De herfst en ik....

Hoe vaak heb ik al niet aan T gevraagd - bij het zien van enge, raadselachtige of onrealistische films vb Stephen King- " Aan wiens brein ontspringt zo'n film? ".....
Toen ik vanmorgen mijn droom probeerde te vertellen, werd ik door T aan mijn vraag herinnerd omdat die droom ook zo "onwaarschijnlijk" leek...
Ik probeer al gans de tijd wegwijs te geraken in die droom of er een verklaring voor te vinden.. Maar ik ben nog niet in dat onderbewuste van mij geraakt !!!

Het was een zomerse dag ergens aan zee met veel volk op het strand. Ik was er met T en vrienden  maar wie, dat herinner ik mij niet meer. Ik weet dat we gezellig langs de waterlijn wandelden en genoten van het spel van de kinderen en volwassen in het water en van de warmte van de zon. Tot op een bepaald moment dat ik blijkbaar alleen een stap opzij zette en in een totaal andere wereld terecht kwam. Ik was nog steeds aan zee maar alles leek nu grijs, het water was grijs, de lucht was grijs en er  hing een sombere, drukkende sfeer rondom mij. Mensen bewogen  als robots in het water, kinderen speelden in het water maar niemand straalde plezier uit. Iedereen staarde voor zich uit, zicht op zee. Ik zag enkel ruggen van grijze mensen, geen gezichten. Niemand praatte en er hing een ijzige kilte rondom mij. Ik probeerde te praten maar telkens als er zich iemand omkeerde , staarde die met uitdrukkingsloze ogen door mij heen alsof ze niet hoorden of begrepen wat ik zei.
Dan zag ik, naast mij in het water, iemand liggen. De schrik sloeg mij om het hart en ik vreesde dat daar een drenkeling lag. Ik bukte mij en haalde "een wezen" boven water. Ik herinner mij niet meer of het om een kind of een volwassene ging, ik weet enkel dat een lijkwit gezicht met korte, zwarte, tegen het hoofd plakkende  haren en open ogen  mij aanstaarde. Die ogen, daar was alle leven uit verdwenen ..maar dan toch weer niet. Dan leek het alsof die ogen zich in de mijne boorden en smeekten om uit die starre kilte gered te worden.  Ik wilde kunstmatige ademhaling toepassen maar het lichaam voelde zo stijf aan als een plank. De enige oplossing om dat leven te redden was door het op te warmen tegen mijn lijf. Ik heb het lichaam als een surfplank onder de arm genomen om zo iets van de warmte die ik uitstraalde op te nemen. Intussen bleven die ogen mij maar aanstaren. Ik probeerde de aandacht te trekken van de mensen rondom mij om hulp te vragen, maar iedereen staarde als een zombie voor zich uit, het leken wel fantomen die door een externe kracht gestuwd in het water bezig bleven en niet omkeken. Dan kwam - opeens zomaar - een man op mij toe. Ik huiverde bij het zien van die kerel. Ik vertelde hem dat ik het lichaam moest reanimeren maar daarbij hulp nodig had. Ik smeekte hem om te helpen. Zijn ogen priemden zich in de mijne terwijl hij naderde Ik wist dat ik niet mocht blijven kijken in die donkere, irreële ogen als ik het lichaam dat stilaan mijn warmte opnam, wilde redden en voelde instinctmatig aan dat hij mij niet mocht aanraken. Ik ging met het lichaam tegen mij aangedrukt stap voor stap achteruit, zoekend naar een uitweg en hulp. Met alle kracht die ik in mij had, verzette ik mij tegen die priemende ogen en wist dat ik geen gevaar liep zolang ik hem niet toeliet om mijn blik op te eisen...
Opeens brandde de zon terug op mijn huid, hoorde ik weer het speelse gejoel rondom mij van kinderen en volwassenen. Ik had het "niemandsland" verlaten en was terug aan zee waar het warm en gezellig en intens zonnig was.. Ik zocht de blik in de ogen van het lichaam dat ik nog steeds  beschermend tegen mij hield, hoopte op een herkenning en... lag klaarwakker in bed....verward en wat ontdaan met in mijn achterhoofd nog steeds die dwang  van de onwezenlijke wereld...van die spoken in mijn hoofd .
En toen vertelde ik T. mijn droom.... zoals nu aan jullie en  nog steeds heb ik er geen verklaring voor!!

Dus als iemand daar kop en staart aan vindt, please feel free.....

Deze namiddag zouden we eens op het gemak wat rondkijken in een meubelzaak in de buurt omdat we volgend jaar een nieuwe zithoek willen en er nu open deur dagen zijn. Normaal krijg ik T niet mee om lang rond te dolen in dergelijke zaken maar nu hadden we er beiden wel zin in.
We staan te wachten voor het rode licht op zo'n 200 m van de zaak in kwestie. Het licht spring op groen maar omdat er wel een zestal wagens voor ons waren, duurde het wat vooraleer we konden bewegen. Een 4x4 achter ons zou het slakkengangetje wel bespoedigen en vloog in volle vaart in ons" gat". Wij sprongen letterlijk vooruit in "het gat" van de auto voor ons. Alles gebeurde in een fractie van een seconde. T had in zijn achteruitkijkspiegel die auto zien aankomen maar de tijd niet meer gehad om mij te verwittigen. Omdat hij het +- had verwacht, had hij zich kunnen afzetten tegen de stoot. Ikzelf werd letterlijk naar voor gekatapulteerd tot mijn gordel de slag blokkeerde.
" Dat is serieus" , was het eerste wat T zei toen.
We konden beiden " normaal" uitstappen...We keken achteraan en zagen enkel een volledig ingedeukte koffer.. we keken vooraan en zagen een omhoog  geduwde autokap..
" Perte totale", .. sakkerde T .
Intussen waren de inzittenden van de wagen voor ons komen zien en kwam ook de aanrijder tot bij ons.
" Is er iemand gekwetst?" was zijn eerste vraag.
Op het eerste zicht niet, dachten we allebei.
" Ja, ik ben in de fout",.. gaf hij toe.
" Daar koop ik geen nieuwe wagen mee," was T's commentaar
" En waarom moest je zo hard rijden aan een stoplicht?" vroeg hij meteen.
Geen reactie. De man voor ons was verzekeringsagent en zei dat hij wel wist hoe alles moest geregeld worden. We  vernamen daarna dat beide betrokkenen mekaar kenden..
"Bedankt, maar neen," was mijn stilaan opkomende kwade reactie. Dus in mijn bovenkamer was er blijkbaar niets fout gelopen...:
" Hier moet de politie bij," eiste ik.
T liep intussen aan het sakkeren... Een wagen van nog geen 6 jaar oud ( Renault Lagune) kost wel een serieuze cent als je een nieuwe moet aanschaffen en dat omdat een " kieken" zijn snelheid niet onder controle had of met andere zaken bezig was!!!
Intussen voelde ik pijn aan de borststreek en in de buik en T wilde veiligheidshalve dat de ambulance erbij gehaald werd temeer omdat ik nog maar recentelijk geopereerd ben in de buik. Ik werd in de ziekenwagen geholpen ,de bloeddruk werd gemeten en was natuurlijk te hoog, een nekkraag aan  en met toeters  en zwaailichten naar de kliniek.
T moest intussen bij de auto blijven om de papieren in te vullen.
Meteen werd een cardiogram genomen omwille van de borstpijn. Contrastvloeistof opgespoten om een scan te maken van de buik,  foto's van de nek, de longen...allé de ganse riemram... Ik had meer last van die harde nekkraag dan van de nek zelf. Maar soit, de mensen deden hun job en na een goed uur wist ik dat ik geluk gehad heb. Het borstbeen is niet gebroken maar heeft wel een flinke duw gehad, vandaar die pijn in de borst.. Maar dat zou allemaal de volgende dagen wat spierpijn geven . Idem dito met de buik, geen inwendige bloedingen ... alles ok, de buikspieren wel wat geraakt.. Pijnstillers nemen de komende dagen  en zeggen dat ik pillen haat!
Gelukkig had ik mijn gordel aan en juist daardoor zijn nu die pijnen te verklaren. De stoot heeft die in één ruk aangetrokken en op het borstbeen en de onderbuik geduwd...
Les die ik nog eens leerde... ALTIJD JE GORDEL AAN, hoe dicht de verplaatsing ook is.
Dat was wat de politie ook zei, dat een gordel mijn geluk geweest is.
Terwijl ik daar lag met de contraststof in mijn corpus ( de zoveelste keer in de laatste 4 maanden..) bedacht ik dat ik weldra zelf voor kerstboom kan spelen want als dat ze doorgaat , geef ik licht in de duisternis... Misschien denken jullie dat ik er lichtjes over ga.. het is zeker niet zo, maar wat haalt het uit om te kankeren en te janken ... Wat gebeurd is, is gebeurd en we moeten  ermee leven... wat daarom niet altijd simpel is...
T werd intussen met wagen en al weggetakeld en gelukkig was Pazke thuis om hem naar de spoed te brengen.
Nu zitten we wel eventjes met de " benenwagen" opgezadeld want op zaterdag en zondag kan je nergens terecht, het wordt eens goed nadenken en alles op een rijtje zetten want we zullen nogal snel moeten beslissen om weer mobiel te geraken. Waar wij wonen is dat geen overdadige luxe, want we zitten niet in het centrum, dus ook geen openbaar vervoer.
Dat is het lot zeker... nu willen we eens de drukte ontlopen en gezellig iets anders doen, maar zelfs dat is ons blijkbaar niet gegund.
Maar het had veel erger gekund. T heeft een kleine wonde aan de hand, hij moet zich binnen in de wagen aan iets gekwetst hebben en na een paar dagen spier- en andere pijnen , geraak ik er ook wel weer bovenop.. Alleen.. Wij werden gesandwiched ( waar heb ik dat onlangs nog gehoord!!!) en worden wellicht financieel het meest gestraft zonder enige schuld want die twee andere wagens  ( toevallig twee maal 4x4 's en die achter ons nog van het type met zware baren vooraan) kwamen er relatief goed van af..
Eerlijk is anders en daar ben ik nu even pisnijdig om! ( nog altijd beter dan nu in het ziekenhuis te liggennatuurlijk)
Verdorie, wie van hierboven hebben we de laatste tijd tegen de schenen geschopt? Maar we weten het al lang.. Murphy is graag met ons.
Ik zou nu enkel willen roepen... Het is genoeg!!

Zet enkele dames 55+ bij elkaar en gegarandeerd gaat het gesprek over ouders al of niet in het rusthuis en over op de kleinkinderen passen. We zijn dus echt wel duidelijk de sandwichgeneratie.

Kleinkinderen gesprekken kunnen leuk zijn. Er wordt gelachen met alle gekke uitspraken die de kleintjes in hun onschuld en rechtlijnig denken maken. De ene straffe uitspraak na de andere, om ter best ! Het besluit is wel altijd : ik zie ze graag komen maar ook graag gaan, vermoeiend is het wel, al dat babysitten. Fysiek vermoeiend.
Ook vermoeiend blijkt de zorg voor de oude ouders.
Sommigen redden het nog thuis, anderen  verblijven in een rusthuis.  Emotioneel vermoeiend. Het doet pijn als je vaststelt hoe een klein, bevend hoopje mens, vel over been nog als enig  levensdoel heeft : wachten op het einde. Waar is de mooie, optimistische, gedistingeerde dame, de lieve vrolijke behulpzame moeder aan wie je alles kon vertellen en die raad gaf zonder te oordelen, door iedereen graag gezien...Of, waar is de fiere, handige, knappe man, die strenge vader die ooit zoveel gezag en wijsheid uitstraalde?
Dan stelt men soms de vraag of onze geneeskunde niet te ver gaat. Het is mooi dat medicatie kan helpen te genezen en symptomen te verzachten, maar ergens onderweg schakelt het over naar alleen maar overleven, niet doodgaan maar ook niet meer leven, pijn hebben en geen pijn hebben maar door neveneffecten verward zijn en dit beseffen. Wachten op bezoek dat steeds minder wordt.
En wij ,de sandwichgeneratie, beseffen dat  - in een niet meer zo verre toekomst -  misschien ook voor ons daar de eindstreep kan liggen.
Is het misschien in een onbewust ontkennen van die volgende stap dat velen onder ons zich zo intens focussen op de kleinkinderen ?

Het is hier ontzettend hectisch en druk want bij de dochter zijn ze met grote verbouwingen bezig en ik vrees dat ze het wat onderschat hebben met hun twee kindjes. Ze zullen dus in de komende weken een paar keer hier intrekken voor een tijdje en dus moet  ik alles wat klaarmaken om 4 personen te slapen te leggen en mee te draaien met ons!!....
Daarom geen tijd voor meer ,enkel de volgende bedenking en daaraan de vraag (kwam zomaar bij mij op) ...
Waarom zeggen ze mijn vaderland maar mijn moedertaal??
En voor wie zich geroepen voelt.. Kom niet af met de drogreden dat vrouwen verbaler zijn. Ik zit hier met een zendamateur op mijn dak en ... die kennen er ook wat van als ze bezig zijn!!!!
Wat die zendamateur betreft... Ik heb weer een paar uurtjes met " een ei in mijn broek" gelopen want mijn ventje zat weer eens in zijn mast voor reparaties... Ik toon wat ik bedoel!!
Meer heb ik niet te vertellen. Saluukes.

Ik las vandaag een prachtig citaat, "Televisie is wachten tot het leuker wordt"

Ja, dat is een waarheid als een koe!!
Omdat ik me de laatste tijd rustig moest houden keek ik meer tv dan normaal. Maar jongens toch, soms lijk het wel of het op tv-land enkel om reclames draait en kon ik niet veel meer doen dan zappen. Ik word vast de zapkampioen van dit land.
Normaal is dat T. zijn grootste tijdverdrijf 's avonds, want  mensen lief wat is er toch veel onzin  op de buis. De ene zender zendt infantiele spelletjes uit (sorry voor degenen, die er fan van zijn), de andere één of ander praatprogramma.. Dat kan best interessant zijn, ware het niet, dat de meeste presentatoren zich zelf het liefst bezig horen en hun mening graag door de strot van anderen duwen. Dus...hup, volgende kanaal dan maar, waar een vrouw met enorme spierbundels , je één of ander martel apparaat probeert aan te smeren  zo onder het mom van: "al ben je 64, binnen enkele weken heb je het lijf van een 20 jarige "!!.
Het volgende kanaal :natuurfilms.
Daar kijk ik graag naar, maar waarom, als ik zap, wordt er net een allerliefst antiloopje, wreed door een leeuw verscheurd  of een snoezige pinguin door een ijsbeer uit elkaar getrokken?
Volgend kanaal: Daar staat een Amerikaanse dominee zodanig te schreeuwen en met wijde armgebaren te bulderen  dat we het allemaal helemaal verkeerd doen.
Tja... Volgende kanaal: Sport. Ha, altijd wel leuk, om naar te kijken. Maar dat worstelen is nu net niet wat ik wil zien.
Volgend net:gelukkig, een documentaire over een allerliefst dorpje ,ergens in een mooi land. Ontspannen even kijken, lekker er voor gaan zitten, kopje koffie erbij. Twee minuten duurt het, dan komt de commentaar stem: volgende week meer over dit prachtige gebied, waarna de aftiteling volgt. Het volgende programma komt eraan: hoe haal ik een vliegtuigmotor uit elkaar?.Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.
Ik zap maar weer verder, dat heeft ook zijn  voordelen.Goed voor de talen, want je rent van Nederlands, via Duits, naar Engels en je houdt er soepele polsjes en vingertjes aan over. Kijk en dat is dan weer goed voor het mijn toetsenbord. Want ik denk dat ik maar mijn pc weer opzet.
Fijne nacht en voor morgen gezond weer op!

PS. Sommigen twijfelen aan mijn vorig logje. Nochtans als je gewoon de waterstraal volgt en nergens anders aan denkt... je zal zien hoe relaxerend het werkt!! Mijn douche verschilt niet van die van jullie hoor...het koppeke misschien wel ( smile).

Op zondag krijg je bij de bakker een krantje mee. Terwijl ik op zoek ga naar mijn wekelijkse "Puzzelaar" vallen mijn ogen op de volgende advertenties:

Mo.... Kraakbeenondersteuners voor soepelheid en kracht, onderhoud en opbouw.
Ph..... Maken uw gewrichten u het leven zuur? Doe wat.
Më..... Ik krijg een buikje , wat kan ik daaraan doen? En de commentaar wordt zelfs een lachertje.. Bij alle vrouwen die tegen de 50 lopen , zet de taille uit en krijgen ze een dikker "buikje" Më... ontwikkelt een platte buik !!.Eenvoudig toch?
La......Hearing system lost  alle hoorproblemen op dus voel je je aangesproken, waarom nog sukkelen?
En dan stonden er nog een paar middeltjes in om je geheugen te verbeteren.
Als ik dat hier allemaal geloof dan liggen er 's morgens meer pillen op mijn bord dan boterhammen en is er geen plaats meer voor een gezond ontbijt. Is het niet een beetje de trend in onze maatschappij dat iedereen wil proberen om zo lang mogelijk " perfect" te functioneren, wat je daar ook onder verstaat. Als je jong bent kan dat resulteren in een geweldige drive om dingen te realiseren. Maar als de jaren schuiven , is trop te veel en moet je gewoon luisteren naar je lichaam en slijtage erbij nemen en al die pillen maken je niet opnieuw jong.

Ik hou het hier wel in het oog, kan straks zelfs mijn turnlessen weer opnemen en voor de rest ... een deukje kan best nog leuk zijn ook.
Ik trek mij op aan een metafoor:
Is het niet zo dat in de keramiekwinkel de mooiste potten niet altijd de volmaakt ronde zijn maar wel die met een deukje of een beetje craquelé?
En straalt in de Dove campagne het handvol vrouwen-met-een-maatje-meer niet meer fun uit dan de hele zwik graatmagere topmodellen bij elkaar?
Weet je, je kan wandelen door een lichtjes verwilderde tuin en is dat niet zoveel prikkelender dan op een streng in toom gehouden gazon? Natuurlijk, want net dat onvolmaakte maakt alles zo uniek. Je moet het alleen maar willen/ durven zien.
Dus, niet teveel pillen op mijn bord, genoeg bewegen, gezond eten en verder hoofd omhoog, borst vooruit, schouders recht en hup met de geit!
Als je dat al voor elkaar krijgt dan ben je een surviver.
Bedankt Zondagkrant om mij eraan te herinneren!

Ik heb dat liedje hier op mijn blog staan en wilde het vandaag als " default" zetten, wat betekent dat het als eerste lied gespeeld wordt. Waarom?
Gewoon omdat ik het een te gek, leuk lied vind. Even ont- spannen..alles loslaten, jezelf niet teveel au serieux nemen, niet teveel piekeren over je kwaaltjes, fysieke en andere tekortkomingen, je domme " stoten", maar gewoonweg je goed voelen in je vel om wie je bent! Het leven bekijken met een knipoog. Dat is het toch wat Amor Fati zo ongeveer als reactie schreef op mijn logje:" Hoe was het ook weer..?"
Bedankt om het zo te formuleren Amor Fati, het doet goed te lezen dat een ander je mening of levenshouding deelt. Gewoon jezelf zijn, jezelf nemen zoals je bent en daar het beste van proberen te maken. Als je dat kan, klaart de lucht volledig op en kan je een regendruppel, zelfs een storm aan.
We spannen ons allemaal veel te erg in om goed over te komen naar de anderen toe en dat mag, maar niet ten  koste van jezelf. Je houdt die schijn op den duur toch niet vol.
Daarom zing ik nu luidop mee, gewoon om alle ballast weg te gooien ... Gek zijn is gezond.. en val maar in als je zin hebt, zeg dat ik je uitgenodigd heb....
( les excuses sont faites pour s'en servir....)

Terug tot de orde geroepen door de nacht ging ik in het donker op zoek naar papier om de volgende gedachte voor jullie neer te zetten.

Alleen in je slaap
ben je echt jezelf,
maar dan wel onderbewust.
Als je je dààr bewust van bent,
ben je wakker.

Ooit las ik ergens, dat ouder worden ook zijn charme heeft.
Vroeger zou ik dergelijke kattebelletjes naast mij gelegd hebben wegens " ver van mijn bed" maar nu .. wil ik toch wel eens weten waarom men dergelijke beweringen schrijft.
Waar is die charme dan want behalve het grijze muizig worden, krijg je bij het ouder worden ook nog eens het probleem van het geheugen erbovenop. Oh, ik weet het, er zijn ergere dingen en ik mag echt nog niet klagen maar soms is het toch  hoogst irritant.
Daar sta je in de keuken en je denkt :
"Oh, even een zakdoek uit de kast halen."
Je rent (nou ja) de gang door, om vervolgens  als een volslagen idioot met een domme blik voor de kast te staan en te denken:
"Wat doe ik nu hier, wat kwam ik halen???"
Je kunt er op wachten, maar juist wanneer je bijna terug in de keuken bent, weet je het weer en kan je weer terug.
Zo was er ook de ergernis van mijn mobieltje.
Ik heb een toestel, een erfstuk van al een paar jaren.Geeft niet, het ding doet het prima en ik ben niet zo iemand, die elke drie maanden een ander nieuw hebbedingetje moet hebben. Dus, als ik het huis verlaat, neem ik mijn mobieltje mee.
Onlangs vroeg  iemand mijn  mobiel nummer. Normaal ligt het zo op mijn tong maar die ene keer... wilde het maar niet komen! Die verdomde narcose zit er toch voor niets tussen hé!!
Dus snel mijn handtas gepakt, flink gerommeld, want wat heeft een mens zoal in die tas zitten. Je komt dingen tegen, waarvan je niet eens meer wist ,dat je ze nog had. Pepermuntjes uit het jaar stillekes b.v..
Maar goed, eindelijk was het velletje daar met mijn eigen mobiele nummer. Vlug even aflezen en verveeld berg ik het later dan weer op, sufferd, die ik ben. Ik heb het nog maar eens in mijn  hersenen opgeslagen door in  mezelf het nummer te mompelen. Gelukkig kwam ik niemand tegen, want die hadden me meteen voor seniel verklaard. Toen ik weer thuiskwam, had ik het nog steeds foutloos in mijn hoofd. Benieuwd of het nu weer blijft hangen.
Voor straks een fijne dag van eh......eh......eh...,verrek, hoe heet ik ook al weer???

Cassiopeia is in ons land een circumpolar sterrenbeeld, wat wil zeggen dat het nooit onder de horizon duikt. Daardoor kan dit sterrenbeeld het hele jaar door 's nachts bekeken worden. In deze tijd van het jaar prijkt het na het vallen van de duisternis hoog aan de noordelijke hemel, bijna in het zenit!
Het W-vormige ( of , al naar gelang de stand , M- vormige) is niet bijzonder groot maar wel gemakkelijk herkenbaar.Het bevindt zich aan de nadere kant van de hemelpool dan de Grote Beer. Wanneer Cassiopeia hoog aan de hemel geklommen is, ligt de Grote Beer laag boven de horizon.
Het fraaie sterrenbeeld is genoemd naar een Etiopische koningin uit de Griekse mythologie, moeder van Andromeda. Zij pochte dat zij de mooiste was, mooier zelfs dan de Nereïden , de zeenimfen die bekend stonden om hun schoonheid. Om haar van die waan te genezen , zond Poseidon een monster om het land te verwoesten. Na haar dood werd Cassiopeoa onder de sterren opgenomen. Zij troont nu aan de hemel niet ver van het sterrenbeeld Andromeda.

Het wordt stilaan vroeger donker en fris en dat nodigt uit om weer meer TV te kijken.
Bijna iedereen heeft nu TV . Ze bestaan in alle formaten, alleen die dikke, lompe TV-toestellen behoren bijna tot de antiek. In heel veel winkels zijn ze al niet meer te vinden en zie je alleen nog LCD of plasma TV.
Het was ongeveer eind de jaren ' 50 toen bij mijn ouders een zwart-wit toestel werd geplaatst. Het was een wonderlijke kijkkast en de buren kwamen dan ook 's avonds TV kijken. Reeksen als " Schipper naast Mathilde, Kapitein Zeppos , Johan en de Alverman en voor ons kinderen "Lassie" waren toppers op dat moment.
Later, als tiener, keek ik geboeid naar de serie "Star trek", een science-fiction feuilleton,  waarin met een ruimteschip naar andere planeten werd gereisd. Ze hadden ongelooflijke technologische hoogstandjes aan boord. Er was een groot scherm aan de wand, zo konden ze communiceren met andere ruimtewezens, ze konden hen zien en hadden een ruime kijk op alles wat er in en rond het ruimteschip gebeurde. Als de dappere ruimtereizigers dan op missie waren op een andere planeet, hadden ze een openklapbaar bakje bij waarmee ze over verre afstanden met elkaar konden praten. Ze konden door een druk op een knop van het ruimteschip naar een planeet verplaatst of "gebeamd" worden. Het gebruik van stralen was hen ook niet vreemd: ze konden er mee genezen, of veiligheidsschermen rond zich optrekken, of zelfs defecten opsporen. Deuren gingen automatisch open van zodra men ervoor kwam te staan enz... Het was science-fiction van groot formaat.

Vandaag hebben wij ook al van die grote schermen aan de wand, waarop we het hele wereldgebeuren kunnen volgen. Via de pc (met plat LCD scherm) en de webcam kunnen we wereldwijd met elkaar communiceren. We hebben ook openklapdoosjes (GSM) om met elkaar te praten en we hebben zelfs GPS toestellen die ons probleemloos - meestal met sexy stem - vertellen wanneer we links of rechts moeten afslaan en ons met onze auto feilloos naar de gewenste plek brengen. Nog even en misschien zullen we een automatische piloot in onze wagen hebben.
We worden nog net niet "gebeamd", we moeten nog zelf rijden, maar al de rest is geen science-fiction meer, maar razendsnelle evolutie! En nog is het niet gedaan.... Waar gaat het eindigen?

Toen ik startte met bloggen wist ik helemaal niet waarover het ging. Ik bezocht een paar blogjes en dat veranderde mijn kijk op bloggen. Ik dacht aanvankelijk dat ik heel vrijblijvend alle gedachten die door mijn hoofd speelden, kon intikken en dat er geen gevoelens meespeelden bij het bloggen. Ieder deed zijn ding, onafhankelijk van elkaar en heel anoniem. Door het lezen van die andere blogs leerde ik dat 'anoniem' en 'vrijblijvend' niet echt bestaat. Niemand kent je echte naam, dat is waar, maar toch word je verbonden met elkaar, klikt het met iemand speciaal en krijg je het gevoel dat je de andere kent, leef je mee in zijn/haar wereldje, ben je blij of droevig met die andere, wil je troosten en raad geven, krijg je bevestiging door de reacties en vooral leer je dat je eigen o zo belangrijke leventje niet zo veel verschilt van de andere belangrijke leventjes. Iedereen heeft zijn vreugden en verdrietjes, ziektes, kinderen, kleinkinderen, moeders en vaders...
Precies twee jaar geleden begon ik dan ook mijn eigen  blogje voorzichtig, aarzelend , als een speel - en experimenteerruimte . Het was een zoeken in het begin, maar nu 2 jaar later en zoveel logjes verder heb ik mijn draai gevonden en weet ik welke kant ik uit wil met deze blog.
Beetje bij beetje drukte ik er mijn eigen stempel; ik heb er grenzen verlegd en durfde al eens wat meer mezelf te zijn.
Ik kan niet zeggen dat dit blog een klankbord is van al mijn verwachtingen, bedenkingen en ervaringen.. Sommige belevenissen of gebeurtenissen kan je zelfs hier nog niet kwijt maar je ontdekt er wel een paar nieuwe vrienden, heel lieve, meevoelende mensen met wie je een speciale band krijgt, kortom een heel leuke bende die je steunt door dik en dun.
Daarom aan jullie allemaal, bedankt voor alle leuke, spontane, ondersteunende, grappige en lieve reacties. Zelfs al reageren jullie niet altijd, ik weet dat jullie er zijn!

Wat een weertje, niet ? En al is het dan wat droog in de tuin, ik wil het niet weten, maar gewoonweg genieten van dit uitstekend nazomers zonnetje.
Dat nodigde mij uit om zalig te luieren op het terras en vanuit mijn luie zetel de helder blauwe hemel te bewonderen. Hier en daar dreef een wolkenpluk mee met de wind tot er opeens ééntje voor de zon schoof en meteen liet voelen dat het toch al wat frisser is als de zon weggestoken wordt. Ik genoot van die grillige wolken en bleef er maar naar staren tot mijn ogen dichtvielen.
Een helder, witte vlek vormde zich achter mijn oogleden en....  mijn gedachten dwaalden weer af...

Het was in de tijd voor mijn eerste communie. We kregen het langs alle kanten ingelepeld dat we " Jezuuke" enkel konden ontvangen als ons zieltje helemaal wit was. Al de rest betekende de hel!!
Daarom werden we klaargestoomd voor die eerste biecht. Ik kan bijna nog fysisch die schrik en beklemming ervaren die ik toen had bij mijn eerste stappen in een donkere, angstaanjagende biechtstoel.
Waarom ik schrik had? Als ik mijn ogen heel erg dichtkneep dan zag ik inderdaad mijn zieltje, een witte vlek maar meestal " gespikkeld " en daar moest ik vanaf!




De nonnekes hadden  gezegd dat, als je alles eerlijk opbiechtte , je een hagelwit zieltje kreeg. Daarom begon ik ook haperend, met de angst in de keel te stamelen van zodra het luikje openging:
 " Eerwaarde vader, ik heb gezondigd..." ( zo hebben we het geleerd) en dan volgde de opsomming van al mijn deugnieterij streken.. Daarna was het angstvallig afwachten wat  die schim van achter het raster wel zou zeggen.. Gelukkig viel dat  mee.
Zou die Eerwaarde man nooit de slappe lach gekregen hebben als hij ons bezig hoorde?
Als ik dan met een diepe zucht en heel devoot de biechtstoel verliet en mijn " weesgegroetjes " oh zo gemeend opzegde.. dan kneep ik nog eens de ogen dicht en .. inderdaad ik had een sneeuwwit zieltje. Tot wat indoctrinatie kan leiden!
Het probleem was dat zo te houden tot de volgende dag voor mijn Eerste Communie! Ik denk dat het één van de weinige keren geweest is dat mijn ouders mij zo volgzaam en braaf meemaakten.
Dat eerste communiezieltje... om nooit te vergeten!!

Nu ik eraan denk, knijp ik speels nog eens mijn ogen dicht en... zie een paar grote, zwarte vlekken die het blanke wit ontsieren.. maar ik weet intussen wel beter.
En dan zouden wij spreken van andere godsdiensten?
We waren er toen niet veel beter aan toe hoor en diegenen die ook de nonnekesschool doorliepen, weten zeker waarover ik het heb!!

Misschien is die link zon, wolken en zieltje wel ontstaan na het lezen van het logje bij Ani!!
Zij had het ook over die nonnekes..
Elou heeft het er 3 maanden volgehouden, las ik. Ik heb vanaf mijn 3e tot aan mijn 20ste die " indoctrinatie" ondergaan maar... ben  er uiteindelijk toch nog "redelijk normaal" vanaf gekomen , hoop ik toch..
Ik ga in ieder geval niet meer gebukt onder dat doomdenken  van toen.
Ik heb het allemaal al heel lang achter mij gelaten.

Pets!.... Hebbes!
Met voldoening ( of toch niet want moet het nu opruimen) kijk ik naar de klein bloedplek die overgebleven is op de muur van onze slaapkamer. Mijn bedgenoot  komt piepen van onder de lakens..
" Wat is dat hier allemaal van 's morgens vroeg?"
" Ten eerste , het is al 8u45 mijn lieve schat (!), ten tweede dat ding heeft ietskes te lang rond mijn oren gezoemd vannacht en ten derde.... die zal zich niet meer aan mijn bloed bezatten!!" klinkt het moordlustig uit mijn mond.
Intussen hebben jullie al wel begrepen dat het slachtoffer een mug was!
" Oei, oei, is de reactie van mijn slaapgenoot, ik zal maar rap terug onder water verdwijnen want dat belooft niets goeds." En het woord bij de daad voegend, verdwijnt hij inderdaad terug onder de lakens...
Ik trek dus maar alleen naar de keuken om alles klaar te zetten voor een rustig ontbijt.
En dat werd het uiteindelijk ook tot een tweetal vliegen precies de tafel als hun dansterrein verkiezen. Ze vliegen speels en dartel zoemend over en weer, gaan af en toe eens uitdagend  op de hoek van de tafel zitten. Mijn oog dwaalde van mijn krant even weg naar het dartelend stelletje... In mijn onderbewuste groeit stilaan een beestje.. Twee columns  en een opdringerig vliegenpaar verder, groeit in mij een moordlustig gevoel. Ik probeer het nog te negeren want ik had mijn moord al gehad... Met een korte zwaai van mijn hand dacht ik de twee "irritanten" af te schrikken...
Vergeet het, ze werden driester naarmate ik hen mistte.. Nu zaten ze al op de pot confituur...
" Dat gaat wat te ver", was mijn commentaar..
"Waar is de mepper?", vroeg mijn intussen volledig wakkere slaapgenoot.
Met een koele, moordenaarsblik in de ogen stond ik recht om het moording te pakken.
Het "ding" belandde in de handen van mijn tafelgenoot en ik wist dat het nu ging om de eer!! Een schietgebed voor die vliegen zat er niet in, ze hadden het zelf uitgelokt, ging het als in een flits door mijn gedachten.
We probeerden nog even rustig verder te tafelen maar het beest was ook in T ontwaakt. Met zijn twee speurden we - op moord belust -  naar de op-en neervliegende stipjes. Die staan zeker op high-resolution afgesteld wat hun reactie betreft en ze  worden steeds irritanter en opdringender.
Mep!..
Eentje lag er te spartelen juist naast de boterpot.
"Geef ze maar de genadeslag," was mijn commentaar.. want afzien moet dat krengetje nu ook niet.
Het bleef nu uitzien naar de andere vlieg..
Het was verdacht stil op en rond de tafel...
" Waar is ze" , vroeg T, het beetje bloed had ook de Drakulagevoelens in hem wakker gemaakt.
"Ja, die zien we niet direct terug, want dat ding hier ( en ik wees naar de gesmashte vlieg die ik van de plaats van delict verwijderde) zal wel met haar laatste snik " MEPPER" geroepen hebben."
Inderdaad, het bleef zo'n twee minuutjes rustig.. onze bloeddorstigheid verdween om plaats te maken voor de heilige onschuld..
" Ik heb ze!", klonk het opeens tegenover mij na een droge plets op de stoel naast hem...
Met een samenzwerende grijns bekeken we mekaar... Partners in crime...??
Ik heb ooit eens ergens - als slot van een aanklacht tegen vliegendoders- gelezen: " Bij deze wil ik dus potentiële vliegenmoordenaars verzoeken om dergelijke praktijken meteen te beëindigen. Respecteer uw medewezens, alstublieft!"
Sorry mensen als ik sommigen onder jullie geraakt heb.. maar vliegen moeten bij mij niet in de buurt komen. Heb ze in Afrika een paar keer te vaak bezig gezien!!

Wie ons vandaag ziet, zal nooit vermoeden hoe we de dag begonnen zijn.
Daarom: What you see is what you get...
Ik zou er mijn hoofd niet op verwedden!!

Ik was vanmorgen bezig, toen ik dat groot, leeg blik zag staan. Ik heb niet vaak blikken in de keuken want groenten kweken we zelf genoeg maar dat ene blik nam weer de loop met mij.
Kennen jullie het nog van vroeger? Gaatjes maken, touw er door heen en dan maar blikje lopen.
Ik heb de kop van ons ma soms gek gezeurd over die blikken. Ze kookte altijd vers, wat gewoon normaal was in die tijd en blikvoer kwam  dus zeer weinig op tafel, maar....als de "epidemie" zich voordeed, dan zeurde ik net zolang, totdat er toch zo'n blik te boven kwam. Ik blij, mijn pa zuinig kijkend want er stond steeds voorraad genoeg in de kelder. Soms werd er - een zeldzame keer als ma geen tijd had - nog een blik soep aangeschaft, met van die lekkere gummi ballen. Als je ze op de grond gooide, stuiterden ze nog minstens zes keer op en zelfs de poes moest ze niet, maar goed, ik had mijn twee blikken. Mijn grootvaders gereedschapskistje werd dan omgegooid om de priem te zoeken om gaatjes te maken. Na minimaal twee keer uitgeschoten en verbonden te zijn, zaten de gaatjes erin. Touw gezocht en klaar was het begeerde speeltuig. Strompelend en snerpend liep ik dan door door de straten, klos, kwiek, klos, kwiek, maar leuk was het wel.Totdat........................er een ongelijke steen in de West Vlaamse wegen mij van het blikje deed glijden Als je dan de pech had, kwam je met je schoen op de zijkant terecht en flats...dubbel klapte het blikje. Dan was ik opnieuw ridder te voet, blèrend en hopend, dat ma of mijn grootvader het blikje weer recht kon krijgen, soms lukte dat, maar meestal begon het grote zeuren opnieuw. Dan was het weer een paar weken verder, voor dat de fel begeerde blikken weer onder mijn sandalen zaten. Leuke tijd, dat wel.
Zou ik het nu nog durven?? Liever niet, het zicht alleen al....