Kerstmisblues

Mijn dag was goed begonnen, "vrouwen weten waarom" hé Amor Fati!!
Maar die lach maakte toch even plaats voor weemoed....

Rond 10u, zowat de tijd dat ons ma op zaterdag altijd opbelde, rinkelde hier de telefoon.
" Bij N.",
" Hallo," antwoordde een licht bevende , zwakke stem.
Heel even stond mijn tikkertje stil. Dat timbre, die manier van spreken ... precies ons ma.
Ik mag dan al veel fantasie hebben  maar ik weet nu ook dat DIT nooit kan.
Ik herpakte mij daarom snel en stelde mezelf nog eens voor en vroeg:
" Met wie spreek aub?"
" Ik wilde met mijn dochter spreken maar ben zeker verkeerd?," trilde het stille stemmetje.
" Geen probleem hoor mevrouw," nog een goede dag gewenst en de telefoon neergelegd.
Zoveel herinneringen kwamen als een lawine over mij en even had ik het moeilijk, tot de telefoon weer overging.
" Met N.",..... stilte.
" Goeie morgen , met wie spreek ik"?
" Ik ben weer verkeerd", stamelde diezelfde trillende stem...
" Ik moet dringend mijn dochter spreken want mijn verwarming is kapot". De wanhoop en paniek vloeide zo uit die paar woorden. Ik kon mij het vrouwtje goed voorstellen, ons ma zou precies eender gereageerd hebben als er iets misliep.
"Ik weet niet wat er mis is maar ik draai altijd het verkeerde nummer".
" Mevrouw, hoe heet uw dochter en waar woont zij ik zal haar opbellen en vragen dat ze naar jou belt."
Met wat geduld en een paar keer te herhalen, lukte het me om de nodige info te krijgen. Ik heb dan maar die dochter opgebeld de situatie uitgelegd en gevraagd of zij haar moeder wilde opbellen.
" Ach mevrouw, moeder is 85 en sukkelt wat de laatste tijd. We moeten onze nummers eens in het geheugen van haar telefoon steken, moeder onthoudt die niet meer." zei de dame in kwestie.
" Bedankt voor het bellen"!
Lap daar stond ik nu met mijn blij ochtendgevoel.... zoveel herinneringen die boven kwamen en even weer dat diepe gemis gevoeld....

Toen ik daar straks na mijn boodschappen en eten even mijn pceetje opzette, vond ik tot mijn ONTZETTING de gewaagde reactie van Amor Fati op mijn blog.
Dat was precies wat ik nodig had om weer tot de orde van de dag geroepen te worden!!

Dames... we moeten Amor Fati eens goed met sneeuwballen bekogelen want ons Amorke begeeft zich niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk op glad ijs!! Moet je horen wat hij bij mij durft te schrijven:
"Als een vrouw de waarheid spreekt dan is het om een leugen te verbergen of vanaf de dag waarop God de man in contact bracht met de vrouw, werd het paradijs een hel..." Dat manneke heeft lef zunne ,best dat het jaar bijna om is anders zou hij het 365 dagen moeten verduren.

"Pas de poort uitgezet, greep Adam een stevige knuppel en brulde: 'Waar is dat paradijs?' Eva dekte zich ondertussen met een nieuw vijgenblad en vroeg: 'Hoe vindt ge mijn nieuw kleed?'"

Dat is het leven Amor Fati ( smile)..........Ben benieuwd of er zich nog geroepen voelen om met sneeuwballen te gooien...

 Sneeuw haalt altijd het kind in mij boven. Het doet me glimlachend naar buiten gaan en dan draai ik mij om en.... kiek ...de allereerste sneeuw van het seizoen vastgelegd.

Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.
 

Een kleine jongen vraagt zijn moeder op een trouwfeest:
"Mama, waarom is de vrouw in het wit?"
De moeder antwoordt:
"De bruid is in het wit omdat ze gelukkig is en omdat dit de gelukkigste dag van haar leven is."
De jongen denkt even na en vraagt dan:
"En waarom is de man in het zwart?"

Moeder van 75
Door gebruik te maken van alle nieuwe technologieën met betrekking tot de vruchtbaarheid lukte het een 75 -jarige vrouw zwanger te maken en een gezonde baby te laten baren. Toen ze thuiskwam uit het ziekenhuis kwamen natuurlijk haar vriendinnen supernieuwsgierig op bezoek.
'Mag ik de baby zien'? vroeg één van hen.
'Nog niet', antwoordde de 75-jarige moeder, ' straks'.
Na een half uur vroeg de andere vriendin : 'mogen we nu de baby zien? '
Nog niet', zei de moeder.
Nadat opnieuw een paar minuten waren verstreken vroegen ze weer 'mogen we nu de baby zien ? ' 'Nee', antwoordde de moeder.
De vriendinnen werden erg ongeduldig en ze zeiden:
"Zeg, wij zijn moe van het wachten, wanneer kunnen we nu eindelijk de baby eens zien? '
 "ZODRA HIJ HUILT" was het antwoord.
"ZODRA HIJ HUILT ? ???? ' vroegen de vriendinnen, 'waarom moeten we wachten tot dat manneke begint te huilen?
Zegt de moeder: "Omdat ik vergeten ben waar ik hem gelegd heb".

Toch nog een positieve noot dit jaar al zijn we er nog niet helemaal...

Vandaag moesten we op een eerste controle voor T's oog na die serieuze ingreep. Afgaande op de evolutie hoopten we op een geslaagde operatie en dat is inderdaad zo. We zijn er nog niet helemaal want het zicht van T is van 3 punten naar 5 punten gestegen maar zou minstens 6 moeten worden en na nog 2 ingrepen bestaat de kans op 8!!!
Maar de gasbel is nog niet helemaal verdwenen en dat kan nog zo'n 3 weken duren en dan weten we definitief hoe T ervoor staat..Maar dat traag verloop is normaal, dus moet mijn ventje nog steeds op zijn buik slapen en zoveel mogelijk het hoofd naar beneden houden...
In januari moeten we terug en dan zal besloten worden of ze het vlies dat voor het oog groeit en het astigmatisme van T's oog doet toenemen, zullen verwijderen en daarna volgt nog een operatie voor cataract maar daar kan misschien nog een tijdje mee gewacht worden .
Maar we zijn al zover dat T terug begint te lezen en TV zien en op de computer kan lezen alleen het ver-zicht laat nog wat te wensen over. Maar één ding is zeker dat T nooit meer naar de wereld zal kijken zoals voordien. Bij alles wat hij nu ziet volgt de verzuchting... "ik kan dat terug zien" !!!! We zijn de specialist eeuwig dankbaar!!

Om jullie een vaag idee te geven wat er gebeurd is, scande ik even foto's van T' oog in voor en na de ingreep.
Ik ga niet in details maar op een eenvoudige manier even  die maculadegeneratie uitleggen

Wat jullie hier zien is het gat in het netvlies van T's  rechteroog waardoor er vervorming van het beeld ontstond en zonder ingreep wordt dat gat groter evenals de loslating en ben je blind.



Door een gas in het oog te laten en ook het netvlies aan de zijkant te laseren hebben ze het gat weer dichtgemaakt en dat is hoe zijn oog binnenin ( de macula) er nu uitziet



Op onze vraag of er daar nog een kleine instulping overbleef, vernamen we dat het normaal is dat ieder oog zo in elkaar steekt. Waar die instulping is , is de macula en precies daar valt het beeld op
ons oog binnen.
 Om dat beeld op een zo kort mogelijke manier op het fotografisch gedeelte van het oog te projecteren nl die wit oplichtende streep, zorgen onze oogzenuwen spontaan voor een kleine holte zodat de afstand tussen inval en dat gedeelte kleiner is. Is dat geen ingenieus systeem van ons lichaam? Je wordt er gewoon stil van als je hoort  hoe fantastisch alles in elkaar zit en de natuur alles zelf regelt.
Maar de conclusie is dat de operatie geslaagd is als ze nu nog  de bijkomende problemen kunnen oplossen dan zal T beter zien dan een paar maanden voor de ingreep... Dus blijven we positief hopen...

Hieronder zien jullie een foto van T's rechteroog dat 16 jaar terug hetzelfde fenomeen vertoonde. Toen hebben ze dat gelaserd maar wellicht stond de techniek nog niet zo ver als nu ( ik mag er niet aan denken dat ze het oog fout behandeld hebben) maar toen hebben ze dat netvlies gewoon vastgefixeerd maar het gat niet dichtgemaakt. Intussen is het  kapotgescheurde netvlies hopeloos verloren ( afgestorven) en het gat kan  nooit meer gecorrigeerd worden waardoor T maar amper 3 op 10 haalt voor dat oog en zo zal het altijd blijven . Zonder de juiste ingreep nu had hij twee maal hetzelfde probleem gehad, vandaar onze " paniek" en ongerustheid.

T's rechteroog (  het gat had ook dicht moeten zijn)



Wanneer ik in mijn titel schreef : " neem je lichaam nooit als vanzelfsprekend" dan bedoel ik dat je pas realiseert hoe goed en mooi en fantastisch een mens ineen steekt als er iets mis loopt.

We geloven dus dat we  2009 toch nog positief kunnen afsluiten, want de andere hangende problemen verdwijnen in het niets als je die afweegt tegen de luxe van een "goed functionerend " lichaam..

Het jaar loopt bijna op zijn einde en dan kan het al eens dat je geest een loopje met je neemt zoals de mijne nu....

En dan denk ik :" Het leven andersom , dat zou nog niet zo slecht zijn"!
Wat ik daarmee bedoel? Probeer mij eens te volgen...
Kijk, het leven is hard, het kost je uiteindelijk je leven en wat krijg je ervoor terug? Je gaat dood.
Daarom denk ik dat het leven eigenlijk andersom zou moeten zijn, ongeveer zo.....

Eerst ga je dood, dan heb je dat alvast achter de rug.
Dan breng je een aantal jaren door in het bejaardentehuis. Je slijt je tijd met een beetje bingoën, kaarten en keuvelen.
Je gaat steeds beter zien en horen en krijgt zo langzamerhand ook een beetje meer haar. Zelfs je echtgeno(o)t(e) gaat er weer een beetje beter uitzien, wat weer gevolgen heeft m.b.t. andere (seksuele) gevoelens waarvan je niet wist dat ze er waren.
Er wordt in het tehuis goed voor je gezorgd tot je er op je 65e  wordt uitgegooid omdat je te jong bent. Vervolgens krijg je van je werkgever een gouden handdruk en begin je met werken.
Je begint rustig met veel vrije dagen  en naarmate je langer werkt, word je alleen maar minder gestresst.
Je seksuele gevoelens spelen nog meer op nu omdat het lichaam van je levenspartner goddelijke vormen begint aan te nemen.
Na een jaartje of 40 te hebben gewerkt ben je jong genoeg om een beetje het beest uit te gaan hangen. Je gaat elk weekend feesten, aan school hoef je nog niet te denken.
Je neemt lekkere vakanties in Spanje, Frankrijk, Italië en gaat iedere winter (après)skiën, want je hebt 40 jaar een goede baan gehad en dus geld zat!
Nu ben je klaar om je studententijd in te gaan en je bent van plan om het er eens goed van te nemen. Leren en huiswerk maken? Dat is niet nodig, je hoeft toch niet meer te gaan werken.
Op je 12e ga je naar de basisschool. Je hebt geen enkele verantwoordelijkheid en je kan zoveel spelen als je wilt.
Dan word je baby, je wordt aan de lopende band geknuffeld en vertroeteld en tenslotte kruip je lekker in een jonge vrouw.
Je brengt je laatste 9 maanden zwevend door.
En het mooiste komt nog: Je eindigt als een spetterend orgasme !!

Als dat geen goed idee zou zijn ....of toch maar niet?? ( smile)

In een zachte herfst zoals we dit jaar kenden, staat voor mij de larix symbool voor het seizoen. Geweldig zo'n boom die zelf de slingers van het feest uithangt.
En dan doet die boom mij denken aan hoe we bewust een herfst kunnen meemaken.

Een herfst waarin je je moet omkleden, omdat je net doornat en koud geregend bent.
Of die waarin je van eikeltjes en lucifers poppetjes of andere constructies maakt.
Eén waarin je op zoek bent geweest naar paddenstoelen en waarvan je heel wat verschillende soorten bent tegengekomen.
Of de herfst waarin je door de stapels gevallen bladeren hebt lopen schoppen nadat je het verkleurde loof nog aan de takken hebt bewonderd.
Eén waarin je mosselen met een goeie pint of gepofte kastanjes hebt geproefd.
Of die herfst waarin je de omgeving van het kaarslicht als een oase van rust, warmte en licht ervaart.

Voor elk van die ervaringen stip ik een andere herfst aan. En zo  gaan de jaren voorbij en dan vraag ik mij af....:
" Waarom zijn wij, dames altijd x-lentes jong"?

Zeg van mij gerust dat ik 64 " herfsts " jong ben en ik zal je niet scheef bekijken maar er ook  blij mee zijn.

Ik blijf het maar herhalen: "Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd ".

Vandaag zijn er nog veel mensen, die, als ze het cijfer zeven schrijven, een horizontaal streepje zetten in het midden van het cijfer. De meeste lettertypes hebben dit echter al lang laten verdwijnen: zie naar het voorbeeld.



Maar weet je wel waar dat streepje vandaan komt?

Lang, heel lang geleden nadat Mozes de Sinaaiberg beklommen had, (voor de leek dat is die man met de lange grijze baard uit het oude testament) waar hij de 10 geboden gedicteerd kreeg, keerde hij terug naar zijn volk en las hen met luide stem alle geboden voor. Aan het zevende gebod gekomen riep hij:
 "Je zult de vrouw van je naaste niet begeren".
Toen waren er duizenden stemmen die riepen:

 DOORSTREEP DE ZEVEN!

 

Geluk is op een morgen alleen in  huis rondlopen, een huis dat veel licht binnenlaat, een huis waar voor één keer alles blinkt, een huis waar alles en iedereen nog slaapt ... en dan de tuin inlopen en het licht vangen in de lens, genieten van de prachtige herfstkleuren en je afvragen of er echt kaboutertjes onder de paddenstoel wonen en of er Elfjes op de bankjes zitten. En dan je slaapgenoot erbij halen en samen luisteren naar Enya ...bij een kopje rozenbottel thee. Zo was het hier onlangs maar had nog geen tijd gevonden om de foto's in  te laden.

Ach die Sinterklaastijd, wie kijkt er niet met leuke gevoelens op terug? De spanning die je in je buikje voelde, als klein kind. Ben ik wel lief geweest, krijg ik van de Sint wat ik zo graag wil?
Nu was Sinterklaas in de jaren 50 een stuk minder professioneel dan heden ten dage. Nee, niks geen advertenties voor een Sint en een Piet á 60 euro per half uur. Nee, nonkel Jef, nonkel Piet of nonkel Jan werden gevraagd en bij gebrek aan mannelijke verkleders werd soms tante Julia of tante Marie Pieterbaas.
Al hadden de meeste kinderen het niet door, soms ging er toch iets mis. Soms moest nonkel Jef, Piet of Jan ook naar andere kinderen, want ook kennissen van kennissen hadden hem gevraagd. Bij elk bezoek werd aan de Sint na afloop gevraagd of hij misschien een borreltje lustte. Meestal zeiden  de Sint en Piet daar geen nee tegen en zo kon het gebeuren dat de Sint bij de laatste kinderen lallend de kamer binnenkwam de mijter scheef op zijn hoofd, terwijl de kinderen driftig aan het zingen waren. Dat waren nog eens tijden!.
Ik heb ook wel meegemaakt, jaren later, dat ik in de bus zat en Sinterklaas en Piet ook instapten, kaartje stempelden en achterin bleven staan, of dat een Sint op een brommer met Pietje achterop  naar een mooi meisje floot.!!
Ook leuk was de keer dat Sinterklaas op school kwam. De hele morgen alle kinderen met stress, iedereen op zijn paasbest gekleed en maar wachten. Eindelijk kwam de Goedheilige man aan. Maar hij had nog niet één been in de school gezet, vriendelijk knikkend en wuivend, of de juf van de eerste klas vloog de lokalen binnen om de gordijnen dicht te doen.
Sint heeft een beetje last van de ogen, klonk het.
Maar dat was het helemaal niet . Juist op dat moment kwam er een Sint te paard en met zijn gevolg langsrijden. Het was de Sint van de jongensschool. Ik kan er nu om grijnzen, als ik aan die voorvallen denk. Maar toen waren vooral de uitgedeelde snoepjes belangrijk en of je al dan niet in de zak van Zwarte Piet terecht kwam!! Voor iets anders hadden we geen ogen....
Maar de Sint evolueert mee met de tijd en de kinderen blijkbaar ook want de meesten geven er niet om dat de sint alom is en er niet altijd eender uitziet... Vanavond zullen dus weer veel schoentjes klaarstaan en  heel even worden onze cyberkinderen terug doodgewone, kindjes met een hartje dat klopt vol verwachting......

De echte eerste computer.
Die had jij toch ook, herken je hem nog?

Foetus
Bij de foetushouding rol je je tot een bolletje op je zij, net als een foetus in de baarmoeder. Met je handen probeer je je gezicht te beschermen. Is dit je favoriete houding, dan kom je zeker over, maar eigenlijk ben je gevoelig, verlegen en onzeker.Voor jou geldt ruwe bolster, blanke pit. Ben je ergens bang voor?
Bij de semi-foetale houding zijn je benen slechts gedeeltelijk opgetrokken. Ongeveer de helft van de mensen slaapt zo. Het is een warme, beschermende houding, waarbij je toch wat beweeglijkheid hebt. Deze houding weerspiegelt je dagelijks functioneren. Je bent evenwichtig, zelfverzekerd, sociaal en emotioneel stabiel.

Rug
Slaap je op je rug, dat ben je zelfzeker en heb je een sterk karakter. Je aanvaardt wat het leven je brengt en bent een open persoon. Als je met je armen langs je lichaam slaapt op de rug ben je een rustig er introvert persoon. Je doet je niet graag anders voor en bent veeleisend. Personen die met hun handen onder hun hoofd slapen luisteren graag naar anderen en ze maken makkelijk vrienden, maar staan liever niet in het middelpunt van de belangstelling.

Buik
Wie graag op zijn buik slaapt met de handen op het kussen houdt van gezelschap en hecht veel belang aan sociale contacten. Je hebt weinig zelfvertrouwen en neemt graag de leiding, wat kan leiden tot perfectionisme en faalangst. Verder kun je moeilijk kritiek slikken.

 Zij
Als je graag op je zij ligt met je armen vooruit wil je in je slaap iets of iemand vasthouden. Je bent wel open, maar tegelijkertijd ook cynisch en wantrouwig. Daarnaast durf je wel koppig te zijn, want je komt nooit op een beslissing terug.

Soldaat
Je slaapt op de rug met je armen langs je lichaam. Je bent rustig en gereserveerd. Je houdt niet van poppenkast en stelt hoge eisen aan jezelf en anderen.

Vrije val
Hierbij slaap je op je buik, met je armen op het kussen en je hoofd zijwaarts. Je probeert zoveel mogelijk in contact te blijven met je omgeving. Je houdt van gezelschap. Vanwege je gebrek aan zelfvertrouwen en nervositeit heb je graag de touwtjes in handen. Dit kan leiden tot perfectionisme en faalangst. Je krijgt liever geen kritiek en hebt een hekel aan extreme situaties.

Zeester
Je ligt op je rug met je armen op het kussen. Deze slaaphouding geeft aan dat je een open kijk op de buitenwereld hebt. Je hebt in je hart plaats voor iedereen en luistert graag naar mensen. Je maakt gemakkelijk vrienden, maar wilt niet te veel in de belangstelling staan.

Houtblok
Je ligt kaarsrecht in bed: zijwaarts met je armen langs je lichaam. Je treedt anderen onbevangen en onbevreesd tegemoet. Je bevindt je graag in gezelschap. Verder ben je goed van vertrouwen, waardoor je soms wordt opgelicht.

Hunkeraar
Je slaapt op je zij met beide armen vooruit. In je slaap wil je als het ware iets of iemand vastpakken. Wat is je verlangen? Je staat open voor anderen, maar kunt ook cynisch en wantrouwend zijn. Op eenmaal genomen beslissingen kom je zelden terug.

Partners Je slaaphouding die je samen met je partner aan neemt vertelt heel wat over jullie relatie:

Lepeltje
In jullie relatie is geborgenheid en samenhorigheid belangrijk. Jullie hebben een sterke emotionele band en zijn vooral op elkaar gericht.

Knuffel
Jullie slapen met de gezichten naar elkaar gericht, waardoor je makkelijk persoonlijk contact maakt. Emotionele intimiteit is belangrijk in jullie relatie. Jullie kennen elkaars diepste geheimen en vertrouwen elkaar door en door.

Ruggen naar elkaar
Jullie slapen met jullie ruggen naar elkaar, waarbij jullie konten elkaar aanraken. Je wilt je partner dicht bij je hebben, maar vindt ook je eigen identiteit en privacy belangrijk.

Ondersteunen
Terwijl de ene partner op zijn rug ligt, ondersteunt hij de andere die op de zij ligt. Jullie vertrouwen elkaar en kunnen elkaar troosten en koesteren. Er is een diepe emotionele band tussen jullie.

Tegenpolen
Jullie hebben een totaal verschillende slaaphouding, jullie zouden evengoed elk apart in een bed kunnen liggen. Dat betekent dat jullie botsende karakters hebben. De kans is groot dat jullie veel ruziën door verschillende behoeften. Maar als je het juist aanpakt door een beetje toe te geven, vullen jullie elkaar mooi aan.

Omstrengeling
Hierbij zijn de lichamen naar elkaar toe gericht, waardoor je makkelijk persoonlijk contact maakt. De emotionele intimiteit is hoog in jullie relatie. Je bent close, vertrouwt elkaar en kent elkaars diepste geheimen.

Zenhouding( bil aan bil)
Je bent je er zeer bewust van dat je partner dichtbij is. Tegelijkertijd waarborg je jouw eigen identiteit en heb je ook behoefte aan privacy. Er is zowel onafhankelijkheid als verbondenheid in jullie relatie.

Ondersteunend
De ene partner ligt op de rug en ondersteunt de ander die op zijn zij ligt. Jullie relatie kenmerkt zich door deze koesterende, troostende houding. Deze slaaphouding geeft een groot vertrouwen en diepe betrokkenheid weer.

Tegenpolen
Je ligt beiden in een totaal andere slaaphouding. Jullie lichaamstaal en persoonlijkheid zijn behoorlijk verschillend. Botsende karakters en verschillende behoeftes kunnen veel ruzie veroorzaken. Als jullie allebei een beetje toegeven, kunnen jullie elkaar juist aanvullen.


Nooit geweten dat er zoveel houdingen en verklaringen waren of zijn er nog meer??

Ons laatste sterrenbeeld van het jaar is De Stier.
Het is het sterrenbeeld dat nu aan de avondhemel de overgang van de herfst naar de winter aankondigt. Hoe ik mijn fantasie ook laat werken ik zie geen gelijkenis tussen het sterrenbeeld en de naam die eraan gegeven wordt, maar soit!
De helderste ster in het sterrenbeeld hier is Aldebaran, een opvallende oranjerode ster in de kop van de aanstormende stier.( herkennen jullie dat beestje in het sterenbeeld???)  Aldebaran is een rode reus die 140 keer meer licht uitstraalt dan de zon. Hij staat op 65 lichtjaar van hier. De Tweede Wereldoorlog woedde nog volop op aarde, toen het licht van deze ster vertrok, dat hier nu eindelijk aankomt.
Iets ten noordwesten ( rechtsboven) van Aldebaran staat een merkwaardig " wolkje " sterren. Dit zijn de Plejaden, een betrekkelijk jonge groep van sterren die gezamenlijk ontstaan zijn niet meer dan 100 miljoen jaar geleden ( What's in a million....). Het groepje wordt ook het Zevengesternte  genoemd, hoewel de meeste mensen slechts 6 sterren met het blote oog onderscheiden. Door een verrekijker of telescoop zijn er veel meer  sterren te zien. Het geheel biedt een feeërieke aanblik.. Tussen de sterren hangen nog de restanten van ijle nevels van gas en stof waaruit destijds de sterren geboren zijn en die nu het licht ervan weerkaatsen.

Al die uitleg over de sterrenbeelden gedurende de voorbije 12 maanden danken we aan De Druivelaar. ( Uitgegeven door een drukkerij uit mijn geboortestreek...vandaar dat ik er aan houd om elk jaar zo'n kalender in huis te hebben.. Pure nostalgie!!)

Vorige week druk bezig geweest en het was weer even schrikken dat de week voorbij gevlogen was.

Maandag kreeg de tuin een beurt. Een beurt? Eerder een grondige aanpak want het was echt nodig! Takken, bladeren, gras en onkruid moesten wijken. De bloembollen  die volgend jaar voor een nieuwe bloemenpracht moeten zorgen , werden er al voor een deel uitgehaald, de rest kan hopelijk over een paar weken samen met T gebeuren....De struiken zijn bijgewerkt en de rozen gesnoeid. Uiteindelijk, een bijna perfect resultaat maar pijnlijke handen met hier en daar een doorn van een nukkige rozenstruik, pijnlijke schouders en een knagende rug. Dit was het memorabele einde van een drukke dag en lag ik eindelijk uitgeteld en met gestrekte benen op  de sofa!
Dan kwam dinsdag langs met een paar dringende boodschappen en daarna even genieten  ( en bekomen) van de rust en de stilte in huis want mijn lieve vechtgenoot kon nog niets laten slingeren.....
Woensdag echter was andere koek. Vroeg het bed uit want de badkamer, keuken en een paar slaapkamers moesten dringend onder handen genomen worden nu de dochter en haar gezinnetje terug vertrokken zijn. Toen alles klaar was , genoot ik van een uitgebreide douche.
Donderdag mijn wekelijkse afspraak met de cursisten.
Vrijdag.. alles afgewerkt?? In die bollenwinkel hier.. nooit.
Eerst nog even met " plezier" alle hoekjes van het huis aan Madame Dweil laten zien .Een zinloze daad maar ja .. de macht der gewoonte!
Als ik het zo bezie, wat een druk gedoe de voorbije week want telkens onderbroken om mijn halfbedde te verzorgen.... en dan maar hopen dat lady Weegschaal mijn week op een zalige manier afsloot door haar tellertje eventjes in mijn voordeel te laten dalen..Dan loonde al dat gewroet toch tot iets...vooral met de feestdagen in het vooruitzicht!!!!

Begrijp je het nu waarom ik zei dat ik het even kalm aan wil doen?? Maar of het lukt???

We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.
We kunnen nu niet langer, we kunnen nu niet langer blijven staan...

Iedereen kent het lied " Opzij, opzij, opzij" van Herman van Veen wel en iedereen heeft vast wel af en toe zo'n periode in zijn / haar leven dat het even te druk is.
Bij ons hier is het de laatste tijd niet anders geweest. Het waren gevulde, vermoeide maar ook gezellige weken en nog is de drukte niet over, zij het nu van een ander soort, dat wel.

Door de drukte  klonk het de laatste tijd bij ons zo....

T: N. , wat doe ik hiermee?
Ik: O, weet je wat zet het maar voorlopig in de garage....

Op den duur konden we amper nog zelf een voet in die garage zetten omdat die volstaat met " voorlopige" dingen.
Herkenbaar?
Ik denk dat het er in heel wat huisgezinnen zo aan toegaat. Ik gooi niet graag iets weg, zeker niet als het iets van/voor het interieur is. Het is namelijk al dikwijls gebleken dat ik er achteraf spijt van heb.
"Voorlopige" dingen verhuizen dus met regelmaat terug in huis en omgekeerd. Toch moet je af en toe van je hart een steen maken en beginnen te rommelen én vooral beginnen weg te gooien. En dat moment was de laatste dagen aangebroken. Na de verhuis van de dochter had ik een rommelweek ingelast...
Maar nu, zelfs met de nodige rustpauzes begint dat zich stilaan te wreken op mijn " corpus"... Ik voel het wel maar het blijft na al die jaren, nog steeds moeilijk om op tijd volledig op de rem te gaan staan en toe te geven aan de signalen van mijn lichaam. Ik ben namelijk de mening toegedaan: " Wat je zelf doet, doe je altijd beter" !! ( smile)
Het feit dat ik ook niet beschik over een oneindigheid geduld doet er geen goed aan. Aard van het beestje, helaas....
Om het niet erger te maken, verplicht ik mezelf om vanaf volgende week wat meer pauze in te lassen...misschien nu ik het hier zo openlijk verkondig dat ik niet anders durf dan het plan uit te voeren...