Het computerloze tijdperk

Mijn lieve buurvrouw Paz  kwam deze week kijken om een deel van mijn strijk over te nemen want lang ter plekke stilstaan is nog nefast voor mijn " flebietbeen"!! Het was zonnig weer en ze zou buiten op haar terras strijken.
Dat deed bij mij een belletje rinkelen.

Het was zo'n 14 jaar geleden het was mooi weer en eventjes had ik een een dilemma.. Profiteer ik van het zonnetje of werk ik de berg strijk weg? Als gewetensvolle huisvrouw (!!) en eigenlijk ook met de ervaring dat de kaboutertjes nooit langskomen bij mij, koos ik voor het laatste. En ja, al denk ik toch dat ik een echte huisvrouw ben, een mens moet van de nood een deugd maken, dus koos ik voor de twee. Strijkplank buiten, bikini aan en strijken maar. De zon scheen op mijn rug, kwestie van de achterkant een kleurtje te geven. Een bruine voorkant en een witte achterkant, dat trekt ook op niets, hé!
Een fenomeen, blijkbaar eigen aan 50 jaar zijn, is dat daar waar er nooit een buikje zat, er nu opeens wel ééntje was.
"De charme van de leeftijd", zei een iets oudere vriendin ooit.
 Ik moest er hartelijk om lachen toen, vooral omdat mijn buikje er dan nog niet was! Ik vond tot die bewuste dag dat het  nog altijd wel meeviel, totdat ...AU ... ik een illusie armer werd. Ik had met het hete ijzer tegen mijn teveel aan Natoken gebotst! Een rode plek en een niet zo mooi woordje dat uit mijn mond ontsnapte, waren het resultaat evenals het feit dat ik om half negen 's avonds nog in mijn bikini zat ... zo'n verbrande plek verdraagt geen stof, weten jullie dat? 'k Durf te wedden van niet, want zeg nu zelf, wie verbrandt er in godsnaam zijn buik??? Ik dus.
Ik dacht , als ik ooit vermist ben, kunnen ze mij identificeren door dat rode plekje op mijn buik, want dat raak ik gegarandeerd nooit meer helemaal kwijt!

Daarom onderwierp ik nu dus mijn " trommeltje" aan een grondige inspectie. Ik bemerk enkel de 4 littekens na mijn recente ingreep .. verder geen stille getuige meer van mijn strijkavontuur....
Daar gaat mijn perfecte identificatie...

Vandaag eindelijk weer even van het septemberzonnetje genoten.
Op aanraden van de dokter was ik tot nu toe, na de ingreep, uit de zon gebleven. Maar vandaag was ik niet meer te houden, gewoon genieten van de nazomerse rust, het was sterker dan mezelf.
Terwijl ik daar zalig lag te zonnen, dwaalden mijn gedachten natuurlijk weer eens af en ik bedacht...

Als vrouw heb je het, 's zomers, hard te verduren. Gladde huid, geen overtollige stoppels, geen  vlekken hebben, want ja, het oog wil ook wat.Vooral het eigen oog.
Menig lijf wordt dan kritisch bekeken en beknepen.Vetrolletjes hier, hangende tuinen daar, het moet allemaal verholpen worden. En toen kwam het..

In mijn zeer jonge jaren heb ik ook eens "zot" gedaan. Het was mei en de zon scheen voor het eerst voorzichtig .Dus...................blote beentjes weer. Na grondige inspectie, besloot ik, dat dit dus niet kon.Twee melkflessen piepten vrolijk onder mijn zomerrok uit en het was geen gezicht. Dus  maar een panty aan en rap naar de winkel want daar hadden ze iets nieuws: zelfbruinende crème.
Ik kocht het spul en spoedde me naar huis.Wat een geweldige uitvinding, straks zou ik lekker bruin zijn.
Ik kon niet wachten tot de avond, dan ging het gebeuren..Ik opende de verpakking en smeerde het stinkende zalfje kwistig over mijn lichaam. Eénmaal ingevet, deed ik de tube dicht en inspecteerde de boel. Het was goed ingetrokken en dus trok ik mijn  pyjama aan. Toen ik tussen de lakens gleed ontdekte ik dat het smeersel niet echt naar roosjes rook, maar goed, wie mooi wil zijn moet tegen een " geurtje " kunnen was toen mijn  motto en op dat moment deelde ik mijn bedstede nog met niemand!!.
De volgende morgen was ik al vroeg wakker. Ik stond op en  herinnerde me opeens dat ik me de avond ervoor had bewerkt met het nieuwe wondermiddel. Ik keek in de spiegel en het resultaat viel toch echt een beetje tegen. Ik zag een vage, ietwat oranje-achtige kleur, maar goed, misschien kwam het nog. Toen ik mij wilde wassen, kreeg ik de schrik van mijn leven. Mijn benen waren helemaal vlekkerig, met oranje strepen, niet heel fel, maar wel duidelijk zichtbaar, maar het ergste waren mijn handen. In de haast en opwinding was ik na het smeren vergeten direct mijn handen te wassen en die waren nu donkerbruin op de handpalmen, heel donkerbruin met een oranje gloed. Ik heb staan boenen en schrobben, maar het goedje ging er niet vanaf. Het heeft dagen geduurd, voordat het een beetje minder werd. Ik heb zelfs een tijdje als een "belegen dametje" met sjieke handschoentjes rondgelopen want het was echt geen zicht!!.
Als ik dat spul nu in de winkel zie staan,  zegeviert nu gelukkig het gezonde verstand en laat ik mij niet meer verleiden.
De gedachte aan die verre belevenis deed mij even grijnzen.
Vanity, thy name  is woman!!.
Nu moet het septemberzonnetje maar zijn werk doen!.

Dat heb ik ooit ergens gelezen en ik zet het hier neer voor  iedereen die er nood aan heeft...

Heb je eens een slechte dag,
draai je om en lach.
Situaties kan je soms veranderen,
als je bijgestaan wordt door anderen.
Maak een vuist zo sterk
en ga met je nieuwe ik aan het werk.
Laat zien wie je bent,
zoals niemand je nu kent.
Lach naar het leven,
want naast het verdriet heeft het zoveel te geven.
Een oplossing is vast wel in 't verschiet,
dus leef bewust en geniet.
Draai je om en lach,
dan heb je vast een fijne dag.

            "Is a dream a lie when you know it won’t come true?
       ZORNIK

Dit even als aansluiting bij mijn logje van 07/09..en na een recent gesprek met één van de kinderen en bepaalde van hun plannen en dromen!

" De meeste dromen zijn bedrog,...." een zin die iedereen wel bekend in de oren klinkt, niet? Maar is dit wel zo? Zijn dromen bedrog of zijn dromen heel belangrijk in het leven?
Iedereen droomt en iedereen heeft hopelijk ook dromen.

Het is bij die laatste soort dromen dat ik hier even wil stilstaan.

Als ik de jongere generatie rondom ons bekijk, dan vraag ik mij  af:
Zijn dromen noodzakelijk of is een leven zonder dromen ook mogelijk?

Op hun leeftijd was ik ook geneigd te geloven dat dromen noodzakelijk waren. Iedereen heeft een doel nodig in zijn leven. Zonder heeft het, denk ik, allemaal weinig zin.
Zijn die dromen dan uiteindelijk leugens ? So what?  Ze maken het leven soms wel draaglijker.

Moeten die dromen haalbaar zijn of mag  daar een vleugje onzekerheid in aanwezig zijn?

Ja, anders is het volgens mij geen droom maar alleen een stukje uitgestelde werkelijkheid.
Niet alle dromen zijn haalbaar maar wat nu onhaalbaar lijkt, is het morgen misschien wel en dit geloof zorgt ervoor dat die droom niet zinloos is en je een zekere kracht geeft om verder te gaan.
Niemand kan trouwens de toekomst voorspellen, men kan er alleen maar naar gissen en ja er zijn er enkelen die erin slagen om de grote lijnen te zien maar de details, die het de moeite waard maken, kan niemand voorzien.

Dromen kunnen ook een zekere ballast vormen als men zich er te veel aan vastklampt of erop blind staart.  Iets te veel willen is van het goeie te veel. De gulden middenweg en de dingen wat meer gewoon op je af laten komen is de kunst.
Maar dit is geen gemakkelijke kunst.

Soms staan we onze eigen dromen in de weg gewoon omdat ons de lef ontbreekt om er volledig voor te gaan. Dat is jammer maar alles op zijn tijd is meer dan vroeg genoeg al kunnen sommige dromen niet vroeg genoeg verwezenlijkt worden als we mochten kiezen.
Voor sommigen lijkt een droom  makkelijk haalbaar, anderen denken er misschien pessimistischer over. Maar één ding is zeker, als we de droom niet laten varen dan blijft het hier de moeite waard.
Dit sprankeltje hoop houdt ons mensen recht maar houdt niet tegen dat we soms toch wel eens een zwarte dag hebben.

Ook al blijken dromen achteraf bedrog te zijn jonge mensen kunnen er beter in geloven.
Hebben wij dat ook niet gedaan?

"Het moet..."
Ik heb een hartsgrondige hekel aan het woord moeten.
Ongelooflijk wat een mens in zijn leven allemaal moet. Het duwt je in een harnas. Het doet je binnen vooraf getekende lijntjes lopen. Het schakelt mogelijkheden uit. Het legt creativiteit aan banden. Moet ik nog verder gaan?
Natuurlijk is het hier en daar nodig voor de goede afloop van de " dingen" . Bijvoorbeeld in relatie met de anderen moeten sommige zaken gewoon. Zonder zou alleen chaos heersen. Het wordt je met de paplepel ingegeven en het ontwikkelt zich tot je 2e natuur.
Heb je al eens geteld hoeveel keer per dag je het woord " moeten" gebruikt?
Wat moet ik vandaag allemaal doen?
De was moet gestreken worden, de wasmachine moet draaien , het huis moet aan de kant.. Ik moet nog boodschappen doen...en ik moet absoluut nog dat telefoontje doen.. en zo kan ik verder gaan!
Zelfs in andere omstandigheden komt moeten voor.
We "moeten" naar een optreden van de kleinkinderen, naar een feest, een BBQ, zelfs op bezoek bij iemand..
Soms gaat het zelfs zo ver dat ook de weegschaal schreeuwt: " Je moet beter op je voeding letten!"
Ah neen hé, niets te moeten in dit geval. Ik doe het zeker maar gewoon omdat ik er zelf voor kies, omdat ik het wil en beslis en niet omdat ik moet!
 
Vraag mij niet hoe ik bij die weegschaal kom, want momenteel speelt die niet met mijn voeten! Ik moet nog steeds op mijn voeding passen en  moet het nog altijd noodgedwongen rustig aan doen      ( dacht al bijna dat het achter de rug was) en ... dat hangt ook stilaan mijn voeten uit.
Hé , dat doet deugd dat ik het eens gezegd heb! En dat moest nu eens niet, ik deed het gewoon omdat ik het kwijt wilde..

Gewoon even stilstaan bij de veranderingen in het leven... Daar heb ik nu volop de tijd voor! En zo kwam ik bij het volgende  beeld..

Ik stel mij voor dat het leven van een mens net een berg is. Ieder mens moet die berg alleen beklimmen. Je begint in het dal en voor de meesten is het daar zonnig en warm en er zijn een heleboel weilanden en beekjes en bloemen en nog veel meer. Daar ben je als kind.
Dan begin je te klimmen. Geleidelijk wordt de berg steiler en kom je moeilijker vooruit. Maar als je af en toe stilstaat en om je heen kijkt, zijn de prachtige inspanningen toch de moeite waard.
Uiteindelijk sta je aan de top van de berg, waar sneeuw en ijs in de zonneschijn schitteren en het allemaal ongelooflijk mooi kan zijn, dat is het hoogtepunt, het grote resultaat, het einde van de lange levensreis.

Ik heb niet veel te vertellen, moet het noodgedwongen nog kalm aan doen en dan is er tijd om even stil te staan bij jezelf......

Handen koesteren die zacht verzorgen de dag weer soepel maken kinderen strelen en sterren plukken. Woorden vinden die nooit zeer kwetsen en liedjes verzinnen tot troost. Een stem die nooit te hard wordt want niemand luistert maar hard genoeg om onrecht aan te klagen. Ogen kussen die de belofte dragen van een nieuwe morgen ook als er tranen nodig zijn. Aandacht fijngevoelig bewaren voor diegenen die stil en verlaten langs de weg zijn blijven zitten. Mijn wens.. dat die handen, ogen en woorden en bovenal het hart vol liefde jou toebehoren.

Knuffelen is van levensbelang
Dat heb ik in mijn mailbox gevonden ( geplaatst door  Yunomi ).

Ook al heb je het druk, maak elke dag tijd vrij voor een knuffel. Ons lichaam kan echt niet zonder.

Knuffelen is goed voor de gezondheid.
Een gemeende, warme knuffel laat meteen alle stress en zorgen van je afvallen. Maar waarom heeft dit zo’n heilzaam effect?

Jong geleerd…
Al in de baarmoeder is onze tastzin het belangrijkste zintuig. Aanraking is daarom erg belangrijk in de verdere ontwikkeling van kinderen. Wanneer iemand ons aanraakt als kind, voelen we ons meteen veilig. Een knuffel heeft ook een sociaal aspect: het is een manier om met bepaalde mensen om te gaan. Veel knuffelen zal je kind dus socialer maken. En: het stimuleert het immuunsysteem! Instant geluk.

Een knuffel werkt in twee richtingen.
Een stevige omhelzing geeft jullie allebei direct een goed gevoel. Dat komt omdat zo’n aanraking je hersenen gelukshormonen doet aanmaken. Merk je dus spanningen in je relatie met je vriendin, zus of partner: een stevige knuffel en het zal snel beter gaan!

Knuffel je mooi.
Door elke dag geconfronteerd te worden met de haast onhaalbare schoonheidsidealen, duikt ons zelfvertrouwen wel al eens in een dipje. Een dikke knuffel is dan het perfecte medicijn. Je wordt je weer bewust van je eigen lichaam en dat van anderen, en dat is goed voor je zelfbeeld!

Knuffelen verzacht de pijn.
Ook de medische wereld heeft het genezend effect van knuffels  ontdekt. Ziekenhuizen maken steeds meer gebruik van therapeutische aanrakingen om de pijn van patiënten te verzachten. Ook voet- en handmassages zijn een efficiënte pijnstiller. Onze aanrakingssensoren sturen hun signalen immers sneller naar de hersenen dan pijnsensoren. Zo is een knuffel de pijn altijd te snel af! Hoewel.. soms is de pijn die knuffel blijkbaar altijd even te slim af!!.

Daarom gooi ik nu alle remmen los en KNUFFELEN!!

Sinds april hebben we een nieuwe huisarts omdat onze vorige het stilaan tijd vond om van zijn pensioen te genieten. Het is dan ook altijd even wennen aan een nieuwe huisarts, maar dat kon geen probleem zijn, dacht ik, want sinds we terug in België zijn (1983) had ik persoonlijk maar heel sporadisch een dokter nodig.. Maar het kan verkeren , zei Bredero en verdikke dat beging ik stilaan te geloven.
Ik weet zeker dat het niets met die nieuwe dokter te maken heeft en toch lijkt het alsof ik sinds zijn komst " mijn deel" aan het inhalen ben..
Vandaag moest ik weer even langs gaan bij die wijze man en ik heb het hem dan ook eens duidelijk gezegd dat het lijkt alsof ik, sinds hij er is, onder een ander gesternte leef. Hij zal er wel niets mee  te maken hebben maar hij heeft mij al meer gezien dan onze vorige arts in al die jaren. Nochtans dacht ik dat alles hier goed  aan het evolueren was want ik hield mij ,voor eens en onder het strenge oog van mijn slaapgenoot, aan de opgelegde regels. Maar dat belette niet dat ik zondagmorgen opstond met een verschrikkelijke pijn in de hiel en de enkel van mijn voet van zodra ik er druk op zette. Neen, niet die waar onlangs een wagen over gereden heeft,  maar de andere. Ik dacht eerst dat het een hevige kramp was omdat ik dat enkel had van zodra ik druk zette op mijn voet.. Het was dan ook een zondag in mineur en na een rustige nacht dacht ik deze morgen dat het over was. Zodra ik echter op mijn voet steunde was die pijn terug.. Ik liep erbij als een "overbejaarde balerina" tiptoe-end op mijn tenen...
Nu vond ik het toch wel genoeg en trok dan maar nog eens naar de dokter... Die had er niet direct een verklaring voor, ook niet voor de 2 blauwe plekken die ik op mijn voet had...Ik suggereerde dat ze misschien gedurende de narcose eventjes " met mijn voeten gespeeld hebben"...  Dat ontlokte bij hem een lach bij mij een groene grijns !!! maar het bracht ons niet verder. Uiteindelijk werd voorgesteld om een foto van de voet te laten nemen , misschien had ik " hielspoor"... Ik ben nu wel een kind van de buiten maar ik ben nog nooit met mijn hielen op sporenjacht geweest, dus wist ik niet wat ik hoorde... Een paar uur later was ik even wijs als voordien. Geen hielspoor ( meteen hebben ze ook een foto genomen van die andere voet en daar was gelukkig geen erge schade vast te stellen..)
 Goed, waar komt dan die tintelende , vervelende pijn in voet en enkel vandaan??? De radioloog wist ook niet direct een antwoord te geven en zo besloot de huissarts dan maar om de pijn " voorlopig" te behandelen als een vorm van "flibiet...".Flibiet dan nog!!
In het ziekenhuis heb ik 3 spuitjes gekregen maar sinds mijn ontslag donderdag, heeft niemand voorgeschreven om daar nog even mee door te gaan... Kan dat dan de oorzaak zijn, vermits ik op non actief stond ?
Ik hoop dat het inderdaad met wat extra spuiten overgaat en ik weldra weer pijnvrij kan rondlopen want het hangt stilaan " mijn voeten, hielen, enkels  uit"... en het heeft geen zicht om  oma op haar "tippen" te zien rondhuppelen....
En nu begin ik stilaan te snappen wat de huisarts van ons ma bedoelde toen hij haar zegde: " je kan niet ongestraft oud worden"...
Maar verdorie , ik ben nog niet oud, al wil ik er toch zo snel mogelijk weer als " mijn oude ik" bijlopen. Wat wordt dat dan over een paar jaren?
Vandaar dat mijn logje de titel meekreeg die hier boven staat en ... ik doe heeeeeeel hard mijn best om die bright side te zien!!

Mag voorlopig weinig meer doen dan gewoon wat achter mijn pc zitten en zo botste ik op het volgende.
 

Kom en pak mijn hand...
Ik neem je mee naar een land,
waar geen pijn en verdriet bestaat,
men elkaar in zijn eigen waarde laat.

Waar liefde voor elkaar alles overwint,
een kind nog mag zijn, gewoonweg dat kind.
Waar men aan vrede is gewend
en oorlog geen bestaansrecht kent.

Waar milieu en klimaat geen hoofdbrekers zijn,
betoverd tot een vredig en leefbaar domein.
Dat land zou het ergens kunnen bestaan?
Of is het alleen in mij dromen ontstaan?




By the way, aan alle lieve mensen die mij op de één of andere manier een riem onder het hart steken of meevoelen betuigden, een warme, dankbare knuffel.. Het helpt !!

Vandaag is onze oudste kleinzoon zeven jaar. Het lijkt alsof het nog maar pas was  dat ik die lieve schat voor het eerst zag en mocht vasthouden. Nog steeds krijg ik er niet genoeg van. Een dikke kus lieve schat en een heel innige knuffel van oma en opa!

Al die jaren was je mijn trouwe gezel. Je was er steeds voor mij zonder dat ik het besefte. We waren zo innig met elkaar verbonden tot je opeens mijn leven kwam vergallen...Waarom verstoorde je zomaar mijn dagen met je bittere oprispingen?
Jij, die mij zo eigen was, lag stilaan als een steen op mijn maag, je maakte mij het leven zuur, ik begon mijn vertrouwen in jou te verliezen. We hebben samen onze problemen proberen uit te praten ze zelfs vanuit een ander licht bekeken...
Iedereen zei: " Je bent  beter af zonder ...  kan alleen maar je leven vergallen" .
Maar niemand besefte hoe intens we met elkaar verbonden waren. Je was er al  vanaf mijn eerste levensdag. Je was er als ik je nodig had. Stil en ongemerkt deed je je taak mijn trouwe vriend.Tot het bittere einde hield jij het vol.Waarom ga je nu plots een andere weg op?  Is het zo moeilijk om ook in de herfst van mijn leven trouw aan mijn zijde te staan? Hoe moet ik nu die leegte in mij opvullen? Het is zo moeilijk om uit te leggen hoe het aanvoelt om een intieme levensgezel te moeten missen, jij die een stuk van mezelf was. Nooit zal ik mij nog compleet voelen!
Hoe graag had ik jou op je vertrouwde plekje gelaten we waren zo intens met elkaar vergroeid, maar ons vertrouwen is definitief gebroken. Je bent al een tijdje jezelf niet meer en sleept mij mee in je bitterheid.
Vaarwel dan maar, mijn vriend.
Ik staar nu vanuit mijn bed naar jouw tergend aandenken dat jij achterliet... 1 luttele steen..De kleintjes waren het aanschouwen niet waard. Is dit jouw gram omdat men jouw weggerukt heeft uit mijn leven? Is dit het einde van onze levenslange relatie?
Toch zeg ik zeg je nog éénmaal "dank" mijn trouwe gezel voor wat je al die jaren voor mij deed. Je was een stuk van mezelf geworden  Maar hier scheiden onze wegen... Ga nu maar ergens anders je gal spuwen!
Rust In 't Putje

Het sterrenbeeld van deze maand is Andromeda en staat tot laat in de nacht hoog aan de hemel. Andromeda hangt aan een hoek van het vierkant Pegasus.De gemakkelijkste manier om Andromeda te vinden, is via Pegasus, een uitgestrekt sterrenbeeld dat vooral opvalt door het grote vierkant waarin met het blote oog haast geen sterren te onderscheiden zijn.Het vierkant lijkt op een zwart venster dat uitzicht biedt op de donkere diepten van het heelal. Vanuit de noordoostelijke hoek van het vierkant vertrekt een reeks sterren die samen het sterrenbeeld Andromeda vormen, beroemd om zijn " Andromedanevel" , een zwak lichtvlekje dat nog met het blote oog kan gezien worden. Maar schijn bedriegt.Het vage neveltje is in werkelijkheid een  ander melkwegstelsel, zo groot als ons eigen melkwegstelsel, gevormd uit minstens 200 miljard sterren. De gigantische sterrenzwerm bevindt zich op  respectabele afstand van 3 miljoen lichtjaar en is daarmee het  verste object dat nog met het blote oog waargenomen kan worden.

Toen de zoon en co gisteren hier waren, vertelde de schoonfamilie van de zoon dat ze vorige week met de twee oudsten een bezoekje brachten aan Gent en dat de kleinzoon een enorme interesse vertoonde voor de kunstwerken in een paar kerken .Hj wilde er zelf even in gaan zien want echte kerkgangers zijn zijn ouders niet!!
Opi had hem één en ander uitgelegd en ook over de Barok gepraat. Blijkbaar leek de kleinzoon  heel veel interesse te tonen bij dat alles ook de uitleg over hoe klokken gemaakt worden,  boeide hem enorm. Op de vele vragen kon opi gelukkig uitleg geven tot opeens de vraag van de kleinzoon: "Opi waarom heten ze dat eigenlijk Barok...",  hem voor een probleem stelde. Hij wist daar niet direct een goed antwoord op. Ja, hoe is men juist aan dat bizarre woord Barok gekomen?? .
Toen ze het vertelden, kwam oma aan de beurt.. "Oma weet jij waarom ze dat Barok heten"??

Voilà, oma die meestal wel een antwoord klaar heeft , stond ook met een mond vol tanden..
Die vraag had ik nog nooit moeten oplossen. En hoe verklaar je dat aan een zevenjarige.?? Renaissance bv is simpel, classicisme .. ook maar Barok... Hoe is men bij dat woord gekomen.? Weet iemand een degelijk uitleg die ook zevenjarige verstaat en kan tevreden stellen??? Niet inhoudelijk maar etymologisch...want dat wilde hij weten ..Bij stoel, kerk , vliegtuig kan hij zich iets voorstellen maar Barok...
Oma ( altijd wat overmoedig) heeft beloofd dat ze het zal opzoeken!!

Mijn lieve schatten van kleinkinderen zijn zo'n knuffelaartjes en blijkbaar voelden ze oma's stemming aan want ik kreeg met tussenpauzes hopen spontane armpjes rond mijn nek en het heeft echt geholpen. Ik ben gewapend voor de dagen die komen. Natuurlijk hebben de vele spontane , hartelijke reacties en mailtjes van jullie allen ook geholpen. Ik ben weer mijn ' eigenste ik" vanavond. Doodmoe weliswaar maar ik voel mij weer veel beter in mijn vel!

Nee, geen lekker sausje maar een echt dipje! Waar is mijn positiviteit gebleven? Ik zou het "begot" niet weten,  het is gewoon zo'n dag...Wellicht slecht geslapen...

Een sleepdag.
Een sleperige dag.
Met piepogen die zich openwurmen
en waar vocht in welt.
Met een hoofd dat watterig gedachtenbanen speurt.
Met benen van was,
wegsmeltend onder stap - en sleeptred.
Met schouders die een stut gebruiken kunnen.
En een hart dat een knuffel verlangt.
Zo'n dag is het.
Maar morgen is er weer een andere.

Ik ben stilaan aan het bekomen van het verschot en de pijn.
Gisteren morgen naar de dokter geweest om de uitslag van het bloedonderzoek dat ik volgende week nodig heb, op te halen. Meteen liet ik de stoppen in mijn beide oren uitspuiten. Dat verliep vlot omdat ik al een paar dagen druppeltjes in de oren deed. Meteen even gevraagd of er toch iets aan de vervelende pijn in mijn schouder kon gedaan worden. Ik voel mij pijnlijk geremd in mijn bewegingen en slapen langs de linker kant valt niet mee dus...Nog maar eens een cortisonespuit! Ik mag er tot drie hebben ,blijkbaar. Dit is nummer twee, als het dan nog niet over is dan wacht een operatie..
Lap...ik zal maar duimen zeker.
Ik heb dan maar niets meer over mijn protesterende rug gezegd want het lijkt wel of ik een wandelende klaagmuur ben!!
In de namiddag snel nog wat boodschappen gedaan om het volgende week rustig aan te kunnen doen. Terwijl ik met mijn boodschappenwagentje naar de auto ga, voel ik ineens een enorme pijn in mijn linker voet en stel tot mijn ongeloof vast dat men zomaar pardoes met het voorwiel van een auto over mijn voet rijdt!! Nochtans zijn de rijruimtes op die parking groot!! Het eerste moment wist ik echt niet waar ik het had van de pijn. Hoe kan ik nu zomaar van achteraan aangereden worden? Ik zal in het vervolg met signalisatie op mijn gat rondlopen zeker!! Nochtans zo'n spriet ben ik nu ook niet dat men mij niet ziet gaan!!!!
Een dame met haar kleindochter kwam juist voorbij en had gezien wat er gebeurd was. De oude man die de auto bestuurde, had direct gestopt en vroeg of het erg was? Ik kon enkel zeggen dat het zeker geen deugd deed.!! De arme man stapte uit en was helemaal van de kaart. Zijn vrouw bleef gewoon zitten. Die dame die voorbijkwam, laadde mij karretje uit in de auto terwijl de kleindochter het karretje terugbracht. Er zijn echt nog wel lieve mensen in de wereld hoor!!
Intussen vroeg ik de man om zijn adres en telefoonnummer op te schrijven voor het geval dat.. De sukkel was zo van de kaart dat hij niet kon schrijven en ik even ook niet van de pijn. Gelukkig deed die andere dame het dan maar.Toen ik de man vroeg om even te tekenen dat hij mij aangereden had, kon hij dat nog steeds niet . Dan maar aan zijn vrouw gevraagd.
" Is dat echt allemaal nodig ", zei ze " het is toch niet erg, gewoon even over de zijkant van de voet gereden.. en je kan nog stappen"!!
Best dat ik nog niet helemaal bij mijn positieven was !! 
Uiteindelijk tekende ze toch op vraag van haar man. Al bij al is alles toch nog goed afgelopen en ben ik nog thuisgeraakt met de auto. Ik had toevallig de koelbox mee met een paar koelelementen in.  Ik heb dan maar 5 minuten in de auto met zo'n element over mijn voet gewreven en dat hielp toch wat.
Gelukkig is er niets gebroken, enkel een flinke kneuzing die wel alle kleuren van de regenboog zal krijgen. 
Vandaag komen de twee van de dochter omdat mama naar school moet. Bewegen zal de beste remedie zijn om alle ongemakken te vergeten , denk ik!!
Dat bedoel ik dus met een verkeerd bioritme!!
Nu nog dinsdag afwachten en er dan weer volop tegenaan....
Als ik ooit onze " Schepper" tegenkom  dan geef ik hem de tip om in het vervolg ook ogen op de achterkant van ons hoofd te zetten, kwestie van ...
Dat moest ik even  kwijt.

 Een overspannen man komt bij de psychiater.

"Vertel eens wat er scheelt," vraagt de psychiater aan de overspannen man...
"Het is allemaal gekomen door mijn huwelijk", zegt de man.
" Ik trouwde met een weduwe die een volwassen dochter had. Zij werd mijn stiefdochter. Mijn vader kwam op bezoek, werd verliefd op mijn stiefdochter en trouwde met haar. Zo werd mijn stiefdochter mijn stiefmoeder... Mijn vrouw kreeg een zoon. Die werd automatisch de schoonbroer van mijn vader, want hij is de halfbroer van mijn stiefdochter, die met mijn vader is getrouwd. Aangezien mijn zoon de broer is van mijn stiefmoeder, is hij ook mijn oom. De vrouw van mijn vader kreeg ook een zoon. Dat is dus mijn broer, want hij is de zoon van mijn vader. Maar hij is ook mijn kleinkind, want hij is de zoon van mijn stiefdochter. Mijn vrouw is mijn grootmoeder, omdat ze mijn stiefmoeders moeder is, waardoor ik de kleinzoon van mijn eigen vrouw ben.
Aangezien ik getrouwd ben met mijn grootmoeder, ben ik niet alleen de echtgenoot en kleinzoon van mijn vrouw, maar ben ik ook mijn eigen grootvader!
Daarom ben ik een beetje overspannen."

Volgen jullie nog??
                                                             Dat is wat ik ervan kreeg...