Het raakt je toch....

Hoewel België slechts 30.000 vierkante meter groot is, telt het toch flink wat plekjes die een uitstapje waard zijn. Dat las ik vandaag in Steps een tijdschrift.
Vanuit mijn luie stoel of.. misschien een tip voor een bezoeker... ga ik even zien.

De éénzaamste kerktoren in het Antwerpse havengebied.
Toen in de jaren zestig van de vorige eeuw enkele rustige polderdorpjes zoals Oosterweel, Oorderen en Wilmarsdonk van de kaart geveegd werden om plaats te maken voor de uitbreiding van de haven , gingen enkele arbeiders vrij driest te werk. Vreemd genoeg was er één gebouw dat het afbraakgeweld overleefde: de kerktoren van Wilmarsdonk. Momenteel is de eenzame toren letterlijk omringd door honderden containers in alle maten , je krijgt er bijna medelijden mee.


De kerktoren ingebouwd in de haven
Wandelen langs planeten.
In Achel, Noord Limburg kan je aan " planeethoppen" doen.
Het planetenpad is een twee kilometer lange wandeling en opgevat als getrouwe weergave van ons zonnestelsel. Als onverschrokken ruimtevaarden kan je er van de ene planeet naar de nadere reizen. Nadat je voorbij Saturnus, Jupiter en Mars gepasseerd bent, kan je picknicken in de buurt van de Aarde en Venus. Geef  toe, zelfs Frank De Winne heeft niet zoveel ruimtereizen op zijn palmares staan. Helaas geen foto gevonden.

De mooiste begonia's
Duizenden vergapen zich in de lente aan de Hollandse tulpenvelden maar eerlijk is eerlijk: de begoniavelden in het Oost-Vlaamse Lochristi, Destelbergen en Laarne zijn zeker zo mooi en indrukwekkend! De zomerse landschappen danken hun uitzonderlijke pracht aan miljoenen , kleurrijke begonia's. De bloemenzee van paars, rood, roze, geel, wit en oranje tinten zijn een streling voor het oog!! Spijtig dat de meeste bloemen bedoeld zijn voor de export. En weet je wie de grootste afnemer is?? Inderdaad, Nederland!!



De noordelijkste wijn.
Houwaart, gelegen in Vlaams- Brabant mag zich terecht het meest noordelijke wijndorp van Europa noemen. Toegegeven , vergeleken met de wijngaarden in Frankrijk en Italië, vallen de zeven hectaren wijnbouw in Houwaart nauwelijks op, maar lekker is het wel!



De hoogste duin.
De Hoge Blekker torent ruim 33 meter boven de Noorzeegolven uit en is daarmee de hoogste duin van West-Vlaanderen. Je vindt " em" in het gesloten duinenmassief van Koksijde. Voor de zeelui die tijdens een storm in de problemen geraakten, fungeerde hij ooit als baken.  Zagen ze de duin "blekken", wat wil zeggen blinken, dan wisten ze dat de redding nabij was. Het zijn dan ook de zeevaarders die de naam gegeven hebben


De Hoge Blekker Koksijde
Hangende tuinen.
Niet enkel Babylon heeft hangende tuinen, ook Thuin in Henegouwen heeft een dergelijk kleinood. Ze stammen uit de tiende eeuw en liggen als watervallen op de heuvel.

;
Ardense Provence:
In Belgisch Luxemburg heeft zich een stukje Provence genesteld. Torgny ligt op een heuvel en is langs het noorden en oosten afgesloten door heuvelruggen. Het ligt als het ware te lachen naar het zuiden. Geen wonder dat het als twee druppels water gelijkt op een dorpje diep in de Franse Provence



Een groene droom.
Het Solvaydomein in het Brusselse Terhulpen lijkt door de zijn franse tuinen, grasvelden, exotische bomen en mooie vijvers op een groene droom. Markies van Béthune liet er in 1842 een optrekje bouwen dat aan een Loirekasteel moest doen denken.



Geloof me, het is misschien allemaal uitzonderlijk, bizar maar.. BELGISCH!
Geniet nog van jullie " hete " zondag!!

Mijn moeder leerde mij over NETHEID:
 "Als jullie elkaar gaan afmaken doe het dan buiten, ik heb net gepoetst. "

Mijn moeder leerde mij over RELIGIE:
"Begin maar te bidden dat die vlek nog uit het tapijt gaat!"

 Mijn moeder leerde mij over TIJDREIZEN:
"Stop met zeuren of ik schop je naar volgende week!"

Mijn moeder leerde mij over LOGICA:
"Waarom, omdat ik het je zeg, daarom?!"

 Mijn moeder leerde mij over VOORZIENIGHEID:
"Draag steeds proper ondergoed voor het geval je onderweg een ongeluk krijgt."

 Mijn moeder leerde mij over IRONIE:
 "Blijf janken en ik geef je iets om over te janken."

 Mijn moeder leerde mij over UITHOUDINGSVERMOGEN:
 "Je blijft aan tafel tot je bord leeg is."
 
Mijn moeder leerde mij over de NATUURELEMENTEN:
"Je kamer lijkt alsof er een tornado is doorgekomen."

 Mijn moeder leerde mij over HYPOCRISIE:
 "Spreek me niet tegen!"

Mijn moeder leerde mij over LEVENSWIJSHEID:
"Ik heb je op deze wereld gezet, ik kan je er ook weer afhalen!"

 Mijn moeder leerde mij over GEDRAG:
"Stop met je te gedragen als een kind!"

Mijn moeder leerde mij over JALOERSHEID:
"Er zijn duizende onfortuinlijke kinderen die niet zulke fantastische ouders hebben als jij!"

Mijn moeder leerde mij over BELOFTEN:
 "Grrr, wacht tot we thuiskomen.....! "

Mijn moeder leerde mij over HUMOR:
 "Als je seffens verongelukt, kom dan niet naar mij toegelopen!"
 
Mijn moeder leerde mij over GENETICA:
"Jij bent net je vader!"

 Mijn moeder leerde mij over WIJSHEID:
"Je bent veel te jong om dat te snappen, wacht maar tot je zo oud bent als ik!"

 En dan mijn favoriet: GERECHTIGHEID:
 "Ik hoop dat jouw kinderen net zo worden als jij!"

Zoals elke maand geef ik jullie ook deze maand het sterrenbeeld:


Deneb en Wega zijn de namen van de twee opvallende, fel stralende sterren die in de zomer 's avonds en rond middernacht hoog aan de hemel staan.
Deneb is de helderste ster van de Zwaan, Wega is de helderste van de Lier. Het grote kruisvormige sterrenbeeld Zwaan en de kleine Lier, die eruit ziet als een lier, zijn het onafscheidelijke duo dat ons vertelt dat het zomer is. In de Zwaan kan men , zonder veel fantasie, ook een vliegende zwaan met uitgestrekte vleugels herkennen. Denab zit vast aan de staart.
Wega is iets helderder dan Deneb. In werkelijkheid is Deneb echter veel groter en lichtsterker dan Wega. Deneb is een superreus die 80.000 keer meer licht uitsraalt dan de zon. Wega is eerder een gewone ster, die toch nog altijd 50 keer zoveel licht geeft als onze zon. Dat sterren die zo verschillend zijn, zo sterk op elkaar lijken, komt door het verschil in afstand. De superheldere Deneb staat op 2600 lichtjaar van de aarde, Wega op " slechts" 25 lichtjaar. Wat veraf staat, toont zich zwak en klein. Geen wonder dat Wega de verre Deneb aan de aardse hemel in glans overtreft.

Tenzij dat het bloedheet was vandaag en een mens dan beter binnen blijft of in het water... maar omdat ik nu niet meer in "een gegalvaniseerd bad" pas, geen watertoestanden voor mij dus  Kleindochtertje had meer geluk!
Maar we gaan niet klagen hé.....We willen ze hierboven niet op gedachten brengen!! Onze kleinste spruit blijft maar hangen in haar "neenfase".... Vandaag was het "neen" bij het eten geven, ze doet het al heel netjes alleen en oma maar fotootjes trekken!!


Rond 21u kwam de mama haar dochtertje ophalen en zal oma nu lekker relaxen!! Hoewel, ons poppemieke was heel braaf vandaag.
                                     

Jullie bezorgdheid doet wel deugd maar .. weet je wat ze bij ons zeggen??
" Ben je me moe, je bent mij nog niet kwijt en .. onkruid vergaat niet dus.."
Daarom, niet teveel zorgen maken. Ik ben deze morgen naar de huisarts geweest. Omdat hij spreekt van een " lichte verwittiging" en ik familiaal belast ben, heeft hij een onderzoek aanbevolen om eventuele problemen op te sporen of uit te sluiten. Maar geraak maar eens snel bij een goeie hartspecialist...
" Mevrouw, elke afspraak duurt zeker 2 maanden..."!
"Ok, maar niemand kan toch voorspellen dat zijn tikker kuren zal krijgen??"
" Ik weet het, mevrouw, maar het verlof komt er nu ook nog eens aan , ik kan je een afspraak geven.... ten vroegste september"... ( als het ernstig is lig je tegen dan al lang met je benen omhoog.. niet gezegd maar gedacht!!).
Dan maar de huisarts ingeschakeld die de zaak wat aangedikt heeft en nu mag ik donderdag bij de assistent van de wijze man om mijn " klokje" te testen en te checken. De specialist is ook aanwezig dus in geval van nood kan hij wel even komen zien...
Dat is dan geregeld en tot zolang " probeert biebie zich wat rustiger te houden".. Hoewel? Kleindochtertje 4 komt morgennamiddag want mama moet op school zijn en daarna is er een etentje met de collega's en er is geen opvang mogelijk... Ik heb gevraagd om haar gans de voormiddag wakker te houden, dan kan ik over de middag ook even gaan zitten..
Sorry lieve schat maar het kan eventjes niet anders!
Tenzij ze mij daar donderdag houden ( wat ik zeeeeer betwijfel ) wil ik vrijdag toch de blogvrienden terug zien.. Ik ben zeker dat het een goede remedie is tegen " op hol slaande tikkers!!"
Pazke heeft echt haar uiterste best gedaan met onze groenten - en bloementuin. Ik vermoed zelfs dat ze tegen elke plant gepraat heeft want zoals alles hier op één week gegroeid is... zonder van het onkruid te spreken..
Maar de bloementuin moet even wachten... als mijn lieve vechtgenoot de groenten wat bijgewerkt heeft, zal hij "mijn tuin" er ook  bijnemen... het kriebelt nochtans verschrikkelijk en ik vind het erg dat ik niet zelf de " puntjes op de i kan zetten" maar ja... het zal wel beteren...en zo krijg ik meer tijd dan gedacht om mijn tripverslag te maken...!!

Het zit er weeral op. Het was een korte vakantie met een dubbel gevoel. Omgeving, gezelschap prima, het weer viel echter tegen, bijna elke dag regen en wij maar stappen tussen de vlagen door (!!) en om het helemaal af te maken koos mijn tikkertje juist die trip uit om kuren te krijgen. Ik vrees dat de hoogte er niets mee te maken heeft want de klachten slepen al een tijdje aan. Zullen morgen maar eens gaan horen wat er precies aan de hand is....
Ik geef jullie wel een uitgebreid verslag van onze belevenissen want hebben massa's prachtige foto's maar first things first!!!!

Even uitblazen na een lange wandeling...







            

Ik blijf me amuseren..en bij die roos hoort natuurlijk een passend lied.
Ik heb het al eens gezegd dat ons ma veel rondliep al zingende . Eén van haar lievelingssongs toen was "La vie en rose."
"Quand il me prend dans ses bras Il me parle tout bas, Je vois la vie en rose. Il me dit des mots d'amour, Des mots de tous les jours, Et ça me fait quelque chose..... "
Mijn eerste Franse zinnen die ik in duet met ons ma meezong zonder er ook maar iets van te snappen...Maar succes verzekerd!!
Daarom bij de roos uit mijn tuin die lieve herinnering.....








Ps. Inderdaad Amor Fati, een goede leerlinge maakt haar huiswerk op tijd en moet het dan maar enkel afgeven!!!!

Ik kan er steeds enorm van genieten dus ,daar gaan we weer...

- Hoe een vis aan de lijn krijgen? Zeg hem dat er telefoon is.
- In de slankheidclub zijn 3 nieuwe leden aangekomen. Maar er zijn er ook 3 afgevallen.
- Alleenstaande dame zoekt zittend beroep.
- Reeds twee maanden na de amputatie van zijn been steekt deze man reeds op eigen houtje de straat over.
- Jamaïca is berucht om zijn tropische cyclonen, maar we moeten daar niet teveel Antillen.
- Een verliefde kater die voor zijn poes een delicatesse meebracht, kreeg te horen: "Schat wat maak je me toch altijd weer zo blij met een dooie mus."
- Wie veel kranten verslindt, begint er op de duur erg bedrukt uit te zien.
- "Bevalt de nieuwe secretaresse?"
" Jazeker, maar we weten nog niet van wie."
- De boer lag zalig te slapen tegen de hooimeid.
- Terwijl de politieagente naar de overvallen bank sloop, werd ze door haar mannelijke collega gedekt.
- Je kon zien dat de jonggehuwde echtgenoot van zijn vrouwtje.(een nadenkertje!!!)
- Mannen die naar vrouwen fluiten, kunnen naar vrouwen fluiten.
-"Pas maar op voor mij", zei het klontje tegen de biet, "ik ben geraffineerd.
-Als God gewild had dat we zouden kunnen vliegen, zou Hij de weg naar het vliegveld gemakkelijker gemaakt hebben.
- Een golfer die aan zijn hole krabt, is ook geen zicht.
- Haast en spoed is goed, als je dringend moet.
- Leraren krijgen nooit aids want ze zijn van onder wijs.
- Menhir: dat was de manier om aan te duiden achter welke steen mannen hun behoefte moesten  doen… men hier.
- Toen de toerist in het Engels postkantoor een postzegel vroeg kreeg hij een stamp.
- Een vrouw die aan de was was, zag zeven vliegen vliegen en er was ook één bij bij maar die vloog over de weg weg.

Na die laatste slaan jullie wellicht tilt!!ik ook!!

Begin juni waren de schoolfeesten bij de kleinkinderen. Maar wegens te druk had ik er nog niets over geschreven.
Op zaterdag was het bij de 4 van de zoon en op zondag bij het zoontje van de dochter.
Natuurlijk dat we dat niet wilden missen!!

Bij de " famous 4" hadden ze het eens over een andere boeg gegooid. Geen optreden van de verschillende  klasjes deze keer, maar wel een " krachtmeting" tussen elke klas en hun ouders/ grootouders/ broers of zussen...

Kleinzoon 1 had oma opgegeven ( waarom wordt opa toch altijd gespaard!! ) om het samen met de andere volwassenen  in een balspel op te nemen tegen zijn klas. De bedoeling was 2 minuten met de bal te kaatsen zonder die te verliezen. Eén variatie, de volwassenen moesten het op één been doen en mochten dus ook hun evenwicht niet verliezen!!!
NEEN, ik heb de bal niet verloren en NEEN ik ben niet gaan zwijmelen....

Kleindochtertje had haar ma gekozen om over een balk te lopen .
De tweeling had het wel gewild, maar iedereen mocht maar met één spelletje meedoen, dus moest oma niet door een 2  meter lange koker kruipen..( oef!)
Stel je voor!! Als ik al niet " fysiek" halfweg was blijven haperen , dan zou ik zeker ten prooi gevallen zijn aan één of andere dwaze lachbui als ze mij door die koker stuurden!!! En het was een race tegen de tijd...Die kelk is dus aan mij voorbij gegaan...
Het werd al bij al een gezellig feest waar iedereen van genoten heeft.

De volgende dag was het up and away naar de school van kleinzoon 2.
Met het weer was het minder goed gesteld. Tot rond 15u in de namiddag hadden we afwisselend buien en opklaringen. Omdat de optredens op een podium buiten gepland waren, was het wachten.
Uiteindelijk brak er een waterzonnetje door en in een hels tempo werden de nummertjes erdoor gedraaid. Voor ons was het vol verwachting uitkijken wat de kleinzoon zou doen. Vorig jaar was hij niet op het podium te krijgen, noch de juf, noch de ouders noch grootouders konden hem overreden.
De grote vraag was dan ook :" Doet hij het , of doet hij het niet"?
Hij deed het!!, wel wat onwennig in het begin maar uiteindelijk deed hij toch flink mee. 

Intussen had zuslief haar show al achter de rug.
Toen  in de pauze de muziek met wat decibels toenam en K3 gespeeld werd, begon die kleine op haar mama's schoot te shaken en met de armen te zwieren dat het een lieve lust was, tot grote hilariteit van de omzittenden.
"Hoe oud ze was?" vroeg een dame naast ons.
" 18 maanden", ...
" Dat belooft!"...
" Inderdaad mevrouw," zei ik en ik kan het geweten hebben!!!

Op mijn logje :" de memorystick", opperde een trouwe bezoeker dat misschien wel eens één van de kleinkinderen bepaalde genen konden meegekregen hebben!!. Mijn tegenreactie was dat ik " vreesde" dat twee eitjes misschien lichtjes besmet waren. Ik had dan ook het " tikkeneitje" dat aan het shaken was in mijn gedachten.....( )

Bij zo'n gelegenheden als schoolfeesten en zo , worden nogal wat foto's getrokken.
Tot nog toe had ik geen tijd om die op mij PCeetje te bekijken en een selectie te maken.
Dat is wat ik gisteren deed en hier zie je wie ik bedoel met " tikkeneitje 1"!!!!




De " deugnieterij" straalt zo uit haar oogskes, niet?

Hier in het Westen griezelen we ervan, terwijl het eten van rupsen, kakkerlakken en ik weet niet wat elders een doodgewone (nood)zaak is.
Maar wie weet helpt het als er een gezondheidsclaim aan hangt.
Onderzoekers van de Universiteit Gent hebben namelijk ontdekt dat je bloeddruk omlaag gaat als je insecten eet. Vandaar mijn vraag..

Heb jij ook zo'n zin in een lekker vliegje of een gebraden sprinkhaan.
Nee?

Toch wordt dit hét voedsel van de toekomst. Dat vertelde men vandaag op tv naar aanleiding van een cursus insecten eten.
Naar het schijnt, is er steeds meer vraag naar insecten voor mensen. Nu is slechts 1% van die diertjes voor mensen, over tien jaar zou dat zo'n 80% kunnen zijn!

Eerder werd al aangetoond dat insecten veel voedingsstoffen bevatten. Want in één gram vlieg zit meer voeding dan in één gram kip. En al helemaal meer dan in rund.
Maar ja, zijn die insecten eigenlijk wel lekker?.

Blijkbaar wel want een man kwam, met veel tralala, vertellen dat insect " zus" naar hazelnoten smaakt en insect "zo" naar gepofte kastanje of spekjes..
Dan denk ik bij mezelf.. eet dan toch gewoon gepofte kastanjes of hazelnoot want ik zie mij echt nog niet direct insecten op mijn menu zetten en geloof mij, ik heb mij heel vaak, wat de voeding betreft, aangepast aan de omstandigheden...

Maar kom ...hier even een voorproefje van een schoteltje extra eiwitten van de toekomst...

SMAKELIJK!!

I think she's got it!!!







Gisteren, toen we naar de dochter reden, speelden ze het liedje : "When I need you".
De eerste reactie van T.  was...:" Waar denk je nu aan....?" en onmiddellijk wist ik het, aan ons appartementje in Venezuela, toen we nog geen TV hadden en muziek onze avonden kleurde...
Sweet memories....
Daarom zet ik het hier even neer, niet de originele versie want die vind ik niet direct.
Meteen zet ik ook het volgende liedje : " Just when I needed you most" erbij want dat was toen ook zo'n heerlijk "vierkante tegel" lied!!!
Genieten jullie even mee ....
Het zijn blijkbaar die kleinigheden die herinneringen zo zoet maken...( het hoeven niet altijd apenstreken te zijn!!!).

Ik kreeg van Ludovikus de memorystick doorgestuurd vandaar dat ik ben gaan stoffen in mijn herinneringen en we zien wel wat er tevoorschijn komt..

Ik heb op deze blog al een paar keer verteld over mijn kinderjaren. Voor wie het interesseert dan kan je via "zoeken" gaan zien naar: Herinneringen 1, herinneringen 2 en herinneringen 3 en " Het leven van de schoolgaande jeugd in de jaren '50."

Als ik terugdenk aan mijn kleuter - en kinderjaren dan zie ik enkel onschuldig kattenkwaad van een echt buitenkind dat "geen zittend gat had " , genoot van de seizoenen, heel nieuwsgierig was, graag op ontdekking ging op veel gebieden, meer een kwajongen was dan een lief, zacht meisje ( die rol was voor mijn oudste zus weggelegd) haar ouders meerdere keren het verschot van hun leven bezorgde (ook op verschillende gebieden haha), maar vooral een zorgeloze tijd beleefde... oef ,puf wat een zin!!!!

Hoe ver ga ik nu terug?

Ik was 2j1/2, ons pa had op de kermis een grote beer ( pluchen) geschoten!! Hij was groter dan ikzelf, maar niemand mocht helpen om die te dragen. Ik noemde hem Teddy en sleurde dat wit beest overal achter mij aan en viel er zelfs op in slaap. Jaren heb ik die beer gekoesterd tot hij te zwart was om nog boven te halen. Dat was voor mijn meter het moment om de beer te wassen.
 's Zomers  werden we elke dag in een gegalvaniseerde kuip gewassen. Die stond een ganse dag met water gevuld, op te warmen  in de zon.  Teddy zou dus zijn  bad krijgen. Helaas ... Teddy heeft dat bad niet overleefd.. Dat was mijn eerste " hartenpijn"!!.... Teddy was verdronken!!!! ( zo heeft meter haar débâcle toch uitgelegd!!).
Daarna heb ik een maand lang geweigerd om nog in die kuip een bad te nemen. Dan maar liever een emmer koud water over mijn body... om de zeep af te spoelen... Uiteindelijk trok ik toch aan het kortste eindje toen ma mij , onder hels gekrijs, oppakte en met een plons de kuip induwde...

Dat dagelijks bad was in de zomer echt nodig want blijkbaar maakte ik mij graag vuil!!
Zo stond ik eens als driejarige te kijken, samen met mijn zus, naar de buurjongens die in de gracht probeerden om kikkers te pakken. Hoe het gebeurd is, dat weet ik niet meer, maar wel dat ik opeens via de gracht in de rioolpijp stond die onder de weg lag. Om de één of andere reden kon ik noch vooruit noch achteruit en viel ik steeds in het modderige water.. Een buurman die juist buitenkwam om aan de pomp zijn "scheerborstel" uit te wassen, hoorde de kinderen roepen en snelde toe. Hij heeft mij, gelukkig, uit die netelige situatie gered. Anders zat ik hier misschien niet te tokkelen.... Het schijnt dat enkel mijn ogen nog wit waren want al de rest zat onder de modder....

Om mij beter in de gaten te houden, zette meter mij als peuter op tafel naast mijn zus terwijl zij aan het naaien was voor haar winkel en ma aan het werken. Zuslief heeft daar uren gezeten, biebie lag er na 5 minuten af met een buil op het hoofd en veel gejank.. maar ik heb toch lekker niet meer op die tafel moeten zitten. Neen stil zitten, heb ik nooit gekund.

Het is dan ook niet te verwonderen dat ik op 3 jaar naar de kleuterschool vloog. Ik vond dat  niet erg want  ik liep zelfs een paar keer thuis weg om naar school te gaan omdat ik mijn zinnetje niet kreeg!! Peter heeft dat weglopen eens vastgelegd om het later te bewijzen....



Ik heb ook een jonge, kortstondige zangcarrière gehad!
Ik was drie toen men mij bij elke gelegenheid of feestje bovenop de tafel zette en dan zong ik met veel passie en weemoed de schlager:  "Aan het strand stil en verlaten"... Voor wie het liedje niet kent, het ging over een verliefd koppeltje dat afscheid nam aan het strand toen hij moest afvaren. Ik trok blijkbaar alle registers open want de mama's pinkten dan een traantje weg en ik werd aan " menige boezem" gedrukt.. Wat ik toen niet leuk vond.!! Van de papa's kreeg ik een chocolade en dat beviel mij veel meer...

Ik kan mij mijn peuterjaren niet voorstellen in een jurkje. Meestal droeg ik een " barbeteuze" op de foto zie je ma, mijn oudste zus en ik in dat "babeteuze" ding...Blijkbaar was dat handig.( mijn zus heeft nooit zo'n hebbedingetje moeten dragen want ze was de netheid zelve!!) Ik heb toen ook aan Sinterklaas een zwart exemplaar gevraagd omdat ma dan niet meer  boos zou zijn als ik tegen de middag vuil was. Ik heb toen zo'n zwart satijnen ding gekregen...




Van onweer had ik geen schrik. Er hing in huis naast de deur een vaatje met gewijd water. Ik was 4 toen ik op een nacht de toer van het huis deed met het vat en een pluim van peters duiven om het huis te " zegenen" tegen het onweer. Ons ma wist niet waar ze het had toen ze beneden lawaai hoorde.....

Mijn grootouders woonden naast ons en hadden een voorraadkamer. Daar stonden inlegpotten in  (ze hadden een enorm grote fruit boomgaard) . Er stond ook een vat met bier met een kraantje aan. Die kamer was taboe voor ons kinderen maar ja dat was voor mij genoeg om nieuwsgierig af te vragen waarom.
Ik was 4 toen ik de kans zag om binnen te glippen.. Mijn blik ging onmiddellijk naar dat kraantje.. Ik heb het open gedraaid en even geproefd.. Blijkbaar was het niet direct mijn smaak want ik ben het  stiekem terug afgebold. In mijn gehaastheid vergat ik het kraantje terug dicht te draaien  of misschien had ik het niet genoeg dichtgedraaid!!!..De rest raden jullie zeker?? Amaai, dat was niet mijn beste dag... Peter, de goedheid en zachtheid zelve, heeft mij toen de eerste en enigste stevige rammel op mij poep gegeven.. Ik heb dagen erna nog pijn gehad maar dat was de beste leerschool in mijn geval, denk ik!!!

Op school was ik blijkbaar soms te actief, ook met de mond!!!.
Het was in de tweede kleuterklas dat " Zuster Madeleine" mijn mond dichtplakte met een groot stuk papier en van die dikke, vettige lijm.....èkes! Of het veel geholpen heeft???

Misschien stelde ik teveel vragen of had ik ADHD trekjes, maar na de tweede kleuterklas zagen ze het niet meer zitten en vloog ik in het eerste leerjaar. Dat extra tandje bijzetten zou mij wel kalm houden, redeneerde men wellicht!!
Ik zie mij nog fier als een gieter naar " de grote school " gaan.
Ik had een  echte, nieuwe  " kanashère" ,wat het Westvlaams is voor boekentas, en daarin stak een lei, een mooie lange griffel met papieren bandje rond, een doosje met een nat sponsje in, een potlood en een gom ( zo'n dubbele voor inkt en potlood).
Die lei heeft maar 1 dag geleefd want ik had die laten vallen en er was een barst in! De griffel had zich tegen 's avonds al vermenigvuldigd  maar de gom was nog intact want niet gebruikt....Ons pa was razend want mijn oudste zus heeft jaren  haar lei gebruikt voor die stuk was. Ik weet dat ik daarna weken op een kartonnen lei moest leren schrijven.. Mijn euforie van de " grote school" was al direct stukken minder.  Het leren vond ik wel plezant maar het stilzitten dat was iets teveel gevraagd!! 

Mijn lievelingsvak op school - en dat gedurende veel jaren - was voordracht!! Toen was dat nog met gebaren en mimiek en blijkbaar lag  mij dat wel, als ik maar een klas  aan het lachen kreeg!!!!

Ik dat eerste leerjaar deed ik ook mijn eerste communie  en ik voelde mij echt een prinsesje in die witte jurk, wat voor mij heel ongewoon was, want meestal liep ik er als een jongen bij. Maar  foto's laten nemen bij de fotograaf was een ramp! Eerst moest ik dringend een plasje doen... Wat een gedoe met die lange jurk aan. Daarna  had ik buikpijn van al die snoepjes die ik die dag gegeten had. (Toen gingen we ons  nog " tonen " bij de familie en ik was ook doodop van het lopen want je deed de hele visite te voet!!!!!) Ik had helemaal geen zin in een foto, haat het nu nog als men probeert om mij op de gevoelige plaat te zetten. Ik weet nog dat ons ma daar ter plekke besliste dat dit de eerste en laatste keer was dat ze met mij naar de fotograaf ging....En zo geschiedde tot aan mijn plechtige communie...Maar ik zie er toch " braaf " uit hé????



Ik was tussen 6 en 7 jaar toen ik voor het laatst een  squaw was. Je weet wel met een duivenpluim in de haren en twee staartjes met lintjes in ...
Terwijl de buurjongens opgingen in hun indianen -en cowboy gevecht was ik druk in de weer met het inrichten van mijn " wigwam" boven op een stapel  bierbakken. ( één van de buren was bierhandelaar).
Het gevecht werd menens en één van hen viel tegen de stapel bakken. Met een hels lawaai kwam die naar beneden...en het rijk van de squaw was over.. De dappere " krijgers" waren in en flits verdwenen en toen de buurman naar buiten stormde, lag ik tussen de flessen en bakken mijn zwanenzang te zingen.!! Maar dat hielp weinig. Eerst keek buurman of ik niet gekwetst was, maar blijkbaar had ik als kind veel "kattenlevens" want alles was ok op een paar builen en schrammen na. Ik kreeg een flink pak rammel en werd bij mijn staartjes naar huis gesleurd... Dat was het einde van mijn " squawentijd"!!!

Ik ben nooit een bangerig kind geweest maar van  één ding had ik een hemelse schrik  en dat was voor " Pietje Beu". Kleine kindjes werden toen vaak stil gehouden met de bedreiging dat " Pietje Beu" zou komen om hen te pakken als ze niet braaf waren. Mijn peter gebruikte die bedreiging heel graag om mij koest te houden. ..

Dat ik "devoot" was, lazen jullie al bij dat " wijwatervat" zoals we dat ding noemden, maar mijn devotie ging nog veel verder.
Zegt men niet: "Waar men gaat langs Vlaamse wegen  komt men steeds Maria tegen"?
Er stond dan ook een Maria kapelletje in de buurt en eens heb ik mij daar als kleuter verstopt omdat ik weer in die kuip moest en .... ik was er in slaap gevallen.. Urenlang hebben mijn ouders en buren mij gezocht. Tot een buurvrouw op de gedachte kwam om een kaarsje aan te steken om aan Maria bijstand te vragen en.... mij daar vond...

Ik was 6 toen ik met de fiets in de gracht belandde omdat ik de bocht te onstuimig nam en met mijn hoofd op een betonnen tuinafboording viel. Gevolg, een gat in mijn hoofd, 6 haakjes erin en ..  nog steeds zie je , als je goed kijkt, de sporen van die val op mijn " voorfaçade"!!..
Zo ver als ik terugga in de tijd zie ik mij spelen met jongens, kattenkwaad uithalen, in grachten belanden of tussen de netels...maar...ik had een onbezorgde kindertijd..

Vanaf het eerste leerjaar ontdekte ik de passie  van het lezen. De school - en dorpsbibliotheek heb ik helemaal uitgelezen. Telkens als er een nieuwe strip of verhalenboek verscheen , was ik één van de eersten om het naar huis mee te brengen. Uren heb ik bovenop de hooi opper liggen lezen of ergens op een tak in de kersenboom .. de ideale plaats om " lichaam en geest" te voldoen!!!
Nochtans was ik een echt buitenkind. Als ik geen boeken had dan vond je mij op de velden, in de weiden, in de bomen of op boerenwagens mee naar de akkers. Mijn vriendinnetje was een boerendochter en samen hebben we uren liggen lezen op zo'n wagen terwijl haar ouders op het veld bezig waren....

Op school was ik echt een " strevertje"  zoals ze nu zouden zeggen, aangespoord door onze pa.. Je kreeg er medailles voor uitmuntendheid of als je aan de top eindigde en die wilde ik behalen tot ergernis van de nonnen die daardoor weinig konden inbrengen tegen mijn speels gedrag. Maar ik wist gelukkig steeds de juiste harmonie te vinden tussen ernst en plezier....Voor  dat laatste was ik altijd te vinden...

Thuis hadden we een hond- een kruising tussen een Bouvier en een Groenendaler- een pracht van een beest en ook heel trouw.  Ik was acht ,ons ma was aan het werken en ik was alleen in de woonkamer met Loekie, zo heette de hond. De muziek stond op en ik vond er niets beters op dan samen met de hond op de muziek rond te huppelen. Het arme beestje was dat gehuppel wellicht beu en zal wel signalen gegeven hebben maar opeens was het "hap" en de  lol was over. Ik had een beet in mijn gezicht juist naast mijn lip. Ons ma kwam af op mijn geroep, de hond kreeg de volle lading liep met de staart tussen de poten naar een hoek van de kamer..Nadat ik verzorgd was , moest ma verder werken ( ze was kapster) Ik voelde mij even ellendig als onze hond en ben dan maar gaan meejanken in de hoek... maar dat dansen heeft zich nooit herhaald.....

Ik denk dat wij, kinderen uit de jaren '45, een vat dynamiet waren met alle opgekropte frustraties en onderdrukte drang naar vrijheid van onze ouders in onze genen ... en daardoor wat " levendiger" uit de hoek kwamen...???

En zo kan ik nog uren doorgaan maar "dicht een ander nu maar een vooiske op ..."..
Aan wie kan ik die stick doorgeven??
Wat denk je Michelly... neem jij de uitdaging aan??? (Michelly)

Een topmoment  voor mijn zendamateur, bijna grijze haren voor mij toen ik dit probeerde op foto te zetten!! Nochtans "poepsimpel" als je het éénmaal beet hebt!!!: hé Ani?





Het heeft nogal wat voeten in de aarde gehad vooraleer ik erin slaagde om de tekst op die foto te krijgen. Het duurde wat omdat ik maar matig tevreden was over het resultaat omdat de tekst niet erg scherp leesbaar is.

Ani (Ani’s mijmeringen ) heeft mij, tot ze erbij in slaap viel, geholpen. Bedankt Ani , gisteren was blijkbaar een offday voor mijn bovenkamer want niets wilde lukken!! ( ik vrees dat Biebie niet genoeg geduld had, mea culpa )
Maar een groter lettertype is echt helderder, ik heb dat daar juist nog eens uitgeprobeerd en het was veel beter!
Misschien bestaat er wel een programma waar de grootte geen rol speelt maar ik weet nu dat het gaat en bij gelegenheid kan ik die manier van werken gebruiken en dat was wat ik wilde weten!! Nooit te oud om bij te leren hé!!

Ik kan niet afsluiten zonder iets van de Incakunst mee te geven....


Viracocha is de God van de zon en de storm. Hij heeft de zon als kroon en in beide handen houdt hij bliksemschichten vast.



Dit is een Tumi, een ceremonieel mes dat door de Inca’s gebruikt werd bij offerplechtigheden. Het was meestal gemaakt van brons, koper, goud - en zilverlegering. In latijns Amerika betekende een Tumi tegen de muur hangen geluk.
 



Hier zien jullie een masker gebruikt bij Inca ceremonies.


 

Deze God wordt bij veel Incatrails als symbool gebruikt.

De vaas hieronder is een echte Inca kalender. Alleen moet je een Inca zijn om dat te ontcijferen!

De quena of rietfluit
 
is de traditionele fluit uit de Andes en is meestal van bamboe gemaakt.

Nawoord:

Peru betekent voor ons op de eerste plaats het land waar ons dochter geboren werd. Maar direct daarna komen herinneringen aan Cuzco en Machu Picchu, de aardbeving en de maandenlange mist bovendrijven. Al die topmomenten zijn aan elkaar gebreid door momenten van onlusten, rantsoenering van eten en een staatsgreep. Daar is gelukkig niet veel van blijven hangen.
Wij hebben maar een klein stukje van Peru gezien. Er valt nog zoveel meer te bezoeken maar wij waren er niet als toeristen remember!!!
Iemand vroeg mij ooit: “ Vertel eens in één woord wat je van Cuzco en Machu Picchu vond “.
Ik viel even stil. In mijn hoofd was ik op zoek naar het juiste woord en ik kon het niet vinden. Na een tijdje jongleren met zinnen en omschrijvingen kwam ik tot de conclusie dat ik het antwoord moest schuldig blijven. Hoe vertaal je in één woord duizenden indrukken?
Prachtig klinkt te eenvoudig, te afgezaagd, ik zou daarmee de omgeving onrecht aandoen. Fascinerend dekt gedeeltelijk de lading maar zegt te weinig over de superlatieven die Peruvianen zelf gebruiken als ze het gebied beschrijven.
Net als de mistflarden over de mystieke Machu Picchu ruïnes, drijven zwervende condors en grazende lama’s in mijn herinneringen voorbij terwijl de zwoele panfluitmuziek langzaam mijn hoofd vult
Zelfs nu nog, zoveel jaren later, worden mijn gedachten aan dat gebied ingekleurd door vuurrode poncho’s, duizende rode dakpannen van het oude, charmante Cuzco en raadselachtige ruïnes van wat ooit eens een enorme Incastad moet geweest zijn: Machu Picchu!
Die herinneringen vormen de perfecte afleiding om al het andere naar de achtergrond te verdringen.

Bedankt lieve bezoekers dat jullie de reis in gedachten meegemaakt hebben. Ik hoop dat jullie ook geraakt zijn door dat enorme land met zijn unieke cultuur.

Ik heb jullie met Mexico, Venezuela en Peru meegenomen om een klein stukje van Zuid Amerika te laten zien. Voor mij was het een teruggaan naar de charmes en de romantiek van Mexico en zijn Mariachi en Aztheken, naar Venezuela het land dat voor altijd in ons hart gegrift staat omdat onze zoon daar geboren is en natuurlijk ook om de avontuurlijke pracht van de Orinoco en uiteindelijk naar Peru waar de warme gevoelens niet enkel terug te brengen zijn naar het land waar we een dochtertje bij kregen, maar ook het land van de Inca's met hun fascinerende cultuur en dan denk ik aan Cuzco en Machu Picchu.
De negatieve momenten van eenzaamheid , gemis, aardbevingen en lokale ongemakken wegen niet op tegen de enorme ervaring en ontdekkingen van een stuk van de wereld alsook het ontdekken van onszelf en de waarde van onze relatie. Ik ben ontzettend dankbaar dat we dat samen mochten beleven en na zoveel jaren geloof ik nog steeds dat we daar de basis gelegd hebben om eventuele stormen of tegenkantingen binnen onze relatie te kunnen relativeren.
Ik hoop dat diegenen die mij zo trouw gevolgd hebben, mee genoten hebben en langs die weg ook een stukje wereld hebben leren kennen en waarderen.

Ik heb nog één avontuur neer te pennen nl Afrika ( Nigeria) maar dat is zo'n totale omschakeling dat jullie mij de tijd moeten geven om mij ook daar weer terug in te leven en dat is niet zo simpel want Afrika is een hoofdstuk apart!!

Ik ga even gewoon verder , zal een selectie maken van de foto's en dan zien we wel.
Bedankt lieve, trouwe bezoekers, door jullie heb ik geprobeerd om mijn verslag zo compleet en concreet mogelijk te maken. Jullie reacties en bezoekjes maakten al die dagen pennen en inscannen en opzoeken de moeite waard. Hopelijk blijven jullie ook in de toekomst mee reizen...


VOOR ALLE VADERS EEN VERRASSENDE VADERDAG!

Intussen kabbelt het leven hier verder. Hoewel kabbelt niet direct het juiste woord is. Het leven in Peru wordt met de dag moeilijker. Af en toe is er schaarste wat bepaalde voedingsmiddelen betreft. Rijst, suiker en aardappelen zijn haast niet meer te krijgen tenzij je ’s morgens vroeg in de rij staat, maar met twee kleine kindjes is dat niet zo simpel. Macaroni en spuitwater zijn ook heel moeilijk te verkrijgen en af en toe is er zelfs geen gas te krijgen om te koken… Het vraagt dus een enorme vindingrijkheid en organisatie om ons gezinnetje draaiende te houden want T werkt nu met de nacht en overdag moet ik hem dan ook niet met twee peuters opzadelen…… Het weer hier in Lima valt ook echt tegen. We hebben elke dag mist die van over zee komt. Nochtans, eenmaal over de bergen schijnt de zon… Daarom gaan we op zondag ook meestal, samen met een ander Belgisch koppel, de bergen in om wat zonne-energie op te slaan. 9 Maanden  per jaar ligt Lima er mistig bij. Van uit de lucht zien jullie waarom.. het wolkendeken blijft boven de stad hangen.



Af en toe profiteren we er ook van om nog even wat van de rijke cultuur van Lima te bewonderen. Heb ik jullie al verteld dat de altaren in veel kerken hier uit puur bladgoud zijn?? Een overblijfsel van de conquistadores!!

.



Woensdag 5 februari:

Sinds twee dagen zijn de politieagenten in staking om hogere lonen en als reactie op een provocatie door een hogere legerofficier t.o.v. een agent. Vorige nacht werd het politiekantoor door het leger omsingeld en met tanks en geweren werden de agenten gedwongen om buiten te komen. Doordat er geen politiecontrole was, ontstonden er in het centrum van de stad onlusten. Er waren overal plunderingen, auto’s werden in brand gestoken, gebouwen vernield en in brand gestoken. Gevolg, in de namiddag werd de noodtoestand afgekondigd. Meteen sloeg iedereen aan het hamsteren. De supermarkten konden de toeloop niet aan. Lege rekken, lange files aan de kassa’s, chaos alom met het gevolg dat om 15u in de namiddag alle supermarkten gesloten werden. Plaatselijke winkels en bakkerijen sloten uit voorzorg ook hun deuren. Het toeval wilde dat Nesky juist ziek was en ik dringend medicamenten moest kopen. Twee uur ben ik op zoek geweest in de stad om de medicijnen te vinden. ’s Avonds hoorden we dat er een uitgangsverbod was van 22u tot 5u ‘ s morgens. Iedereen moest binnen blijven want de regering kon de veiligheid niet garanderen als men zich op straat begaf. Gelukkig viel het in onze buurt nogal mee. De volgende dag kondigde de regering aan dat er niet gewerkt werd. Ons mannen stonden onder politiecontrole in de telefooncentrales. Alle internationale lijnen werden door het leger in handen genomen zodat contact met het buitenland onmogelijk was. Niemand mag het land verlaten zonder regeringstoestemming. Overdag reden alle auto’s vermits er toch geen politiecontrole was om bekeuringen te geven. Ook de benzinestations werden overrompeld want iedereen vreesde dat de toestand wel een tijdje kon aanhouden en er uiteindelijk geen benzine meer zou zijn. Alles samen een “ plezante boel ”….
We hadden hier toch al één en ander meegemaakt. Ik keek ernaar uit om terug naar België te gaan want Lima was echt niet “ the place to be ” met twee kleine kinderen. Toen we uiteindelijk ergens in mei naar huis mochten omdat we naar Nigeria zouden gestuurd worden, was ik blij. Ik had nog niet veel over Nigeria gehoord maar het kon er nooit erger zijn dan hier… dat dacht ik toch…
Is Peru dan tegengevallen?? Lima wel en dat omwille van het klimaat. De voortdurende angst voor een aardbeving maakte de situatie ook niet aantrekkelijker en dan nog die noodtoestand… Na 1 jaar hadden we het hier toch gezien.

We krijgen maar niet genoeg van de vriendelijke bevolking in hun bonte kleuren.















Intussen was het zover, nummer twee kondigde zich aan.

24 december 1974: NESKY
Eindelijk na 9 maanden ongeduldig wachten, werd op dinsdag om 6u 05’ ons dochtertje geboren na een vlotte bevalling. Onze geluk was compleet toen we onze heimelijke wens : een dochtertje, in vervulling zagen gaan. Alle angsten en strubbelingen van de laatste maanden hadden haar niet gestoord. Ons Prutske woog zo maar eventjes 4kg en was 51 cm groot… Spijtig dat T de bevalling niet mocht meemaken. Hij bleef bij mij tot aan de flapdeuren van de verlossingskamer. Daar moest hij blijven wachten. De gewoontes hier verschilden nogal wat met het thuisfront. Ook hier werd ik na 2 dagen naar huis gestuurd, maar nu wisten we al wat ons te doen stond en broer lief was van zijn zusje niet weg te slaan. Hij wou om de haverklap haar gezichtje strelen of kusjes geven. Hij begrijpt ook niet waarom zij bij ons op de kamer slaapt en hij niet. Foto’s van de kraamkliniek of onze pasgeborene kan ik niet tonen want al ons fotomateriaal – met alle foto’s van Nesky tot aan haar 5maanden – hadden we vergeten op het vliegtuig toen we een paar maanden later naar België vlogen. Een vlucht van meer dan 18u met een baby en een peuter is heel vermoeiend , met alle gevolgen van dien…
Gelukkig heb ik een paar foto’s via via op de kop kunnen tikken, anders leek het alsof onze tweede schat niet van belang was.

 

Ik heb het al eens verteld maar het past hier in het geheel van onze ervaringen in Peru!

We verbleven al een paar maanden in Lima en woonden op de 7e verdieping van een appartementsgebouw. Peru heeft vaker te kampen met aardbevingen omdat het land op het breukvlak van continentale platen ligt. Het was de 3e oktober 1974 om 9.15u in de morgen. Mijn ventje was al vertrokken naar het werk.De zoon was rustig aan het spelen in een kamer naast de keuken en ikzelf was aan het opruimen. We hadden vast tapijt in de living. Ik had geen stofzuiger maar wel een rolletje waarmee je ook een tapijt kan schoonmaken, alleen vraagt het wat meer kracht en beweging. Terwijl ik bezig was, vond ik dat ik toch precies met nogal veel " zwier " bezig was. De deinende beweging van die tapijtreiniger werd heviger en heviger. Ik keek verwonderd naar ons groot raam dat aan het rammelen ging en hoorde ook een enorme bons in de kinderkamer en tot mijn ontzetting ging ons wandmeubel, dat nochtans groot was en zwaar geladen, aan het wandelen. . De schuifdeurtjes vlogen er uit en een rommelend geluid vulde de kamer.Het was precies alsof een warme tocht door de living trok. Ik wist niet wat me overkwam tot ik in de gang het woord " Terremoto" wat zoveel is als aardbeving hoorde roepen. We hadden in Venezuela al eens een lichte beving meegemaakt, maar voor we het beseften was het al voorbij . Het was maar een “ temblor” geweest want amper 4 op de schaal van Richter. Toen ik dus het woord “terremoto” hoorde , wist ik meteen dat het serieus was. Je kan je niet voorstellen hoe snel een mens in een reflex handelt!! Hoewel ik 7maanden zwanger was van de dochter en ik in werkkledij stond en de zoon nog in pyjama rondliep, heb ik instinctmatig de kleine uit de kamer gesleurd, de sleutels van het appartement gepakt en met de zoon onder de armen gekneld, ben ik naar buiten gerend. Dat instinkt om leven in en rond je te beschermen geeft je een adrenalinestoot!!! Ik hoorde ramen naar beneden komen en de paniek in het gebouw was enorm. Instinctmatig vloog ik langs de trap naar de beneden. Iemand riep nog dat ik de lift niet mocht gebruiken want dat is het eerste wat uitvalt bij een aardbeving.Sommige mensen riepen me toe om bij hen te schuilen onder de deurpost. Blijkt dat dit het stevigste gedeelte van een gebouw is .Maar ik dacht maar aan éen ding : " Mijn zoontje en de baby in mijn buik te beschermen en daarom zo snel mogelijk buiten te geraken"!! Ik donderde de trap af , vloog af en toe tegen de leuning of de muur zodanig stond het gebouw te trillen. Ik was juist de laatste treden aan het afrennen , stenen vlogen uit de muur, toen de aardbeving ophield. Precies 3 min en 12 sec en met een hevigheid van 6,3 op de schaal van Richter had die beving geduurd. Dat was precies de tijd geweest die ik nodig had om met de zoon onder mijn armen gekneld en met mijn tonnetje via de trappen van 7 hoog beneden te geraken. Je kan je niet voorstellen hoe lang 3min in zo’n omstandigheden duren.!! Beneden was de paniek enorm. Mensen stonden te huilen en te roepen, sommigen half naakt anderen kwamen juist uit het bad of het bed. Er volgden nogal snel naschokken en ik was ten einde raad. Daar stond ik met een huilende kleine zonder warme kleren aan en op blote voetjes.( oktober is mistig en fris in Lima). Ik durfde niet meer naar binnen te gaan en vroeg me angstig af hoe het met Tony zou zijn? Ik wist dat zijn kantoor ook in een hoog gebouw lag . Was hij veilig, zou hij ons kunnen bereiken.? Ik wilde enkel maar dat hij bij ons was. Geen 8 min later kwam hij er al aan. Omdat de electriciteit in zo’n geval uitvalt, was het verkeer binnen de kortste keren een chaos. Iedereen Toen de aardbeving begon, hadden zijn Peruaanse collega’s geroepen dat hij direct naar huis moest vertrekken want dat hij er anders niet meer zou geraken. Ze wisten dat ik zwanger was en dat in veel gevallen vrouwen vroeger bevallen na zo’n ervaring vandaar..Tony is dan wellicht even snel als ik naar beneden gedonderd, in de auto gesprongen en naar huis “geracet” . Hoewel van dat racen zal niet veel in huis zijn gekomen !. wilde naar huis, de verkeerslichten werkten niet meer, brokstokken vielen naar beneden. Hij vertelde achteraf dat hij zoiets nog nooit gezien had. De bussen en auto’s dansten over het wegdek dat in een brede sinusbeweging voortbewoog. Kan je je voorstellen een betonnen weg die govend beweegt!! Maar dat was niet het enige onnatuurlijke fenomeen. Mijn eerste verwondering boven in ons appartement was ook dat alle wetten en alles wat we geleerd hadden nu tegengesproken werd. Normaal bewegen wij tov de dingen maar nu was alles in beweging tov mij… Een beangstigende ervaring. Toen Tony aankwam, zijn we huilend van opluchting in mekaars armen gevlogen , blij dat we alle 4 ongedeerd waren maar met de angst hoe het nu verder moest. Niemand waagde het om direct terug binnen te gaan. De naschokken volgden mekaar op en we hadden alleen maar ons armen om mekaar te steunen. Na zo’n uur werd het relatief kalm en is Tony dan toch snel naar boven gelopen om wat kleren voor mij en de kleine te halen zodat we de rest van de dag buiten konden doorbrengen. Normaal is oktober een kille, mistige periode in Lima dus konden we onmogelijk een ganse dag rondlopen met de schaarse kleren die we aan hadden. Wij waren niet de enigen die buiten bleven. De mensen die éen verdieping onder ons woonden, waren Peruanen die een paar jaar ervoor hun hebben en houden verloren hadden bij een grote aardbeving in het binnenland ( het gebergte). Ze waren uit schrik naar Lima gekomen en maakten nu een tweede keer zoiets traumatisch mee. Het was een familie met 3 kinderen en die hebben een ganse week van pure schrik buiten geleefd, overdag in het park en ’s nachts in de auto. Zo diep zat de angst erin. Wij hebben die dag wat rondgekeken naar de ravage alom Het meest beangstigende was het feit dat de zee zich zo’n 100m teruggetrokken had en er van dan af aan een groter strand was. Duizenden kwamen kijken naar die gril van de natuur. Het kwam omdat het episch centrum zo’n 80 km ver in zee lag!. Naderhand viel de schade relatief mee als je rekening hield met de hevigheid en de duur van de beving omdat in Lima de gebouwen gebouwd zijn om zware aarbevingen te doorstaan. Tegen de avond keerden we doodop terug naar ons appartement. We zagen daar dat stoelen omver lagen, boeken uit de verplaatste boekenkast gevallen waren en dat de bons die ik gehoord had, veroorzaakt was door een bed dat naar beneden gevallen was. In de kinderkamer hadden wij twee éenpersoonbedjes die in een kast omhoog geklapt konden worden. Omdat de zoon nog te klein was voor zo’n bed, waren ze niet opengesteld maar door de schok was 1 bed losgekomen en neergedonderd. Wat een geluk dat de kleine op dat moment daar niet aan het spelen was !!!! Onze eerste nacht sliepen we niet goed. Bij de minste beving , zaten we recht in bed en als het wat erger werd, sprong Tony het bed uit om de kleine te halen en stonden we onder de deurpost te wachten tot het over was. Nog veel dagen daarna waren er af en toe natrillingen. Wij wisten nu wat het betekende en dat het nodig was om zo een tweede zware beving te voorkomen. De aarde moest terug in evenwicht geraken!.We herkenden nu ook al de voortekenen zoals een soort gerommel dat opstijgt voorafgegaan door een warmtegevoel. In onze living stond ook een heel grote plant, zeker 1,5m hoog en telkens als die begon te trillen , wisten we hoever het was. Dat die aardbeving een serieuze impact had op ons beiden bleek maanden later. We kwamen rond juni in verlof en sliepen bij mijn schoonouders. Die woonden langs een grote baan waar veel zwaar transport voorbij kwam dat naar de autostrade reed. Toen we daar de eerste nacht sliepen en het huis wat daverde van de camions, zaten we weer rechtop en was onze eerste reactie “ temblor” tot we beseften dat we in België waren….. Juist rond die periode draaide men de film “ Earthquake” een kaskraker. “Of we mee gingen zien” , vroegen onze vrienden?? Voor geen geld ter wereld!! Wij moesten die “ kick” niet , de ervaring lag nog te dichtbij!! Bij mijn eerste bezoek aan de gynaecoloog zei hij dat hij mij min of meer vroeger verwacht had na die aardbeving omdat veel vrouwen vroeger bevallen door de schrik of emotie of… Blijkbaar zat ons dochtertje goed “ gebetonneerd” in mijn buikje. Twee maanden na de beving werd ze geboren. Goddank had ze er niets aan overgehouden!!
Telkens als wij  beelden zien en berichten van  recente aardbevingen lezen of horen , dan komen al die ervaringen en angsten van toen weer boven. Je krijgt dat blijkbaar nooit meer uit je systeem.!!

Nog hadden we er niet genoeg van en bleven we maar foto's trekken.

De drie vereerde dieren van de Inca’s zijn: het serpent, de poema en de adelaar. Dat is misschien de betekenis van de tempel met de drie vensters?






De zonnewijzer vanuit een andere hoek.




Hier en daar zagen we gaten in de muren van de gebouwen of een soort nissen. Men zegt dat de Inca's in die gaten met hun Goden spraken.

.
.

Ook hier valt de perfecte structuur van de stenen op en dat op zo'n hoogte!



Tevreden keerden we terug naar Cuzco. Daar besloten we de volgende voormiddag nog even wat te genieten van de oude stad en de directe omgeving om dan in de namiddag terug te vliegen naar Lima… Wat een contrast met wat we hier in die paar dagen beleefd hebben. We zullen  direct weer met onze voeten op de grond terecht komen!!
Maar die belevenis neemt niemand ons ooit nog af.....