Op het weekblad Elite van vorige week staat een foto van een half chocoladen Paasei met een kindje in. Dat ontlokte bij mijn " vechtgenoot" ....
"
AHA, nu weet ik waar de kindjes vandaan komen.."
Spontaan dacht ik aan wat ik ooit eens hoorde vertellen en "
dat ei " moet ik nu ook kwijt zie!!
Er was eens en jongetje, Roger, dat er stellig van overtuigd was dat er kindjes waren van uiteenlopende herkomst. Hij kwam uit de afdeling groenten en fruit, dat wist hij met honderd procent zekerheid, hij kwam uit de rodekool.
Sommigen kwamen uit een bloemkool, anderen werden gebracht door de ooievaar, zijn vriendje wist zeker dat hij via een schip was binnengesmokkeld, maar hij, hij kwam uit een rode kool.
Het heeft heel lang geduurd voor hij een rodekool middendoor durfde snijden, nog steeds heeft hij het er moeilijk mee!! Wat had zijn moeder hem toch aangedaan? Zij was het die hem ervan overtuigde dat zijn biologische vader een rode kool was.
Toen hij zeven jaar was kwam hij op zekere dag thuis met dit onwaarschijnlijke verhaal.
“Ma’ke, de kinderen komen uit de buik van hun mama, niet?”
“ Wie heeft je dat nu weer wijsgemaakt jongen?”
“Laurent, die heeft het mij gezegd.”
“Laurent, is dat het jongetje met die Hollandse moeder en die Engelse vader,”
“Ja, mama.”
Moeder zuchtte.
“Tja, buitenlanders hé. Hoe komt dat ventje daar nu bij. Jij weet toch dat de kinderen uit de rodekool komen.”
“Weet je dat zeker ma, want Laurents moeder heeft het hem verteld.”
“Daar geloof ik niets van, die jongen bralt zo maar wat onzin.”
Daarmee was dat hoofdstuk voor zijn moeder afgedaan. Dat dacht zij toch.
De volgende dag werd het een felle woordenwissling tussen Laurent en onze kleine vriend. Rodekool, moedersbuik, rode kool ,moedersbuik. Welles, nietes, welles, nietes.....
Weer begon hij die middag tegen zijn ma te zeuren over zijn herkomst.
“Jongen, hoe kan dat nu, geloof jij nu alles wat Laurent zegt?. Denk jij nu dat ik een rits in mijn buik heb die ik kan opentrekken om er kinderen uit te halen?”
“Laurent zegt dat mama’s vanonder een gaatje hebben waar ze uitkomen,” zei hij.
Dat deed de deur dicht!
Met rasse passen en tikkende hielen stapte zijn moeder naar de directeur.
“Mijnheer, nu moet u eens horen, Roger komt met de onzinnigste beweringen thuis. Hij komt verkondigen dat kinderen uit de buik van de moeder komen!”
De directeur keek haar met een groot vraagteken aan.
“Ik dacht dat ook mevrouw,” zei de man laconiek.
“Ja, ja, maar mijn zoontje is nog maar zeven jaar. Hij heeft het gehoord van Laurent en die weet het van zijn moeder. Mijnheer, dat is geen opvoeding. Dat vindt u toch ook niet?”
“Mevrouw, iedereen voedt zijn kinderen op zoals hij dat wilt. Daar kan ik niets aan verhelpen.” zei het schoolhoofd.
“ Wilt u dan op zijn minst tegen Laurent zeggen dat hij er zijn mond over houdt tegen mijn zoon. Mijn opvoeding is heel anders, veel deftiger mijnheer.”
“ Ik zal mijn best doen mevrouw.”
Sinds die dag kwam Roger van Laurent niets meer te weten.
Later , veel later....
Zijn echtgenote Christiane komt uit een gezin van veertien kinderen. Vandaag de dag kom je daar mee in het Guinness- boek toen was dat nog ergens normaal, hoewel ook al uitzonderlijk.
Bij haar ouders werden de kinderen gebracht door de ooievaar.
Het gebeurde dat de arme vogel zelfs twee keer per jaar moest aanvliegen.
Haar moeder beviel telkens thuis, nooit in een kraamkliniek.
Als de weeën begonnen, vlogen de kinderen buiten. Dan zaten zij op de stoep te wachten op hun nieuw broertje of zusje.
Met zijn allen staarden zij vol ongeduld naar de lucht om de ooievaar met zijn vrachtje te zien. Zij hadden geen geluk want telkens kwam hij net van de andere richting.
Die ene keer liep het anders. Christiane had hem gezien.
“Kijk, kijk, ginder komt hij af,” schreeuwde zij tegen de andere kinderen.
En inderdaad in de verte kwam een vogel aanvliegen.
De broertjes en zusjes begonnen te juichen en te wuiven.
Toen de vogel dichterbij kwam bleek het een zwarte kraai te zijn, die dan nog toevallig op hun dak landde.
Klein Christianeke werd lijkbleek.
“Jongens, wat is dat, wij krijgen een zwart zusje,” riep zij en holde naar binnen om het wonder te zien. Zij sloeg de deur van de slaapkamer open om het zwarte kindje te zien. Haar moeder perste zoveel ze kon. Christianeke zag met open mondje toe wanneer de vroedvrouw het hoofdje greep en het kindje haalde… Het was blank.
Vanaf toen wist zij waar Adam zijn mosterd haalt en de moeders hun kindjes.
Ooievaars zeker? Rodekolen ja, want moeders liegen nooit.
En jouw moeder, lieve bezoeker, heeft die ook niet een klein, klein beetje gelogen??
Die van mij in ieder geval wel hoor, al was het op een ander gebied!! Want wie bracht de Paaseieren??? De klokke natuurlijk...!! Hoewel... bij
Ludovikus kreeg ik nu weer een ander antwoord, ga maar zien!
Zondag zal ik tegen de kleinkinderen ook bij hoog en bij laag beweren dat de Paashaas de eitjes bracht... De geschiedenis herhaalt zich!!
Juulkes oren
Maar nu drijf ik af.
8 reacties op dit bericht
Hi Natoken
Fijne zonnige zondag,
Lieve groetjes uit Henegouwen
Lieve groetjes
...
maar donder niet van je balkon
Wat zeg je?
sommigen worden geboren met grote oren
de meesten zonder tanden
met twee voeten en handen
maar dat wil niet zeggen dat ze goed horen
Zonnige groetjes, Uilenspiegel
...
Wanneer ik bovenstaand zinnetje lees, dan denk ik: Hoe zou dat nu toch komen?
Lieve groetjes en een fijn weekend
Haal de zonnecrème maar al boven hé Natoken .... het gaat zomeren
Twee vrouwen zijn aan het golfen en eentje geeft een ferme dreun op het balletje. Het vliegt recht naar de volgende hole, waar 2 mannen staan te spelen en eentje wordt geraakt. Hij valt meteen op de grond en vloekt van de pijn. De vrouw snelt er naartoe, intussen ligt hij ineengekrompen met zijn handen tussen zijn kruis. Zij : kan ik helpen? Hij : neen, laat maar straks gaat het wel beter. Zij : ik ben therapeute en kan u misschien helpen Hij : neen, echt niet. Zijn handen nog steeds krampachtig in zijn kruis gevouwen. Zij : Toe, ik wil absoluut zien of ik echt niet kan helpen. Hij : Ok, doe maar. Zij trekt zijn handen van tussen zijn benen en legt ze naast hem. Ze doet voorzichtig zijn broek los steekt er haar hand in en begint zachtjes met een massage om de pijn weg te nemen. Na enkele minuten zij : En, voelt dat niet beter? Hij : jawel, maar ik denk dat mijnen duim nog altijd gebroken is
Een aangenaam weekend toegewenst vanwege Amor Fati !
De wetenschappen beoefenen en de mensen niet liefhebben, is hetzelfde als een fakkel ontsteken en de ogen sluiten
Als je denkt aan wat er is, zie je niet wat er is,
je ziet alleen je eigen gedachten over wat er is
in oostende
Gewoon een groeteke uit Retie