Dit is één van de vele beestjes op onze muur

Zondag laatst hadden we hier onze jaarlijkse BBQ met kinderen en kleinkinderen en  co en omdat je een propere tuin wil, had mijn halfbedde de gazon op zaterdag mooi afgereden . Toen we 's morgens opstonden was dit wat we zagen... precies een herfsttafereel en dat eind augustus. De droogte speelt hier een grote rol . Zowel bloemen als planten zien af en laten hun blaadjes vroegtijdig vallen.... En nog zijn er mensen die niet geloven dat er iets serieus fout zit met de natuur! Gelukkig viel er hier gisterenavond eindelijk wat regen maar er mag nog een bui bij! 

Een hartelijke groet aan iedere bezoeker

Ik ben echt niet meer heel actief op mijn blog maar ik breng wel nog tegenbezoekjes aan de trouwe bezoekers. Eigenlijk ben ik een beetje uitverteld hier en het dagelijkse leven verloopt ook gewoon zonder spectaculaire gebeurtenissen dus niet het vertellen waard.

In de zomer is het hier altijd wat drukker omdat de weinige groenten en fruit die we nog staan hebben toch nog moeten verwerkt worden. Al wat teveel is gaat naar de buren en niemand zegt neen!!

Toen het te heet was buiten ben ik aan de grote opkuis begonnen want als ik zo eens rondkijk dan zit en ligt hier teveel in de kasten dat weg mag of niet meer gebruikt wordt . Ik weet het als we ons hoofd neerleggen dan vliegt bijna 80% in een container want dat jong volkske heeft zijn eigen keuzes en zo. Omdat ook nog veel keukengerief en andere spullen soms nog ongebruikt of nieuw wegzitten, heb ik dat allemaal in 1 kamer gelegd. Wat nog kan gebruikt worden dat nemen ze best mee en de rest gaat naar de kringloop. 

Tsja, ik ben nog van juist na de oorlog en ik weet dat thuis altijd een voorraad van alles en nog wat in de kelder stond of op zolder lag voor het geval dat.... ik denk dat die microbe nog steeds niet weg is bij mij. 

En opruimen dat betekent ook stilstaan bij herinneringen vooral bij foto's en zo... Wat heeft een mens toch stapels herinneringen als je een zekere leeftijd bereikt hebt... Ik koester ze en daardoor ben ik soms langer bezig dan gepland.

Mijn dagen zijn dus nog steeds goed gevuld en we proberen ook nog onze dagelijkse korte wandeling te doen om de spieren te onderhouden en van de buitenlucht te genieten... en zo vliegen de dagen voorbij.

Mijn mondprobleem gaat niet meer weg , het gaat met ups en downs maar dat wist ik en de medicatie moet het wat in evenwicht houden maar het wordt niet meer beter...

Voilà, jullie hebben weer iets te lezen, ttz voor diegenen die lezen wat er staat, want sennet is bij lange niet meer wat het ooit was...

Houd jullie goed en blijf ademen want dat is het lang leven.

Augustus werd vroeger niet voor niets de oogstmaand genoemd want er is dan vaak een overvloed aan opbrengst uit je moestuin. Ook hier is augustus een drukke tijd in de moestuin. Er is een hoop te oogsten en als je niet alles kan opeten, dan kan je het invriezen of confituur ervan maken of je kan het gewoon uitdelen aan de buren en dat is wat we hier jaarlijks doen.

Tomaten, salade, courgettes , braambessen, rabarber .. elke dag valt er hier wel iets te oogsten en te verwerken. Tijd om me te vervelen is er niet en dan moet ook het weer in het oog gehouden worden om bij droog en warm weer alles extra water te geven. En als de moestuin me eventjes los laat dan is er nog mijn bloementuin hoewel ik dat geen corvee vind.

Bloemen binnen en buiten fleuren de kamers op en zijn een streling voor het oog als je naar buiten kijkt. Waarmee ik wil zeggen dat we hier – niettegenstaande de jaren op onze teller- nog geen tijd hebben om te verroesten….soms hebben we echt geen wandeling nodig als je uren met de oogst en de bloemen bezig geweest bent!