Ik ben echt niet meer heel actief op mijn blog maar ik breng wel nog tegenbezoekjes aan de trouwe bezoekers. Eigenlijk ben ik een beetje uitverteld hier en het dagelijkse leven verloopt ook gewoon zonder spectaculaire gebeurtenissen dus niet het vertellen waard.

In de zomer is het hier altijd wat drukker omdat de weinige groenten en fruit die we nog staan hebben toch nog moeten verwerkt worden. Al wat teveel is gaat naar de buren en niemand zegt neen!!

Toen het te heet was buiten ben ik aan de grote opkuis begonnen want als ik zo eens rondkijk dan zit en ligt hier teveel in de kasten dat weg mag of niet meer gebruikt wordt . Ik weet het als we ons hoofd neerleggen dan vliegt bijna 80% in een container want dat jong volkske heeft zijn eigen keuzes en zo. Omdat ook nog veel keukengerief en andere spullen soms nog ongebruikt of nieuw wegzitten, heb ik dat allemaal in 1 kamer gelegd. Wat nog kan gebruikt worden dat nemen ze best mee en de rest gaat naar de kringloop. 

Tsja, ik ben nog van juist na de oorlog en ik weet dat thuis altijd een voorraad van alles en nog wat in de kelder stond of op zolder lag voor het geval dat.... ik denk dat die microbe nog steeds niet weg is bij mij. 

En opruimen dat betekent ook stilstaan bij herinneringen vooral bij foto's en zo... Wat heeft een mens toch stapels herinneringen als je een zekere leeftijd bereikt hebt... Ik koester ze en daardoor ben ik soms langer bezig dan gepland.

Mijn dagen zijn dus nog steeds goed gevuld en we proberen ook nog onze dagelijkse korte wandeling te doen om de spieren te onderhouden en van de buitenlucht te genieten... en zo vliegen de dagen voorbij.

Mijn mondprobleem gaat niet meer weg , het gaat met ups en downs maar dat wist ik en de medicatie moet het wat in evenwicht houden maar het wordt niet meer beter...

Voilà, jullie hebben weer iets te lezen, ttz voor diegenen die lezen wat er staat, want sennet is bij lange niet meer wat het ooit was...

Houd jullie goed en blijf ademen want dat is het lang leven.

Augustus werd vroeger niet voor niets de oogstmaand genoemd want er is dan vaak een overvloed aan opbrengst uit je moestuin. Ook hier is augustus een drukke tijd in de moestuin. Er is een hoop te oogsten en als je niet alles kan opeten, dan kan je het invriezen of confituur ervan maken of je kan het gewoon uitdelen aan de buren en dat is wat we hier jaarlijks doen.

Tomaten, salade, courgettes , braambessen, rabarber .. elke dag valt er hier wel iets te oogsten en te verwerken. Tijd om me te vervelen is er niet en dan moet ook het weer in het oog gehouden worden om bij droog en warm weer alles extra water te geven. En als de moestuin me eventjes los laat dan is er nog mijn bloementuin hoewel ik dat geen corvee vind.

Bloemen binnen en buiten fleuren de kamers op en zijn een streling voor het oog als je naar buiten kijkt. Waarmee ik wil zeggen dat we hier – niettegenstaande de jaren op onze teller- nog geen tijd hebben om te verroesten….soms hebben we echt geen wandeling nodig als je uren met de oogst en de bloemen bezig geweest bent!

Oeps , ik zie dat ik hier al een maand niets meer gepost heb . Ik wil die handvol trouwe bezoekers een dikke duim geven, bedankt Rud, Ingrid,Mariska, Jan en Elena, Annie, Dirk, Maarten , Eddy ,Monique en Klaproosje ( ik denk dat ik mijn trouwe bezoekers genoemd heb) om jullie reactie of hartelijk woordje.

Ik ben inderdaad niet meer erg actief hier, enerzijds omdat er niet veel te vertellen valt en anderzijds wil ik niet blijven klagen over mijn mondprobleem, iedereen zal al wel iets hebben eenmaal je op trammetje 8 of 7 zit! Ik probeer om een tegenbezoekje te brengen maar dat lukt niet altijd! 

Ik wens jullie allen een fijne dag en geniet van het leven , je hebt het maar even.

Eindelijk is het resultaat van de biopsie binnen. Nu weten we waarover het gaat al is de oplossing niet evident.

Het gaat om een auto- immuunziekte die te behandelen valt maar niet te genezen is . Blijkbaar valt mijn lichaam goede cellen aan .Hoe een mens daar aan geraakt weten ze ook niet het is gelukkig niet besmettelijk en ook niet erfelijk. Het is gewoon een cadeau van het ouder worden. Nu volgt een afspraak met de dermatologe volgende week want dat zou haar domein zijn maar wellicht wacht nog een biopsie want de pijn begint terug te komen en men wil 100 % zekerheid. Als ze maar  medicatie opstart want als het niet behandeld wordt kunnen organen aangetast worden en dat is levensbedreigend en ik loop al meer dan een jaar rond met dat probleem.

Tsja een mens is toch een raar ding....

Voor die handvol trouwe bezoekers ( waarvoor dank) even hoe het hier verloopt

Jullie weten dat ik problemen heb met mijn tandvlees en dat al sinds vorig jaar april. Momenteel verslijt ik mijn broek bij de tandarts die nu alle middelen aangrijpt om een oplossing te vinden maar vooral de oorzaak van mijn probleem. Bloedonderzoek en uitstrijkje zijn gebeurd , tandsteen werd nog maar eens verwijderd wat een pijnlijk gebeuren aan het worden is ... het is om stilaan de moed te verliezen want eten is echt problematisch. Ik ben al 5 kg afgevallen in de laatste 3 maanden . Niet dat ik dat erg vind maar de manier waarop is niet ok. De 23ste moet ik naar de dermatoloog om een biopsie te laten doen om zo misschien de reden van die zieke mond te vinden dus ik denk dat jullie wel begrijpen dat bloggen nu het laatste is waar ik zin in heb. Daarom stop ik en we zien wel hoe alles evolueert en of ik nog terug kom.

 Bedankt aan die paar lieve mensen die bijna  dagelijks blijven komen , ik heb me lang aan jullie opgetrokken. Ik zal misschien wel nog komen lezen en bij jullie reageren maar hier stopt het even.

Op mijn blog postte ik ooit volgend logje en ik dacht dat het misschien geen slecht idee is om het hier nog eens terug te posten.

Wist je dat hartaanval en water hand in hand gaan?
Hoeveel mensen ken je die zeggen: "Ik wil geen water drinken voor het slapen gaan, want ik moet 's nachts opstaan...?"
Ik vroeg mijn dokter waarom mensen 's nachts veel plassen. De dokter antwoordde: dat hartzwaartekracht het water onderin het lichaam houdt en als het rechtop staat, zwellen de benen op. Als je gaat liggen, dan is het onderlichaam (benen etc. ) is op nierenhoogte en op dat moment verwijderen de nieren het water omdat dat makkelijker is.
Ik wist dat er een minimum water nodig was om de gifstoffen uit het lichaam te verwijderen. Wat ik niet wist is dat water drinken op een gegeven moment de efficiëntie in het lichaam maximaliseert, en het juiste moment om het te drinken is:
2 glazen water na het ontwaken; helpt bij het activeren van de interne organen.
1 glas water 30 minuten voor de maaltijd, helpt bij de spijsvertering.
1 glas water voordat je in bad gaat, helpt de bloeddruk te verlagen.
1 glas water voor het slapen gaan, voorkomt herseninfarcten of hartaanvallen.
Ik kan ook dit toevoegen: mijn arts heeft me verteld dat het water van de slaaptijd ook krampen in de benen zal voorkomen.
De beenspieren zoeken hydratatie en daardoor word je wakker van krampen.
Een cardioloog zei dit te delen met anderen zo kunnen misschien levens gered worden.
Voilà dat heb ik dus gedaan!.
Fijn en zonnig weekend iedereen .

              1Mei betekent een boeketje meiklokjes dat krijgen jullie alvast van mij.

Bovenstaande woorden komen uit het nummer " Talk " van Coldplay , een lied dat mij meer aanspreekt omwille van de tekst eerder dan de song zelf en dat ik toevallig nog eens hoorde. Die woorden deden me denken aan wat een goeie vriendin  me onlangs zei nl dat het leven als een puzzel is.
Is het niet zo dat die vergelijking voor een groot deel klopt?
We zijn constant bezig met onze eigen levenspuzzel op te lossen. Soms vinden we het stukje dat we op een bepaald moment nodig hebben niet ook al is het er wel. Soms valt de puzzel uiteen en moeten we herbeginnen. Het lijkt ook constant alsof de puzzel stukjes mist en nooit compleet af zal zijn. Maar dat is nu net het levensdoel onze puzzel afwerken. Een metafoor die verdomd sterk lijkt te kloppen.
Talk ,de titel van het nummer waaruit de bovenstaande strofe komt, is trouwens een schone boodschap: Praat!!
Dat doen we tegenwoordig te weinig. Ja, er wordt veel gekletst maar weinig echt gepraat en dat is jammer want zo groeien we steeds verder uit elkaar en lijkt het alsof we allen een andere taal spreken. We praten zonder elkaar echt te verstaan, terwijl het op zich niet zo moeilijk is  maar het vraagt echtheid en daarbij moet je je ziel af en toe eens durven blootleggen en dat maakt het voor sommigen wat moeilijk
Je ziel blootleggen, tijd nemen om te vertellen wat er echt in je omgaat dat doe je niet zomaar. Openheid dat missen we in onze rush rush mentaliteit, in onze huidige samenleving. Praten zorgt er nochtans voor dat we ervaringen uitwisselen, puzzelstukjes uitwisselen of elkaar aanwijzen waar we het nodige stukje kunnen vinden. We kunnen het niet allemaal zelf leren, we hebben de anderen nodig en dat zien we vaak te laat in. Sociale vaardigheden zijn veel mensen met de jaren  kwijt gespeeld en daar zit de GSM voor een groot deel als schuldige achter.
Mijn puzzel is ook nog steeds niet af.  Ik lijk steeds te moeten herbeginnen maar zolang de nodige levensenergie er is, blijft het boeiend. Ik zie wel wat het uiteindelijk geeft als het laatste stukje gelegd is.

Voor mijn part mag dat nog lang duren en wil ik nog heel lang puzzelen als ik maar de mensen rondom mij heb die me dierbaar zijn en belangrijk om mijn puzzel te helpen vervolmaken.

 Ik zit even op de sukkel daarom dit vroeger al geposte logje.

Gepost op mijn blog in 2008 en zie nu eens nog steeds actueel

Als wij, al een tijdje vijftigplussers (zoals ze ons nu noemen, niet meer senioren of ouderlingen), de leeftijd van 100 jaar willen bereiken, moeten wij sterker in ons schoenen staan dan ooit, want:

Als de jeugd moe is, is ze aan vakantie toe.

Als wij moe zijn, zegt men "ze takelen af".

Als de jeugd bezwaren maakt, heeft zij een uitgesproken mening.

Als wij bezwaren maken, hebben we het niet begrepen.

Als de jeugd iets vergeet, hoor je hen zeggen "ik heb het waanzinnig druk" gehad.

Als wij iets vergeten, zegt men "dat is de ouderdom, of Alzheimer".

Maar wij ouderen zijn overleveraars, kijk maar naar de veranderingen die wij hebben meegemaakt, meebeleefd én overleefd:

Wij werden geboren vóór dat er sprake was van televisie, diepvries, flitscamera's, creditcards, computers, afwasmachines, microgolfovens, inductieplaten, droogkasten, stoomstrijkijzers, E-bikes, GSM en zo kan ik nog lang verder gaan.

Wij trouwden eerst en woonden dàn samen..

Wij werden geboren vóór er huismannen waren of deeltijdse banen, kinderdagverblijven, groepstherapieën, samenlevingscontracten of generatiepacten….

Wij hadden nooit gehoord van jongens met piercings, van bom-moeders, van H5N1.( variant van vogelpest virus) van LGBTQ (lesbian, gay, bisexual, transgender and queer.)

Wij gebruikten alleen ons geheugen met hersencellen, nu hebben ze daarvoor nog RAM en ROM en Harde Schijven vol Mega - Giga – en terrabytes.

Toen betekende "Made in Japan””rommel.

Een i-POT(D) was bij ons een stoofpotje om een ei in te koken.

Wij dansten op 45 en 33 toeren platen, nu heeft men Cd’s, DVD's en MP3's…..

Konijnen en ook andere zoogdieren aten nog selder, nu beschikken wij voor hetzelfde effect over Viagra , Vibrators…..

Aids was het Engels woord voor helpers.

Een relatie met iemand hebben, had te doen met zaken, en niet met een bed.

Wij zaten nog buiten op de stoep met buren te praten, nu gebruiken ze de GSM om elkaar iets te vertellen zo mogelijk met beeld.

Wij hadden nog een” kodakske” met zwart-wit film, nu nemen ze kleurenfoto's met een GSM die ze dan versturen met Bluetooth of ze gebruiken al een Blackberry Pda.

Het muziekpostje met koptelefoon is nu een homestudio met surround klank geworden.

De facteur bracht nog te voet de krant op zondag en de gratis gazet met de uitslag van de Ronde van Vlaanderen werd uit een vliegtuig van Het Volk naar beneden gesmeten, nu krijgt men 's zondags de uitslag op de PC van uit de website van de kranten.

Wij wisten niet wat geld uit de muur halen was of brood uit de automaat.

Wij hadden een afspraak met ons lief, nu is dat een "dating" met een "babe".

Als je nu iemand naar de maan wenst, kan het zijn dat hij er echt naar toe gaat.

Wij noemden het nieuws op de radio nog "het gesproken dagblad" nu slaat men ons om de oren met digitale radio en hoogdefinitie televisie.

De kleur "roze" had enkel met baby's te maken en "homo" betekende 'mens'.

Wij waren nog bij de scouts of bij de Chiro of andere jeugdbewegingen en jongens moesten legerdienst doen. Nu moet de jeugd zich afreageren als hooligan op de voetbal of door een joint op te steken of drugs te gebruiken.

Wij zijn de laatste generatie waarbij men een man moest hebben om baby's te krijgen.

Wij keken vroeger op een landkaart, of zelfs op een kompas om de weg te zoeken, nu gebruikt iedereen een GPS en kan niemand nog een wegenkaart lezen.

Maar beste vrienden, wij zijn ook al die toer op gegaan .Wij sturen ook nog zelden brieven met de post, maar e-mailen we of sturen een WhatsApp of een SMSje en met onze GSM luisteren we naar muziek, nemen we foto's en we kunnen er zelfs mee telefoneren .

Wij blijven ons aanpassen en leren nog elke dag bij op onze oude dag want wij willen er nog bij horen en niet volledig afgeschreven worden!

Zo slecht is het nu toch niet hé?

We zijn nu al ruim een week terug thuis en hebben al behoorlijk wat werk verzet binnen en buiten maar dat maakt dat ik hier of op de blogs maar weinig kom, ook is de inspiratie er nog niet.

Vandaag heb ik wel de getrouwen die hier iets neerzetten  een bezoekje gebracht en bedankt om hier binnen te springen ook al doe ik dat niet direct terug. Toch nog een handvol mensen die zich laten horen.

Het zonnetjes gaf vandaag de pijp aan Maarten maar zeg nu zelf we hebben er toch voor gezorgd dat ze Spaanse zon even meekwam met ons en ik lees overal dat het genieten was. Veel meer heeft een mens niet nodig als we maar buiten kunnen!

Ik wens iedereen een aangename avond en morgen gezond weer op zeg ik er altijd bij.

Wie het nu nóg niet gelooft …
De klimaatverandering is echt en we maken het op dit moment mee. De aarde warmt namelijk op en hierdoor verandert ons klimaat. De gevolgen voor de natuur en de nadelen van klimaatverandering zijn al zichtbaar met stijgende temperaturen, zeespiegelstijging, droogte, overstromingen en meer. Deze gebeurtenissen hebben invloed op dingen waar we afhankelijk van zijn en waarde aan hechten, zoals water, energie, transport, wilde dieren, landbouw, ecosystemen en de gezondheid van mensen.

Dat klimaatopwarming niet noodzakelijk betekent dat de temperatuur over de gehele wereld het hele jaar door hoger ligt dan normaal, dat is iets wat er bij de negationisten héél moeilijk in gaat. Dat het wél betekent dat het klimaat extremistische trekjes krijgt, willen ze maar half geloven, zelfs als het duidelijk zichtbaar is.

Ik profiteer van het mooie weer om in de bloementuin het onkruid te verwijderen zodat de bloemen over een paar weken plaats hebben om weer weelderig te bloeien. Wat me dit jaar opvalt is hoe droog de tuin erbij ligt niettegenstaande het voorjaar al heel wat regen bracht. De knollen die ik nu in de grond steek, moeten meteen water krijgen anders komt er geen leven in.

Wie dan toch stijfhoofdig wil blijven volhouden dat er met het klimaat niets aan de hand is, mag van mij eens een wandelingske gaan maken. De natuur ontluikt maar vraagt ook water. Boeren kunnen niets zaaien of planten omdat het te droog is en zo is het altijd wat ofwel te droog ofwel te nat. Maar ik geef niet op want een zomer met volop bloemen in de tuin daar doe ik het voor…en maar hopen dat het een mooie en kleurrijke Indian summer wordt.

Blogbezoekjes zitten er nu niet direct in sorry want ik profiteer van het weer om alles weer proper te krijgen buiten.

Voilà ik wil even bekomen van de siësta in de volle zon en op mijn PC klavier wat onzin neerzetten kwestie van mijn oververhit brein weer op niveau te brengen.

Nog 2 dagen en het zit er weer op voor dit jaar. Het was een vakantie met ups en downs deze keer. Ups als de zon volop schijnt of als de kinderen voor een unieke verrassing zorgen zoals op mijn verjaardag. Ups als ik aan het genieten ben in het zwembad of als we met de buren die we al zoveel jaren kennen gezellig samenkomen. Ups als ik een paar nieuwe snufjes op de kop kan tikken om mijn jaren van "wijsheid" kleur te geven want donkere kledij is aan mij niet besteed. Ups als we samen op ons eigen tempo wandelen , het gaat minder snel dan vroeger maar het lukt ons nog steeds ook in de heuvels hierachter. Waar zitten dan de downs?

 Dit jaar vooral het gesukkel met mijn tandvlees dat nog steeds niet opgelost is en dat ervoor zorgt dat ik weinig kan genieten van uit eten gaan. Down ook als de regen en koude wind de gezelligheid verbrod en dit jaar hebben we daar behoorlijk ons deel van gehad. Down bij de 2 sterfgevallen hier op de camping omdat je zo van dichtbij geconfronteerd wordt met jouw eigen einde...

MAAR... we blijven doorgaan vol goede moed en hebben weeral gereserveerd voor volgende winter bij leven en welzijn natuurlijk.

Drie maanden... als je ervoor staat lijkt het lang maar nu 2 dagen voor ons vertrek is het alsof ze voorbij gevlogen zijn. Maar we hebben het gehad dus keren we met een goed gevoel terug ttz als ik niet denk aan de bloementuin die te wachten ligt. Spijtig dat het onkruid niet wacht tot we terug zijn voor het aan het woekeren gaat....Neen, neen het zorgt ervoor dat we niet in een leeg gat vallen als we thuis zijn. Maar ik kijk er toch stilaan weer naar uit en ook om de kids weer eens te omarmen. Die jonge armen om je heen geven evenveel warmte als de zon hier maar dan op een andere manier.

Een dikke merci aan iedereen die mij gisteren geluk gewenst heeft ! Ik neem jullie wensen mee op trammetje 8.

1 maart 2025 staat in mijn geheugen en in mijn hart gegrift voor de rest van mijn dagen. Het is een dag geworden waarop we het leven vierden en meteen ook even stil stonden bij het afscheid van de vader van de schoonzoon dat ook op 1 maart doorging.
Het klinkt wellicht melig maar wat de kinderen voor mijn verjaardag samen geregeld hebben, overtreft alle verwachtingen en heeft me geroerd tot in het puntje van mijn hart. Nu begrijp ik waarom de dochter en onze schoonzoon vonden dat we niet op en af moesten vliegen voor de dienst en uitstrooiing van hun vader/schoonvader. Ik vind het zo sterk van hen dat ze hun verdriet even losgelaten hebben om mijn verjaardag kleur te geven. Ik heb hen gemist maar toch zoveel liefde ervaren!

Ik had zo’n kleine maand geleden een berichtje gekregen van de dochter dat ze een verrassing hadden en dat op 1 maart een zekere Ramon ons zou komen ophalen en ons naar een restaurant zou brengen , meer wisten we niet.
Dus stonden we gisteren zo rond 12u te wachten op die Ramon. Ik had al zwanzend nog aan de dochter gevraagd of het een knappe Spanjaard was die voor chauffeur zou spelen op mijn verjaardag. Een hele knappe zei de dochter maar jammer ma hij is al getrouwd.

Toen we een klopje op de deur hoorden, deed ik open en wie stond daar voor mijn neus…niet die knappe Ramon maar onze knappe zoon en de schoondochter. Ik was even van de kaart en van de wereld… ik geloofde niet wat ik zag . Het was alsof ik ik een andere wereld of in een film leefde, alles leek zo surreëel . De emoties werden me even te veel.

Van een verrassing gesproken en die zou nog intenser geweest zijn met de dochter een schoonzoon erbij want het idee kwam eigenlijk van de dochter. Blijkbaar had ze die verrassing voorgesteld aan haar broer vorige zomer op onze BBQ. Alles lag klaar voor 4 personen, vliegtuig ticketten , reservering hotel en restaurant. Het was nog een hele regeling om alles te veranderen .

De zoon en schoondochter waren vrijdag in de late namiddag geland en zaten op hotel in de buurt. Ze hadden een auto gehuurd zodat ze ons naar een top restaurant in Elche -zo’n drie kwartier rijden - kon voeren. Toen ik zag dat het restaurant een Michelin ster had, wist ik dat dit de volgende verrassing zou zijn. En of het zo was!!!! 14 gangetjes met aangepaste drank…en als slot een extraatje met 2 kaarsjes (een 8 en een 0 ) voor het dametje dat 80 werd. Alles top !
Terwijl jullie dit lezen, zijn onze gasten al terug thuis want maandag is werkdag!
Eigenlijk keek ik niet uit naar die 80 en twijfelde ik zelfs of ik dat zou vieren want met een zekere onrust dacht ik dat trammetje 8 evengoed mijn laatste wagonnetje van mijn levenstrein kon zijn . En na de dood van de schoonzoon zijn pa liep ik met de vraag rond “ Waarom lopen wij hier eigenlijk”? Maar na gisteren voel ik me terug rustig. IK weet nu dat mijn leven wel zin heeft want samen met Tony hebben we een steen verlegd in de rivier van ons leven ( zoals Bram Vermeulen zingt) .

Dat onze kinderen samen zoiets plannen, zegt mij dat -hoe verschillend ze ook zijn -er toch een band is tussen hen en als ik één wens heb dan is dat dat onze kinderen, hun partner en onze kleinkinderen de liefde en de band die we geprobeerd hebben door te geven onderling stevig vasthouden ook als wij er niet meer zijn.
Had ik mogen kiezen tussen een stapel geld - hoe groot ook - of dat gevoel dat ons gezinnetje me gegeven heeft ik had geen seconde moeten nadenken. Wat die 4 gasten mij gegeven hebben, verzoent me totaal met dat gevoel dat ik nu eigenlijk ook stilaan oud aan het worden ben. En hoe vlot van tong ik ook mag zijn ,ik zal nooit dat gevoel dat ze ik gisteren beleefd heb , kunnen beschrijven…De liefde die we hier ervaren hebben, de warmte en dat dankbaar gevoel overstijgen alle woorden….Als de mensen die je het liefs van al ziet alles even opzij schuiven om jou als ouder zo in de watten te leggen dan kan je alleen maar zeggen dat je een geluksvogel bent … Ik houd van hen “ To the moon and back”💞